هفت قله ادبیات فارسی

هفت قله ادبیات فارسی ، هر کدام سر آمد روز گار خود بلکه روز گاران هستند . این هفت قله به ترتیب زمانی شامل بزرگانی چون : رودکی ، فردوسی ، خیام ، نظامی ، مولانا ، سعدی و حافظ می شود .
عطار ، سنایی ، ناصر خسرو و... بسیاری دیگر از عزیزان فرهنگ و ادب ما ، هر کدام ویژگی های خود را دارند ، ولی با توجه به تقسیم بندی این نگارنده _ به لحاظ مفهومی _ در مضامین مشترک هفت قله قرار می گیرند .
البته برخی ممکن است با این تقسیم بندی موافق نباشند و اصولاً به " قله " در ادبیات اعتقادی نداشته باشند . خوب ، نظر آن ها محترم است . ولی به اعتقاد این جانب ، چون آثار این عزیزان در برهه زمانی حال حاضر بیشتر از دیگران خوانده می شود ،و تاثیر گذار تر از بقیه بوده اند ، این " هفت قله " کار برد دارد . معاصرین ما هم که نقش ویژه ای در تحول ادب فارسی داشته و دارند در کنار آن عزیزان قرار می گیرند.پس ، به این تقسیم بندی می پردازم :
رودکی ، شاعر طبیعت گراست .او توصیف زیبایی از طبیعت و عناصر بکر آن ارائه می کند .
فردوسی ،حماسه را می آفریند و هویت ملی ما و زنده کردن زبان ... دیدن ادامه ›› فارسی از مهم ترین کار های اوست .
خیام ، غایت هستی و نهایت زندگی و چرایی وجود و پرسش گری را مطرح می کند .
نظامی ، ستایش شادی کار اوست . شاعر نشاط است .
مولانا ، شوریدگی و هویت انسانی را مطرح می کند . می بایست " چشم دریایی " داشت تا به حقیقت رسید.
سعدی ، مکث در گفتار و دفت در رفتار را می آموزد و سخن را به بالاترین مرحله خود می رساند .
حافظ ، از عشق می گوید .او یکصد و پنجاه مرتبه از عشق در غزلیاتش سخن گفته است و از هر چه رنگ تعلق پذیرد ، آزاد است .