فیلم «بدون تاریخ بدون امضا» فیلمی هست که بازی های خوب و حرفه ای را در آن شاهد هستیم. نوید محمدزاده در نقش همیشگیش قرار دارد و قرار است عصبی بودن و عصبانی شدن را مثل همیشه به نهایت درجه برساند و به خوبی اثبات کند که کسی مثل او نمیتواند عصبی شود. ولی خب اینجور نقش ها واقعا به تن او دوخته شده و هر جایزه ای در این مدل نقش ها بگیرد حقش است و حلالش باد. اما خب امیر آقایی باید سنگین رنگین باشد و معقول. که هست. این وسط نمیدانم چرا از به کار بردن الفاظ تند خودداری شده! شاید منظور این است که پزشک ها حتی اگر عصبانی شوند، متین عصبانی میشوند و از الفاظ دیگری غیر از آقای محترم و خانم محترم استفاده نمیکنند. خانم هدیه تهرانی مثل اغلب فیلمهایش یک جورهایی خودش را بی تفاوت به مسائل پیش آمده نشان میدهد. زکیه بهبانی تازه وارد سینماست و در این فیلم نقش مادر داغ دار را دارد که بد بازی نکرده ولی خوب هم در این نقش فرونرفته. شاید یک دلیلش این باشد که مادر نیست (شایدددد نمیدانم). نمایشنامه هم که با کلیشه همیشگی تصادف ماشین دست در گریبان است. فیلم و سریال ایرانی بدون تصادف اصلا مگر خوب در می آید؟ ولی خب بالاخره داستان باید بر بستر چیزی سوار باشد. باید یک چیزی باشد که طبقات مختلف اجتماع را به هم بچسباند یک جوری. تهش هم فردای تصادف به صورت خنده داری، باز سر راه هم سبز شوند. تصادف زیادی هم خوب نیست خدایی. ‌ کارگردانی کار خوب بوده ولی حشویات کار اعم از حضور مادر در حال احتضار و پرستار مشکل دار که تا آخر فیلم نقش وی و خواهرش نامشخص است، زیاد است و شاید برای پر کردن جاهای خالی بوده است. ولی فیلم شاید یک نکته خوبتری هم داشته باشد و آن این است که هر انسانی، بعد مسئولیت پذیریش چقدر است. یعنی وقتی پای خطای خودش هم در میان باشد، هر قدر هم که عاری از خطا باشد در مقایسه با دیگران، آیا می تواند درست عمل کند یا خیر.