عالی بود مرسی

نسیمی می وزد، دست هایم شاخه را در دست دارند و تاب می خورم. نسیم بوسه بر گونه هایم می زند و من رقص کنان و غوطه ور به عشق بازی اش می روم, خود را به آغوش نسیم سپرده ام. باد تندی می وزد، دستهایم شاخه را چسبیده اند. باد در گوشم زوزه می کشد، پیچ و تاب می خورم، شاخه را چسبیده ام. طوفان می شود، دستهایم می لرزند، دیگر نمی توانم، از شاخه جدا می شوم. با هر وزش وحشیانه ی باد به این سو و آن سو می روم. به درخت ها کوبیده می شوم. ناله می کنم، ناله ام در زوزه ی باد گم می شود. بی رمق می شوم. خود را به طوفان سپرده ام، دیگر ناله هم نمی کنم. طوفان فروکش می کند. هنوز هستم. نسیمی می وزد. به رودخانه ای می افتم. سردم است، می ترسم. غرق خواهم شد؟
ش.م

خیلی قشنگ بود. یاد نوشته ی قدیمی خودم افتادم

دستانت
روی شانه های شهر
و چشمانت
دنبال آن همه نور بود...
و کوه
که حسادت نمود
و شهر را
زیر ابرهایش
پنهان ساخت...
به خیالش
نیم نگاه تو را
خرید...

- مرداب -

مرسی شبنم جان نوشته ات بی نظیر بود
قلبم به چنان سرعتی می تپد که میترسم سینه ام را بشکافد