تیوال شبکه اجتماعی و تجاری هنر و فرهنگ

پس از نزدیک به دو سال تلاش و افتخار خدمات تیوال به بدنه هنر کشور و اجرای ایده های نو و امکانات نوینی که در اختیار هنرمندان و هنردوستان قرار داده است، نظر چندی از هنرمندان شاخص که همگی تجربه همکاری با تیوال را داشته اند منتشر می شود:

استاد بهروز غریب پور
نویسنده، کارگردان، استاد دانشگاه، مدیر فرهنگی سابق و سرپرست گروه تئاتر آران

می گویند افراط در تواضع عملی بیش از ادعاست. پس اگر این گفته ی من را غیر متواضعانه تلقی بکنید ناچارید که برای رویت اسناد و مدارک اثبات آن به من مراجعه کنید و اما ادعای من اینست که هیچ کارگردان تئاتری را سراغ ندارید که مثل من به تماشاگر فرصت داده باشد که در دفتر یاد بود اجرا هرچه می خواهد دل تنگش بنویسد و البته کم نیوده اند تماشاگرانی که، با هر نیت و غرضی من و گروهم را بباد انتقاد گرفته باشند اما من از سه دهه پیش و هنگامی که مدیر مرکز تئاتر و تئاتر عروسکی بودم تا به امروز این فرصت را به تماشاگر داده ام که ولو با نوشتن یک سطر نظرش را بیان کند. بنابراین سایت تیوال یکی از امتیازاتش تامین آن خواسته ایست که من به هنگام اجرای بابا بزرگ و ترب، شش جوجه کلاغ و یک روباه، کاراگاه 2، میکی و کاراگاه 2، جنگ کور و شش اپرای در حد یک دفتر یاد بود به انجام رسانده ام و همواره دریغ می خورم که چرا در زمان اجرای تف، حضور در آینه ی پریشان، بینوایان، ایکارو، قصه ی تلخ طلا، 2342 روز ب، کلبه ی عمو تام و....این فرصت را از دست داد ه ام. نکته ی دیگر این است که هرگز فقط به فروش بلیت به عنوان غایت اجراهایم فکر نکرده ام دلم خواسته و می خواهد که تماشاگران را در جریان نقاط نظرم قرار بدهم و در سایت تیوال این فرصت هم وحود دارد و جمع همکاران این سایت در تلاشی ستودنی از طریق بخش رادیوئی، بخش گالری و....فرصتهائی به وجود آورده اند که دهها برابر تلاششان برای فروش بلیت آثار تئاتری محترم و ارزشمند است. برای اثبات نظرم می توانید به صفحه ی اجرای رپرتوار گروه تئاتر عروسکی آران نگاهی بیاندازید که برغم فروش بسیار زود هنگام تمام بلیتهایمان من تقاضا کرده ام و آنها پذیرفته اند که به اقدامی خلاف عرفشان تن بدهند و ارتباط ما را با سایت حفظ کنند. از این رو باید ابتدا از این انسان شریف-آقای عمرو آبادی و سپس از همه ی همکاران او-تشکر کنم و پس از آن از تماشاگرانمان سپاسگزاری کنم که فقط خریدار بلیت نبوده اند بلکه منتقدانی نا آشنا بوده اند که با نوشته های بی نظیرشان جان تازه ای به من و گروهم بخشیده اند.
آفرین بر تیوال و تیوالیان!!!!


بهاره رهنما
نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون

به نظرم دوستان تی وال با نظم، با ارتباط منسجم با اعضای گروه نمایش ها و تبلیغات خوب و از همه مهمتر جوابگویی به مخاطب و صداقت با تماشاگر نمایش ها محل مطمئن و خوبی را برای فروش بلیط نمایش ها در نظر گرفته اند و بخش مهمی از نگرانی فروش بلیط را از عهده گروه اجرایی بر میدارد. من به شخصه با تجربه چهار کارگردانی و چندین نمایشی که بازیگرش بودم میتوانم بگویم بخش مهمی از دغدغه های دیده شدن کارها را باید به چنین گروه کارامد و حرفه ای و خوبی سپرد و به شخصه از همکاری با تی وال همیشه خرسند بوده ام.

