پوریا رنجبرکهن

هنرساز زندگی، تنها لحظاتی‌ست که با متانت سپری می‌شود

کار مینیمال و دلنشینی بود. ایده پیش از آغاز نمایش هم باحال بود، همینطور گیفت کیوآر. هر دو بازیگر خوش‌انرژی و دوست‌داشتنی. دو تا نقد: یکی اینکه یه جاهایی کار از ریتم می‌افتاد و دوم اینکه در نبود دکور میشد در طول نمایش استفاده خلاقانه بیشتری از نور کرد اما تنها در پایان شاهدش بودیم.

من در اسطوره‌ها دفن شدم؛ شما چرا هر روزِ زندگی‌تان به دنبال گوری خالی برای خود می‌گردید؟!

بیدار شوید!
بیدار شوید!
پیش از آن که قرن دیگری بر سکوت‌تان بگذرد.

به طور کلی: موضوعشو دوس داشتم، بازیگرها با شخصیت داستان مچ بودن. عباس جمالی بسیار نقش رو مال خود کرده بود و مهتاب ثروتی احساساتشو با ظرافت نشون ... دیدن ادامه ›› می‌داد. مدت زمان اجرا به نسبت محتوا طولانی بود. پایان‌‌بندی رها شده بود.

چند نقد جزئی، خطر اسپویل: پوستر بسیار ضعیف و آماتور طراحی شده، از عکس گرفته تا فونت؛ تناسبی هم با نمایش نداره. ایده دکور اتاق خواب خوب بود اما کار کردن با لپ‌تاپ خاموش، گرامافون دکوری که باهاش مثلا موسیقی می‌ذاشتن، هدیه یک فیلم که روی صفحه گرامافونه و جعبه‌های خالی پیتزا تو ذوق می‌زد و ما رو از رئالیسم دور می‌کرد. نوشتن کلمات و جملات روی پرده باعث میشد کارگردان به جای نمایش حرف بزنه! ضمن اینکه جملاتی که برای هر گام پخش می‌شد، درست شنیده نمی‌شد؛ نمی‌دونم تعمدی بود یا مشکل ضبط و پخش! نمایش حول شخصیت مرد بود و اطلاعات زیادی از شخصیت زن به ما داده نشد، جز اینکه منتقد و گیاهخواره. در دوره‌ مدرن اکثرا افراد توی تلگرام یا واتس‌اپ صحبت می‌کنن اما توی نمایش به فرستادن ایمیل‌های متعدد اشاره داشت که برای این دوره نیست؛ اگر نکته ممیزی نباشه، جالب نبود. تنها دیالوگ جدی شخصیت دختر پیتزافروش در پایان نمایش خیلی مصنوعی و شعاری بیان شد که این به آشفتگی پایان‌‌بندی دامن زد.

بازی‌ها خوب بود. به خصوص بازی نورا هاشمی که بسیار مسلط بود.
پیش‌تر دو کار دیگه هم از سهند خیرآبادی(نویسنده نمایش) تماشا کردم و خط فکریشو دوس دارم؛ اینکه به دغدغه‌های ‌هم‌نسل‌هامون و مواجهه‌شون با مسائل زندگی و نسل‌های قبل می‌پردازه.
به طور کلی نمایش حال‌خوب‌کنی بود؛ گرچه می‌تونست عمیق‌تر باشه.

سرگرم کننده و حال خوب کن.
بازی‌های همه به جز بازیگر خانم، عالی و با شخصیت‌های داستان مچ بود.

فیلم سینمایی این داستان رو دیده بودم و واقعا دچار «شک» بودم که این تاتر چقدر می‌تونه موفق باشه؟ اما بعد از تماشای نمایش، مشعوف شدم از زحمتی که کشیده شده بود؛ لذت‌بخش بود.

سومین کاری بود که از آقای سلیمانی می‌دیدم؛ قبلی‌ها هم حرفه‌ای و استاندارد بودن. ضمنا دمشون هم گرم که محترمانه به بدرقه ایستادن.

سومین کاری هم بود که از آقای تشکر می‌دیدم؛ مثل همیشه خیلی خوب.

بازیگران زن هم عالی؛ انتخاب بازیگر واقعا ... دیدن ادامه ›› هوشمندانه بود.

ریزه‌کاری‌های شخصیت‌ها به دقت رعایت شده بود.

دکور در عین سادگی هوشمندانه و استاندارد بود.

جزییات لباس هم متناسب با شخصیت طراحی شده بود.

انتخاب موسیقی و ویدیومپ هم خیلی خوب. گرچه ویدیو می‌تونست متنوع‌تر باشه.

بعد از مدت‌ها از یک نمایش اصیل و پرمهر لذت بردم.

درود بر بانو گلاب آدینه و افشین هاشمی

بازی‌ها هم خلاقانه و پرانرژی بود.
نسیم حکم‌آبادی هم درخشان ظاهر شده بود؛ لذت بردم.

اجرای لذت‌بخشی بود؛ بازی الهام کردا بی‌نقص‌تر از سایر بازیگران بود. پرده ابتدایی نمایش به دلیل مونولوگ‌های بی‌حرکت ریتم کندی داشت.
المان‌های دکور و نورپردازی زیبا و حس برانگیز بود.
ای کاش از هدمیک استفاده نمی‌شد؛ خصوصا وقتی که بازیگران توانمند هستند و صدای رسایی دارند.

-به خدا فکر کن. به آن دنیا فکر کن.

+هیچ چیز وجود ندارد. من از زانو زدن خسته شدم.

خشم، ناتوانی و دودی که در چشم می‌رود.

اجرای خوب و تمیزی بود. از بازی حدیث علی زاده بسیار لذت بردم؛ تغییر لحن‌‌های هنرمندانه‌ و حس‌برانگیزی از طریق ارتباط چشمی.
فارغ از مسیر خطی داستان، شاهد نمایش سادومازوخیسم شخصیت‌ها نیز بودم که به دقت کارگردانی شده بود.

ایده داستان خوب و پرده‌ها غیر قابل پیش‌بینی بود
اما (یک امای بزرگ) نیمه دوم نمایش(گره‌گشایی) افتضاح بود؛ تعلیق‌های بی‌مورد، طنزهای بی‌جا، استفاده از میکروفن دستی و...

ما در این نمایش شاهد یک آنتروپی معنا بودیم و هر چه زمان دادیم، همه چیز لوس و لوس‌تر شد!