نمایش «چند دقیقه» به کارگردانی رامین صبوری و نویسندگی آروین مقدمی، از ۱۰ اسفند در خانه رویداد جریان روی صحنه می‌رود. در این اثر رامین صبوری، سحر طهرانی و علی هاشمی به ایفای نقش می پردازند.

آرش رضایی تهیه کننده، مهدی کیانی به عنوان مدیر رسانه، عسل داودی به عنوان دستیار کارگردان و منشی صحنه این اثر را همراهی می‌کنند. همچین شهاب شریفی به عنوان طراح صحنه، یکتا افشار نوازندگی اثر، فاطمه روحی طراحی گریم، و الهام علایی نقش طراحی لباس نمایش را بر عهده دارند.

در خلاصه داستان این چند دقیقه آماده است: «تا حالا توی چند دقیقه از زمان گیر افتادی؟»

نمایش «چند دقیقه» از ۱۰ اسفند ۱۴۰۲ ساعت ۱۹:۳۰ در خانه رویداد جریان به روی صحنه میرود.

پیش‌فروش تخفیف‌دار بلیت‌های نمایش «چند دقیقه» در سایت تیوال آغاز شده و مخاطبان می‌توانند برای تهیه بلیت به این سایت مراجعه نمایند.

سرود-نمایشِ «عطرِآدم» به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی «مهدی فرشیدی سپهر» از روز یکشنبه ۶ اسفند ماه ساعت ۱۸ در پردیس تئاتر شهرزاد سالن شماره دو به روی صحنه می رود.

بازیگران به ترتیب عمر: مهرک مهدی ۴ سال، ماهک مهدی ۸ سال، محمدسروش علیشاهی ۱۰ سال، نامی تابعیان ۱۰ سال، هوراد وجدان زاده ۱۵ سال، مبینا اکبری ۱۷سال، یاسمین کاظمی ۱۷سال، آریانا کیهانفر ۱۸ سال،‌ هلیا هاشمی ۱۸ سال، سجاد حسینی ۱۹ سال، سبا همزه ۲۰ سال، ویانا قلی تبار ۲۱ سال، نفس صادقی ۲۱ سال، مهیار اسدی  ۲۷ سال، عباس اکبری ۲۷ سال، پویا طهماسبی ۲۸ سال، فاطمه کریمی ۳۲ سال، فاطیما گلچین ۳۷ سال، زهرا کریمی ۳۹ سال، خالق استواری ۳۹ سال، مهدی فرشیدی سپهر ۴۱ سال،‌ روشنک کریمی ۴۲ سال،‌ مریم علوی ۴۲ سال، مریم میرطاهری ۴۲ سال، سایه چهرچلگانی ۴۲ سال، ملیحه اکبری ۴۲ سال،‌ حمیدرضا ملاحسینی ۴۴ سال، لیلا حسینی ۴۵ سال، محسن صادقی ۵۲ سال، مریم منصوری ۵۴ سال

از دیگر عوامل سرود-نمایشِ «عطرِآدم» میتوان از: سایه چهرچِلگانی (دستیار و برنامه ریز)، عباس اکبری و روشنک کریمی (پشتیبانی)، مهیار اسدی و آرین صمدی (تنظیم قطعات)، معین قوی (پوستر و تیزر)، معین قوی (موشن گرافی)، آناهیتا طهماسبی و معین قوی (عکس)، هانا صراف (صفحه مجازی)، حامد جهانبخش (اصلاح کیفی موسیقی ها)، مسیحا ابوعلی (استودیو کار و ترانه سرای مهمان)، عباس اکبری (نویسنده آیتمِ رسمِ روستا) نام برد.

در خلاصه آمده است:

اقشار گوناگون مردم در کنار هم سرود میخوانند. بدون سفارش و اجبار، سرودهایی که تا به حال نشنیده ایم. سرود هایی راجع به شما میخوانند. و به حرفهای شما گوش میدهند.

سرود-نمایشِ عطرِآدم برای بزرگسالان و نوجوانان بالای سیزده سال مناسب می باشد.

مدت زمان اجرا یک ساعت و نیم است و هر روز به جز شنبه ها ساعت ۱۸ در پردیس تئاتر شهرزاد سالن شماره دو واقع در خیابان حافظ، خیابان نوفل‌لوشاتو،‌ بعد از سفارت ایتالیا، شماره ۷۶ - ۷۴ به روی صحنه می رود.

علاقمندان برای تهیه ی بلیت می توانند از طریق سایت تیوال اقدام کنند.