خسرو احمدی
بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون

تیوال رسانه ای جمعیست که آرام آرام جای خود را در دل تبلت ها، گوشی ها و لپتابهای ما باز کرد
رسانه ای که انگار دیگر جزئی از خانواده تئاتر و سینما و هنر به حساب می آید
رسانه ای که کم کم صف های طولانی گیشه های تئاتر را به تاریخ پیوند می زند و مزه ی شیرینِ راحتیِ تهیه ی بلیت از پشت میزهایمان را به ما هدیه میکند.
امیدوارم سالهای سال این تعامل میان هنر و رسانه ای مطمئن و پویا برقرار باشد.
خسرو احمدی

محمد یعقوبی
نویسنده و کارگردان تئاتر

تیوال می‌تواند آگورا باشد، آگورای تئاتر ما
تیوال به همت گرداننده‌گان و اداره‌کننده‌گان باهوش‌ خود توانسته در زمانی کوتاه به وب‌‌گاهی شناخته‌شده و کاربردوست برای خرید بلیت تئاتر ایران تبدیل شود. و این کار کوچکی نیست. موفقیت اجرای نمایش برهان کاری از گروه ما در سال 1391 در فرهنگ‌سرای نیاوران بدون وجود تیوال ناممکن بود. فرهنگ‌سرای نیاوران جایی بود سوت و کور، تو گویی تبعیدگاه تئاتر، و تیوال فرصت مغتمنی بود برای خبررسانی و قانع‌کردن مردم به این‌که برای تماشای تئاتر دل‌خواه‌شان نیازی نیست سختی بکشند.
و تیوال می‌تواند فرصتی باشد برای گروه‌های تئاتری که بدانند مردمی که به تماشای تئاترشان نشسته‌اند درباره‌ی کارهای آن گروه چه می‌اندیشند. تیوال می‌تواند جایی باشد برای شنیدن و خواندن صدای تماشاگران نجیب و شریفی که تا پیش از آن خاموش می‌آمدند و می‌رفتند، وگرنه حتا پیش از دنیای پیشااینترنتی هم تماشاگران نانجیب فحش‌شان را حضوری می‌دادند. پس تیوال می‌تواند فرصتی باشد تا ما نظر موافقان و مخالفان بافکرمان را بدانیم. واضح است وقتی مردم از نمایش‌مان خوش‌شان می‌آید در پوست خود نمی‌گنجیم، ولی تشنه‌ایم بدانیم کجاهای کارمان را پسندیده‌اند حتا اگر نمی‌دانند چرا، همین‌که به لحظه‌های به‌یادماندنی نمایش‌مان اشاره کنند ما را بس. از این لحاظ بخش دیالوگ‌های ماندگار در تیوال بخش دل‌پذیری‌ است. و همین‌طور آنان که از کارهای گروه ما خوش‌شان نمی‌آید نیازمندیم بدانیم چرا و از کجا. خوش‌بختانه مخالفان گروه ما اندک‌اند و من آن‌قدر واقع‌بین هستم که بگویم هرگز نخواهم توانست آنان را راضی کنم. بارها از آدم‌های انگشت‌شمار بدون عکس از خودشان و با نام‌های مستعار خوانده‌ام که هیچ از نمایش‌های ما خرسند نبوده‌اند و من در شگفت‌م چرا بار دیگر به تماشای کاری دیگر از ما نشسته‌اند. اگر استمرارشان برای بدگویی از ما به این امید است که ما را از ادامه‌ی راه‌مان دل‌سرد کنند امید عبثی است. توصیه‌ی من این است که واقع‌بین باشند و تئاتر دل‌خواه‌شان را در کارهای گروه‌های دیگر پیدا کنند. توقع بجایی نیست اگر خواهان تغییر ما هستند. ولی اگر خواهان تغییر ما نیستند، بل‌که خواهان رنجاندن ما هستند توصیه‌ی من به آنان این است که به فکر درمان خود باشند، وقت‌شان را به ساختن سپری کنند نه رنجاندن. این همه وقت که برای بدگویی سپری می‌‌کنند اگر صرف نوشتن کنند شاید بیش‌تر به خواست قلبی خود برسند، شاید بتوانند کاری بنویسند درخورتر از کارهای گروه ما. اگر گمان می‌کنند کارهای گروه ما بی‌ارزش است به‌ترین راه برای آنان نوشتن و اجرای نمایش‌نامه‌هایی ارزش‌مند است.
سایت تیوال به گمان من می‌تواند آگورا باشد آگورای تئاتر ما، جایی برای شنیدن و خواندن نگرش‌های گوناگون درباره‌ی تئاتر. این امکان تیوال است، اگر برخی با حضور ویران‌گرشان این آگورای ممکن را به کشتارگاه تبدیل نکنند، برخی که نسجیده آب به آسیاب کسانی می‌ریزند که دموکراسی را در این سرزمین ناممکن می‌دانند. وقتی کسانی دشمنانه می‌نویسند، حق دارم رفتارشان را چاقوکشی در دنیای مجازی توصیف کنم، حق دارم اینان را پی‌روان شعبان جعفری و دارودسته‌‌اش بدانم، با این تفاوت که آنان در خیابان‌ها و گذرگاه‌ها عربده می‌کشیدند و حالا اینان در آگورای ممکن تئاتر ما.


