عرفان جابری

هنرساز خبرنگار حوزه هنری

بار دوم بود که «مغازه خودکشی» رو دیدم. این بار تغییراتی در متن نمایش ایجاد شده بود که به نظرم نه باعث بهتر شدنش شده بود و نه بدتر؛ بیشتر یک تجربه متفاوت از همان اجرا بود.

اما چیزی که همچنان جذاب است، حال‌وهوای نمایش است. یک اثر بامزه، سرگرم‌کننده و حال‌خوب‌کن

به نظرم «مغازه خودکشی» از آن نمایش‌هایی است که محدود به سن و سلیقه خاصی نیست؛ هم برای کسانی که دنبال یک اجرای متفاوت هستند جذاب است و هم می‌تواند یک تجربه لذت‌بخش برای مخاطب عمومی باشد.

ثبت کامنت با اندکی تاخیر :)

نمایش «آتش‌سوزی‌ها» از آن تجربه‌هایی بود که بعد از تمام شدنش هم رهایت نمی‌کند. حالم را دگرگون کرد؛ نه فقط همان لحظه، بلکه حتی چند روز بعد هم مدام به آن فکر می‌کردم.

بعضی روایت‌ها فقط یک داستان نیستند؛ پنجره‌ای هستند رو به بخش‌هایی از جهان که ترجیح می‌دهیم نبینیم. درد، جنگ، نفرت، فقدان و زخم‌هایی که آدم‌ها با خودشان حمل می‌کنند.

اما چه می‌شود کرد؟ دنیا پر است از این حقیقت‌های تلخ و لحظه‌هایی که حال آدم را خراب می‌کنند. شاید هنر دقیقاً برای همین است؛ اینکه ما را مجبور کند چند دقیقه بایستیم، نگاه کنیم و چیزهایی را ببینیم که در شلوغی زندگی از کنارشان رد می‌شویم.

کمبود جای پارک رو مخصوصا روزهای تعطیل جدی بگیرید و چند ساعتی زودتر برید.

بعد از تقریبا 1 ساعت و سی دقیقه به دنبال جای پارک گشتن، جا پیدا نکردم و برگشتم خونه :)

امشب فرصت دیدن نمایش «پرنده سیاه» را داشتم؛ نمایشی که بیش از هر چیز با دکور صحنه چشمگیرش توجه مخاطب را جلب می‌کند. طراحی صحنه با جزئیات مناسب و فضاسازی حساب‌شده، به خوبی در خدمت روایت قرار گرفته بود و توانست فضای نمایش را برای تماشاگر ملموس و باورپذیر کند.

در بخش بازیگری، نوید محمدزاده بار دیگر توانایی‌های خود را به نمایش گذاشت و با اجرای پرانرژی و کنترل‌شده، یکی از نقاط قوت اصلی نمایش بود. حضور او روی صحنه تأثیرگذار و قابل توجه بود و بخش مهمی از بار دراماتیک اثر را به دوش می‌کشید.

با این حال، یکی از نکاتی که برای من محسوس بود، نامفهوم بودن بخشی از دیالوگ‌های خانم حسینی بود. صدای ایشان در برخی لحظات به اندازه کافی واضح به گوش نمی‌رسید و بعضاً جملات به شکلی بیان می‌شد که درک کامل آن‌ها دشوار بود؛ موضوعی که تا حدی ارتباط مخاطب با برخی صحنه‌ها را تحت تأثیر قرار ... دیدن ادامه ›› می‌داد.

در مجموع، «پرنده سیاه» تجربه‌ای قابل احترام و تماشایی بود. با وجود برخی ایرادها، از دیدن این نمایش لذت بردم و فکر می‌کنم برای علاقه‌مندان تئاتر، اثری ارزشمند برای تماشا باشد.

خوب بود دوستش داشتم. همین :)

بهنام تشکر، بازیگری که همیشه روی صحنه می‌درخشه.

در تئاتر بار هستی، او بار دیگر نشان داد چطور می‌تونه میان طنز، فلسفه و تلخی زندگی تعادلی شگفت‌انگیز بسازه.

اجرای او پر از جزئیات، ریتم دقیق و حس کنترل‌شده‌ای بود که تماشاگر رو تا پایان درگیر نگه می‌داره.

اجرای دیدنی و تأثیرگذار بهنام تشکر در یکی از متفاوت‌ترین آثار این سال‌ها، ثابت کرد که صحنه هنوز خانه‌ی اصلی اوست.

تئاتر «مغازه خودکشی» نمایشی جذاب و متفاوت بود که با فضایی خاص و گریم‌های خلاقانه، خیلی زود تماشاگر را وارد دنیای خودش می‌کرد. طراحی چهره‌ها و لباس‌ها کاملاً با حال‌وهوای نمایش هماهنگ بود و به فضای متفاوت کار کمک زیادی کرده بود.

