وقتی در مواجهه با تعداد قابل تاملی از تعریف کردن‌های [عموما کلی و دور از جزئیات] مطلب یا نقدی ناهمخوان با اون ستایش‌ها می‌خونم برام جذابه. توده خمیری که نمایش از خودش تو ذهن‌مون ساخته رو دوباره ورز می‌ده و مدام شکل و شاکله‌شو تغییر می‌ده.... طبعا با خوندن مطلب شما توجهم به چیزهای جدیدتری جلب شد و شاید رضایتم از پسندیده‌هام از اجرا، بیشتر و گنگی بعضی گوشه‌ها رفع شد. از این بابت ممنونم آقای عزیزی گرامی.
تنها چند نکته کلی فقط جهت مرور از ذهنم گذشت:
۱. من کاراکتر [اگه بشه کاراکتر گفت بهش] زن/قلاتیان رو اتفاقا منفعل ندیدم تا بشه انفعالش رو با موف و ناموف جمع کرد و معانی پیامد اون رو نتیجه گرفت. از قراین برمی‌آد که زن به محض دیدن اون دو مرد از موف/پیروزفر خوشش اومده و دستمالش رو سُر داده پایین. منتها با عقل محاسبه‌گرش معتقده که ارزشش تو اینه که "همه چیز" کسی باشه (حتی لوزر تمام‌عیاری مثل ناموف!) تا یکی از تجربه‌های رنگارنگ اما زودگذر جنتلمنی مثل ... دیدن ادامه ›› موف. هرچند باز از وجنات ایشون بر‌می‌آد که علیامخدره هم کم تجربه رنگ‌به‌رنگ نداشته یا دست‌کم میل و اشتیاق چنین تکثری رو در دل داره و چه‌بسا در صورت رسیدن به ناموف/بهبودی ، زود دلش رو می‌زد و رهاش می‌کرد ولی حالا که با شرایط پیش اومده و رندی موف، ناموف طعمه دریا شده "انتخاب" بودن و رفتن با موف روی دیگه سکه غریزی زن رو ارضا می‌کنه. در واقع تو اون‌ قسمت میانی نمایش که تو کافه می‌گذره زن سعی داره با flirting با دو مرد از کسالت ساعات طولانی یک روز تابستانی کم کنه و کمی سرگرم بشه. زن بیشتر در پی بازی دادن مردهاست تا بازی خوردن ازشون.
۲. فرجام نمایش: بالاخره بعد از عمری ناکامی، ناموف تو کاری "موفق"می‌شه هرچند این کار مردن باشه و دست تقدیر هم فرمت اون رو از خودکشی به غرق شدن تغییر داده باشه. از طرف دیگه موف هم بالاخره برای اولین بار تو زندگیش تو کاری (خودکشی) ناموفق شد؛ حتی اگه این ناکامی موقتی باشه! بنابراین هرچند شاید از دید شما باز بتوان معنای سیاسی حتی پررنگ‌تری [همه بدبخت و ناکام هستن و درصورتی به کامیابی می‌رسن که بمیرند!] از این برداشت استخراج کرد ولی گمان نکنم قصد پیروزفر زدودن یا حتی پوشوندن معنای مورد نظر شما باشه.
۳. چرا عده قابل توجهی از مخاطب‌ها اول کار رو پس می‌زنن ولی به قول شما با اندکی تامل ازش خوش‌شون می آد؟ [صرف‌نظر از طنازی‌ دلنشین‌تون با واژه "اقرار" که احتمالا بار مسئولیت "اظهار" رو روش گذاشتین]
از سهم قیمت بلیت و نسبتش با تایم اجرا که بگذریم [کاملا دلیل درستیه ولی ما رو از علت اصلی دور می‌کنه] مسئله مهم سه‌گانگی "لحن" نمایش هست که خودتون کامل بهش پرداختین. قسمت اول اجرا تقریبا همراهی عمومی تماشاگرها رو داره. با ورود زن و رسیدن به قسمت دوم و تغییر لحن نمایش عده‌ای شاید کمی گیج بشن و یا دوست داشته باشن با همون فرمون قبلی جلو برن. خب تا بیان خودشون رو پیدا کنن قسمت سوم می‌رسه و با "نشت امر جدی" که گفتین و این‌جا نشت چندان آرومی هم نیست لحن، چیز دیگه‌ای می‌شه و باز باید تماشاگر خودش رو با اون وفق بده. ولی اتفاقی که می‌افته اینه که خیلی‌ها موقع تماشا ترجیح می‌دن فعلا روی همون قسمتی که می‌بینن تمرکز کنن و لذت‌هایی اگه هست درو کنن بعد که رفتن بیرون از سالن با مرور نمایش تو ذهن، گفتگو با دوستان و خوندن نظرات تماشاگرهای دیگه، اون سه قسمت نمایش و لذت‌های هر کدوم رو باهم مونتاژ کنن و چه بسا تو این فرایند مرز اون سه تکه نرم‌تر و محوتر و "کلیت" نمایش براشون روشن‌تر بشه: همین هویداتر شدن کلیت اجرا در ذهنه که سبب اون "اقرار" می‌شه.