دکتر رحمت امینی
نویسنده، کارگردان و مدیر فرهنگی

تیوال توانسته است در مدت زمانی نسبتا کوتاه یکی از خلأ های تئاتر کشورمان در بخش خصوصی را پرکند این خلا همانا سوق دادن هدفمند مخاطبان به تئاتر بوده است و پشتوانه ای برای گروه های تئاتر برای جذب مخاطب بیشتر
پایدار بماناد


افسانه ماهیان
کارگردان و بازیگر تئاتر

برای تیوال...
که خوب متولد شد...
چقدر باید منتظر بود تا تئاتر به عنوان یک ضرورت فرهنگی در کشورمان مواجه شود؟
چقدر باید در باب ضرورت شناخت تئاتر برای مردم به مدیران و مسئولان گوش زد کرد؟
این فرهنگ سازی چگونه اتفاق می افتد؟
و بی شمار سوال که بارها و بارها از سوی اهالی تئاتر گفته شده و در محاق فراموشی مدیران بارها گم شده.
ما در این وانفسای بی‌مسئولیتی فرهنگی به اعتقاد من فقط ایده‌های خلاقانه‌ی فردی است که می تواند اندکی از این راه دشوار را هموار سازد.
در روزگاری که مردم درگیر با تبلیغات کالاهای مصرفی روزمره‌ی خود هستند، آیا می شود کالای فرهنگی را نیز در سبد خانوار قرار داد؟ وبلادرنگ باید گفت در این بازار "تیوال" این مهم را عهده‌دار شده که روح تازه ای را در فرآیند تبلیغ و خرید و شناساندن تئاتر با روشی ساده و خلاقانه در میان مردمان تئاتری دمیده است.
این شبکه‌ی اجتماعی در فضای مجازی بسیار زود و صحیح توانست جای خود را باز کند. بازار تیوال فرصت مغتنمی است برای تئاتر که باید باهمکاری مدیران سالن های خصوصی و دولتی و اهالی تئاتر به بالندگی برسد.
در این دنیای رسانه زده‌ی امروز شاید هر شبکه‌ی اجتماعی کارکرد خودش را داشته باشد،‌ اما قطعا ماندگاری مشروط به کار آرتیستیک خواهد بود.
تیوال اما به یک سایت مرجع اطلاع‌رسانی و فروش بلیت تئاتر تبدیل شده و این خود یک ضرورت فرهنگی است که باید نهادهای مختلف و خصوصی تولید تئاتر برای همکاری و هم فکری با آن آستین بالا بزنند.
افسانه ماهیان


آرش دادگر
کارگردان تئاتر و برنده جایزه برترین نمایش جشنواره تئاترفجر در سال 92

در فضای مجازی داشتن یک جامعه پویا و فعال که در زمینه هنر و فرهنگ فعالیت کند فرصت بزرگی است برای آشنایی بیشتر با مسائل روز هنر و فرهنگ سرزمینمان. شبکه اجتماعی تیوال این فرصت را برای عموم مهیا ساخته تا همگان بتوانند از هنر و فرهنگ سرزمینشان آگاه باشند، تحسینش کنند و یا حتی نقدش کنند. تیوال بستری است برای پیشرفت فرهنگ و هنر ایران زمین. باشد که خلاقیت و نظم این جامعه مجازی روز به روز بهتر و سرزنده تر شود


