امروز این فیلم رو دیدم. مثل کارهای خط ویژه و عصر یخبندان، یک فیلم تیمی بود. به شخصه از این جور فیلم ها خوشم نمیاد. داستان فیلم از آخر به اول روایت میشد و بعضی جاها ریتم فیلم خیلی کند بود و خسته کننده.
اتفاقاً برای من هم مانند آقای میلادی که نظر نوشتن، موقعی که اون دوتا جوون، مرد رو کشتن، سوال ایجاد شد که یعنی میشه یه آدم رو بکشی و انقدر برخورد کول و شاد و منطقی داشته باشی؟؟؟ یعنی هیچ حس عذاب وجدانی ایجاد نشد؟؟؟
به مراتب سطح پایین تر از عصر یخبندان و خط ویژه. البته نظر مثبتی هم روی فیلم عصر یخبندان به خصوص، ندارم.
برام جالب بود که بعضی قسمت های فیلم که اصلاً خنده نداشت، مردم به چی میخندن دقیقاً؟؟؟
فیلم از نظر من هیچ نتیجه ای نداشت. یعنی نتیجه گیری نمیتونستی بکنی از فیلم و نکتهء آموزنده ای هم نداشت. البته از حق نگذریم، فقط یک دیالوگ خوب داشت:
بهرام رادان: آدم بدون غذا، چندروز زنده میمونه. بدون آب، چند ساعت و بدون امید، هیچی.