متن رو قبل از دیدن اجرا خونده بودم و دوستش داشتم، اگرچه امیدوار بودم نسخه اولیه متن اجرا بشه، نسخه‌ای با تعلیق و ابهام بیشتر که برای نمایشی با موضوع ناتوانی حافظه در بازسازی حقیقت ضروریه؛ اما شاهد اجرای نسخه بازنویسی‌شده بودیم که کمی از این تعلیق و ابهام متن ابتدایی کم کرده؛ ابهام در مورد نسبت بازیگرها با همدیگه؛ ابهام در مورد واقعیت خاطرات یا نشأت گرفتن اون‌ها از نقش‌های بازی‌شده توسط مادلن (مادلن خاطرات رو به یاد میاره یا داستانی که بازی کرده رو بازگو می‌کنه)؛ یا حتی ابهام در مورد حضور واقعی یا ذهنی بازیگر نقش زن جوان (زن جوان دنبال کشف گذشته است یا خودش هم بخشی از بازسازی اون گذشته است).

اما در مورد خود اجرا: می‌تونم بگم تمام اجزا به جز طراحی لباس (که وجود نداشت) رو دوست داشتم. از نور و موسیقی و نقش پررنگ اون‌ها در روایت تا بازی‌ها و حرکات فرم. به‌طور خاص فرم رو در چند نقطه از اجرا بسیار پسندیدم: حذف مرز هویتی بین مادلن و زن جوان (به کمک نور)؛ استفاده از نشانه‌های بدنی قراردادی برای هویت‌های غایب در صحنه؛ و بیشتر از همه، بازنمایی فرمی صحنه غرق شدن ساوانا که برای من بسیار درخشان بود. اما شاید مهم‌ترین مسئله اجرا اضافه شدن بازیگر نقش مرد و ضرورت این حضور باشه، مرد در نمایشنامه از طریق روایت دو زن حاضره و این غیبت مهمه؛ چون مرد رو از شخصیتی مستقل به بخشی از حافظه تبدیل می‌کنه. اما مرد در این جا حاضره، البته حضوری بدون دیالوگ؛ و با سه کنش مهم در نقاط مرزی اجرا که تا حدی مستقل از بخش اصلی روایت هستن؛ از نظر من حضور مرد ضرورت اجرایی نداشت؛ اما می‌شه برای فرم انتخابی کارگردان در این اجرا برای اون ضرورت دراماتیک در نظر گرفت و در کل حضورش، نمایش رو برای من دوست‌داشتنی‌تر کرد.

⭐⭐⭐⭐