اگر چهره‌ی انسانی داشتید، بر صورتتان سیلی می‌زدم. اما چهره‌تان پوزه‌ی کریه درندگان است. تظاهر می‌کنید که انسانید، اما از زیر دستکش شما دارم چنگال مخفی شده‌‌تان را می‌بینم و جمجمۀ پهن و صاف درنده‌تان از زیر کلاه پیداست. پشت آن نطق‌های هوشمندانه‌تان صدای زنجیر پوسیدۀ جنونتان به گوشم آشناست... و با نهایت زور رنج و اندوهم و با تمام نیروی افکار آزرده‌ام، لعن و نفرینتان می‌کنم، ای درندگان پست مفلوک!

خندۀ سرخ
لیانید نیکلایویچ آندری‌یِف
ترجمه حمیدرضا آتش‌برآب