۴. به نظرم نمایش "کوتاه" نیست، به‌اندازه‌ست. مثل خود زندگی جایی تموم می‌شه که چندان انتظار نمی‌ره ولی درستش همونه. کل نمایش یه flirting بزرگتر رو با تماشاگر انجام می‌ده و یهو بی‌رحمانه می‌ذاره می‌ره در حالی‌که مخاطب دوست داره همچنان باهاش ادامه بده.
۵. اکثر مقایسه‌هایی که دوستان تو فضاهای مختلف حقیقی و سایبری بین این نمایش با ماتریوشکا یا حتی اثر قبل‌تر پیروزفر داشتن در واقع مقایسه "لذتی" بود که از تماشای ماتریوشکا برده بودن با "لذتی" که از تماشای یک روز تابستانی نصیب‌شون شده یا انتظار داشتن بشه. این مقایسه‌ٔ تسامحیِ لذت‌ها بین آثار یه هنرمند همه جای دنیا رایجه چه تو سینما چه تو ادبیات و... اما قطعا با مقایسه "خود" دو اثر -کما هو حقه- فرق داره و دو امر جداست و باید دید اصلا ماتریوشکا و یک روز تابستانی چقدر و کجاها و چگونه قابلیت قیاس رو دارن... منظورم اینه که یکی از دلایل به تاخیر افتادن رضایت نهایی و کلی از اثر به این بر‌می‌گرده که مخاطب زمان لازم داره تا این تمایز دو قیاس براش حل بشه.
۶. یک روز تابستانی رو حتی اگه با اعوجاجی به اون مفهوم و مختصات که براش ترسیم کردین متصور بشیم و اصلا فرض بگیریم قصد چنان اغفال‌ها و دوگانه‌سازی‌ها و اقناع‌هایی رو داره؛ سوالی که پیش می‌آد اینه که اصلا مایه و توان انجام -که نه، حتی آغاز- چنین خباثت‌هایی رو داره؟ به نظرم نمایش خیلی ساده‌تر از این حرف‌هاست هم تو روبنا هم تو زیربنا، درست چیزی مثل موف نه ناموف؛ فکر کنم شما مختصاتی از جنس زن نمایش به کل اجرا و قصد و نیت مستقیم یا ضمنی پیروزفر قائل شدین.
۷. البته همه حدود هفت هزار نفری که اجرا رو دیدن با چشمان هیز بازیگر جذاب رو دید نزدن :)) چون اصولا واسه تماشاگرهای یک سوم عقب‌تر سالن چشمی با فاصله کانونی چشم شترمرغ نیاز هست تا با چاشنی هیزیِ آدمیزاد بشه از جذابیت بازیگر مورد نظر بهره بایسته رو برد. تو دو سوم جلوتر سالن هم انصافا بودن کسانی که از موهبت چشم درویش بهره‌ای هرچند اندک داشتن و احتمالا اومده بودن ببینن چهره جذاب چی داره بگه و چطور می‌خواد بگه :))
٨. در مورد اینکه این نمایش ساخته و پرداخته‌ی تئاتر بدنه هست دیگه کاملا باهاتون موافقم و فقط امیدوارم این کف توان و سلیقه و خواست و عرضه تئاتر بدنه باشه نه سقف اون.
آقای عزیزی گرامی باز هم ممنون بابت ورز دادن ذهنی.

سلام رضای عزیز
اینکه مطلب من شما رو واداشت تا نظری بنویسید و تحلیل اجرا را بنویسید باعث افتخار من است. از خواندن نظراتتون بسیار لذت بردم و منو به فکر واداشت گرچه در نهایت با با بسیاری از نقطه نظراتتان مخالفم. هدف هم البته همین گفت‌وگوست که امثال من را به فکر کردن بیشتر وادارد.
اما چند نکته را باید اضافه کنم.
