❤️

درود.

سرایشی درخور و برخاسته از ژرفنای شعور. منشور خورشید‌رنگِ درد در صعوبتی که انسان میکِشَد بر فرسنگهای ظلمت و به نظرم ستودنیست روحی که سنگینی لحظات را ‌آویزِ رنج‌واژه‌ها میسازد تا دمی سبکبال ببالد در پرتوی معنا و قدمی شکوفاگر که مأوایش چکاد اندیشه تواند بود، بی‌بر چرا؟
زیبا قلم خراماندید و ببخشید اگر وسعم کم بود از وسعت واژه‌ها.
دوستت دارم مثل نان و نمک عشایری.

بدرود –

مهرِ نگاهِ شما به سطرهایم شأنى بخشید بیش از آنچه در طنینِ پرشکوهِ واژه‌هایتان بود
دل نشینِ نگاه و جان هستید ،مثل چراغى
در انتهاى فرسنگ‌هاى خاموشى
که سنگینیِ راه را
از
شانه‌های دل
برمی‌گیرد