در طول اجرا لحظات خنده‌دار خوبی وجود داشت که باعث می‌شد نمایش، حال‌وهوایی گرم و سرگرم‌کننده داشته باشد. یکی از نکات خیلی جالب، صدای شخصیت «ونسان» بود؛ صدایی که یادآور دوبله‌های خوب و حرفه‌ای بود و با انرژی، لحن و شخصیت‌پردازی دقیق، یکی از نقاط قوت اصلی نمایش به حساب می‌آمد.

نمایش «گزارشی به آکادمی» رو دیدم. راستش موضوع و متن نمایش اون‌طور که باید برام جذاب نبود و خیلی باهاش ارتباط نگرفتم.

اما بازی استاد آییش عزیز به‌تنهایی برای حضور در سالن کافی بود. دیدن اجرای ایشون از نزدیک واقعاً تجربه ارزشمندی بود و کاملاً می‌ارزید.

صندلی‌های سالن راحت نبودن و گرمای فضا هم محسوس بود، ولی ردیف B حداقل باد کولر می‌خورد و قابل‌تحمل‌تر بود.

در مجموع، تجربه‌ای متفاوت بود، حتی اگر نمایشنامه به دلم ننشست.

+چی می‌بینی؟
-قرمز

تئاتر «قرمز» با فضاسازی دقیق، کارگردانی حساب‌شده و داستانی گیرا، مخاطب را از ابتدا تا پایان مجذوب خود می‌کند و هر صحنه‌اش پُر از نماد و احساس است.

اما نقطه‌ی اوج این اثر، بازی درخشان و مسلط آقای بهبودی‌ عزیز است که با حضور پرانرژی و باورپذیر خود، تمام ظرافت‌ها و پیچیدگی‌های نقش را به بهترین شکل به نمایش می‌گذارد و باعث می‌شود نمایش از حالت صرفاً اجرا خارج شده و تبدیل به یک تجربه‌ی زنده و واقعی شود.

من شخصاً از دیدن تئاتر «قرمز» لذت بردم؛ هر لحظه‌اش پر از احساس و انرژی بود.

با اینکه قسمت اول این دوگانه رو ندیده بودم، اما نمایش «چه کسی جوجه تیغی را کشت؟» من رو کاملاً جذب خودش کرد. لحظاتی بود که از قید زمان و مکان خارج شدم و فقط به بازی درخشان بهرام افشاری و تینو صالحی نگاه می‌کردم. هر دو بازیگر با تسلط و عمق فوق‌العاده‌ای که داشتند، حس‌ها و احساسات شخصیت‌ها را بسیار طبیعی و باورپذیر منتقل کردند.

حرکات، نگاه‌ها و انرژی کنترل‌شده‌ی آن‌ها، فضای نمایش را زنده نگه می‌داشت و باعث شد حتی بدون دیدن قسمت اول، ارتباط عمیقی با داستان برقرار کنم.

نمایش «پِپِرونی برای دیکتاتور» از اون اجراهایی بود که واقعاً لذت‌بخش و سرگرم‌کننده بود. همه‌چیز درخشان بود؛ از کارگردانی گرفته تا طراحی صحنه، میزانسن‌ها و دیالوگ‌های هوشمندانه. فضای طنز کار به‌خوبی پرداخت شده بود و ما در طول اجرا حسابی خندیدیم.

نکته‌ای که خیلی به چشم می‌اومد، هماهنگی بین بازیگران بود. هر بازیگر دقیقاً در جای درست خودش قرار داشت، هم از نظر نقش‌آفرینی و هم از نظر میزانسن و حضور صحنه‌ای. هیچ چیزی اضافی یا کم نبود. بازی‌ها یکدست، روان و با ریتم عالی اجرا شده بود. این نمایش یه ترکیب جذاب از متن قوی، اجرای پرانرژی و طنز هوشمندانه بود که تماشاچی رو تا آخر با خودش همراه می‌کرد.

نمایش «در انتظار گودو» یکی از درخشان‌ترین اجراهایی بود که دیدم. اکت بازیگران واقعاً فوق‌العاده بود، خیلی خیلی خیلی خوب! تسلطشون بر حرکات بدنی، سکوت‌ها و لحظات پُر و خالی صحنه تحسین‌برانگیز بود. صدا و لحن بازیگران هم دقیق، قدرتمند و هماهنگ با فضای اثر بود.

بازی امیرمحمد رفیع‌خواه و سعید احمدی چشمگیر و کاملاً باورپذیر بود؛ هر دو بازیگری توانمند و مسلط هستن که حضورشون کیفیت اجرا رو چند برابر کرده بود. طراحی صحنه و کارگردانی هم با خلاقیت و دقت اجرا شده بود و فضای ابزورد نمایشنامه رو به‌خوبی به تماشاچی منتقل می‌کرد.