ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺻﻮﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺁﻣﻴﺰﻩ‌ﯼ ﺑﺮﮒ‌ﻫﺎ
ﺁﻫﻮﺍﻥ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻧﺪ؛
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻄﻮﻁِ ﮐﻮﻫﭙﺎﻳﻪ‌ای
ﺭﻣﻪ‌ای
ﮐﻪ ﺷﺒﺎنش ﺩﺭ ﮐﺞ ﻭ ﮐﻮﺝِ ﺍﺑﺮ ﻭ ﺳﺘﻴﻎِ ﮐﻮﻩ
ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛
ﻳﺎ ﺑﻪ ﺳﻴﺮﯼ ﻭ ﺳﺎﺩﮔﯽ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞِ ﭘُﺮﻧﮕﺎﺭِ ﻣﻪ‌ﺁﻟﻮﺩ
ﮔﻮﺯﻧﯽ ﺭﺍ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻍ ﻣﯽ‌ﮐﺸﺪ.
ﺗﻮ ﺧﻄﻮﻁِ ... دیدن ادامه ›› ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮐﻦ:
ﺁﻩ ﻭ ﺁﻫﻦ ﻭ ﺁﻫﮏِ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻭﺩ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺎﻣﻮﺷﯽ
ﺗﻘﻮﺍﯼ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺳﮑﻮﺕِ ﺁﺏ
ﻣﯽ‌ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺸﮑﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩِ ﻋﻄﺶ؛
ﺳﮑﻮﺕِ ﮔﻨﺪﻡ
ﻣﯽ‌تواﻧﺪ ﮔﺮﺳﻨﮕﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻏﺮﻳﻮِ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪِ ﻗﺤﻂ؛
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕِ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻣﺎ ﺳﮑﻮﺕِ ﺁﺩﻣﯽ ﻓﻘﺪﺍﻥِ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺧﺪﺍﺳﺖ:
ﻏﺮﻳﻮ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮐﻦ!
ﻋﺼﺮِ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻨﺤﻨﯽ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﻴﺶ ﺧﻂِ ﺭﻧﺞ؛
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‌ﯼ ﻣﺮﺍ
ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ؛
ﻭ ﺣﺮﻣﺖِ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﺎﺭ ﻭ ﺩﺭﻡ ﺑﺮﮐﺸﻴﺪﻩ‌اﻧﺪ ﻭ ﻓﺮﻭﺧﺘﻪ.
ﺗﻤﺎﻣﯽِ ﺍﻟﻔﺎﻅِ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ
ﺁﻥ ﻧﮕﻔﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺁﻳﺪ
ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮏ ﺳﺨﻦ، ﻳﮏ ﺳﺨﻦ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮﺩ:
ﺁﺯﺍﺩﯼ!
ﻣﺎ ﻧﮕﻔﺘﻴﻢ
ﺗﻮ ﺗﺼﻮﻳﺮﺵ ﮐﻦ..

-احمد شاملو-