آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش شب سیصد و شصت و ششم
S3 : 15:41:00 | com/org
امکان خرید پایان یافته
از ۱۵ شهریور تا ۱۲ مهر (فقط شنبه‌ها)
۲۰:۰۰
۱ ساعت
بها: ۵۰,۰۰۰ تومان
شب سیصد و شصت و ششم بازی تعاملی‌ای میان مخاطبان و بازیگران است. سرنوشت روایت به انتخاب بازیگران و با ریختن تاس تغییر می‌کند و این همه در بستر کابوس‌های ما رخ می‌دهد. این اجرا این بار در میان باغ اجرا می‌شود. و هر شب به شکلی تازه در می‌آید.

مکان

خیابان پاسداران، بعد از سه راه اقدسیه، روبروی پارک نیاوران، خیابان فرهنگسرا
تلفن:  ۲۲۲۸۷۰۸۱-۲، ۲۲۲۹۹۷۳۰

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
اصلا کار و نپسندیدم حداقل در سلیقه من نبود . علت نامگذاری(شب سیصد و شصت و ششم )،دوستان اگر میدونند ممنون میشم
فاطمه معصومی، پویا و آذین حجازی این را خواندند
امیر مسعود این را دوست دارد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
برای من سر درآوردن از دنیای خواب همیشه دغدغه ای بود پر از اشتیاق، کنجکاوی و راز.
در ابتدای نمایش بخاطر محیط باز و سر و صدا های موجود تمرکز روی نمایش کمی سخت بود اما در ادامه، همون محیط کمکی شد برای بیشتر غرق شدن من در فضای خواب گونه و رمزآلود نمایش. درخت های بلند ، سایه های کشیده و صداهای در هم پیچیده. متن نمایش از نقاط قوت نمایش بود که دائما در تصویر سازی از من و تخیلاتم سبقت میگرفت. شاید نواقصی در طول کار وجود داشت اما انسجام بازیگران احساس همگنی که در تئاتر دنبال آن هستیم را به من میداد. شاید نیاز بود تا برای شنیدن مونولوگ های کار تمرکز بیشتری بخرج دهم، اما اگر واقعا به بازیگران گوش بسپارید تماما با فضای خواب آلود در محیط توهم زای نیمه جنگلیه پارک، مخلوط خواهید شد.
توصیه من این است که حتما اگر به دنبال تجربه ای کاملا متفاوت هستید، به تماشای این نمایش محیطی بایستید.
پویا و آذین حجازی این را خواندند
برکه بذری، پریسا توکلی و گیز طاهایی این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
شب سیصد و شصت و ششم اجرایی ست که کاملا بستگی به تصویر سازی ذهنی و تمرکز شما حین اجرا دارد این اجرای درخشان شما را به قعر دنیای خواب ها میبرد ، خواب هایی که شاید شما هم مشابهش را دیده و تجربه کرده باشید و فضای وهم انگیز باغ نیاوران ، درختان در هم تنیده و تاریکی مطلق صحنه که جزئی از فصای باغ است شما را وارد جریان سیال ذهن میکند و از همه جالب تر اینکه این نمایش با ریختن تاس و به انتخاب شما تغییر میکند در واقع این شما هستید که تعیین میکنید کدام خواب را ببینید...
ممکن است موضوع اجرا جالب باشد ولی در محیط باز که مملو از صداهای ناهنجار بوق و دزدگیر ماشین است امکان تمرکز و همراه شدن با خیالپردازیهای نمایش را از من گرفت .
مازیار فکری ارشاد درباره‌ی شب سیصد و شصت و ششم نوشت:
علی اتحاد در "شبِ سیصد و شصت و ششم" نمایش/ پرفورمنسی تعاملی با دخالت مخاطب در فرایند اجرا تدارک دیده است. جوهره اثر کابوس های بشری است. با آغاز نمایش مخاطب مستقیم وارد جهانی انتزاعی در ساحَتی کابوس گونه می‌شود که رهایی از آن آسان نیست. ضرباهنگِ کار اندکی کند است و می تواند تماشاگری که ناگزیر از ایستادن و راه رفتن و همراهی با بازیگران است را خسته و دلزده کند. اما اگر مثل من با رویا و کابوس گرفت و گیرِ اساسی و شخصی دارید، بخشی از وجود خود را در این اجرا خواهید یافت.
"شبِ سیصدو شصت و ششم" تنها شنبه شب ها ساعت هشت در محوطه فرهنگسرای نیاوران اجرا می شود.