۱. زمانی که از انفعال یک شخصیت در نمایش حرف میزنیم منظور بی‌عملی او نیست. در صحنه عملی که منجر به نتیجه‌ای در راستای آن عمل نشود معنای «کنش» به خود نمیگیرد. انفعال منظور همان بی‌کنشی شخصیت است. مثلا اینکه شما نظری نوشتید و من هم پاسخ می‌دهم کنش شما و واکنش من است. اگر ... دیدن ادامه ›› من از کنار آن بی‌تفاوت می‌گذشتم شما طبق تعریف صحنه کنشی انجام نداده بودید. در نمایش مذکور هم شخصیت زن بی‌کنش است. درسته که این شخصیت انتخابی کرده و گذشته‌ای داشتخ اما در عمل روی صحنه هیچ کنشی ندارد. اینکه دستمالش را به عمد انداخته یا نه هم در نمایش بین موف و ناموف بحث هست که آیا به عمد انجام شده یا نه. اینکه شخصیت زن داستان تنها درگیر نتایجی است که مردان داستان رقم می‌زنند خود نشانه‌ی بی‌کنشی و انفعال شخصیت است.
۲. در نمایش ناموف موفق به عملی نمی‌شود. درسته که ناموف قصد خودکشی داشت اما در نمایش در طول اتفاقات نظرش عوض می‌شود. باز دوباره به زندگی علاقمند می‌شود و از خودکشی پیشمان می‌شود. اینکه تصور کنیم چون اول داستان قصد خودکشی داشته حالا با کمک موف موفق شده واقعا برای من قابل قبول نیست. فرض کنید فرض کنید ناموف به دختر می‌رسید و به آرزویش برای زندگی موفق دست می‌یافت، آیا از نظر شما در واقع در انتهای داستان شکست خورده بود چون خودکشی‌اش موفق نبود؟ اعمال هر انسانی با توجه به تصمیم شخص در آن لحظه به موفقیت یا شکست تعبیر می‌شود نه تصمیمات قبلیشان. اگر قرار باشد هر مساله‌ای را اینطور ماست‌مالی کنیم که واقعا هیچ جای صحبتی باقی نمیماند. با این ایده که به قول شما « گمان نکنم قصد پیروزفر زدودن یا حتی پوشوندن معنای مورد نظر شما باشه.» که می‌شود هر ادعایی را حنثی کرد. مهم قصد پارسا پیروزفر نیست. مهم این است که نتیجه چه رقم زده است.
۳. اینکه در یک کمدی با شوخی‌ها همدلی تماشاگر را جلب کنیم و بعد در یک ترفند نابهنگام همه‌چیز را جدی جلوه بدهیم از نظر من تزویر یک نمایش است. در این مورد باز هم ارجاع میدهم به مقاله‌ی سانتاگ با نام یونسکو یا حتی مقاله‌ی دیگری از او با نام رفتن به تئاتر.
۴. این نمایشنامه آنطور که من در موردش خواندم یک نمایش کوتاه است. در واقع در دسته‌بندی نمایش‌های سریالی قرار می‌گیرد. اینکه پیام داستان سریع نمایان شد یا هرچه نشان از کوتاه بودن نمایش نیست. اینکه قسمت عمده‌ی زمان به تعویض صحنه و موسیقی‌ و حرکاتی که به وضوح قصد درازتر کردن زمان را دارند برای من نشانه‌ی نابسنده بودن این نمایش است.
۵. من این نمایش را تنها از نظر سیاست‌ورزی‌اش با ماتریوشکا مقایسه می‌کنم و اینکه مخاطبان در کامنت‌ها به چه دلیل این مقایسه را می‌کنند خیلی مد نظر من نیست.
۶. به شدت و با اصرار زیاد با این نظر شما : «نمایش خیلی ساده‌تر از این حرف‌هاست هم تو روبنا هم تو زیربنا، درست چیزی مثل موف نه ناموف؛ فکر کنم شما مختصاتی از جنس زن نمایش به کل اجرا و قصد و نیت مستقیم یا ضمنی پیروزفر قائل شدین.» مخالفم. این نمایش بشدت از نظر من ذهن مخاطب را دچار انحراف از خواسته‌های بحقش می‌کند و به همین دلیل من این نمایش را نه تنها ساده نمیگیرم بلکه بسیار از نظر من حدی‌تر و پیچیده‌تر فرض می‌کنم چون از نظر من بسیار تزویرگرایانه است.
۷. منظور از هیزی کردن استفاده از آن اصطلاح بلانشو است که مخاطب با شخصیت داستان احساس همذات‌پنداری میکند و خودش را جای او تصور می‌کند و با این عمل به موقعیت و مقام شخصیت هیزی (Gaze)میکند. منظور تنعا خوشتیپی بازیگر نیست و ربطی به فاصله‌ی مخاطب از صحنه ندارد.
۸.منظورتان را درست متوجه نشدم در باب کف خواست و سقف آن.
