مجید زورمند

هنرساز فعال هنری

وای، اگه کاخ سفید اینطوری باشه، بقیه راه رو هم باید تنهایی بریما😅✋

بچه‌های خوشتیپ کاخ سفید، بهتون تبریک می‌‌‌‌‌‌گم بابت تیم یه‌دستتون👌
مطمئم تو راهی که در پیش گرفتین، حسابی می‌درخشین و می‌ترکونین👍
کنارتون خیلی حال داد.
هر کدومتون داستان داشتینا
آرمین و جوگیریش به خاطر اون خبر!
حمید و ماجرای زنش!
کیمیا و دهن چفت‌وبست‌دارش!
مبینا و حسادتش!
ابوالفضل و گشنگی دائمیش!
حنانه و حرکات تند و سریعش!
آرمان و اون کارهای فراوون . . .!
سحر و سرکار گذاشتناش!
و
امیرعلی ۱۸ ساله و متنش!

بچه‌های پشت صحنه، دم همتون گرم

میرم ببینم مانی، علی، ستاره و بقیه بچه‌ها چطوری اون شبا رو روایت می‌کنن؟!
پنجشنبه ۲ بهمن - ۲۰:۱۵ - بوتیک هنر ایران - همکف A,4

تو این روزا که مردم پول میزشونو حساب کردن و منتظرن تا بقیه هم دنگشونو بدن!
میرم ببینم تو کنگره چه خبره و بالاخره به رئیس‌جمهور می‌گن موضوع چیه یا نه؟!
پنجشنبه ۲ بهمن - ۲۱:۳۰ - بوتیک هنر ایران - همکف A,4

واقعا چرا؟ چرا همه کسایی که تو کار ساختمون بودن و قرار بود کنار احمد باشن تا خونه‌اشو بازسازی کنه، یه جوری! بودن؟!
چرا رضاها و مرتضی‌ها اینطوری بودن؟!
احمد که پیر شد تو این بازسازی اما یه چیزی!
انگاری هر وقت می‌خوایم جایی رو درست کنیم، بازسازیش کنیم، با کسایی سر و کار پیدا می‌کنیم که . . . !!!!
یه نمایش فوق‌العاده دیدم.
شب آخر رسیدم برم کار اصغر و بچه‌هاشو ببینم، اما مطمئنم احمد و کارگرای جورواجور ساختمونیش، دوره بعدی هم اجرا خواهند داشت.
رضا و مرتضی کنار احمد، چه قدر فوق‌العاده بودن.
و این نردبون که عکسشو گذاشتم، چه نردبونی بود!!!
به همه بچه‌های شوخی می‌کنید موسیو تانر تبریک می‌گم.
راستی اون مسیو همسایه که بچه‌ها رو دوست داشت، فوق‌العاده بوداااا!

علی، سینا، امیر، زهره، مهتاب، احمدرضا، محمدجواد، پارسا و بقیه بچه‌ها
آفرین به همتون.
کلی کنارتون کیف کردم.
چقدر خوشحالم که کنار هم جمع شدین و با همدلی و شجاعانه یه اجرای متفاوت از نمایشنامه معروف باغ‌وحش شیشه‌ای رو روی صحنه بردین.
مطمئنم تو ادامه مسیری که اول راهشین، حسابی می‌درخشین.
منتظر خبرهای شگفت‌انگیز از تک‌تکتون می‌مونیم.

استوری اجراتون رو تو پیج امیرحسین دیدم،‌ همون موقع بلیت گرفتم اما لغو شد.
خوشحالم بالاخره میام و کارتونو می‌بینم.
عاشق کارهای بچه‌های دانشجوام و حتما کنارتون لذت می‌برم.
سه‌شنبه - ۳۰ دی - ۱۷:۳۰ - نوفل‌لوشاتو - B,1,13

تو تاکسی نشستم و دارم برمی‌گردم کرج.
بعد یه هفته خیلی سخت و سنگین، امشب رفتم اجرای بچه‌ها رو تو قصاب دیدم.
هنوز اشکم دنبال اینه که سرازیر بشه. درد خط‌های چاقوی روی بدن بیتا اذیتم می‌کنه، نمی‌تونم چشاشو فراموش کنم.
بعد اجرا بهش گفتم دلم از درد امثال تو خونه و بعد طولانی بغلش کردم،
داستان قصاب تو کانادا بود و جریان مال گذشته یه کشور دیگه بود اما من تو ایران مونده بودم و تو چند سال گذشته و البته همین یه هفته اخیر!
آخر نمایش آرزو کردم یه روزی با بیتا و ساناز همکار بشم اما الان تو این فکرم که چیکار کنم همین روزا امثال محمد نباشن و پویاها دنیا نیان!
یه نمایش خیلی تلخ دیدم اما چقدر فوق‌العاده.
محمد، پویا، ساناز و بیتا خیلی عالی بازی کردن، خیلی.
شاهو چقدر خوب هم موضوع رو انتخاب کرده بود و هم بی‌نظیر کارگردانی کرده بود.
هر چند ... دیدن ادامه ›› دقیقه یه بار غافلگیر می‌‌شدم، اصلا نمی‌تونستم اتفاق بعدی رو حدس بزنم.
بلیت این اجرا رو برای فرداشب گرفته بودم و امشب قرار بود بازی بزرگ رو ببینم، اما به اون اجرا نرسیدم و بچه‌های تئاتر شهر هماهنگ کردن امشب قصاب رو ببینم و فرداشب برم بازی بزرگ!
هرچند که مطمئنم این نمایش دورهای بعدی اجرا رو خواهد داشت اما از این دور فکر کنم فقط دو شب مونده!
به حدی این نمایش منو گرفت که نه تنها بعد اجرا حسمو به همه بچه‌ها انتقال دادم، قبل از نوشتن این متن، به سجاد هم زنگ زدم و بابت این اجرا بهش گفتم دمت گرم رفیق . . .
پنجشنبه‌شب ۲۵ دی ۱۴۰۴