پریا سلگی شخصیت عمومی

نمایش زندگی در تئاتر نیم ساعت اولش برام کمی خسته کننده بود ولی بعدش بازی جناب مولویان فوق العاده بوددددد😂
طوری که دوست داشتم ایشون رو اول از تئاتر میشناختم بعد سینما (اون موقع حتما دفاعی کوبنده و دلی داشتم از رضا فخار خاتون در برابر شیرزاد ملک😅) چون تصویر ذهنی که الان برام شکل گرفته خیلییی متفاوت تر و دوست داشتنی تر از قبل...

باااایددد بااااران ببارددد
.............................................
جااان، به در خواهیم برددد؟!
............................................
سخنم ... دیدن ادامه ›› را باوررر بدارررر
............................................
جانی:چجوری یکی یهو می‌فهمه که حرومزاده هست؟
رابرت:خیلی ساده هیچی پدرش یهو زنگ میزنم میگه من پدرت نیستم
...........................................
رابرت:هه بنظر من!بنظر من نه،مزخرف نگو
بنظر منی وجود نداره
.........................................
رابرت:پناه بر خدا جانی
تو یه بازیگری،درسته؟
التماس کن جانی
زوزه بکش
.....................................
نذار اون حرومزاده ها بهت بگن بد یا خوب
گور پدر همشون ،گور پدر تک تکشون حرومزاده های مادر به خطا من دارم بهت میگم
.....................................
و در آخر رابرت میگه:همه دوست دارن مثل هنرپیشه ها بشن اما هیچ کدومشون نمی‌دونن حال من چقدر بده،حتی نمیتونم روی صحنه وایستم:)
...................................
(ولی یه چیز بگم واقعا روش جانی برای پیدا کردن سنجاق قفلی جوابه من قبلاً امتحان کردم😂
شایدم نادانی من عظیمممم است پسرکممم)
ولی الهی که آخرش مجبور شدین دقیقا همون متن فیلمنامه رو بدون حذف حتی همون یه ویرگولم بگین😂

چیزی که شما بهش میگی(ناامیدی)
من بهش میگم ((شهامت))
شهامتِ نداشتنِ توهماتِ باطل

اول از همه، خسته نباشید به تک‌تک عزیزان این گروهِ کاربلد؛ با این بازی‌های باورپذیر و سرِ ضرب.
نمایشی تلخ، تأمل‌برانگیز و ضروری؛ دعوت به شنیدن صدای کسانی که سال‌هاست کسی صدایشان نکرده.
و دم شما گرم آقای افشاریان عزیز؛ که هر بار با صدا و نوشته‌هاتون، زبانِ روایتگرِ آدم‌هایی می‌شید که شاید دقیقاً چون هیچ‌وقت در لحظه‌ای که نیاز داشتند، دیده و شنیده نشدند، دست به چنین تصمیمات تلخی برای زندگی‌شون زدن؛ کسانی که برای رفتن، دلیلی پررنگ‌تر از ماندن و بودن پیدا کردند.
کاش همه آدمارو مهم بدونیم یعنی مهم هم نه فقط کافیه آدم بدونیم تا یه کاری کنیم...
این روزها همه‌ ما شتاب‌زده و پرسرعت شبیه یک سری رباتِ کوکی در پی مقصد خودمونیم
و یادمون میره که گاهی فقط *لبخند ما* می‌تونه (نقطه)زندگی یک انسان رو به (نقطه کاما) تبدیل کنه...
گاهی برداشتن یک تلفن از طرف ما، می‌تونه همون لحظه‌ای باشه که کبریت رو قبل از رسیدن به انبار باروتِ وجودِ طرف، ... دیدن ادامه ›› خاموش کنه.
کاش قبل از اینکه کسی از خط زرد عبور کنه، یک‌بار ما زود تر از خطِ بی‌تفاوتی خودمون عبور کنیم.
و در آخر این تئاتر چسب رو از زخم هایی برمیداره که همیشه اون زیر تازه ان ؛ زخم‌هایی که در هیاهوی شهر بی‌وقفه نادیده گرفته شده‌اند...