پرتو جغتایی

هنرساز عکاس

از معدود نمایش‌هایی که با خیال راحت بهش 5 ستاره می‌دم چون به نظرم همه فاکتورهای یه نمایش خوب و تاثیرگذار رو داشت.

1- متن بی نظیر و درست جان لوگان (که یکی از بهترین نمایشنامه‌ها در باب تحلیل هنر و هنرمند محسوب میشه) بنا به سلیقه من به خوبی و با وسواس روایت شده بود.

2- دانیال نوروش در نقش دستیار روتکو، عالی، کوک، بی نقص و بسیاااااااار دقیق ظاهر شد به نظرم میشه از این بازیگر جوان به عنوان آینده بازیگری ایران نام برد.
رضا بهبودی هم که واقعا همیشه روی صحنه تئاتر می‌درخشه و نمی‌تونی مجذوب جادوی بازیگریش نشد....

3- دکور و موسیقی کاملا در خدمت اجرا و وفادار به متن بود، چیزی که خیلی کم این روزها در تئاتر شاهدش هستیم. به ویژه دکور که تماما نشون دهنده ... دیدن ادامه ›› روان و درونیات کاراکتر اصلی نمایش بود و به نظرم بسیااااااار هوشمندانه طراحی شده بود.

4-تنها نکته ای که من تصور می‌کنم می تونست بهتر باشه ریتم کار بود که گاهی کند می‌شد. به ویژه در ابتدای نمایش اون هم در ادامه و با آغاز فراز و فرودهای متن روندش بهبود پیدا کرد.

و در نهایت اینکه اگه دوست دارید نمایشی ببینید که هنر رو از نگاهی تازه براتون تحلیل کنه؛
شما رو در معرض قضاوت قرار بده که بین هنر تجاری و هنر اصیل و سنتی و بین والایی هنر و ابتذال فرهنگ در حقیقت انتخابتون کدومه؟
بهتون روایتی درست و تمیز از تضادهای فکری نسل نوین و نسل قدیمی هنر و هنرمند ارائه بده
حتما نمایش قرمز رو ببینید.

اگه هنرمند باشید در پایان این نمایش قطعا با خودتون، سلیقه‌تون و اهدافتون در مسیر هنر صادق‌تر می‌شید...

چه متنی؛ استاندارد و تاثیر گذار
چه بازی‌هایی؛ به اندازه و باورپذیر - تک تک بازیگران-
چه تعلیق‌های به موقعی

انقدر همه‌چی سرجاش بود که تمام مدت اجرا با نمایش و قصه همراه می‌شدی و می‌تونستی خودت رو جای تک تک شخصیت‌ها بذاری و از دیدگاه خودت دست به قضاوت موقعیت‌ها بزنی
دکور نمایش در نهایت مینیمال بودن بسیار خلاقانه و کاملا در خدمت اجرا بود
خسته‌نباشید به همه عوامل و ممنون ازتون که در وضعیت فعلی که بسیاری از تئاترها به سمت لمپنینگ رفتن چنین اثر ارزشمند و قابل دفاعی روی صحنه می‌برید…
ناراحت کننده‌س که چنین نمایش‌هایی به اندازه کافی مخاطب ندارن

یکی از بهترین روایت‌هایی که از تراژدی‌های یونان باستان در صحنه تئاتر دیدم، بدون شک نمایش «ترانه‌های تب« بود. متن بی نظیر و درگیر کننده این نمایشنامه نشان از این داشت که نویسنده شناخت کامل و جامع و بسیار نزدیک به حقیقتی از تاریخ یونان باستان داشته.
زبان و گفتار شخصیت‌های این نمایش من رو متحیر کرد و یاد جهان نمایشنامه های استاد بیضایی انداخت.
طراحی صحنه و طراحی نور به شدت جذاب و در خدمت اجرا بود.
از موسیقی زنده و نوازنده‌های ماهری که بسیار فضا رو به هدف نمایش نزدیک و فضاسازی درستی ایجاد کرده بود، هم نباید به راحتی گذشت.

اگه به داستان‌های اسطوره ای یونان باستان علاقه مند هستید ودوست دارید روایتی جذاب و گیرا از ماجرای ادیپ و ژوکاست ببینید و یک ساعت تمام لذت ببرید این نمایش رو از دست ندید.
امیدوارم این نمایش اون طور که شایسته هست دیده و البته فهمیده بشه

همیشه از تماشای نمایش‌هایی که تکلیفشون با خودشون مشخصه لذت میبرم. «مضحکه سیاه» با قوت در دسته این نمایش‌ها قرار می‌گیره.
نمایشی سرشار از لحظات کمدی که با تلفیق اصولی نمایش‌های روحوضی و سنتی و فضای قاجاری تونسته بود به خوبی تماشاگران رو در تمام مدت اجرا با خودش همراه کنه
درون مایه نمایش طعنه‌ای بود در لفافه به حاکمی ضعیف که با بلاتکلیفی و اقدامات باری به هر جهت در تلاشه تا تقصیر رخدادهارو به گردن دیگران بندازه تا مسئولیت خودش رو نپذیره. تصمیمات پادرهوا و معلق که وضعیترو به آشفتگی می‌کشونه و در نهایت هم بی گناه‌ترین و ضعیف ترین فرد متهم میشه.
شاید با دیدن این نمایش در ابتدا تصور کنیم که قصد خندوندن مخاطبه اما باید اعتراف کرد که این نمایش اگر چه در خنده گرفتن از مخاطب عالی عمل میکنه اما در عین حال تنبیه، تذکر و یادآوری رو هم فراموش نکرده.
من بارها با صحنه‌های مختلف و دیالوگ‌های مضحکه سیاه خندیدم اما دقیقا نمیدونستم که به نمایش میخندم یا به وضعیتی که در اون به عنوان یک انسان گرفتارم.
در کلیت اجرا هم به اعتقاد من استفاده از موسیقی زنده و در فضا بودن کامل بازیگران حتی اون کاراکترهایی که نقش کمتری نسبت به باقی داشتن و میزان بالای هماهنگی‌شون نقاط قوت به شمار می‌رفتن.
به تمامی عوامل این اجرا خسته نباشید میگم و به نظرم این نمایش برای اینکه یک ساعت فارغ از همه دغدغه هاتون خوش بگذرونید و بخندید و فکر کنید و لذت ببرید انتخاب بسیار مناسبیه...

بازی های بسیار خوب و اندازه و بدون اشتباه از هر دو بازیگر

متن خوب و فکر شده با استنادات درست و دقیق

و شیوه اجرای ساده که در عین سادگی اجازه نمی داد تماشاگر خسته بشه...

برای من طراحی صحنه و طراحی لباس جذاب ترین قسمت این نمایش بود به ویژه اینکه کمتر کاری رو این اواخر دیدم که به طراحی لباس و هارمونی رنگ ها به این میزان اهمیت بدن و بر اساس فاکتورهای زیبایی شناسی ... دیدن ادامه ›› تصمیم بگیرن

به همه عوامل این نمایش خسته نباشید میگم و باید بگم جسارت اجرا بردن چنین متنی که محوریتش «زنان هنجار شکن و پیش رو» در عصر خودشون هست، به ویژه در روزگار کنونی که در اون به سر می بریم، احسنت و آفرین داره.

واقعا حیف نمایش به این خوبی که با این تصویربرداری ، تدوین و صدابرداری افتضاح به این شکل و شمایل بد تبدیل به فیلم تئاتر شد !