ممنونم از نظراتتان. منتظر ادامه‌ی گفتگو هستم.
پیروز باشید

آقای عزیزی گرامی
برای من‌ هم فرصتی که پیش آوردین مایه خوشحالی و افتخاره. ممنونم که حوصله به خرج دادین و با دقت مطلب بنده رو خوندین. نوشته‌های زیر فقط واسه ادامه گفتگو و روشن شدن بیشتره و تاکیدی روی درست بودن اون‌ها ندارم:
۱. این قبض و بسط هم‌زمان شما برام خیلی جالب بود: دایره کنش‌گری رو چنان تنگ می‌گیرین که دیگه از سوراخ سوزنش چیزی رد نشه و آن‌سوتر بستر امر سیاسی رو اونقدر فراخ می‌گیرین که هر چیزی "رو و تو"ی اون غرض سیاسی تلقی بشه"
روشنه که منظورم از منفعل نبودن و کنش‌مند بودن زن/قلاتیان محدوده رفتار فیزیکی او [دور کردن دو انگشت دست از هم و سپردن دستمال به دست ... دیدن ادامه ›› نیروی جاذبه زمین] نبوده همین‌طور منظورم بی‌عملی -حتی با همون تعبیر شما ازش- نیست؛ چرا که به نظرم کنش یه کاراکتر از دو عنصر انتخاب‌گری و عاملیت در مسیر اون انتخاب ناشی می‌شه. (هرچند به حصول تام و تمام اون انتخاب منجر نشه) طبیعتا انفعال هم از همین مسیر معنا می‌شه و کاراکتری که دور یا خالی از چنین انتخاب و تصمیم و اقدامی باشه منفعل تلقی می‌شه.
چون چند بار اجرا رو دیدم و روی "نقطه کلیدی" رفتار زن دقت کرده‌ام: زن دستمال رو تو کیفش می‌کنه و بعد درمی‌آره و دوباره حرکتی داده و ول می‌کنه! اتفاقا تو اجرا روی این تکه گل‌درشت‌وار تاکید شده. بحثی که موف و ناموف دارن سر اینه که برای کی انداخته و موف چون اساسا روی هدفی که اون لحظه داره [خودکشی] متمرکزه و از طرفی [فعلا] کسی مثل اون زن براش جذابیتی نداره سعی می‌کنه قضیه رو سمت ناموف هل بده و روانه‌اش کنه و به خودکشی‌ش برسه. نادیده گرفتن همین نکته کوچک اما موثر اصولا تعیّن کاراکتر زن رو مخدوش می‌کنه و تعبیرهای بعدی مبنی بر انفعال کامل بانو و بدبخت و هم‌قماش دوتای دیگه بودن رو براش پیش می‌آره.
در ادامه موقعیت‌های سه نفره و دونفرهٔ پرده دوم(بانو و موف/بانو و ناموف) همچنان روی انتخابگری زن و پیش‌برندگی ماجرا با خواسته او تاکید می‌شه: رفتن به تئاتر، فرستادن یکی برای بلیت گرفتن با تاکید بر اینکه می‌خوام موف بره نه ناموف و قبول دو طرف، تعیین محل ملاقات بعدی در ساحل و کشاندن آقایون و داستان به اون سمت اون هم این فصل سال و کلا شاکله‌ای که از خودش به عنوان معشوق در نزد عاشق/ناموف می‌سازه و این‌که نباید خواسته‌ای از من داشته باشی و اون منم که هرچی دلم خواست می‌خوام. حتی تاکیدش به موف که حالا که دو بلیت داریم اولا یک طرف ماجرا منم و برای بلیت دوم هم من انتخاب می‌کنم کدوم‌تون همراهم باشه، حتی ممکنه اصلا نیام و شما خودتون برید. به اضافه وجوهی از تعقل‌ش تو انتخاب مرد مورد نظرش که تو پرده سوم خیلی مشروح به ناموف توضیح می‌ده و در واقع "عملی" هست که توجه و کشش موف رو به زن جلب می‌کنه و چه‌بسا با خودش می‌گه حالا که این زن این‌قدر شلتاق می‌ندازه (و تازه یاس‌های فلسفی منو سوای این‌که چقدر واقعی یا نمایشی باشن؛ به سخره می‌گیره) بهتره ایشون رو هم به لیست تجربیاتم اضافه کنم، در واقع با واکنش خودش به بازی رندانه زن، کنش بانو رو یه مرحله دیگه بالا می‌بره.