دکتر روح الله جعفری
کارگردان و پژوهشگر تئاتر

با توجه به آنکه حوزه هنرهای نمایشی در کشور دارای تریبون های رسمی برای تبلیغات، ارایه و عرضه کالاهای تولید شده از سوی کارکنان فعال هنرهای نمایشی نیست، لذا وجود یک قطعه عکس، یک یادداشت، یک گزارش، یک نقد و یا سایتی که در خدمت این هنر ناب و انسان ساز است، می‌تواند به این عرصه کمک شایان توجهی کند. گروه تیاتر گیتی با توجه به تجربه‌ای که در نمایش‌نامه خوانی و اجرای نمایش «من چجوری ممکنه یه پرنده باشم؟» با سایت تیوال داشته‌است، اثرات مثبت و شیوه حمایتی این سایت را کاملا مفید برای گروه‌ها و بدنه تیاتر این ملک حس کرده و می‌کند. سایت مذکور این انعطاف را دارد که کاملا در خدمت بدنه تیاتر قرار بگیرد. این برآیند همکاری گروه تیاتر گیتی با سایت مذکور بوده که صادقانه نتیجه آن را در این چند کلام مختصر به عرض رساندم.

ایوب آقاخانی
نویسنده و کارگردان تئاتر و سرپرست گروه تئاتر پوشه

چند سال پیش بی سر و صدا کار خودش را شروع کرد. منش او "فروتنی" بود و کنش وی "ایجاد اشتیاق برای ارتباط" در کشور رنجورمان از نظر ارتباطات.
سایت تیوال با مدیریت دوست بسیار خوش منش مان آقای "عمرو آبادی" در این چند سال آغاز فعالیتش به خوبی جای خود را در ذهن و زبان تئاتر دوستان باز کرده.
مقدار انعطاف مدیریت این سایت و میزان فایده این "تارنما" قابل بحث و غیر قابل انکار بوده و هست و همین امر تحسین مرا برمی انگیزد.
کشور ما از نظر مبادلات مالی و فرهنگی در فضای مجازی کشوری جوان است و متاسفانه دارای ضعفهای جدی فرهنگ شایسته استفاده از این فضاها.در دل این معذورات و با وجود نداشتن بستر مناسب برای این تکاپو ها، جسارت زدن به دل آتش چنین کاری از هرکسی ساخته نیست. آقای محمد عمروآبادی و تیوال برندگان این میدان پر خطر هستند و امیدواریم از نظر ضعف فرهنگی استفاده از فضای مجازی هم تدبیری بیندیشند که از دیوار نوشته ها و امکان نوشتن به شیوه شبکه هایی فدیمی مانند Yahoo 360 و شبکه های جوانتر مانند Facebook با سطحی نگری و رویه زرد پوپولیستی استفاده نشود.
آرزوی ارتفاع بلندتر پرواز دست اندرکاران تیوال را دارم.