مازیار فکری ارشاد روزنامه‌نگار، منتقد سینما و تئاتر
معلق میان خواب و بیداری
تاریکی و نور
و من سیال بودم لابه لای صداها
صدای رویاها ... کابوس ها
اثری که کبوتر خیال را در شب سیصد و شصت و ششم پرواز می‌دهد
حتما ببینید
توصیه به کسانی که ندیده‌اند: احتمالِ پشیمانی از دیدنِ این تیاتر با توجه به این دلایل وجود دارد: 1-متنِ به‌قدری گیرا، ذهنی و انتزاعی است که نیازی به دیدنِ این کار حس نمی-شود و شنیدن‌ش کافی می‌نماید 2- نزدیکیِ ناخودآگاهِ تماشاگران به یکدیگر هنگام دیدنِ اثر 3- سرِپا ایستادن در اکثرِ اوقاتِ نمایش
سوادِ من: جزئی
می‌تونم بگم که متنِ کار رو واقعاً دوست داشتم و تویِ ذهن‌ام لحظه-به-لحظه باهاش پیش می‌رفتم و جزئیاتِ جذابِ خواب‌هایی که تعریف می‌شد در لحظاتی می‌تونست حتا مو رو بر تنِ آدم راست بکنه.
اما هرچه که فکر می-کنم می‌بینم که لذتِ شنیدنِ صدایِ ضبط‌شدة این کار، بدون دیدنِ هیچ صحنه‌ای، نه تنها کمتر از دیدن‌اش نیست، بلکه به گمانِ من بیشتر هم هست. متن، که به تعریفِ رویاهای گوناگونی می‌پردازه، به قدری خیال‌پردازانه و جزئی‌ست که من واردِ دنیای ذهن و تصورِ خودم می-شدم و لحظاتِ کوتاهی اصلاً یادم می‌رفت که در حال تماشای یک "نمایش"‌ام. حتا در اواخرِ کار، وقتی که چشم‌هام رو برای چند دقیقه بستم، دیدم که از کار لذتِ بیش‌تری می‌برم؛ نه اینکه اشکالی در بازیگری باشه، یا کوتاهی‌ای از سمتِ کارگردانی بخواد رخ بده، بلکه ذاتِ متن از نگاهِ من اینطور می‌طلبید.
به نظرم چیزی که می‌تونست اجرای رو از حالتِ "شنیدنی" به "دیدنی" تبدیل بکنه، وجودِ یک-سری صدای پس‌زمینه بود که فضایِِ خواب و ترس و ... را القا بکنه؛ که با توجه به اینکه اجرا در فضای باز بود، این امکان ظاهراً وجود نداشت.
اگر این اجرا با هدفِ جلوگیری از انتشارِ کرونا در فضایِ باز اجرا می‌شه، با توجه ... دیدن ادامه ›› به نحوة ایستادنِ تماشاگرها نسبت به همدیگه، به هدفِ خودش اصلاً نرسیده و بهتر آنکه داخلِ سالن می‌بود؛ تا هم فاصله‌ها حفظ بشه و هم از امکاناتِ صوتیِ سالن استفاده.
صحنة موردِ علاقه: خزیدنِ بازیگرها از بلندی به پایین (اوایلِ بازگوییِ خوابِ مادربزرگ و مردِ هندی)
سپاس از شما برای حضورتان و به اشتراک گذاشتن یادداشتان درباره اجرا
برکه بذری
سپاس از شما برای حضورتان و به اشتراک گذاشتن یادداشتان درباره اجرا
سپاس از شما بابتِ اجرا در این شرایط

