در پس عشق دردی ست از جنس تنهایی ، بغضی مدام که چونان خار بر گلو می نشیند، تنها به قدر یک بهانه منتظر می ماند ، چشم را می سوزاند و نگاهت را می شوید.
دردی ناگفته در بستر زمان ، بی خواب می غلتد ، نه مجال زیستن می دهد و نه رخصت مردن... مارال.ب