وقتی یاد جمله‌ی اولِ کتاب آنا کارنینا می‌افتم که می‌گفت:

«خانواده‌های خوشبخت همه مثل هم‌اند، اما خانواده‌های بدبخت هر کدام بدبختیِ خاصِ خود را دارند.»

تصویر این روزهای ایران عزیز به چشمم می‌آید؛ جایی که هر گوشه‌اش زخمی دارد و هر زخم، قصه‌ای جداگانه.

اما در همین ایران عزیز؛ مردمانی هستند که میان همین آشوب‌ها هنوز می‌خندند، هنوز دست هم را می‌گیرند،

و با همه‌ی سختی‌ها، دلیلی برای ادامه دادن پیدا می‌کنند. و در میانه جنگ مرزهای کشور عزیزشان را برای فرار پر نمی‌کنند.

اینجاست می‌فهمم ... دیدن ادامه ›› که خوشبختی شاید یک شکل بیشتر نداشته باشد،

اما امید، هزاران شکل دارد؛

و هر قلبی می‌تواند نسخه‌ی کوچکی از رستگاری خودش را بسازد،

حتی اگر جهان دور و برش هر روز رنگ دیگری از بی‌قراری داشته باشد.