نکتة دیگری که متأسفانه فراموش کردم بگم و برایِ اجرایِ بعدی قابلِ اصلاح هست، تلفظِ کلمة " چراغِ پیه‌سوز"ه (در داستانِ مادربزرگ و مردِ هندی) که توسطِ بازیگر به صورتِ piyesuz گفته می‌شه درحالی که به گمانِ من، تلفظِ درستِ اون به صورتِ peehsuz صحیح‌تره.
مهدی یار
سپاس از شما بابتِ اجرا در این شرایط نکتة دیگری که متأسفانه فراموش کردم بگم و برایِ اجرایِ بعدی قابلِ اصلاح هست، تلفظِ کلمة " چراغِ پیه‌سوز"ه (در داستانِ مادربزرگ و مردِ هندی) که ...
نظر شما یکسره درست است. تلفظ صحیح این واژه «به ساکن حرف (ه)» است [پیهْ]. با این همه از آن جایی که تداول عوامانه‌ی این واژه با کسره‌ی پایانی است و کلیت متون به زبان محاوره نگاشته شده؛ با پیشنهاد بازیگرم برای تلفظ به شکل عامیانه مخالفتی نکردم.
سال‌هاست که متون من برخوردار از امکانات گستره‌ی متون اساطیری‌اند؛ یا به سخن دیگر آرکاییک می‌نویسم؛ با این حال برای نخستین بار در این کار یعنی در «شب سیصد و شصت و ششم» متنی به زبان محاوره نوشته‌ام و از این راه اندکی از پای فشاری پیشین‌ام بر پرهیز از شکسته نویسی در گذشتم.
با سپاس از توجه شما دوست گرامی
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
وقتی به خواب‌هایی که تاحالا دیدم فکر میکنم میبینم همیشه دوست داشتم خواب‌هام و تعریف کنم و توی فضاش قرار بگیرم.
واقعاً برام جذاب بود در فضایی بین خواب و بیداری قرار گرفتم و خواب دیگران رو شنیدم.
و چقدررر ارتباط بین بازیگر و مخاطب کار جذابی بود.
من واقعاً لذت بردم از دیدن این نمایش و شدیداً پیشنهاد میکنم ببینید.
سپاس از نظرتان و خوشحالم از حضور شما.
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
تئاتر جالبی بود، سبک متفاوت و سورئال در ژانر وحشت و بر پایه کابوسهای شبانه که واقعن قابل لمس بود و شما را غرق در خود می کند، روند داستان با تاس ریختن تماشاگر و تصادفی است و با تاس ریختن، بازیگر مشخص می شود و هر نمایش متفاوت است.
برای من دلچسب بود و به کسانی که این ژانر را دوست دارند توصیه می کنم.
به آقای اتحاد و گروهشون بابت ایده و اجرای عالیشون تبریک میگم.
سپاس از حضور شما و اینکه نظرتون را با ما در میان گذاشتید
۳۰ شهریور
از شما به خاطر توجه‌تان سپاسگزارم.
۳۱ شهریور
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
گروه ما چند ماه سکوت کرد،
عجولانه تصمیم نگرفت،
ما هر روز معتقد هستیم که هنر نمی ایستد
هنر و تجربه و حضور داشتن
حضور داشتن ما که به واسطه ی هنر است
پس برای ما دقیقا خود نفس کشیدن است
ما از روز اول خواستیم که در مسیر خودمان قدم برداریم و قطعا هیچ مسیر شبیه مسیر دیگری نخواهد بود
پس ما در مسیری متفاوت حرکت می کنیم و این مسیر مسیر خود ماست
حتما که مشتاق حضور تماشاچی ها هستیم
حتما که با این حضور شاد می شویم
و همه باید بدانیم ... دیدن ادامه ›› و به خودمان یادآور شویم که حضور ما در هر جایی از تاریخ جهان و تاریخ هنر معنا دار است‌، مهم است و ارزشمند.
حرف برای گفتن زیاد است و انتخاب ما حرف زدن در تمام جزئیات مسیرمان است.
من و گروه سیصد و شصت و شش هر روز در این مسیر، راهمان را جست و جو می کنیم و امید داریم با اینکه قوی می مانیم و تجربه هایمان را زندگی می کنیم و مشتاقانه میزبان تماشاچی ها و همراهانمان هستیم
فروش روز جدید کی باز میشه؟
۲۸ شهریور
برکه بذری
