۲ روز پیش، شنبه ساعت ۰۲:۰۱
خیلی دوستانه پیشنهاد میکنم که اگر هنوز فاصله گذاریهای دقیق، نرم و با ظرافتِ شیده غفاریان رو در مولتیژانرِ(آیکونیک، گوتیت و اکسپرسیونیستی)
"شاهرگ" ندیدین، احتمالاً یک بازیِ حرفهای در نوعِ ژانری خودش و با استعارهی موسیقایی پارتیتور شده رو از دست دادین تا به الان؛ البته که هیچ چیزی از ارزشهای دیگر بازیگرانِ باکیفیتِ اثر کمنمیشه. باید گفت که بعد از دیدنِ اجرا پیش خودم گفتم ای کاش این کار با تولید و امکانات قویتری حمایت میشد و البته با عناصر صحنهای که دیدم و غافلگیری که ایجاد شد انتظارم از شادی امیری کارگردانِ کار خیلی بالاتر رفته و روی ایشون حسابِ ویژهای باز میکنم برای نظر بر هر هنرنمایشی…👏🏼✌🏼
۲۳ مهر ساعت ۱۶:۵۶
برای مطلبی که مینویسم، نظری شخصی و دوستانه دارم که کاملاً در امتداد ادب و احترام خواهد بود…
تصور میکنم برای هر شخصی که در سه تا پنج سال گذشته تا الان، یا حتی در آینده، با شرایط فعلیِ
آموزشِ تئاتر، سینما یا هر گونهای از هنرهای نمایشی وارد این عرصه شده یا قصد ورود به آن را دارد، بهتر است که این نمایش را ببیند؛ چرا که نه از بدِ روزگار که آموزش، تاریخ و رخدادهای اجتماعیِ عام در تئاتر، با مرگ و مهاجرت و افسردگی درهم پیچیده شد و فاصلهای بین نسلها پیش آمد، بلکه پارامترهای دیگری هم در این اجرا وجود داشت که پروژه را یک سر و گردن از دیگر کارها متمایز میکرد؛ از جمله بازیهایی که در شکلگیری این تمایز بیتأثیر نبودند.
به امید بازتولید این اثر، با درخشش شکوفه حیدریان و هدایت سینا راستگو. 👏🏼👏🏼👏🏼👏🏼
۲۹ تیر ۱۴۰۴ ساعت ۰۳:۴۴
زحمتی یکساله که معمولاً در گروهها تبدیل به موقعیتهای نخنما و درک تکبعدی گروه از اثرش میشود، ولی در این اجرا با مدیریت و تاحدی بهنظر میرسد وسواسی که وجود داشته فرمی به وجود آمده که بینندهی غیر مبتذل خواهِ عام چشمش را به اجرا و بازیگران قفل میکند، به نوعی که تغییرات در لحظهی پرسوناژها(switch) تیپسازیهایی متنوع را مورد باور تماشاگر قرار میدهد…
۰۹ اردیبهشت ۱۴۰۴ ساعت ۰۴:۰۸
آنچهمیتواند به لحاظ میداندهی، جوانگرایی و حمایت از نسل جوانتر در نظر گرفت در حوزهی بازیگری تحسینبرانگیز است. اما چیزی که ایجاد قیاس و کنتراست زیاد میان سطح بازیها با دیگر عناصر اجرایی که باعث جاذبه و تحیر مخاطب شد طراحیهای کارگردان اثر بود که ظاهراً در الگوهای اساسی از سری اول اجرا در سالهای گذشته تغییر چندانی نکرده!
البته باید خاطرنشان کرد که به همان نسبتِ سالهای گذشته و با همان ظرفِ تئاتر و همین اجرا در مقایسه با حال حاضر ارائهی اجراگران در خط مقدم(صحنه) آنچنان شباهتی به فضای اکسپرسیونیستی ندارد(با توجه با ماهیت پروژه). در صورتی که محمد مساوات اثری جهان شمول را طراحی کرده که به نظر میرسد همیشه با هر مونتاژی قابل ارائه باشد!
۱۶ اسفند ۱۴۰۳ ساعت ۱۳:۰۰
ایدهای گروتسک که با تلاش برای دراماتورژی کردن و نزدیکتر شدن به بیننده فضایی سیاه،کمدی و ابزورد را ترسیم میکند؛ نقطهی عطف موضوع در رابطه با ترکیبی از عناصر سهگانهی فوق است که بازیگران پروژه که به صورت زوج اثر را پیش میبرند(مجیدیوسفی، عباس جمالی) توانستهاند در این پروژه به خلاقیت و تألیفی موقعیت محور و ترکیبی از جنس بازی دست یابند که با توجه به تجربه و سابقهی ایشان انتظارش هم میرفت.
۰۷ مرداد ۱۴۰۳ ساعت ۰۲:۰۹
شاید کمی دیر دارم چیزی در این باکس اضافهمیکنم اما لازم دونستم در مورد دو کاراکتر حقیقتاً در این نمایش که در جایگاه خودشون ریتم و تمپوی کار رو همگام با تماشاگر پیشمیبردند بنویسم؛ دو پرسوناژ پلیس که اگر اشتباه نکنم کارل و بارت نام داشتند تا جایی که متن و فضای اجرا به آنها اجازه میداد سکانداران جالبی بودند و از غرق شدن کشتیصحنه جلوگیری میکردند، از طرفی هر دو کاراکتر آگاه یا ناآگاه با "آشناییزایی" و استفاده از موتیفهای کمتر ملموس از فرهنگ پلیس در غرب و یا حداقل تصویر کردن آن برای تماشاگر ایرانی از این عناصر بهره بردند.
۳۰ آبان ۱۴۰۲ ساعت ۰۱:۰۴
اجرایی به مثابه یک شوی تمام عیار؛ تماشاگران از ابتدا خود را در کنار بازیگران میبینند و در طول نمایش با عکسالعملهای خود وجودشان را به اجراگران گوشزد میکنند. با نگاهی متفاوت دوباره این اجرا را خواهم دید…
۱۳ خرداد ۱۴۰۲ ساعت ۲۲:۲۲
من فکر میکنم یک اجرای استاندارد و در حد بود که به سادگی با ما ارتباط برقرار میکرد؛ انتخاب کارگردان را برای عناصر ساده تحسین میکنم و تصور میکنم این اجرا در بازهی زمانی که اکثراً کارهای غیرقابل دیدنی در تماشاخانههای تهران اجرا میروند، یک نمایش دیدنی و جذاب میتواند باشد.