اگه همه این‌ها رو نادیده بگیریم و زن رو درگیر نتایج رفتار و عمل مردان داستان [و نه برعکس] بدونیم دیگه واقعا هر حرکت و تصمیم و عملی که انجام می‌داد برای کنش‌گر بودنش کفایت نمی‌کرد و از دام انفعال نمی‌تونست رهایی پیدا کنه چون سوراخ سوزن کنش‌گری رو به ضرر این کاراکتر و به نفع مقاصد بعدی به اندازه لازم و بحرانی تنگ کرده‌ایم.

۲. چیزی که به عنوان فرجام نمایش بهش اشاره کرده‌ام از منظر طنز سیاه مروژک بود: بازی با دو امر موفقیت و شکست و جابجایی مفهوم کامیابی و ناکامی تو فراز و فرودهای زندگی که از پررنگ‌ترین ملات‌های مورد علاقه مروژک هست. منظورم نگاه مجزا و خارج از دنیای نمایش شما و من به این مفاهیم نبود. در واقع شوخی تلخ مروژک اینجا و تو چند کار دیگه‌اش با این تمهید شکل می‌گیره: رو در رو کردن توقعات طبیعی و روتین من و شما و خیلی‌های دیگه از توفیق و عدم توفیق با همین عناصر منتها به شکل جابجا شده تو دنیای نمایش. وگرنه بیرون از دنیای نمایش من هم ناموف مغروق و ناکام در وصل رو موفق نمی‌دونم و ...

۳. من هم با سه لحنی بودن نمایش مشکل داشتم و ترجیحم این بود که با لحن واحد و یکدستی روبرو می‌شدیم حتی اگه واحد نبود لااقل یکدستی و انسجام لحن انتظار بی‌جایی نبود. البته آثار نمایشی موفقی تو سینما و تئاتر سراغ داریم که با یه لحن شروع و با لحن دیگه‌ای تموم می‌شن ولی این تغییر لحن‌ها چنان نرم و استادانه صورت می‌گیره که در عمل مخاطب با اثری یکدست روبرو می‌شه. تو اجرای دوستان این قسمت جای کار داشت. البته همون‌طور که فرمودین چون به متن ترجمه‌شده مروژک دسترسی نداریم فقط به چیزی که روی سن دیدیم بسنده کردیم.
شما این تغییر لحن از شوخی به جدی رو به تزویر تعبیر می‌کنید دست‌کم من تو این مورد با شما نمی‌تونم همراهی بکنم.

۳.۵. یه نکته کلی: سانتاگ و یونسکو هر کدوم تو جایگاه خودشون ارج و اعتبار لازم رو نزد مخاطبان و پی‌گیران امر دارن و این‌که سانتاگ تو مقاله/مقالاتی تصویر معترض و پیشروی یونسکو رو ازهم بدره خللی تو اون اعتبار برای یونسکو پیش‌ نمی‌آره و چیز چندانی هم بر اعتبار گسترده سانتاگ اضافه نمی‌کنه. چه بسا خدمتی که ایشون با اون مقاله و یکی دو مصاحبه رادیویی و تلویزیونی راجع به جهان کارهای یونسکو کرد، تصویری درست‌تر و نزدیک‌‌تر به واقعیت‌ از یونسکو ساخت که هم مطلوب مخالفان اوژن یونسکو بود هم مطلوب طرفداران. الان چند درصد مخاطب‌های پیگیر با اتلاق کمدی‌ کافه‌ای به فلان اثر یا آثار یونسکو موافقن؟
از جدی که بگذریم فکر می‌کنین اگه الان از اهالی فن راجع به "تمایلات خودخواهانه" سانتاگ یا یونسکو پرسیده بشه کدوم بیشتر رای می‌آرن؟! شبیه این نظرسنجی رو راجع به پیروزفر انجام بدن چطور؟

۴. با این‌ گفته که تعویض صحنه‌ها کشدار بود موافقم. احتمالا یکی از دلایلش فرصت دادن به تماشاگر برای تطبیق با تغییر لحن پرده بعدی بوده که اتفاقا نتیجه عکس داده (لااقل برای من و شما) چیز دیگه‌ای برای کش دادن زمان به اون صورتی که شما بیان کردین متوجه نشدم؛ اگه مثلا و احتمالا منظورتون قسمت‌های تعریف سرگذشت ناموف به صورت بی‌کلام و همراهی موسیقی و تغییر میزانسن هست به شخصه برام از جذاب‌ترین قسمت‌های اجرا بود، چه بار اول که برای موف انجام می‌ده چه بار دوم که برای بانو. البته مرتبه دوم تا انتها هم جلو نمی‌ره و با قطع‌کردن‌های زن ریتمش رو دوبار کوتاه‌تر می‌کنه و آخرسر، سرگذشتش رو تو چهار کلمه خلاصه می‌کنه: "شما منو نجات دادین!" قسمتی از شوخی‌های پرده اول با همین‌ها شکل می‌گیره؛ این‌ها رو واقعا به معنی کش‌دادن برای طولانی‌تر شدن اجرا نمی‌دونم. همچنان توجه داریم که متن در اختیارمون نیست تا ببینیم اون‌جا قضایا چه‌جوری و با چه ریتمی پیش می‌ره و کلیت متن چقدر طول می‌کشه فقط طبق مراجعات اینترنتی می‌دونیم که سروتهش زود هم‌می‌آد.
