سلام آقای جاویدی من با کلیت نگاه شما موافقم،در عین حال، به نظرم یک تفکیک مهم هم باید وجود داشته باشد: اینکه بخواهیم ریشه های اجتماعی و اقتصادی گرانی بلیت را بفهمیم، به هیچ وجه به معنای پذیرفتن یا عادی دانستن قیمت های سرسام آور نیست. اتفاقا سوال مهم تر همین جا شکل می گیرد؛ چرا باید تئاتر، که اساسا قرار است یک تجربه فرهنگی باشد، تا این اندازه به کالایی گران و گاه لوکس تبدیل شود؟ بحث امتیاز تیوال و میل به دنبال کردن نظر جمع هم به نظرم کاملا قابل تأمل است. شاید بد نباشد همزمان با نقد اقتصاد تئاتر، کمی هم درباره استقلال سلیقه مان فکر کنیم. برای من، ارزش این متن دقیقا در همین باز کردن چند لایه متفاوت از یک مسئله ظاهرا ساده است. بارها برای خود من پیش آمده که از دیدن یک نمایش با حضور چهره های مشهور با دهها کامنت تایید و تشویق لذت نبردم اما زیر فشار نظرات سایرین، نظرم را تا حدی تعدیل کرده ام. اخیرا در حال تلاشم حتی اگر همه نظرات تایید و هیجان زده از لذت دیدن نمایش باشد، نظر انتقادی خودم را بنویسم. این بخش از ماجرا که در روانشناسی اجتماعی «همنوایی» نامیده می شود بسیار مهم است.

یاسر عزیز، ممنونم از این خوانش دقیق و توضیحی که اضافه کردید؛ موافقم که مسئله نه «بد بودن عدد» است و نه «خطاپذیر نبودن سلیقه شخصی»، بلکه این است که عدد فرصت قضاوت کردن را از ما نگیرد.

برای خود من نمونه روشنش «پرنده سیاه» و کار همایون غنی‌زاده بود. درباره «پرنده سیاه» بخش زیادی از کامنت‌های منفی به هاش‌اف برمی‌گشت؛ چیزی که حقیقتاً برای من مسئله‌ای نبود و نمی‌خواستم به‌خاطر آن مواجهه با آن متن درخشان را از دست بدهم. درباره کار غنی‌زاده هم بسیاری از نقدها درباره صندلی‌های ناراحت و دید بد بود؛ من حتی بخش زیادی از اجرا را با چشم بسته دیدم. هر دو نمایش در مقاطعی امتیازهای پایینی داشتند، اما برای من چیزهای دیگری در آن‌ها آن‌قدر ارزشمند بود که هرکدام را دوبار با خرید بلیت دیدم و هر دو جزو بهترین تجربه‌های تئاتری امسال من شدند. همین شاید منظورم از این باشد که بدانیم در یک اثر، برای خودِ ما چه چیزی مهم‌تر است.

زنده باشید آقا، البته که هنوز با کلیت صحبت شما موافقم و تلاش کردم از منظر دیگری هم ببینم ماجرا رو.
دم شما گرم