بعد از پایان نمایش هم بسیار ناراحت بودم هم بسیار خوشحال.ناراحت بودم از انتخاب این نمایش و از یه جهت خوشحال که دوستانم مشکلی براشون پیش اومده بود و نشد که براشون بلیط بگیرم وگرنه بسیار شرمنده میشدم.متاسفانه از اون دست نمایش‌هایی که بزور می‌خوان مخاطب رو به گریه کردن وادار کنن در حالی که هیچ انسجام فکری و انتقادی نداره.مخصوصا با نشون دادن چهره های بیگناه قربانیان شیمیایی فقط جهت احساسی کردن مخاطب.طوری که فکر میکنید اون قربانیان هنوز قربانی سوژه های اینچنینی هستن جهت جذب مخاطب.آقای رحمانیان این برای یک نمایش بسیار زشته که تماشاگران وسط نمایش با عجله سالن رو ترک کنن!منم چند بار تصمیم گرفتم از سالن نمایش بیرون برم متاسفانه به علت دور بودن صندلیم از خروجی و پرت نکردنِ حواس بقیه مخاطبین و بازیگران مجبور شدم بشینم و همچنان از انتخابم افسوس بخورم.حداقل کاش یه توضیح یه سطری درمورد نمایش جهت معرفی بهتر بنویسید.