نمایش «نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی» به نویسندگی دلارام موسوی و سروین کیانی با کارگردانی دلارام موسوی و تهیه‌کنندگی ژاله احمدی کبیر از 11 اسفندماه ساعت 20:30 در سالن اصلی تالار مولوی روی صحنه خواهد رفت.

سیما ‌غلامی، محمدعلی ‌براتی، فاطمه ‌رادمرد، علی ‌حدادی، فرزانه ‌سیری، علیرضا ‌ولی ‌پور و محمد جهانشاهی بازیگران این اثر نمایشی هستند.

«نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی» داستان زندگی دو خانواده است که در اثر جنگ جهانی دوم به هم گره می‌خورد.

دیگر عوامل این اثر نمایشی به‌زودی معرفی خواهند شد.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت این نمایش هم‌اکنون می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

از پوستر نمایش «نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی» به کارگردانی دلارام موسوی برای اجرا در تالار مولوی رونمایی شد.

نمایش «نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی» به نویسندگی دلارام موسوی و سروین کیانی با کارگردانی دلارام موسوی و تهیه‌کنندگی ژاله احمدی کبیر از ۱۱ اسفندماه ساعت ۲۰:۳۰ در سالن اصلی تالار مولوی روی صحنه خواهد رفت.

سیما ‌غلامی، محمدعلی ‌براتی، فاطمه ‌رادمرد، علی ‌حدادی، فرزانه ‌سیری، علیرضا ‌ولی ‌پور و محمد جهانشاهی بازیگران این اثر نمایشی هستند.

«نقش هیتلر در آلبوم خانوادگی» داستان زندگی دو خانواده است که در اثر جنگ جهانی دوم به هم گره می‌خورد.

دستیار کارگردان: نرگس ‌پروانیا، علی حسین پور، برنامه ریز: علیرضا شکوهی، منشی صحنه: بیتا آقامیرزایی، موسیقی: مرتضی ‌صرافی، امیررضا ‌گرانپایه ‌راز، طراح نور: پدرام ‌رضوانی، طراح صحنه: معراج ‌ابطحی، مدیر صحنه: فرهاد برهانی، دستیار صحنه: فریماه خلیلی، محمدامین پورسواری، بنیامین حجتی، طراح لباس: سروین کیانی، گریم: مهلا رمضانپور، تدوین ویدیو: (ویدیوی اجرا) عرفان ‌آدیگوزلی، مشاوررسانه‌ای: علی ‌کیهانی، طراح گرافیک: مهرداد ‌رضائی، کارگردان تیزر: نرگس ‌پروانیا، تدوین تیزر: صادق شاهسون، مانی قبولی گ خوشرو، عکاس: کیانوش ‌سلطانی ‌متین، یگانه گزیان، انیماتور: مانی قبولی خوشرو دیگر عوامل این نمایش هستند.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت این نمایش هم‌اکنون می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

نمایش «شاعر شهر» به نویسندگی و کارگردانی نشاط میرمهدی، تهیه کنندگی نورالدین ‌حیدری‌ماهر و با بازی حمیدرضا محمدی، امیرحسین طاهری، حامد ‌مهدی‌نژاد، ندا ‌قهرمانپور، آتنا ‌نیکنام، سورن ‌بیات که از ۱۸ بهمن ماه اجراهای خود را آغاز کرده تا ۲۵ اسفند ساعت ۱۸:۱۵ به صحنه می‌رود.

گفتنی ست عوامل این نمایش عبارتند از:

امیرحسین دوانی (طراحی صحنه)، علی ‌حافظ پور (طراحی فیلمبرداری و ویدئو مپینگ)، علی ‌کوزه‌گر (طراح نور)، محمدصادق ‌زرجویان (طراح گرافیک)، بهزاد ‌بختیاری (طراح صدا)، سارا فروتن‌فر (طراح لباس)، نگار مقیمی (طراح اکسسوار)، علی مولوی (مپینگ)، علی گیتی‌نورد، محمد عاشقی، صبا مقدمی، محمد ‌صادق ‌زرجویان (تیزر)، مهسا عظیمی (دستیار کارگردان و برنامه ریز)، فاطمه ‌ولندیاری (منشی صحنه)، احسان صفرزاده، محمدرضا حاج نوروزی (مدیر صحنه)، امیر ‌قالیچی (تبلیغات مجازی)، ساره سرلک (عکاس)، امیرحسین ‌سیر (دستیار نور).

