رضا خدابنده

هنرساز فعال هنری

روایت یک سقوط و فرو رفتن به عمق زمین در باب ویران شدن؛ در ستایش یک تجربه زیسته انسانی.

نمایش "ویران تن" تجلی یک تجربه زیسته است، شاید یک انعکاس از مسیری که همه ما تا به اینجا طی کردیم؛ چشیدن فراز و فرودهای زندگی، لحظات شاد و تلخ، لمس تمام حس‌های خالصی که یک نفر می‌تونه در ثانیه‌های زندگی خودش تجربه کنه. زندگی چیزی جز زیستن، گذر کردن و بخشیدن نیست؛ قدم گذاشتن در این مسیر یک طرفه به واقع یک شاهکار بی‌مقایسه است. این مسیر پر از اتفاقات مختلف است؛ بدست آوردن‌ها و از دست دادن‌ها، خوشحالی‌ها و ناراحتی‌ها، آرامش و ترس‌ها و... دقیقا همین فراز و فرودها یادآوری میکنه که باید خزان بشیم تا به سبزی برسیم، باید غروب بشه تا دوباره طلوع خورشید را ببینیم. بخاطر این گفتم "ویران تن" مثل یک انعکاس عمل می‌کنه چون دقیقا همین مفاهیم را به ما یادآوری میکنه؛ لمس کردن ناخودآگاه و بخش‌هایی از ذهن ما که شاید تا الان به اون‌ها توجهی نمی‌کردیم. پیرنگ روایت بر بستر متنی سوار شده که از دل جامعه می‌آید، از دل مردم، از یک تجربه زیستی مشترک به همین دلیل است که بعد از دیدن این روایت بلافاصله با اون ارتباط برقرار می‌کنیم. روایتی انسانی که صادقانه و خالصانه پرداخت شده؛ تلاش کردن، عاشق شدن، ترسیدن، خوشحالی، از دست دادن و باقی حس‌های نابی که در دل جامعه ایران و در تقابل با تمام اتفاقات مختلف مثل جنگ و اعتراضات همگی ما تجربه کردیم. محتوا این کار از دل همچین مفاهیمی خلق شده و به قدری درست و اندازه و انسانی هست که روایتی ملموس برای مخاطب می‌سازد و زمانی که این روایت با یک فرم دقیق گره می‌خورد به پرتره‌ای بی‌نظیر به نام "ویران تن" ... دیدن ادامه ›› می‌رسیم.
نمایش بسیار عالی پرداخت شده؛ همچین محتوایی که حاصل زیست همه ما است که با یک فرم تقریبا ساده آراسته شده. یک فرد در لباس سفید، یک صندلی سفید و صداهای افرادی که آنقدر درست پرداخت شدن که حضور آن‌ها را کامل حس می‌کنیم و تمام این‌ها بازگو کننده درون تمام ماهایی است که در این اقلیم زیست می‌کنیم. "ویران تن" یک پرتره‌ انسانی در باب یک تجربه زیسته است که مخاطب رو برای دقایقی به مکاشفه‌ای در راستای شناخت ناخودآگاه و ذهن خودش می‌برد و روایت به قدری آشنا و ملموس است که گاهی ما فراموش می‌کنیم که قبل‌تر آن را زیست کردیم.
بسیار بسیار از تماشا و تجربه کردن این نمایش لذت بردم؛ لحظات بسیار خالص، صادقانه و انسانی را برای من خلق کرد.

بعد از دیدن نمایش دجال از حسین فردوسی عزیز به تماشای نمایش جدید از ایشون رفتم و می‌تونم بگم که واقعا لذت بردم. تعداد آکتور بالا، استفاده زیاد از موسیقی و وجود نورهای زیاد و بازی گرفتن از اون شاید از نظر بعضی از مخاطبین این نمایش بیش از اندازه و به نوعی زیاده روی باشه ولی اتفاقا برعکس. این المان های شلوغ کاملا در خدمت این سناریو هستند. بعد از دیدن چند باره نمایش دجال به طبع با جهانی که حسین فردوسی خلق میکنه آشنا بودم و به نوعی خودم رو آماده این روایت کرده بودم. بنظرم نمایش سیئر مثل نمایش دجال یک فضای بسته و سرکوب شده رو روایت میکنه که در اون شاهد یک قدرت توتالیتر و دیکتاتور هستیم که با کنترل جامعه زیر دستش درست مانند عروسک های خیمه شب بازی در حال به رخ کشیدن قدرتش است. نمایش سیئر یک روایت باشکوه از حضور یک قدرت دیکتاتوری بر روی مردمی است که خود آن مردم اصل مشکل هستند؛ مردمی که نمی‌توانند یا نمی‌خواهند با هم متحد شوند و به راحتی تسلیم قدرت والاتر برای سلطه به دوستان خود هستند و همواره مطیع باقی می‌مانند، مردمی که وقتی به آن ها دقت می‌کنید متوجه وجود این دیکتاتوری در تک تک آنها می‌شوید. در واقع آن ها معترض به این توتالیتریسم و خفقان نیستند بلکه خودشان خواستار قدرتند و به طبع در این جمعیت شخص آگاه و خواستار آزادی هم باشد خیلی زود حذف می‌شود. وجود یک نفر در راس قدرت نقطه مشترک دجال و سیئر به حساب میاد؛ "سیئر" که اگر آن را برعکس بخوانی "رئیس" می‌شود.
در آخر اگر بخوام بگم، بسیار لذت بردم از این نمایش انتقادی که اعتراض چند وجهی خودش رو به قدرت حاکم و حتی مردمانی که در آن هستند به زیبایی به نمایش گذاشت و حتی من رو یاد کتاب "دنیای قشنگ نو" از آلدوکس هاکسلی و حتی "1984" جرج اورول انداخت. با وجود کست بالای نمایش ولی بسیار باهم هماهنگ بودند و بیان و بدن آنها عالی بود و همچنین لذت بردم از موسیقی زنده و نور در خدمت نمایش. با اینکه بشخصه جنس روایت دجال رو بیشتر می‌پسندیدم ولی سیئر چیزی از مفهوم و به فکر برو بردن مخاطب ... دیدن ادامه ›› کم ندارد.
"سکون مرگ انسان بودن است" اگر یک سیستم توتالیتر و دیکتاتور در حال کنترل یک جامعه است شاید باید مشکل رو در تک تک افراد اون جامعه جستجو کرد در غیر این صورت حتی زمان هم که زندانی شده می‌میرد.