در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | میثم غضنفری درباره نمایش ساوانابای: اجرا کردن نمایشنامه‌ای که نوشته نشده است سخت است. سخت که نه! محال
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 20:55:52
۱۵ آبان ساعت ۲۲:۲۷

اجرا کردن نمایشنامه‌ای که نوشته نشده است سخت است.

سخت که نه! محال است.

مثل اینکه بخواهی مرگ را زندگی کنی.

حالا اگر بخواهی در اجرای ... دیدن ادامه ›› آن نمایشنامه‌ای که نوشته نشده است نشان بدهی که هیچ نمایشنامه‌ای به صورت کامل اجرا نمی‌شود، کار محال‌تر می‌شود.
یعنی بخواهی اجرا نشدن را اجرا کنی!

برای کارگردان کار سختی نبود که قصه یک‌خطی ماجرا را همان اول بگوید.

داستان حول محور زنی به نام ساوانا می‌چرخد که در ۱۷ سالگی و در روز زایمان، خود را در دریا غرق کرده است.
یکی از بازیگران که دختر ساوانا است، از بازیگر دوم می‌خواهد تا داستان مادرش را برایش تعریف کند، اما بازیگر دوم که حافظه‌اش به شدت آسیب دیده، تنها تکه‌های پراکنده و متناقضی را به یاد می‌آورد.
او می‌داند که باید بازی کند اما نمی‌داند چه چیزی را باید بازی کند.
خودت هم نمی‌دانی کی هستی، کی بودی، فقط می‌دانی که بازیگر تئاتر بودی، حتی نمی‌دانی چه نقش‌هایی ایفا کرده‌ای، ایفای نقش می‌کنی، می‌دانی که باید ایفاگر نقش باشی، این‌که چه نقشی، اصلاً نمی‌دانی... همه‌چیز را از یاد برده‌ای جز ساوانابای

اما به نظرم کارگردان هم، به تبعیت از دوراس نمی خواست سرراست قصه بگوید. حتی دیالوگ ها را هم محاوره‌ای نکرده بود.
او چند کار محال را در هم آمیخته! و محال را محقق کرده!
می‌خواست اجرا نشدنِ یک نمایشنامهٔ نوشته نشده را اجرا کند!
یک ضد روایت را از دریچه یک ذهنِ پریشان اجرا نکند!

که چه بشود؟

که نشان دهد.

نشان دهد عشق و شور و لحظاتِ مرگ را نمی‌توان روایت کرد! عشق فقط از دور، از بیرون، قابل تشخیص و دیدن است. به محض اینکه آغاز می‌شود، توانایی بیان خود را از دست می‌دهد؛ پرده‌ای دور خود می‌کشد و در خود بسته می‌شود.

که نشان دهد تئاتر همیشه در حال شدن است، همیشه در حال تمرین است و هیچ‌گاه کامل نمی‌شود.

هر اجرا یک تلاش است. یک تلاش همراه با فراموشی.

صحنه وسیع است و به کمک آینه‌های انتهای صحنه وسیع‌تر هم شده است. اما اجرا نکردن یک اجرا به صحنه وسیع نیاز ندارد. بازیگران در فضایی بسیار کوچک بازی می‌کنند، گویی که آن‌ها نیز تنها می‌توانند به شکلی ناقص و از هم گسیخته به آن خاطره نزدیک شوند.

«نمایشنامه نوشته نشده» طراحی شده است تا اجرا نشود.

نوع اجرا و تکرار دیالوگ‌های خشک، حس فقدان را منتقل می‌کند. فقدان و تکرار.
بازی کردن نقش یک بازیگر تئاتر که نمی داند چه را باید بازی کند. خود تئاتر موضوع اصلی می‌شود.

هر اجرا یک تلاش است و هر تلاش همراه با فراموشی.