سجاد افشاریان
نویسنده، کارگردان، بازیگر و تهیه کننده تئاتر

تیوال جانِ دل
سلام
دیگر مثلِ قدیم ترها نوشتن از شما کار راحتی نیست، چرا که آدم نمی داند دقیقا باید از کجا شروع کند یا بیشتر به کدام بخش دغدغه ها و فعالیت های شما بپردازد، قبل از هر چیزی می خواهم به عنوان یک کاربر با جانِ دل ام به شما تنها دست مریزاد بگویم،خسته نباشید گفتن به شما به شکلی کار بیهوده ایست .. چرا که هیچگاه خسته نیستید، و همیشه باتمام وجود، با تمام مهر و درگیرانه به پویایی خانواده فرهنگ و هنر این سرزمین لبخند می زنید و لبخند، طرحِ فراموش شده ایست این روزها .. طرحی که از زلالیتِ جانِ آدمی شکل می گیرد و آدم را با تمامی ثانیه های روز وُ شب مهربان می کند و ای کاش که کمی مهربان تر باشیم
من همیشه به ایرانی بودن خودم بدون اینکه سر سوزنی شعار در گفته ام باشد افتخار کرده ام، و این افتخار در بیشتر ین لحظات این دیار غریب مرهون وجود آدم هاییست که عاشقانه به آدم های اطراف خود نگاه می کنند، و دیگران و دیگران و دیگران برایشان دیگران نیستند و انسان را در هر لحظه یِ خوش و دشواری انسان می بینند و به حالِ خوبِ جمعی جامعه اِشان فکر می کنند و تیوال یکی از همین اتفاق هایِ نابِ مهم است، که آدم ها را به یکدیگر نزدیک تر می کند، به هر تقدیر هنوز ها هستند ادم هایی که قبل از اینکه هنر با جان شنیدن را آموخته باشند تنها به حرف هایی که خودشان می خواهند بزنند فکر می کنند و تعدادشان کم نیست و در این میان تیوال محلی می شود برای معاشرت، جایی برای با جان شنیدن،امکانی برای آشنایی با هم خانواده هایی که بارها به آن ها فکر کرده ای، برای آن ها و دل آن ها نوشته ای، بازی کرده ای، کارگردانی کرده ای، فیلم ساختی، ساز زدی و .. حالا تمام آن ها یک جا کنار هم هستند تا به تلاش تو پاسخ بگویند و در شکل گیری راه وُ روش وُ تولید یک محصول یا یک اتفاق هنری نقش مهمی داشته باشند ..
در این زمانه یِ نسبی با قاطعیت می نویسم که نمی شود این همه حجم حضور، فعالیت و تاثیر گذاری را نادیده گرفت، که اگر نادیده بگیریم هم راه دوری نرفته ایم، خودمان را نادیده گرفته ایم ..
قبل ترها که تیوال وُ دیواری نبود هم مردم دستشان در دست تئاتر وُ سینما وُ موسیقی این سرزمین بود و خواهد بود اما تفاوتی که به نظر من تیوال با تمامی سایت های حال حاضر در کشور دارد این است که تیوال دست شما را در دست تئاتر وُ سینما و .. می گذارد اما شما با دست هایِ مطمئنی دست می دهید، تیوال باعث می شود که شما با دست های گرمی دست دهید، دست هایی که گرم وُ محکم دست های شما را در دست می گیرند .
برای من بسیار بسیار پیش آمده که در پروژه های مختلفی به عنوان های مختلفی حضور داشته ام و در روزهای آخر همه شماره تلفن های همدیگر را گرفته اند و بسیار پیش آمده که در روز پایانی پروژه ارتباط آدم ها به پایان می رسد تا پروژه بعدی تا چند سال بعد تا دور ها ... و تیوال باعث ارتباطی نا گسستنی شده است، تیوال دوست است و با عثِ وُ بانیِ امکانی برای دوستی و دوست داشتن، من بعد از اجراها بی قرارم برای خواندن نظرات آدم هایی که از این به بعد قرار است بیشتر با آن ها در ارتباط باشم، آدم هایی که قبل از تیوال در حسرت دیدارشان و پرسیدن نظراتشان می ماندم؛ بعد از اجراها یک اتفاق عجیبی می افتد، هر چقدر هم دورت شلوغ باشد یا نباشد یک تنهایی سریع می آید باهات هم قدم می شود و حالا که با افتخار چند سالی می شود که یک تیوالی ام بعد از اجراها و حتی سال ها بعد از اجراها جایی را دارم که در آن پیاده روی کنم، جایی که هم قدم ها و خاطرات بسیاری دارم، جایی که در پیاده روهایش همه به هم لبخند می زنند ..
برقرار وُ پُر امید بِمانی تیوال جانِ دل برای ما و سرزمین ما
با احترام
سجاد افشاریان


تینو صالحی
نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر

هر آنچه خوب است، خوب است با بدی هایش. وهر آنچه بد است، بد است با خوبی هایش. تیوال خوب است با بدی هایش و این همان چیزی است که هم تیوال را به حرکت در آورده و هم دستانی را که پرتابگر سنگند به قطار در حال حرکت. پس همانا تیوال عامل حرکت به جلو بوده، هم برای خودش و هم برای دستان پرتابگر. و این نشانه ای است برای وجود یک درمانگر فرهنگی که هم خود و هم دشمن را با هم و نه بر هم به جلو می راند. و در میان این جهش های به جلو، تئاتر و تماشاگر به ناچار نا گزیرند به حرکت. و این درمان فرهنگ است بدون زور و تبلیغ.