بعد از اجرای شنبه ۲۹ شنبه شهریور ماه برای شنبه بعدی باز خواهد . با امید به مساعدت شرایط جوی😊
بسیار مشتاق دیدن اجراتونم.
۲۸ شهریور
پوریا صادقی
بسیار مشتاق دیدن اجراتونم.
باعث خوشحالی ما است
۲۹ شهریور
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
از دیدن این کار بسیار لذت بردم. اجرایى تعاملى و متفاوت. قاب بندى هایى مشابه به نقاشى که نقاش بازیگران را در نقاشى پارسپارکتو شده اى چیدمان کرده. البته که نواقصى هم وجود داشت که امیدوارم این نواقص هر چند کوچک بر طرف شود، زیرا که این کار پتانسیل بى نقص بودن را داراست و البته تصمیم هوشمندانه ى کارگردان با توجه به شرایط فعلى جهان را تحسین مى کنم که کرونا را از تهدید به فرصت بدل کرد.
سپاس از حضور شما و اینکه نظرتون را با ما در میان گذاشتید
۳۰ شهریور
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
پیشنهاد میکنم به همه 🤗
ولی من اصلا پیشنهاد نمیکنم به کسی چون واقعا وقت تلف کردن هست
۲۸ شهریور
سپاس از حضور شما و اینکه نظرتون را با ما در میان گذاشتید
۳۰ شهریور
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
بسیار دیدنی و جذاب ، متفاوت و دوس داشتنیو تکرارنشدنی
نمیتوانم خود را "تماشاگر" این اجرا بدانم. شب سیصد و شصت و ششم دستت را میگیرد و تو را میکشد میان ماجرا. با صدای ریخته شدن تاس به خودت می‌آیی و میبینی بازی شروع شده و بازی‌گردان به تو لبخند میزند.
شب سیصد و شصت و ششم، نمایشی فوق العاده جذاب، به خیال انگیزی و نفس گیری شب هزارویکم شهرزاد قصه گو.
ممنونم از متن زیبایی که نوشته ای نازنین عزیز
۳۰ شهریور
نازنین عزیز؛ سپاسگزارم از توجه و حمایت‌ات.
۳۱ شهریور
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
بعد از چهار بار دیدن این نمایش در فضاهای متفاوت همچنان مشتاق و علاقه مند به دیدن دوباره نمایشی تعاملی هستم که در هر اجرا روایت های تازه ای به اجرا در میایند که کاملا با هم متفاوت هستند در حقیقت میتوان گفت بیننده در هر اجرا یک نمایش متفاوت مدرن میبیند در ژانر وحشت و تجربه ای تازه کسب میکند . فکر میکنم نام علی اتحاد به تنهایی کافی باشد تا بدانی به مهمانی هنرمندانه مدرنی میروی که همیشه آی تازه ای رو میکند .
از شما به خاطر توجه و حمایت‌تان سپاسگزارم. و خوشحال‌ام که کارمان مخاطبی هم‌چون شما دارد که اقبال چند بار دیده شدن را به دست می‌آورد.
۳۱ شهریور
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
تجربه ی خیلی متفاوتی بود . شکل اجرای نمایش در فضایی که صحنه ی تئاتر نیست به نوعی که تمام مکان جزئی از اجرا بود. این اولین چیزی که نظر من را جلب کرد و به همراه اون تعاملی که شکل می گرفت باعث می شود در طول اجرا ارتباط شخصی برقرار کنید. انتخاب این که به تصاویری که در فضا ساخته می شد نگاه کنم و یا روایت ها و بازی را بشنوم برای من چالش جالبی بود‌ که دوست داشتم هم زمان هر دو را دنبال کنم. در این فضا کار متفاوتی که ارزش دیدن داره.
علی اتحاد، کارگردان تئاتر، در گفت‌وگو با «اعتمادآنلاین»:
اکنون بهترین فرصت است تا تئاتر را از سالن‌ها به اجتماع بیاوریم / «شب سیصد و شصت و ششم» را در فضای باز برگزار می‌کنیم
علی اتحاد گفت: یکی از مهم‌ترین تاثیرات ویروس کرونا در حوزه فرهنگ و هنر خود را نشان داد. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم در میان رشته‌های هنری، تئاتر بیشترین آسیب را از شیوع ویروس کرونا دید.

