"شیار 143" فیلمی خوش ساخت با روند و ریتمی آرام و همراه با حس های خوب
دومین ساخته نرگس آبیار فیلمی به غایت زیبا و شریفی است همراه با یک داستان البته آشنا ولی با پرداختی نو و خلاقانه.
فیلم موسیقی زیادی نداشت ،درواقع انجا که می باید باشد حضور موسیقی به فیلم کمک میکرد و در خدمت فیلم بود.
بستر فیلم در بین سالهای 60تا 75 اتفاق می افتد و هوش کارگردان بابت اینکه الفت(شخصیت اول فیلم) روستایی است و در روستا زندگی میکند باعث شده که مسئله تطابق زمانی به شکل قابل ملاحظه ای حل شود.
فیلم حول سه الی چهار بازیگر اصلی میگذرد و برای اینکه تماشاگر کسل نشود و دچار خلاء، خیلی از لوکیشن های ماجرا در کارخانه مس اتفاق می افتد و برای بیننده دارای جذابیت بصری است.
بازیها روان و دیدنیست ازجمله گلاره عباسی و مهران احمدی که بعد از مدتها با این نقش به دلم نشست.
ستاره بی بدیل فیلم هم کسی نیست جز مریلا زارعی که هیچ چیزی در موردش نمیتوان گفت جز فوق ستاره مخصوصا در سکانس پایانی که بدون هیچ دیالوگی بسیار باورپذیر خودش را به بیننده تحمیل میکند.
در مجموع فیلم قابل ملاحظه ای هست.