این نمایش ها که در ادامه کارگاه های آموزشی بازیگری در آموزشگاه بازیگری هدف همچون سالهای گذشته به عنوان پروژه پایانی این کارگاه ها با تدریس مجید قربانی در سرای محله شهادت تولید شده است از تاریخ ۱۴ الی ۱۸ اسفند ۱۴۰۲ ساعت ۱۸ در شهر ری مجتمع ابوالفتوح رازی با همکاری انجمن نمایش و اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ری اجرا خواهد شد.

گفتنی است مخاطبان این رویداد می توانند هر دو نمایش را هر شب در یک سانس مشاهده کنند.

بازیگران این نمایش ها:
(به ترتیب حروف الفبا) ساجده اکبری، پرنیا براتی، محمدحسین سلیمانی، بهار شکیبا مهر، الهام غلامی، محمدجواد گل محمد، نورا محمدی، کیان میرزایی، آیسا نجفی، شایلی نوری هستند.
عوامل در پشت صحنه یاریگر اجرا هستند:
مشاور کارگردان: حمید رضا صفار، دستیار کارگردان: شادی اصفهانی، طراح پوستر و بروشور: محمدرضا حزینی، طراح صحنه و لباس: مجید قربانی، شادی اصفهانی، موسیقی: حمید خلیل پور، نوازنده تنبک: شایلی نوری، عکاس و تیزر: سارا سپهوند، مدیر تولید: محمد خوشابی، طراح و اجرای گریم: مهنا قربانی، نور و صدا: محمد رضا باقری

نمایش «تخت و خنجر»  به نویسندگی داوود فتحعلی بیگی و کارگردانی محمدعلی نجف پور از آلبوم تصاویر نمایش رونمایی کرد. 

به گزارش مشاور رسانه نمایش «تخت و خنجر»  به نویسندگی داوود فتحعلی بیگی و کارگردانی محمدعلی نجف‌پور بعد از بیست سال در تماشاخانه سنگلج ساعت ۱۹ به روی صحنه می‌رود از آلبوم تصاویر خود رونمایی کرد. 

در خلاصه نمایش آمده است:  «دو سیاه برای کسب روزی وارد شهری می‌شوند بی آنکه بدانند در شهر مراسم انتخاب حاکم برپاست»

فرشاد فرهادپور، رضا حسینی، عرفان موسوی، مهدی خدابخشی، کسری هدایت نیا، امید آزادخانی، سوگند صادقی، احمد احمدی، علی ایزدی، کوروش قدرتی، ناصر پارسا مهر، آرش سبحانی، حسام شیزری، ابوالفضل طباخی، احسان مرادی، بهداد قوی قلب، زهره شریفی، مهسا میدانکی، فاطمه مهدوی، آیدا زینالی،

آنیتا شریعتی، علیرضا ابراهیم خانی، عطیه فخارزاده بعنوان بازیگر، محمدعلی نجف‌پور را در این نمایش همراهی خواهند کرد. 

از دیگر عوامل نمایش تخت و خنجر می‌توان از: داوود فتحعلی بیگی (نویسنده)، محمدعلی نجف پور (تهیه کننده و کارگردان)، محمد سعیدی (مجری طرح و مدیرتولید)، آنیتا شریعتی (دستیار یک کارگردان)، عطیه فخارزاده (دستیار)، زهرا عادلخانی (طراح و مجری گریم)

فاطمه قدرتی، ریحانه عبدی (دستیاران گریم)، عفت علی پور (طراح و دوخت لباس)، امیرحسین سعیدی (طراح و مجری دکور)، محمد سعیدی (طراح نور)، زهره شریفی (طراح حرکت و فرم)، محمدامین ترابی (طراح پوستر)، علیرضا ابراهیم خانی (مدیر برنامه ریزی و هماهنگی)، امیرحسین سعیدی (مدیر صحنه)، مریم همتی، پویا اسماعیلی (دستیاران صحنه)، مهدی جلوداری، مجتبی ضابطی (ساخت تیزر)، پویا مختاری (ساخت ۳D)، محمدصالح علی پور (عکاس)، ناصر ارباب (مشاور امور رسانه)، امیررضا بنایی فر (مدیر فعالیت مجازی)، مهرشید حبیبی (مشاور تبلیغات)، امیرحسین نجات (شعر شروع اجرا)، صدرا قصاع (سرپرست گروه موسیقی)، صدرا قصاع، ایلیا خوانساری (آهنگسازان)، صدرا قصاع (کمانچه، سه تار)، ایلیا خوانساری (تمبک، کوزه)، محمد یعقوبی (سنتور، کمانچه)، غزاله تفنگدار (تار)، نیکو خلیفه (دف، دایره) نام‌برد.