با همه این‌ها من نابسندگی اجرا رو برای شما و عده دیگری از تماشاگرها درک می‌کنم. برای من هرچند کوتاه [از نظر اندازه اجرا] نبود ولی کم [از نظر تایم اجرا] بود. با لحاظ کردن بهای بلیت و حتی در نظر گرفتن توقعات و انتظارات معقول! گروه‌های نمایشی و فارغ از مقایسه قیمت با اجراهای دیگه تو همین سالن یا سالن‌های دیگه، این اجرا با این مختصات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری برام کم بود. البته این کم‌بودن واسه من و نابسندگی برای شما همپوشانی کمی ندارن.

۵. اشاره من به تماشاگران بابت مقایسه این کار با ماتریوشکا در جهت توضیح دلیل دوم تاخیر در پی‌بردن یا -به زعم شما- اقرارشون به دوست داشتن یک روز تابستانی بود وگرنه تو اون قسمت منظورم مقایسه شما از نظر سیاست‌ورزی (یا بهتره بگم سیاست‌نورزی) دو اجرا نبود. هدفم بیان این بود که افتراقات دو اجرا به اندازه‌ای از اشتراکات‌شون بیشتره که زمینه مقایسه سخت‌افزاری و نرم‌افزاری اون‌ها رو به میزان زیادی محدود می‌کنه و الا از منظری که شما مقایسه کردین چندان مرز و محدودیتی نیست و علاوه بر این دو، حتی هنر، گلن گری گلن راس، بر پهنه دریا و سنگ‌ها در جیب‌هایش که سهله سایر آثار هنرمند رو هم می‌شه قیاس کرد.

۶. حالا که شما به شدت و اصرار زیاد نمایش رو درصدد انحراف ذهن مخاطب از خواسته‌های به‌حقش می‌دونین خب چیز بیشتری نمی‌شه گفت! بالاخره از طرفی شما شدید مصرید و از طرفی من چندان اصراری روی عرایضی که قبلا گفتم یا این‌جا می‌گم ندارم. مخصوصا همون‌طور که تو بند ۱ گفتم هزار ماشالا چنان عرصه امر سیاسی رو فراخ و نزدیک به لایتناهی گرفتین که هر چیزی تو اون تعبیر به سیاست‌ورزی بشه. به قول کیمیایی که از احمدرضا احمدی نقل می‌کرد جامعه ما به قدری سیاست‌زده/سیاست‌آلود شده که اگه مثلا شاعری فقط یه کلمه بگه "آخ" اکثرا تعبیر به اعتراض سیاسی می‌شه چه رسد به این‌که کلمات بعدی هم پشتش ردیف کنه. فردا همین شاعر یا کس دیگه‌ای نخواد بگه آخ (چون یا دردش نیومده یا دردش اومده اما نمی‌خواد/نمی‌تونه بگه یا اصلا چیز دیگه‌ای می‌خواد بگه که کلا ربطی به آخ و ماخ نداره) باز همون‌ها می‌گن دیدی چطور از گفتن آخ طفره رفت! [نقل به مضمون]
حالا بماند که اولا این "خواسته‌های به‌حق" مخاطب‌ها موقع تماشای یک روز تابستانی یا ماتریوشکا [که تو همین یکی دو سال فاصله زمانیِ اجراشون کلی سیب تو هوا رفته و هزاران هزار چرخ خورده] چی بوده و آیا بین همه مشترک بوده [یا حتی به‌تقریب نزدیک به‌هم بوده] که پیروزفر یا کسی مثل اون خواستهٔ اون‌ها رو مزوّرانه دچار اعوجاج یا انحراف کنه و اصلا مگر ایشون موظف یا متعهده -به فرض وجود و همگرا بودن چنین خواسته‌هایی- به کمک جهت برآورده شدن اون‌ها اقدام کنه؛ حالا می‌خواد متنی از مروژک باشه یا هفت-هشت متن وصله شده به‌همدیگه از چخوف. آیا این‌که چون چخوف تو چند داستان از چند رنجور حرف زده [کما این‌که تو نوشته‌هایی مفصل اشاره داره که برخی از اون‌ها رو فقط به‌علت نیاز مالی نوشته و مثل کارهای مقدم‌ترش قصد و غرض خاص و به تفسیر شما "پیام بسیار سیاسی و محرک" نداشته] سبب می‌شه نویسنده و کارگردانی که این متون رو پایه کارش کرده موظف باشه داد دل اون کاراکترها یا مخاطب‌های هر شب که با اون‌ها همدلی می‌کنن، از روزگار بگیره و گرنه متصف به ریا و تزویر می‌شه و تماشاگر ازش "پیام رقت‌انگیز" می‌گیره.
