طوروپ طرب برای من تجربه ای دلنشین و پر انرژی بود. بازی بازیگران در مجموع بسیار خوب و هماهنگ بود و موسیقی زنده و نوازندگان نیز نقش مهمی در شکل گیری فضای نمایش داشتند، به گونه ای که اجرای موسیقی و نمایش به شکلی یکپارچه و تأثیرگذار در کنار هم قرار گرفته بودند.
در میان بازیگران، اجرای محسن بهرامی و محمد هادی عطایی بیش از همه به دلم نشست و توانست ارتباط خوبی با مخاطب برقرار کند. همچنین جا دارد از تمام عوامل پشت صحنه که با تلاش و دقت خود در شکل گیری این اجرا نقش داشتند، صمیمانه تشکر کنم.
پرنده سیاه از نظر داستان پردازی و پیشبرد روایت اثر قابل قبولی بود و توانست مخاطب را تا پایان همراه خود نگه دارد. طراحی صحنه نیز با رویکردی مینیمال و بدون عناصر اضافی، در خدمت فضای نمایش قرار داشت. بازی بازیگران در مجموع خوب و قابل قبول بود، اما مهم ترین ضعف اجرا به نظرم کیفیت انتقال صدا بود، به طوری که در بخش های زیادی از نمایش، شنیدن دیالوگها برای مخاطب دشوار می شد و نیاز به تمرکز مضاعف داشت. با رفع این مشکل، تجربه تماشای اثر میتوانست بسیار روان تر و تأثیر گذارتر باشد.
نمایش ذرات آشوب از آن نمایش هایی بود که فقط تماشا نمی کنی، با تمام وجود حسش می کنی.
ترکیب موسیقی، حرکت و فضایی که ابراهیم پشت کوهی ساخته بود، یک جهان زنده و پرتنش روی صحنه خلق کرده بود، جهانی که هم ریشه در تاریخ داشت و هم کاملاً معاصر و ملموس به نظر می رسید.
چیزی که بیش از همه برایم جذاب بود، هماهنگی و انرژی تمام گروه بازیگران بود؛ انگار هیچکس جدا از دیگری نبود و همه تبدیل به یک بدن واحد روی صحنه شده بودند.
در میان این جمع قدرتمند، بازی یاشار نادری و مینا ترکمن عزیز برای من درخشان تر بود؛ هر دو با حضور، بیان و حسی که منتقل می کردند، لحظاتی ساختند که واقعا در ذهن می ماند.
البته انصافاً تمام گروه بازیگری سهم مهمی در جان گرفتن این اثر داشتند و همین هم باعث شده بود نمایش این قدر یکدست و تاثیر گذار باشد.
ابراهیم پشت کوهی بار دیگر نشان داد چطور می شود تئاتر را از یک اجرای صرف، به یک تجربه حسی و انسانی تبدیل کرد.
ذرات آشوب برای من فقط یک نمایش نبود...
یک حجم زنده از صدا، بدن، تاریخ و احساس بود که تا مدت ها فراموشش نمی کنم.
خلیج همیشه فارس...
چند سال پیش برای من فقط یک تئاتر نبود، انگار قدم زدن میان خاطرات، سکوت ها و زخم هایی بود که هر آدمی یک جایی در زندگی پنهان کرده.
فضاسازی نمایش به قدری درست و حساب شده بود که بعضی لحظه ها فراموش می کردم روی صندلی سالن نشسته ام و کاملاً وارد جهان اثر شده بودم.
بازی استاد مهرداد ضیایی واقعاً درخشان و کنترل شده بود، از آن جنس بازی هایی که بدون اغراق، فقط با جزئیات و حس، مخاطب را درگیر می کند. کارگردانی او هم دقیق، فکرشده و کاملاً مسلط بود و مشخص بود که میزانسن ها و ریتم نمایش با وسواس طراحی شده اند.
خانم نیک اندیش عزیز هم فوق العاده بود و حضورش روی صحنه انرژی و باور پذیری خاصی به نمایش داده بود.
مدت ها بود تئاتری ندیده بودم که بعد از تمام شدنش هنوز ذهنم را درگیر نگه دارد.
خسته نباشید به تمام گروه تئاتر چند سال پیش
تجربه ای بود که تا مدت ها در ذهن می ماند.
درود به تیم درجه یک نمایش سلول
از بازی بی نظیر بازیگران عزیز تا کارگردانی عالی جناب زرآبادی پور
همه چیز عالی و یک شب بی نظیر به همراه خنده و تفکر.
سلام و درود فراوان،
امشب فرصتی فرخنده داشتیم تا میهمان نمایشی جذاب، کمدی و به یادماندنی شما باشیم. از دقایق آغازین تا لحظه پایانی، اجرای هنرمندانه و پرانرژی تمامی بازیگران و عوامل صحنه، حضار را مسحور خود نمود.
بر خود لازم می دانیم از زحمات بی وقفه و خلاقیت بی نظیر تمامی دست اندرکاران این اثر ارزشمند، اعم از بازیگران عزیز، کارگردان محترم، نویسنده توانا و تیم فنی و اجرایی کمال تشکر را داشته باشیم. بی تردید این موفقیت درخشان، حاصل تلاش جمعی و عشق بی حد شما به هنر والای نمایش است.
برای تمامی اعضای این گروه پرتلاش، آرزوی توفیق روزافزون و اجرایی پرشورتر در ادامه راه پرفرازونشیب هنری داریم.
با احترام،
سجاد قاسمی
تالار وحدت
تئاترشهر تهران
تماشاخانه ایرانشهر
مجموعه تئاتر لبخند
خانه نمایش مهرگان
عمارت هما
عمارت نوفل لوشاتو
تئاتر هامون
تالار مولوی
تماشاخانه سنگلج
تماشاخانه هیلاج
تالار هنر
تماشاخانه طهران
خانه هنرمندان ایران
خانه نمایش دا
بلک باکس ایرانمال