علاقمندان می‌توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر و تهیه و رزرو بلیت به سایت تیوال مراجعه نمایند.

بابک پرهام، نویسنده نمایشنامه «شکافتن کام ماهی» می‌گوید ادبیات نمایشی ما به نمایش‌هایی رئالیستی با توجه به طبقه متوسط جامعه کمتر پرداخته و این در حالی است که عمده مخاطبان تئاتر از طبقه متوسط هستند.

نگار امیری: بابک پرهام، نویسنده، منتقد و کارگردان تئاتر است که نمایشنامه «شکافتن کام ماهی» به قلم او با کارگردانی سمن قناد از ۱۸ بهمن در کارگاه نمایش تئاتر شهر روی صحنه است.

اجرای این نمایشنامه برای اولین بار، بهانه‌ای شد تا با این نویسنده به گفت‌وگو بپردازیم.

درباره داستان نمایش «شکافتن کام ماهی» بگویید.

«شکافتن کام ماهی» داستان یک زندگی فروپاشیده است، زندگی که همه چیز در آن تبدیل شده است به آسیب مکرر به یکدیگر، زوجی که دیگر امکان گفت‌وگو با هم ندارند. آن‌ها هر چه داشته‌اند، تقسیم کرده‌اند و حالا فقط یک ویلا کوچک و یک باغچه برای‌شان مانده است و مرد تلاش دارد با چنگ انداختن به تنها باقیمانده مادی یک زندگی پاره پاره شده، آن زندگی را به طور ظاهری حفظ کند. ساده‌انگاری و نگاه ماتریالیستی به یک امر انسانی - احساسی باعث می‌شود که نه تنها آن امر اومانیستی بهبود پیدا نکند بلکه به مرگ هر دو بینجامد، گمان من بر این است جایی که روان انسان فدای امر ماتریالیستی شود، خود انسان به نابودی کشانده می‌شود.

 ایده‌ای که باعث نگارش این نمایش شد، چه بود؟

ایده اصلی از زمانی شکل گرفت که توجه من معطوف به یک موضوع مهم شد، نه تنها زندگی مشترک بلکه تمام روابط بین فردی در یک جامعه نئولیبرالیستی فدای نگاه و جهان‌بینی حاکم بر آن جامعه می‌شود. انسانی که باید گفت‌وگو کند و عشق بورزد، فقط به خودش فکر می‌کند و هر آنچه از روابط بین فردی و پیرو آن رابطه‌اش با جامعه می‌خواهد، فدای منافع مادی‌اش می‌شود. احساس کردم که انسان جامعه نئولیبرالیستی در واقع مرده است، نمی‌تواند از ته دل شاد باشد، نمی‌تواند به آنچه دارد، راضی باشد و برای پیشرفت مادی زندگی‌اش، همان زندگی را تخریب می‌کند.

این نمایش به شدت در بخش‌هایی کاملا با جزییات پرداخته شده است؛ آیا ناشی از تجربه شخصی است یا بر اساس بررسی اجتماعی شکل گرفته است؟

تلاش کردم با نگاه روانشناختی و بررسی اجتماعی متن را بنویسم، امکان دارد در قسمت‌هایی تجربه زیسته من به عنوان نویسنده وارد متن شده باشد که البته ناگزیر است ولی با استفاده از مفاهیمی مانند اختگی و فقدان فالوس - از دیدگاه ژاک لاکان- و همچنین فقدان نام - از دیدگاه فروید- همان طور که گفتید به جزئیات پرداخته ام. تفنگ در این نمایش جایگاه مهم فالوسی دارد و هر زمان دست هر کدام از طرفین باشد او صاحب قدرت خواهد بود، یعنی با تصاحب ابژه فالوسی می‌تواند سوژه‌ای جدید بازآفرینی کند، زمانی که مرد اخته شده که دچار عقده حقارت است، ابژه را در اختیار دارد به دلیل آنکه اسلحه از پیش خالی از گلوله شده باز هم فقدان فالوس دارد و نمی‌تواند سوژه را پیش‌ ببرد ولی زن به دلیل درک سوژه می‌تواند رانه ژوییسانس مطلق یا مرگ را پیش ببرد.