اعتمادآنلاین|‎ تبسم کشاورز- یکی از مهم‌ترین تاثیرات ویروس کرونا در حوزه فرهنگ و هنر خود را نشان داد. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم در میان رشته‌های هنری، تئاتر بیشترین آسیب را از شیوع ویروس کرونا دید؛ به عنوان مثال شرایط اجرای نمایش با اکران فیلم در سینما کاملاً متفاوت است و همین کار را برای تئاتری که نفسش پیش از شیوع کرونا هم به شمارش افتاده بود سخت و سخت‌تر ... دیدن ادامه ›› کرد.

یه گزارش اعتمادآنلاین، تعطیلی سالن‌های نمایش، توقف نمایش‌ها، هزینه‌های اجاره ملک، نگهداری تماشاخانه‌ها، حقوق کارکنان و معیشت آنها همه و همه معضلاتی است که شیوع ویروس کرونا برای تئاتر به بار آورد.

در این شرایط بود که از همان روزهای پایانی اسفند به ویژه در نوروز فعالیت هنرمندان تئاتر در فضای مجازی نمود بیشتری پیدا کرد. برخی اجراهای زنده تئاتری داشتند و عده‌ای دیگر هم فیلم تئاترهای قدیمی‌شان را به صورت آنلاین منتشر کردند.

با وجود تمام این مسائل در خردادماه، با از سرگیری دوباره فعالیت مراکز فرهنگ و هنری، باز مشکلاتی به وجود آمد؛ شیوه‌نامه‌ای ارائه شد متشکل از بندهایی همچون: استفاده ۵۰ درصد از ظرفیت سالن‌ها، فاصله‌گذاری میان تماشگران و بی‌تدبیری نسبت به عوامل پشت صحنه، حداقل فاصله‌ یک متری و مواجه نشدن چهره به چهره بازیگران تئاتر در صحنه و اتاق گریم، تذکر مسئولان سالن‌ها به عطسه و سرفه تماشاگران و... که مورد اعتراض و انتقاد عده‌ای واقع‌ شد و وضعیت تئاتری که در خطر بود را سرخ‌تر از قبل کرد.

حال با در نظر گرفتن تمام ابعاد این قضیه برای برون‌رفت از این تعطیلی‌ها و راکد نماندن اجراها باید چه چاره‌ای اندیشید؟ دوباره باز کردن پای مخاطب به تماشاخانه‌ها و جلب اعتماد آنها چگونه حاصل می‌شود؟ سلامت هنرمند و مخاطب کجای این داستان قرار دارد؟ تمام اینها معضلاتی است که کرونا برای تئاتر به وجود آورده است.

در این بین عده‌ای چون علی اتحاد، نویسنده و هنرمند هنرهای اجرایی و دیداری، که طی سال‌های گذشته ده‌ها اجرا و نمایش ویدئو داشته و با رسانه‌های متنوعی همچون پرفورمنس آرت، ویدئو آرت، اینستالیشن آرت، اودیو آرت، دیجیتال مدیا، ویدئو-اینستالیشن و تئاتر کار کرده در حال تمرین با اعضای گروهش است تا نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» را ۲ هفته دیگر در فضای باز و کافه‌های «عمارت نوفل‌لوشاتو» برگزار کند.

اتحاد که پیش از این نمایش «مرثیه‌ای برای کتاب‌سوزی‌ها» را اجرا کرده، در گفت‌وگو با اعتمادآنلاین راجع به وضعیت تئاتر بعد از کرونا، اجرا در فضاهای باز و نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» صحبت کرده که متن این گفت‌وگو را در ادامه خواهید خواند.

*اوضاع تئاتر قبل از کرونا هم بین «بودن و نبودن» بود. حالا با این شرایط هنر تئاتر در ایران چه وضعیتی پیدا کرده است؟ کمی درباره این معضلات بگویید؟

کمی راجع به این «بودن و نبودن»‌ مشکوکم. راستش تئاتر ایران طی سال‌های قبل یک‌کاسه بود؛ یعنی همه‌ اشکال تجربه‌ نمایشی در ایران به صورت کلیتی یکپارچه در نظر گرفته می‌شد. به طور معمول کشورهایی که چرخه‌های معمول تئاتری دارند در ۲ شاخه‌ اصلی فعالیت می‌کنند: یکی نمایش‌هایی که با الگوهای پذیرفته‌شده اجرا می‌شوند و به طور معمول مخاطب‌شان عموم مردم‌ است. و دوم اجراهای تجربی که تلاش می‌کنند مرزهای پهنه‌ هنر را جابه‌جا کنند. در ایران سال‌های پیش چنین تقسیم‌بندی‌ای‌ موجود نبود. گاهی در میانه‌ روال طبیعی تئاتر آثار تجربی جدی هم دیده می‌شد، اما بیشتر آثار در تلاش برای بازسازی استانداردهای مرسوم نمایشی بودند. در ۱۰ سال گذشته با شکل‌گیری چرخه‌ اقتصادی تئاتر خصوصی بستری برای تئاتری که مخاطب عمومی دارد بازتر شد، اما تئاتر تجربه‌گرا همچنان عرصه‌ای برای ارائه در اختیار ندارد.

