کفش هایم کو؟
چه کسی بود صدا زد: سهراب؟
آشنا بود صدا
مثل هوا با تنِ برگ
مادرم در خواب است
شبِ خرداد به آرامیِ یک مرثیه از رویِ سرِ ثانیه ها می گذرد
و نسیمی خنک از حاشیه ی سبز پتو خواب مرا می روبد
بوی هجرت می آید
بالش من پُر آواز پَر چلچله هاست

صبح خواهد شد
و به این کاسه ی آب
آسمان هجرت خواهد کرد
باید امشب بروم

من که ... دیدن ادامه ›› از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم
حرفی از جنس زمان نشنیدم
هیچ چشمی، عاشقانه به زمین خیره نبود
کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد
هیچکس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت

و شبی از شبها
مردی از من پرسید
تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟
باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را
که به اندازه ی پیراهنِ تنهایی من جا دارد، بردارم
و به سمتی بروم
که درختانِ حماسی پیداست
رو به آن وسعتِ بی واژه که همواره مرا می خواند
یک نفر باز صدا زد: سهراب!
کفش هایم کو؟