جای خالی چه موضوعاتی در ادبیات نمایشی ما احساس می‌شود؟

گمان می‌کنم مهم‌ترین موضوعی که در ادبیات نمایشی ما کمتر به آن پرداخته شده است، نمایش‌هایی رئالیستی با توجه به طبقه متوسط جامعه است، بیشتر اوقات با توجه به طبقه پایین‌تر از متوسط و سبک ناتورالیستی تلاش شده است تقابل فرد با جامعه به نمایش گذاشته شود و این در حالی است که عمده مخاطبان تئاتر از طبقه متوسط هستند؛ طبقه متوسط به عنوان طبقه‌ای صاحب تفکر و دارای تحصیلات خود را تحقیر می‌کند و از نقشی که در جامعه به عهده دارد، ناراضی است و می‌خواهد بخش مهم‌تری از ثروت و قدرت جامعه را به دست بیاورد و این تراژیک است.

پرداختن به موضوعات خانوادگی_اجتماعی تا چه میزان می‌تواند با مخاطبان ارتباط برقرار کند؟

نمایش‌هایی از این دست نشان داده است که اگر اثری موفق باشد در ارائه تقابل فرد با جامعه و تقابل فرد با فرد در بستر یک خانواده طبقه متوسط از اقبال خوبی برخوردار خواهد بود. به هر حال این مسئله، موضوعی بسیار مهم است و آن اجرای شریف و صادقانه از یک موضوع خانوادگی است، در سینما هم فیلم‌هایی مانند «هامون»، «کنعان» و... از همین دست موفقیت را داشته‌اند.

انتخاب نام نمایشنامه به چه دلیل بوده است؟

یک تجربه شخصی در نوجوانی از ماهیگیری داشتم و دیدن ماهی که قلاب من کامش را زخمی کرده بود، دگرگونم کرد. ماهیگیری که به کمک من آمده بود و با خشونت قلاب را از دهان ماهی خارج می‌کرد، گفت ماهی درد را در دهانش احساس نمی‌کند، مطالعه‌ای درباره صحت این گفته ندارم، اما وقتی متن را نوشتم گمانم این بود که این زوج هم که متوجه میزان آسیبی که به یکدیگر می‌زنند، نیستند و تمام مدت فکر می‌کنند که طرف مقابل از این حجم بی‌توجهی یا تحقیر‌های آشکار و پنهان رنج نمی‌برد، هر کدام مانند یک ماهیگیر قلاب به دهان دیگری انداخته‌ است و می‌خواهد در ازای شکافتن کام دیگری، مسیری را که خودش در زندگی انتخاب کرده است، پیش‌ ببرد.

آیا اجرا وفادار به متن است یا کارگردان تغییراتی در آن لحاظ کرده است؟

سمن قناد در طول تمرین طولانی، بیش از شش ماه تمرین، تغییراتی در متن ایجاد کرده است که بعضی از آن‌ها با مشورت و هماهنگی با من بوده است و بعضی دیگر ایده کارگردانی یا از امور اجتناب‌ناپذیر به حساب می آیند.

و شما فکر می‌کنید که تمام آنچه در متن بوده است به مخاطب منتقل شده است؟

مطمئناً این اتفاق نخواهد افتاد، به دلیل ریتم تند و ایجاد امر تماشایی در هر نمایشی، مقداری از دیالوگ‌ها توسط مخاطب شنیده نمی‌شود و برخی از جزئیات نادیده گرفته می‌شود ولی امیدوارم اصل آنچه دغدغه من بوده است منتقل شود، این را در بازخورد مخاطب خواهیم دید.

در متن نه نامی استفاده می‌شود و نه مکانی گفته می‌شود؛ این به دلیل فرار از ممیزی ها بوده یا دلیل دیگری داشته است؟

نه ارتباطی با ممیزی نداشت، هم به دلیل روانشناختی بود برای اینکه این دو نفر یکدیگر را به نام ننامند و در واقع به این ترتیب یکدیگر را نادیده بگیرند و هم مسئله جامعه‌نگرانه بود به دلیل آنکه هر جامعه‌ای می‌تواند در این بحران قرار بگیرد و دلیلی برای اینکه محدود به یک جامعه با شهر خاص باشد، نبود.

نمایش «شکافتن کام ماهی» به نویسندگی بابک پرهام با کارگردانی سمن قناد از هجدهم بهمن تا چهارم اسفند ساعت ۱۹ در کارگاه نمایش تئاترشهر روی صحنه است.

