درباره اجرا های جشنواره پایان دوره هنرجویان مقدماتی آموزشگاه افرا میخوام بگم همه نمایش ها عالی بودن ولی وصال در وادی وحشت واقعا چیز دیگری بود هم از نظر نمایشنامه هم از بازی بسیار خوب بازیگراش. دم همه عوامل این اجرا گرم امیدواریم از این تیم و تمام هنرجویان اجرا های دیگر منجمله آرت و گربه کلاغ پارکی (این دو اجرا را هم تونستم ببینم) اجرا های بیشتر و خفن تری ببینیم

مرز

بازی داوود رشیدی خوب بود. فیلم های مناسب سینما دهه شصت و هفتاد جنگی

شیر کردن ملت جهت جنگیدن

عنایت بخشی خوب بازی کرد.
در حد داستان تلویزیون بود.
فیلمبرداری و تدوین و آهنگ ضعیف بود لوکیشن خوب بود.

«مورچه‌ها» برای من نماد تلاش جمعی بود؛ جایی که طراحی، نویسندگی و کارگردانی در کنار مدیریت و برنامه‌ریزی، به یک زبان واحد تبدیل شدند. در طول اجرا، حس می‌کردم که هر حرکت روی صحنه، هر نور و هر سکوت، بخشی از گفت‌وگوی بزرگ‌تری است میان انسان و جامعه‌اش. تماشاگران با دقت و هیجان، این گفت‌وگو را دنبال کردند و واکنش‌هایشان نشان داد که اثر توانسته است مرز میان تئاتر و واقعیت را کم‌رنگ کند. و همینطور دیالوگ هایی که همیشه به یاد می ماند.
ماریکا: وقتی ترس جزئی از وجودت بشه... کم کم معناشو برات از دست میده... مثل درد میمونه هر چقد عمق دردهات بیشتر باشه کمتر اذیت میشی.
پدر روحانی: وقتی خودت رو به نیروی قدرتمند تر از خودت بسپاری... نه تنها آرامش بلکه امیدت به زندگی بیشتر میشه.
پدر روحانی: هیچکس به تو کاری نداره دخترم... خدا همیشه حامی بنده هاشه
ریموند: نه نه نه پدر... خدا همیشه حامی طرف قوی تره.
گابریل: من فقط میخوام زندگی رو آسون تر بگیرم.
لوگان: و چطور ممکنه زندگی با وجود اثبات خدا آسون به نظر برسه؟
گابریل: وقتی که مسئولیت تمام کارهامون رو گردنش بندازیم.
لورا: فقط شما نیستید... این وضعیت همه مرد هاست که زن ها رو توی قالب خواسته های مورد نظر خودشون میخوان.