سه شاه غزل از حضرت شمس

I)

ما نه زان محتشمانیم که ساغرگیرند/ و نه زان مُفلِسَکانیم که بُزِ لاغر گیرند
ما از آن سوختگانیم که از لذت سوز/ آبِ حیوان بِهِلند و پیِ آذر گیرند
چو مه از روزنِ هر خانه که اندر تابیم/ از ضیا شب صفتان جمله رهِ در گیرند
نا امیدان که فلک ساغرِ ایشان بشکست/ چو ببینند رخ ما طرب از سر ... دیدن ادامه ›› گیرند
.
.
.
تو دو رأی و دودلیّ و دلِ صاف آن ها راست/ که دلِ خود بهلند و دلِ دلبر گیرند

II)

همه را بیازمودم، ز تو خوشترم نیامد/ چو فرو شدم به دریا چو تو گوهرم نیامد
سر خُنب ها گشادم ز هزار خُم چشیدم/ چو شراب سرکش تو به لب و سرم نیامد
چه عجب که در دل من گل و یاسمن بخندد؟/ که سمن بری لطیفی چو تو در برم نیامد
.
.
.
چو پرید سویِ بامت ز تنم کبوتر دل/ به فغان شدم چو بلبل که کبوترم نیامد
چو پی کبوتر دل به هوا شدم چو بازان/ چه همای ماند و عنقا که برابرم نیامد؟
برو ای تنِ پریشان! تو و آن دل پشیمان/ که ز هردو تا نرستم دلِ دیگرم نیامد

III)

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد/ آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد
آزمودم دل خود را به هزاران شیوه/ هیچ چیزش به جز از وصل تو خشنود نکرد
آنچه از عشق کشید این دل من کُه نکشید/ وانچه در آتش کرد این دل من عود نکرد
گفتم:((این بنده نه در عشق گرو کرد دلی؟))/ گفت دلبر که((بلی کرد، ولی زود نکرد))
آه، دیدی که چه کرده ست مرا آن تقصیر؟/ آنچه پشّه به دماغ و سر نمرود نکرد
گرچه آن لعل لبت عیسی رنجوران است/ دل رنجور مرا چاره ی بهبود نکرد
جانم از غمزه تیرافکن تو خسته نشد/ زان که جز زلف خوشت را زره و خود نکرد
نمک و حسن جمال تو که رشک چمن است/ در جهان جز جگر بنده نمک سود نکرد
هین، خمش باش که گنجی ست غم یار، ولیک/ وصف آن گنج جز این روی زراندود نکرد