منبع: ایران تئاتر

سمن قناد کارگردان نمایش «شکافتن کام ماهی» درباره چرایی اجرای این نمایش گفت: در دورانی که روابط آدم‌ها کاملاً بهم ریخته و دیگر کمتر با هم مکالمه و گفتگو و حتی دیدار می‌کنند و همین دیدارها هم مجازی شده است، مهم‌ترین نکته روابط که شامل گوش کردن و پاسخ دادن است از بین رفته است. خیلی تلاش کردیم بزرگترین مشکلی که در روابط وجود دارد را نشان بدهیم.

نمایش «شکافتن کام ماهی» به نویسندگی بابک پرهام سومین تجربه کارگردانی سمن قناد، نمایشی رئالیستی است که روایتی از چالش‌های یک زوج را بیان می‌کند که زندگی مشترکشان در حال فروپاشی است و تلاشی که می‌کنند تا از این بحران عبور کنند. «شکافتن کام ماهی» با بازی سمن قناد و حسین جاهد و تهیه‌کنندگی مجید قناد تا ۴ اسفند، هر شب ساعت ۱۹ در کارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر به روی صحنه می‌رود. خبرنگار تئاتر صبا با سمن قناد درباره این نمایش گپ و گفتی داشته است که در ادامه می‌خوانید:

 

بعد از اجرای موفق «تملیخا» این دومین همکاری شما با بابک پرهام است، این تجربه چه تفاوت‌هایی با اجرای گذشته دارد؟

«تملیخا» نمایشی بود متکی بر بدن و فیزیکال اما این اثر متنی روان دارد و مهترین تفاوت آن رئالیستی بودن نمایشنامه «شکافتن کام ماهی» است. اتفاق خوب در «تملیخا» این بود که ایده اجرایی و متن در کنار هم قرار گرفتند و به قول تئاتری‌ها کار درآمده بود. در «شکافتن کام ماهی» نیز ایده اجرایی کارگردانی با فضای متنی نویسنده هماهنگ بود. اینکه توانستم با نویسنده به یکسانی تفکر برسم، برای خود بنده موفقیت محسوب می شود، چرا که غیر از این امکان نداشت که این اثر نمایشی برای مخاطب جذاب باشد.

 

با توجه به اینکه حدود یک هفته از اجرا می‌گذرد، بازخورد تماشاگران به چه صورت بوده است؟

اکثر تماشاگران راضی بودند، اما به هر حال زمانی که یک اثر هنری اجرا می‌شود و خود را در معرض تماشاگر می‌گذارد نمی‌توان انتظار داشت که رضایت همه تماشاگران را جلب کند. هرچند ما در تلاش هستیم که با ارتباط پویا بین گروه اجرایی و تماشاگران چه از طریق سایت تیوال و چه از طریق گفتگوی حضوری در پایان نمایش این ایرادها را دریافت کنیم و سعی خواهیم کرد در اجراهای بعدی آنها را رفع کنیم تا تعداد بیشتری از مخاطبان از ما راضی باشند. همچنین در تلاش هستیم تا با همکاری مجموعه تئاترشهر جلسه نقد و بررسی نمایش را برگزار کنیم تا با شنیدن نظرات تخصصی منتقدان، حتی در زمان اجرا کیفیت اثر را ارتقا دهیم، مطمئناَ برای هر صاحب اثری دریافت اشکالات و ایرادات و رفع آنها را در آثار بعدی بسیار حائز اهمیت و با ارزش است .

 

برای تولید این اثر چه مراحلی را طی کرده‌اید؟

معتقدم برای برای ساخت یک تئاتر استاندارد تمرین طولانی نیاز است، از همان ابتدا با نویسنده به این تفاهم رسیدیم که این نمایشنامه به تمرینات طولانی نیاز خواهد داشت. ما حدود هشت ماه تمرین مداوم داشتیم. در مورد ایده اجرایی با صحبت‌هایی که با آقای پرهام داشتیم، ایشان قسمت‌هایی از فیلم‌های سینمایی معروف ایرانی را به نمایش اضافه کردند تا اینکه بتوانیم اتمسفر آن فیلم‌ها را دوباره بر روی صحنه ایجاد کنیم و فضایی بین خیال و واقعیت توأمان داشته باشیم.  هر هنرمندی از تکرار خودش فراری است و تمایل دارد با خلق موقعیت‌های جدید موفقیت‌های جدید به دست بیاورد بنابراین با توجه به اینکه من در جایگاه بازیگر دو سال با دو نقش متفاوت موفق به کسب جایزه حافظ و جایزه خانه تئاتر شده بودم خیلی برایم اهمیت داشت که تجربه جدیدی در بازیگری داشته باشم و این نقش با ایجاد پارالل‌های حسی در فضای بین خیال و واقعیت و رفت و برگشت‌های حسی بین دو بازیگر برایم چالشی جدید بود و تجربه چنین چالش‌هایی جذابیت بازیگری است به همین دلایل مخاطب، من را در نقش متفاوتی پذیرفت و همراه با من سمن قناد جدیدی روی صحنه تجربه کرد.در مرحله بعد برای رسیدن به آن ایده اجرایی طراحی صحنه مهم بود.من از طراح صحنه استفاده نکردم  و با الهام از فیلم هامون، جهان صحنه‌ای نمایش را بازسازی کردم و طراحی نور که فضای بین رویا - واقعیت و پارالل‌های حسی را به جهان ساخته شده در روی صحنه پیوند می‌زد، این طراحی نور هوشمندانه و کارآمد توسط آقای رضا خضرایی انجام شد.

