بعضی آدم‌ها را نه از کارهایی که می‌کنند، بلکه از جایی که در آن زندگی می‌کنند می‌شود شناخت.
امیرمسعود فدایی سال‌هاست در تیوال است. اسمش را در گوگل جست‌وجو کنید، تقریباً به هیچ‌جا جز تیوال نمی‌رسید. نه صفحه ی خیلی فعال دیگری، نه مصاحبه‌ای، نه ردپای روشنی. انگار امیرمسعود فدایی در اینترنت پخش نشده، بلکه به شکلی نادر، جمع شده است.
فدایی اما در تیوال، همه‌جا هست. زیر هر نمایشی حتی اگر خارج از تهران اجرا شود، هر فیلم تئاتری ، هر سریالی و هر فیلمی که در تیوال هست ، زیر هر کامنتی، هر بحثی، نامش پیدا می‌شود. خوانده، لایک کرده، گاهی جواب داده. آن‌قدر که آدم کم‌کم شک می‌کند فدایی برای دیدن تئاتر می‌آید یا برای دیدن آن‌هایی که درباره‌ی تئاتر حرف می‌زنند. شاید هم هر دو .
او فقط تئاتر را تماشا نمی‌کند، تماشاگرها را هم تماشا می‌کند. تیوال و کامنت ها برایش دری است رو به آدم‌ها. کسی که فقط نقد یک اجرا را می‌خواند، کنجکاو خود اجراست. اما کسی که کامنت‌های زیر آن را هم یکی‌یکی می‌خواند، کنجکاو آدم‌هاست، واکنش‌ها، سلیقه‌ها و همان چیزهای کوچکی که دور یک اثر شکل می‌گیرند.
این را نمی‌شود روان‌شناسی کرد و نباید هم کرد. اما من اسمش را می‌گذارم «تعلق حاد». بعضی‌ها این تعلق را در یک شغل پیدا می‌کنند، بعضی در یک جمع دوستانه، بعضی در یک خانه یا محله یا شهر. فدایی انگار سهم بزرگی از تعلقش را در همین جامعه کوچک تیوال پیدا ... دیدن ادامه ›› کرده است.
نتیجه‌اش هم یک جور آرشیو شخصی شده. کسی که سال‌هاست می‌بیند چه کسی چه گفته، چه کسی چه نمایشی را دوست داشته و چه بحث‌هایی چند بار تکرار شده‌اند. نه منتقد به معنای رایج کلمه، نه چهره‌ای شناخته‌شده در بیرون از این فضا، که فقط کسی است که با وسواس در حال پیگیری است.
سؤال برای من این است که این حضور دائمی واقعاً روی چیزی اثر می‌گذارد یا صرفاً نشانه عشقی طولانی‌شده به این فضاست. آیا مثلا نظراتش بلیت می‌فروشد؟ آیا لایک‌هایش برای کسی معیار انتخاب است؟ آیا حضورش چیزی در سلیقه کاربران تغییر می‌دهد؟ متاسفانه تا داده‌ای در کار نباشد، هر پاسخی به این سوال صرفا حدس و گمان است.
اما آنچه روشن است این است که در زمانه‌ای که همه دنبال دیده‌شدن در همه‌جا هستند، فدایی گوشه‌ای از اینترنت را انتخاب کرده و همان‌جا مانده است. انگار ترجیح داده شاهزاده زندانی قلعه بلند تیوال باشد. نه اینکه الزاماً از این زندان ناراضی باشد، شاید برعکس، شاید اصلاً خودش این قلعه را انتخاب کرده باشد.
شاید هم هیچ فلسفه خاصی در کار نباشد. شاید او فقط تئاتر را دوست دارد، از خواندن نظر آدم‌ها لذت می‌برد و تیوال را جدی‌تر از خیلی‌های دیگر گرفته است که اگر این‌طور باشد، ماجرا از آنچه فکر می‌کنیم شخصی تر است.