این نمایش‌رو انتخاب کردم چون الویت بود کار آقای محمد مساوات رو ببینم اما متاسفانه تجربه‌ی مثبتی نبود.
تنها اجراکننده، جز تراکم مونولوگ و صدا وسیله‌ای برای حفظ ریتم و فضا در اختیار نداشت و حتی بدنش رو هم به کار نمی‌گرفت که به ظاهر عمدی بود اما من راستش نتونستم دلیلش رو پیدا کنم.
این ممکنه در حد سلیقه‌ی شخصی باشه اما من زیاد موافق نیستم اجرایی که برگرفته از یه متن کلاسیک و بسیار ملتهبه، تو ویژگی های بیسیک‌ به قدری تغییر کنه که تا این حد بخواد کیفیت ابزورد بگیره. من حس می‌کنم نوسان کوانتومی تراکم متن و اجرا متناسب با محتوای کلاسیک نبود. هرچند که به نظرم اگر نمایش باکیفیت‌تری می‌دیدم می‌تونستم راحت تر تو ذهنم از هملت جداش کنم و هویتش رو تعریف کنم.
جدا از کمبود جذبه‌ی بصری و محرک قوی، متن هم برای کسی که هملت رو خونده کشش کافی نداشت؛ برای کسی که هملت رو نخونده هم واضح نبود؛ از طرفی جنس نمایش هر دوی این ضعف‌ها رو تقویت می‌کرد.
نورپردازی فرساینده بود و تاثیر منفی رو تمرکز و درگیری با محتوا می‌ذاشت.
در کل بعد از یه مدت من و دو نفر همراهم، به اون شکل تمایلی به حضور تو سالن یا دنبال کردن نمایش برامون نمونده بود.