 

هدف و لزوم اجرای این اثر چه بوده است؟

در مشورت با بابک پرهام، نویسنده اثر متوجه شدم که از بین رفتن امکان گفتگو بین دو نفر به خصوص به بن بست رسیدن روابط زناشویی عاشقانه دغدغه ایشان است، از سویی من هم به این موضوعات در خانواده‌ها علاقه‌مند هستم، در واقع نویسنده با تکیه به نظریات روانشناسانه فروید و لکان  نگارش این نمایشنامه را شروع کرده بودند. در دورانی که روابط آدم‌ها کاملاً بهم ریخته و دیگر کمتر با هم مکالمه و گفتگو و حتی دیدار می‌کنند و همین دیدارها هم مجازی شده است، مهم‌ترین نکته روابط که شامل گوش کردن و پاسخ دادن است از بین رفته است. خیلی تلاش کردیم بزرگترین مشکلی که در روابط وجود دارد را نشان بدهیم چون آدمها به جایی رسیده‌اند که دیگر حرفهایشان را به هم نمی‌زنند یا در درون خودشان می‌ریزند یا مکالمات را قطع می‌کنند و این عدم گفتگو و عدم شنیدن و دیدن همدیگر باعث می‌شود مرزی بین روابط شکل بگیرد که ما در اینجا سعی کردیم این مرز را در اثرمان نشان بدهیم و به صحنه بکشیم، مرز واقعیت و خیال! چرا که اگر آدم‌ها بتوانند با هم گفتگو کنند و حرف هم را بشنوند و بفهمند می‌توانند درصدد حل مشکلات باشند اما اگر این اتفاق نیفتد و این حرف‌ها زده نشود، کم کم عقده‌ها شکل می‌گیرد و مثل خشم جمع شده ناگهان بیرون می‌ریزد. اتفاقی که در نمایش ما وجود دارد که لحظاتی هر دو بازیگر دچار جنون‌هایی می‌شوند که از عدم شنیدن و توجه نشات گرفته است.

 

صحبت پایانی؟

ما برای تابستان مشغول تمرین پروژه دیگری هستیم که در آن کار آقای پرهام در جایگاه نویسندگی و من در جایگاه بازیگری حضور دارم و آقای امیر شفیعی کارگردان هستند و با خانم نکیسا عقبایی همبازی خواهم بود، این تجربه هم مطمئناً مثل تجربه‌های گذشته برای من متفاوت و پر از چالش خواهد بود که امیدوارم مورد رضایت مخاطبین قرار بگیرد.

منبع: صبا خبر

کارگردان نمایش «شیزوفرنی» گفت: نوع نگاه من در کلیت مبحث انسان بودن و چالش انسان بودن است و «شیزوفرنی» نیز ما به ازای همه چیزهایی است که داشتم، در واقع همه آنها تجمیع و تبدیل به المان‌های مدون علمی شد که ۱۱ المانی که در بحث اسکیزوفرنی و شیزوفرنی WHO تعریف کرده است در آن دیده شده است.

حامد رحیمی نصر، کارگردان نمایش «شیزوفرنی» در گفت‌وگو با خبرنگار تئاترصبا با اشاره به دغدغه‌های خود مبنی بر روی صحنه بردن این اثر، ابراز داشت: همواره گفته‌ام اتفاقات و چیزهایی که برای دیگران دغدغه است شاید برای من جزو دغدغه‌های اصلی‌ام نباشد؛ دغدغه اصلی من انسان بودن است و در این راستا همواره درگیری‌های ذهنی منوط به اتفاقاتی خواهد شد که به جغرافیا بر نمی‌‎گردد و این ساختار از روز اولی که زیستن را با نوشتن آغاز کردم همراهم بوده است.