امروز که شیوع کووید-۱۹ شرایط جهان را دگرگون کرده است طبیعتاً کار هر ۲ دسته سخت‌تر شده؛ به ویژه تئاتر تجربی از این ماجرا لطمه‌ جدی‌تری دیده است. با این همه همان‌طور که همواره راهی برای بقا پیدا کرده‌ایم از این پس هم خیال می‌کنم که چنین راهی در دسترس خواهد بود.

*از یک سو سلامت هنرمند و از سوی دیگر جان و سلامت مخاطب اهمیت دارد، با وجود این، آیا دوباره به روی صحنه بردن نمایش‌ها از نگاه شما کار درستی است؟ پیشنهاد شما در این وضعیت چیست؟

طرح فاصله‌گذاری اجتماعی در سالن‌های نمایش به باور من از اساس نادرست است. من تخصصی در این زمینه ندارم، اما با توجه به اینکه پیرو آمار، ۳۰ درصد مبتلایان به ویروس کووید-۱۹ هیچ علامتی ندارند پس قطعاً بخشی از بازیگران و مخاطبان هر اثر، مبتلایان به بیماری کرونا خواهند بود. این دسته از افراد با تب‌سنجی هم قابل تشخیص نیستند.

در عین حال ممکن است بیماری در مراحل ۲ هفته‌ آغازین باشد. حالا تصور کنید که عده‌ای -بر فرض ۵۰ یا ۱۰۰ نفر- در سالنی دربسته به مدت حداقل یک ساعت نشسته‌اند. طبیعتاً شیوع تشدید می‌شود.

با این اوصاف، فکر می‌کنم این روزها بهترین فرصت برای بیرون آوردن تئاتر از سالن‌ها و بردنش به صحنه‌ عمومی اجتماع باشد.

*اگر بخواهیم دوباره اجراها به روی صحنه بروند، چگونه می‌توانیم استقبال و اعتماد مخاطب را جلب کنیم؟

اجرای نمایش در بسترهای شهری همان‌طور که پیشتر گفتم، نه تنها کار در شرایط شیوع را برای اهالی تئاتر ایران ممکن می‌کند که قطعاً سبب خواهد شد دامنه مخاطبان نمایش در ایران گسترش یابد. شخصاً فضاهای غیرمتعارف را برای اجرای نمایش بیشتر می‌پسندم که حتماً درباره‌اش توضیح خواهم داد. با این همه فضاهای متعارف و در عین حال سرباز بسیاری در تهران و شهرستان‌های ایران ساخته شده که سال‌هاست کم‌استفاده یا حتی بلااستفاده باقی مانده‌اند. امروز بهترین فرصت برای استفاده از این فضاهاست. برای مثال بیشتر پارک‌های تهران «آمفی‌تئاتر» یعنی تماشاخانه‌ی روباز دارد. جاهای دیگری هم هست؛ مثلاً تئاتر روباز کانون پرورش فکری در خیابان وزرا یا کاخ سعدآباد و بسیاری دیگر.

*کمی درباره نمایش «شب سیصد و شصت و ششم» که قرار است به روی صحنه ببرید توضیح می‌دهید؟
تمرین این نمایش از شهریور ۹۸ آغاز شد. ما کار اجرا را از اواخر آبان ۹۸ آغاز کردیم که در اسفندماه متوقف شد. با این حال به واسطه‌ ابزارهای دیجیتالی گروه را کنار هم نگه داشتیم و بلافاصله پس از بازگشایی پلاتوهای تئاتر، تمرین‌ها را از سر گرفتیم. شیوه‌ کار من در سالیان اخیر بدین گونه است که مراحل تمرین را متناسب‌ با فضاهای مختلف پیش می‌برم؛ یعنی گروه طی تمرین آمادگی خواهد داشت که آن اجرای به خصوص را در هر فضایی اجرا کند. مثلاً سال گذشته اجرای «شب سیصد و شصت و ششم» را در تماشاخانه‌ آژمان و در تماشاخانه‌ دیوار چهارم ارائه کردیم و بعد با تغییر جدی در شیوه‌ اجرایی آن را در چهار طبقه‌ «گالری ایوان» به صورت متحرک و در میان مخاطبان، باز اجرا کردیم.