این‌که خلاصه شدن شخصیت‌های متفاوت ماتریوشکا تو تن یک بازیگر، "تفاوت‌ها رو از بین می‌بره" یه فـرضیـه هست که سمت مقابلش هم قابل تصور و ادعاست و با توجه به اصل اجرا قابل دفاع‌تر از فرض اول. فرومایگی‌های اخلاقی، حسرت‌ها و امیدها، باورها و اعتقادات و.... کاراکترهای ۲۰ گانه چون از جانب یک بازیگر اجرا می‌شه اتفاقا نمود و تمایز بیشتر و موکدتری داره. ولی چون گویا قراره نتیجه بگیریم نمایش می‌خواد ما رو به سمت حقنهٔ "همه از یک قماشیم" هل بده، شاید لازم باشه به فرضیه اول اتکا کنیم!
چطور مخاطب تعمیمِ ((آرام آرام باور می‌کند که "عامل اصلی" بدبختی ناموف در ٭٭طـول زنـدگـی‌اش٭٭ خیانت‌های "امثال" موف است.)) با این غلظتِ تنظیم شده رو قبول می‌کنه؟ حالا بسطِ تعمیم بدبختی به کاراکتر موف و مخصوصا بانو که متعاقبا بشه نتیجهٔ زیر رو بهش الصاق کرد، بماند. توجه کنید:
"همه به نوعی بدبختیم و اونی که خوشبخت‌تره در واقع بدبخت‌تره و تو دور باطلی هستیم که خلاصی ازش نیست". (تاکیدم روی غلظتی هست که بهش پرداختین وگرنه اصلش چندان دور از ذهن دسته‌ای از تماشاگرها نیست.)
"گاهی" چیزی که می‌بینیم واقعا همون چیزیه که هست و شاید کسی سیاست‌ورزانه یا سیاست‌ناورزانه نخواسته اون رو جور دیگه‌ای نشون بده. مضافا این‌که گاهی هم ممکنه احساس رقت‌آمیز نه از سیاست‌زدایی (فرضا چنین قصدی بوده و گیرم توفیقی هم داشته) که از سیاست‌آلودی بی‌خود و باخود به مخاطب دست می‌ده که هر دو به یک اندازه دافعه برانگیزن.
ضمنا بهتر نیست خواسته به قول شما "تغییر وضعیت" که به نظر من هم کاملا به‌حق هست رو تو جاهای بهتر و رو پاها و شونه‌های خودمون پیگیری کنیم نه تراپی‌های کت‌وشلوارپوش‌های خوش‌تیپ؟
معتقدم ترجیحا "آرزوهای بزرگ‌مون" رو جاهای بهتر و درست‌تر دنبال کنیم البته اگه حتی تو سالن تئاتر و تماشای آثار هم دل به او‌نا داشته باشیم بد نیست ولی: آرزوهای بزرگ، آدم‌های بزرگ، جاهای‌بزرگ، .........

۷.چشم و دل ناپاک :)) سبب شد چنان تصوری از تعبیرتون داشته باشم... البته نسبت دادن هیزی به چشم و نه نگاه و توالی چندباره بازیگر خوشتیپ و لباس غربی و ... تو این سهو من بی‌تاثیر نبود :)) ولی اگه از اون منظر به قضیه نگاه کرده باشین می‌شه گفت: چه تعبیر خوبی.

٨. منظورم این بود که امیدوارم یک روز تابستانی با این مختصات اجرایی در لباس و دکور و صحنه و کیفیت محتوایی/فنی و موسیقی انتخابی و امکانات سالن به لحاظ صندلی و... کف خواست و توان تئاتر بدنه باشه که لااقل فکری واسه کلاه و البسه و... شده و بازیگر با لباس خودش نمی‌آد رو صحنه، باند صوتی مورد استفاده بلندی، شفافیت وضوح شنیداری قابل قبولی داره، دکور هرچند اگه چند سال پیش بود تو ذوق بود ولی با توجه به قهقرای ماهانه و سالانه‌مون حداقلِ نیازها رو برآورده کرده، اجرا دوره تمرین کافی داشته طوری که کل دوره اجرا جای دوره تمرین رو نگیره؛ اتفاقی که به‌وفور داریم می‌بینیم و... اگه سایر اجراها هم این حداقل‌ها رو داشته باشن چه باک که جزو تئاتر بدنه حساب بشن.

