داشتم به مسیری که طی کردم، فکر می کردم.

نه اینکه فقط تو ایران این طور باشه، این مساله تا حدی تو کشورای دیگه هم هست، بقیه ممکنه ترجیح بدن تو وارد یه مسیر معمول تر، شناخته شده تر و قابل پیش بینی تر بشی. اینکه بخوای زندگیتو وقف خلق یه جهان داستانی کنی، ممکنه باعث نگرانیشون بشه.

واسه منم همین طور بود و مخصوصا اول راه قضیه سخت تر بود و فشار بیشتری بهم می اورد، چون نوکترنال کتدرال هنوز مبهم بود و شکل نگرفته بود و اطرافیانم نگران این بودن که زندگیم قراره چی بشه.

و مساله در مورد من فقط این نبوده.
سخت بود که خلق کردن به این شکلو انتخاب کنم. اولش که می خوای شروع کنی، مطمئن نیستی چی بشه، نمی دونی می ... دیدن ادامه ›› تونی دنیایی خلق کنی که بتونه در درجه ی اول خودتو راضی کنه، تجسم همون نیازی باشه که روحت می خواد برطرفش کنه.
من از همون دوران خردسالی و مخصوصا نوجوونی که با جهان های فانتزی آشنا شدم، به خلق دنیای خودم فکر می کردم، ولی مساله این بود که می خواستم از یه زاویه ی شخصی به قضیه ورود کنم و یه جایی از مسیر به مسائل فلسفی و اخلاقی علاقه مند شدم، اما طول کشید تا بتونم اون ارتباطیو که باید برقرار کنم، به اون درکی که باید برسم و بتونم با نوشتن پرسشای اخلاقی ای که تو ذهنمه رو کندوکاو کنم.

و یه مورد دیگه،
من از همون طفولیت بیشتر آدمی بودم که از خلوت خودش و تخیلات ذهنیش لذت می بره. این قضیه مخصوصا قبلنا چیزی نبود که بقیه تایید کنن. از نظر اونا اینکه یکی بخواد تقریبا تمام وقتشو تو اتاقش و تنها باشه، به مهمونی و معاشرت کردن علاقه نداشته باشه و غرق باشه تو دنیاهای فانتزی، اصلا چیز سالمی نبود.

اما مهم ترین نکته اینه:
خلق کردن یه جهان از درون خودت، اون حس فوق العاده ای که داره، ارزش رو در رو شدن با چالشای درونی و بیرونیشو داره.