حالا هم قصد داریم این کار را در فضای باز اجرا کنیم. نخستین اجراها ۲ هفته‌ دیگر در فضای باز و کافه‌های «عمارت نوفل‌لوشاتو» برگزار می‌شود. خیال می‌کنم هنرمند باید بتواند هر گوشه‌ای از این جهان را آن‌طور که دوست دارد تغییر دهد و دست‌کم برای چند ساعت از آن خود کند. هرچه نباشد، هنرمندان فاتحان خیالی جهان‌اند.

*از نگاه شما در این شرایط کرونایی برای پیشگیری از زیان‌های اقتصادی هنرمندان و توجه به معیشت آنها چه باید کرد؟

هنرمند، به ویژه اگر که مستقل هم باشد، همواره در کشور ما زیست اقتصادی دشواری دارد. نه اینکه لزوماً فقیر باشد، اما برای کسب درآمد باید تلاشی مضاعف کند. حقیقت این است که در کشورهای پیشرفته‌ جهان دولت تسهیلاتی به شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران بخش خصوصی می‌دهد تا آنها را برای سرمایه‌گذاری روی هنر و به ویژه هنر مستقل مشتاق‌تر کند. در کشوری مثل کشور ما اما در شرایط عادی هم چنین تمایلی وجود ندارد. در دوران شیوع کووید-۱۹ به نظرم دیگر زمان آن رسیده که گروه‌های تئاتری کنار هم قرار بگیرند و با فعالیت‌ صنفی امکان ایجاد چرخه‌های اقتصادی تازه را فراهم کنند. واقعیت این است که اگر چرخه‌های اقتصادی مرسوم هنر در ایران به درستی کار می‌کردند، نتیجه آن چیزی نبود که تاکنون تجربه‌ کرده‌ایم. امیدوارم بحران شیوع اهالی این حوزه را یک بار هم که شده در کنار هم و دوشادوش یکدیگر قرار دهد تا تلاشی تازه را آغاز کنند؛ هرچند همین حالا هم باید اضافه کنم که چنین رخدادی بعید است. ما سرزمینی هستیم که الگوهای فعالیت انفرادی در آن تسلط بیشتری دارد.

*خیلی از کارشناسان حوزه نمایش درایران معتقدند تئاتر از منظر دولت هیچ‌گاه حرفه شمرده نشده، نگاه شما به این قضیه چیست؟

حمایت دولتی در حوزه‌ فرهنگ از سال ۱۳۸۷ تاکنون هر روز کمتر و کمتر شده است. ۲ دولت اخیر هر سال بخش‌هایی از سازوکارهای حمایتی از تولید هنر در بخش خصوصی را حذف کرده‌اند. ماجرا از تئاتر آغاز شد و بعد به سینما و مطبوعات و چاپ و نشر کتاب رسید. حالا هم که گفت‌وگو بر سر محدودیت‌های بیشتر است. در دوران شیوع کووید-۱۹هم دولت خودش را از معادله کنار کشید.

در آغاز از گروه‌های آسیب‌دیده‌ تئاتر و ناشران ثبت‌نام کردند. بعد اسامی را منتشر کردند و وعده دادند که کمک‌هزینه‌‌ای برای جبران بخشی از آسیب‌ اقتصادی ایشان ارائه می‌کنند که همان‌طور که می‌دانید این موضوع مشمول مرور زمان شد. حالا هم که «ستاد ملی کرونا» دستور به تعطیلی اماکن عمومی می‌دهد ولی وزارت ارشاد این موضوع را به نهادهای مرتبط بخشنامه نمی‌کند؛ این یعنی چه؟ یعنی تمامی مسئولیت بر گردن هنرمندان گذاشته شده است؛ یعنی بالادستی‌ها گفته‌اند به خاطر سلامت مردم باید تعطیل کنید، اما هنرمندان نکردند! این یعنی یک بام و دو هوا.