ممنون از شما بابت همراهی و حوصله و وقتی که صرف کردین.

رضای عزیز
چقدر خوشحالم از ادامه‌ی صحبت و بسیار ممنونم ازت که فرصت کردی و اینقدر کامل و شیوا پاسخ دادی. بسیار ذوق‌زده شدم از خوندن نظراتت.
در مورد اول به واقع نظرم عوض شد و با شما در مورد کنش‌گری نقش زن هم‌رای شدم. ممنون که اینقدر دقیق توضیح دادی و قبول دارم که اشتباه از بی‌دقتی من بود. اما در مورد فراخ گرفتن تعریف امر سیاسی واقعیتش رو بگم بنظرم منتقد (در تعریف من و صرفا برای من) باید امور غیرسیاسی رو سیاسی کنه، و البته ابایی ندارم اگر بگم تئاتر برای من در هر صورتی در وضعیت امروز ایران سیاسی‌ست و در چهارچوب ذهنی من وابسته به امر روزمره. از اونجا که امر روزمره نه از طرف من که از طرف دولت سیاسی شده از خرید کردن، ظاهر هر فرد یا حتی نفس کشیدنش سیاسی‌ست من خطوط سیاست رو بسیار وسیع و آلوده به امور می‌بینم. ادعا نمی‌کنم فرد تاثیرگذاری هستم، اما در میدان فعالیت خودم، تعریفم از خود بیشتر یک فعال اجتماعی سیاسی‌‌ست تا کارشناس زیبا‌شناسی ... دیدن ادامه ›› هنر.
۲. در مورد دوم بله در این تعریف با شما موافقم. اگرچه استنتاجی از نظر من فراگیر نیست. (ارجاع به کامنت‌های مخاطبان زیر صفحه‌ی نمایش در همین سایت)
۳. این مورد رو که خداروشکر از اول موافق بودیم.
۴. من همچنان احساسم از گذران زمان نمایش در عبارت لفت دادن خلاصه میشه.
۵.و ۶. مشکل اصلی من با شما همینجاست. شاید اشتباه من بود در انتقال پیام یا عجله‌ی شما در استنتاج از عبارات من. من پارسا پیروزفر را قربانی این سیاست‌های تئاتر بدنه میدونم. مهم نیست به عمد بوده یا به سهو، هرچه هست تئاتر بدنه سیاست‌های کلانی پیش گرفته که مکانیسمش نتیجه‌ای مثل این نمایش داره. این اجرا از اون جهت نابسنده‌ست که در انسجام لحن و روایت کج و معوجه، در هدر دادن زمان دست و دل باز و در پذیرایی از مخاطب بخیل. نمایشی که به وضوح بر ظواهرش بیشتر از روح اجرا یعنی ابعاد بازیگری، میزان‌سن‌ها، و متن وقت می‌گذاره اما برای ارائه سنگ تمام میذاره در دو اجرا در روز، مزورانه است. حالا مولف هرچه میخواد در سر بپرورانه.
من آخ یک شاعر رو به تعبیر کیمیایی سیاست‌زده نمیکنم. برای من وظیفه‌ی به گردن کسی تعریف نشده و حرجی به هیچ کس نیست اما این سیاسته که پاش رو از گلیمش درازتر کرده و هممون رو بلعیده.
۷. در مورد خوشتیپی آقای پیروزفر که شکی نیست :)) اما منظور من چشم هیزی که بود که نارضایتی‌های اجتماعی‌اش رو در لحظه‌ی تماشای شخصیت تسکین میده با همسان‌سازی گذرای موقعیت خودش با موقعیت نقش/بازیگر.
۸. متوجه شدم.موافق شما هستم.

بسیار ممنونم از سعه‌ی صدر تو که وقت گذاشتی و جواب دادی. بسیار آگاهی‌بخش بود.

این رو هم اضافه کنم که در قضاوت سانتاگ و یونسکو نظرات اهل فن رو در دانشگاه شنیدم. امروز یکی از هزاران نتیجه‌ی اون سیاست‌های آکادمیک چه خوب چه بد، منی هستم که سانتاگ رو انتخاب میکنم نه یونسکو رو.