این پوست
‏این عصب
‏این استخوان
‏روزی تراکمِ همه نور بود.
‏روحم مغاکِ صاعقه‌های نهفته است
‏نفرین به من که تاب می‌آورم و روی می‌گردانم
پس آن‌وقت‌ها که تو پرواز می‌کنی، نگاه خاک به من است.
من برای همین‌ها مرده‌ام.

برادر مداد در چشمِ برادر اگر کند مادر
‏دستان مرا ‏آیا ‏چون چشم‌های او دوست می‌داری؟

نمی‌شد نگاهش نکرد. همیشه رخشان، همیشه بر صحنه.