این «آتش‌سوزی‌ها» از آن دست نمایش‌هایی است که حتی اگر مخاطب پیش‌تر فیلم دنی ویلنوو را دیده، اجرای حسین زارعی را تماشا کرده یا نمایشنامه را خوانده باشد، همچنان توان غافلگیر کردن و درگیر نگه داشتن او را دارد.
اجرا با کارگردانی دقیق توانسته روایت رفت‌وبرگشتی میان گذشته و حال را با شفافیت کامل پیش ببرد؛ به‌گونه‌ای که مرزهای زمانی مبهم نمی‌شوند.
ریتم اجرا آن‌قدر سنجیده است که گذر زمان برای تماشاگر محسوس نیست، از جمله علت های همراه ماندن تماشاگر استفاده موثر از افکتهای صوتی ست.
بازی‌های طبیعتا یکدست و حرفه‌ای، در کنار طراحی صحنه‌ای در حد امکانات موجود استاندارد و در خدمت، کیفیت نمایش را تضمین کرده ست.