*پخش فیلم‌ ‌‌تئاترها همچنان محل بحث اهالی تئاتر است، اتفاقی که خیلی‌ها معتقدند می‌تواند به شرایط فعلی کمک کند و راه‌حل خوبی باشد. نگاه شما چیست؟
فیلم‌تئاتر مدیوم مهمی است. هم برای ثبت آنچه اجرا شده و حالا دیگر برای تماشای آن راهی جز تماشای مستندات ویدئویی نیست و هم برای مخاطبان سراسر کشور که نمی‌توانند اصل کار را ببینند. با این حال فیلم‌تئاتر نسخه بدل تئاتر نیست؛ یعنی نمی‌شود گفت از ثبت ویدئویی تئاتر به جای تئاتر زنده استفاده کنید! این یک چیز است و آن یک چیز دیگر.

با این حال خیال می‌کنم که باید بسیار جدی‌تر به این موضوع پرداخته شود. همین حالا دارم تلاش می‌کنم اجرای تازه‌ام را به شکلی کاملاً متفاوت ثبت کنم؛ یعنی نه دقیقاً آن‌طور که روی صحنه است چون اجرای «شب سیصد و شصت و ششم» کاری تعاملی است و اجرا به ۱۲۹۶ حالت قابل تغییر است. به این شکل که مخاطبان در هر اجرا پنج بار تاس می‌ریزند و با هر تاس چندین حالت اجرایی از پیش تعیین‌شده جایگزین می‌شود. طبیعتاً این شکل اجرایی در مدل‌های مرسوم فیلم‌تئاتر قابل ارائه نیست.
*در حال حاضر مشغول چه کارهایی هستید؟
این روزها هم به تمرین نمایشم در فضای باز می‌پردازم هم پروژه‌ «تن‌/خوانی» که پروژه‌ای تجربی‌ است را ادامه می‌دهم. از سوی دیگر مشغول‌ انجام کارهایی هستم که به طور معمول در هفته‌های نخست انتشار کتاب ‌تازه‌ام انجام می‌دهم. هفته‌ گذشته «نامه‌هایی بر دوش تندباد» رمان تازه‌ام منتشر شده که باید برای گفت‌‌وگوها و رونمایی‌ها و غیره برنامه‌ریزی و هماهنگی‌هایی انجام شود. در عین حال نسخه‌ صوتی «منظومه‌ پیامبر نامبعوث» هم چندی پیش به صورت مجازی وارد بازار شده که حالا باید دست‌به‌کار تولید نسخه‌ فیزیکی آن شوم.



https://etemadonline.com/content/426244/%D8%A7%DA%A9%D9%86%D9%88%D9%86-%D8%A8%D9%87%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D9%81%D8%B1%D8%B5%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%AA%D8%A7-%D8%AA%D8%A6%D8%A7%D8%AA%D8%B1-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%86-%D9%87%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C%D9%85
سالهاست که تماشاگر تاترهای مختلف در جای جای شهر تهران هستم ... اما یکی از بدترین و ضعیف ترین کارهایی که دیدم این اجرا بود ... واقعا ارزش دیدن نداشت و به هیچ کس توصیه نمی کنم
و خدایان تاس می ریزند و نمی پرسند آیا می خواهیم بازی کنیم یا نه. نمی خواهند بدانند با این بازی چه چیزی را ترک می کنید، یک مرد، یک خانه، کار و شغل یا یک رویا را. خدایان اهمیتی نمی دهند که زندگی ای دارید که در آن هر چیز سر جای خودش است، با کار و پشتکار می توان به هر خواسته ای رسید. خدایان توجهی به نقشه ها و امید های ما ندارند، در جایی در این کیهان تاس می ریزند و تو اتفاقا انتخاب می شوی. از آن لحظه به بعد، برد و باخت فقط به بخت بستگی دارد. و خدایان تاس می ریزند...

_____
تکه ای از یک کتاب که نامش یادم نیست.
چطور بود اجرا؟
۲۶ شهریور
پوریا صادقی
خوب شدنت رو که خیالم راحته. لطفا زودتر خوب شو و کاملا خوب شو.
ممنونم از دلگرمی و این کلمات پر قوت و مثبت و انگیزه بخشت . خیلی ممنونم
۲۸ شهریور
امپرسیونیست
ممنونم از دلگرمی و این کلمات پر قوت و مثبت و انگیزه بخشت . خیلی ممنونم
داری با خارش انگشت شصت پات سرو کله میزنی😂😂
۲۸ شهریور
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید