مایرهولد، یکی از بزرگترین و مهمترین کارگردان¬های تئاتر به حساب می آید. او پدر تئاتر بیومکانیک بود، تئاتری که سعی می کرد از جنبه های روان شناسانه ی شخصیت ها دور شود و به بدن بازیگر اهمیت بدهد.. بیومکانیک در تئاتر یک انقلاب بود..
مایرهولد برای رژیم کمونیست شوروی نمایش به اجرا آورد، در پروپاگاندا و تبلیغات حکومتی روی صحنه شرکت کرد و سرانجام به دست همان رژیم کمونیست استالین دستگیر شد و در زندان به قتل رسید.*
ویسنی یک، در این نمایشنامه برهه ای از زندگی این کارگردان برجسته و تاثیرگذار را با نگاه خودش نگاشته است و در واقع به تاثیر مرگبار و هولناک مساله سانسور، تجسس ، سرکوب و تضییع حقوق شهروندان و هنرمندان تحت انقیاد رژیم تامگرای استالینیستی می پردازد.
شاید یکی از دلایل اصلی انتخاب این متن توسط هر کارگردانی با حساسیت هنرمندانه و آگاهانه بالا این باشد که نسبت به مساله سانسور و تضییع حقوق شهروندان احساس مسئولیت و نگرانی دارد. ریچارد سوم اجرا نمی شود، توسط آقای دکتر جعفری، کارگردان محقق و استاد دانشگاه در سالن چهارسو روی صحنه است اما گویا از روز شروع نمایش در برخی از اجراها حضور عکاسان مزاحم موجب آزردگی و اختلال در تمرکز حواس تماشاگران را فراهم کرده است. در اجرایی هم که بنده حضور داشتم دو عکاس در تمام مدت اجرا با عکاسی پرسر و صدا و نیز چک کردن مونیتوردوربینهایشان، باعث آلودگی صوتی و نوری حین اجرا بودند. در حالیکه آقای جعفری که در جایگاه تماشاگران نشسته بودند به این مساله کوچکترین واکنشی نشان ندادند. سوالی که پیش می آید این است که آیا کارگردانی که احتمالا با دغدغه ی تضییع حقوق انسانی در یک سیستم سلطه گر، نمایشی به روی صحنه می آورد، نباید نسبت به تضییع حقوق بدیهی و اولیه مخاطبان نمایشش حساسیت داشته باشند و احساس تعهد کنند؟
حضور ... دیدن ادامه ›› عکاسان مزاحم در هر موعدی از اجرای یک نمایش در هر سبک و سیاقی به پدیده مزاحم دامنگیر و فزاینده این روزهای تئاتر بدل شده است. این حضور اکثرا آسیب رسان و غیردموکراتیک در فضای هر تماشاخانه ای ، یک نشانه هشدار دهنده از بیماری تئاتر امروز ایران است . کالاشدگی تئاتر .... اینکه برای جلب مشتری( و نه مخاطبان) تئاتر باید بیشتر به عرصه عمومی تبلیغات فرستاد.. گویی نهاد تئاتر با تبلیغات کالایی پربارتر و پر رونق تر می شود.
آیا واقعا نمایشی که برای مخاطبانش احترام قائل نیست و با مجوز حضور آزاردهنده عکاسان و تکرار آن در مقاطعی از اجرا، حقوق آنان را تضییع می کند، نمایشی صدیق و قابل باوری است ؟ مگر تئاترچیزی به جز امری اجتماعی تاثیرگذار بین هنرمند و مردم تلقی می شود؟ مدیریت حضور عکاسان در سالن ها امری اجتناب ناپذیری نیست . با برنامه ریزی دقیق و اراده آقای کارگردان می توان به آسودگی از حق تماشاگران برای دیدن اثر نمایشی انتخابی شان در محیطی عاری از مزاحمت و آسیب، دفاع کرد.

*ماتئی ویسنی یک,ریچارد سوم اجرا نمی شود,اصغر نوری,نشر نی