تجربه ای نادر و حظی و لذتی…

بعد از نمایش ایکاروس و ددالوس بخشی از اندک باقیمانده سقف تئاتر روی سرم خراب شد. از دست دادن همایون غنی زاده در تئاتر، سختیی بود که سخت میشد از پسش اومد. امشب اما شب دیگری بود. اجرایی دیدم به غایت تئاتر. از داستان و نوع روایت عالی تا بازی های شگفت انگیز و خانومی که در همان نزدیکی پشت اون دستگاهِ پر از دکمه چه ژوست و بی نقص اجرا رو پیش برد. و طراحی لباس و افکت های صوتی درجه یک تا کارگردانی خارق العاده. البته از اکسسوار و مهارت استفاده ازش هم نباید غافل شد… دستمریزاد…
[ایموجی چشم زخم ایموجی چشم زخم ایموجی چشم زخم]

احساس میکنم مختصر مغزی که دارم برای ۷۰ دقیقه توی یه ماشین ظرفشویی پرفشار غسل! داده شد و تمیز و قبراق بیرون اومدم. ... دیدن ادامه ›› زنده باد…






***از اینجا حاوی اسپویل ویا احتمال کاهش جذابیت***



شروع نمایش تا اواسط سر در گم بودم که چه خبره؟ کی به کیه؟ اصن من کیَم! با این وجود اینقدر فرم اجرا برام جذاب بود که اصلا دیگه مهم نبود که تا پایان هم بفهمم چی شد. صد البته که کمی بعد اوضاع روشن شد و خیالم از سر در اوردن از اوضاع راحت نشده بود و نفسی نکشیده بودم که افتادیم تو چاله های هوایی… در کابین چمدونا باز شد… وسایل مردم این ور و اونور پرت میشد… همه جیغ… صدای مهماندار به کسی نمیرسید… ماسکای اکسیژن از سقف آویزون… بچه ها گریه… تا بالاخره خلبان جمعش کرد… و پوووف…
(الان که فکر میکنم واقعا اینا رو ندیدم اما حس و حالش درست مثل همین بود)

یه سکته ی نصف و نیمه جایی زدم که شازده اتو رو برداشت. دود و بخار میومد بیرون ازش!!! گفتم خب حواسش هست نچسبه… چسبوند… گفتم شازده جوگیر شد و زری راس راسی از دنیا رفت… تا اتو رو برداره و جاشو سالم ببینم، هر چی خورده بودم پرید…

فرانک سیناترا… عجب مردی…(اوناییکه میدونن، میدونن) و اینجا فردی مرکوری… چه کیفی داشت.

میشه کلی بیشتر گفت و حظ مکرر برد ولی حیا هم خوب چیزیه…

اون گربه ملوس چی میگفت تو حیاط!

در مجموع که اجرای نابی بود و مثل فیلم مسخره باز که آبروی سینما شد، آبرویی به آبروی تئاتر اضافه کرد.
دم تک تک بچه های کارگاه تئاتر گرم و ممنونم ازتون