او ادامه داد: به همین علت مقوله‌هایی همانند تنهایی انسان، بیماری‌هایی که انسان دچار می‌شود، اتفاقاتی که در دنیای امروزی فرامرزی و عالم گیر است و… برایم نسبت به بحث‌های ایدئولوژیک و بحث‌های فرهنگی ارجحیت دارد. برای مثال ممکن است برای بسیاری از افراد یک سری مباحث دغدغه باشد اما من آن‌هارا در یک ساختار اجتماعی می‌بینم که در پروسه مساحت ایران تعریف می‌شود. نوع نگاه من در کلیت مبحث انسان بودن و چالش انسان بودن است و شیزوفرنی نیز ما به ازای همه چیزهایی است که داشته ام، در واقع همه آنها تجمیع و مبتنی بر المان‌های مدون علمی شد همان ۱۱ المانی که در بحث اسکیزوفرنی و شیزوفرنی WHO تعریف کرده است . به نوعی سعی شده تا داشته‌های ذهنی خود را آنالیز کرده و در کنار آنها با استفاده از مقاله‌های مطالعه شده نمایش «شیزوفرنی» نگارش و ساخته شود.

کارگردان نمایش «آلزایمر» بیان کرد: جذابیت‌های موضوعات روانشناختی برای من بسیار ارزشمند‌تر و دلنشین‌تر است، فکر می‌کنم هرجای دنیا که بودم ساختار قلمم همین نوع بوده و در همین حدی که هم اکنون کار می‌کنم، کار می‌کردم. موضوع متون من انسان گرایی و جامعه شناختی است، با یک نگاه فرامرزی که بسیاری از ما آن‌ را درک خواهیم کرد.

او در پاسخ به این سوال که آیا نمایش‌های خود را در لول جهانی می‌سازد؛ گفت: برای کار جهانی کردن باید لول جهانی داشته باشیم و حامد رحیمی نصر این لول را ندارد که بخواهد کار جهانی انجام دهد؛ این شعار بسیار شعار بزرگی است که فردی بگوید من برای جهانیان کار می‌کنم. این قبیل کارها برای مخاطب جهانی ساخته نشده است اما بدون شک نگاه‌های موجود در این متون نگاه‌های فاقد مرز است؛ این موضوع در نمایش‌های پیشین من نیز همانند «بیگانه خوران»، «اوردوز»، «آلزایمر» و حتی نمایش بعدی که «VAR» است دیده می‌شود؛ به معنای ساده‌تر تمامی متونی نگارش شده بدون جغرافیا هستند.

این هنرمند سینما و تئاتر درپاسخ این سوال که آیا این آثار را سورئال می‌دانید؟ عنوان کرد: فکر می‌کنم دنیای امروز به واسطه‌ ارتباطات معزلی دارد که موجب شده تا ما عینیت‌ها و ذهنیت‌هایمان با یکدیگر ترکیب شده و این موضوع بسیار کار را سخت و پیچیده کرده است؛ به همین علت ما تا یک جایی می‌توانیم رئال و سورئال را تفسیر کنیم و براین باورم که استفاده از واژه‌ سورئال بسیار دم دستی است اما در ساختار دراماتیک مبحث گروتسک مطرح می‌شود که با وجود آن از بسیاری مباحث عبور کرده‌ایم.

رحیمی نصر خاطرنشان کرد: من فکر می‌کنم «ایسم‌ها» زمان بسیاری است که به اتمام رسیده‌اند. اما ما رئالیسم و سورئالیسم را چه چیزی می‌دانیم و در واقع فاصله گذاری اشان چیست؟ به قول مولانا (در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا، زیرا برون از دیده‌ها منزلگهی بگزیده‌ام) این نگاه، نگاهی است که باید دید رئال چه خط کشی دارد که مبحث سورئال را بتوانیم برای آن ترسیم کنیم.

او با تاکید براینکه «شیزوفرنی» در فضای سورئال مطرح نمی‌شود؛ گفت: من به این شیوه اجرایی می‌گویم «حامدیسم»؛ نمایش «آلزایمر» از لحاظ فضا کاملا رئال بود چراکه ما به ازای زیستی آن در یک خانه بود، اما در آنجا هم نیز ورود به آینده داشتیم. در کل معتقدم عالم ذهن از تمام عوالمی که بررسی می‌کنیم رئال‌تر است، در واقع همان مبحث عینیت و ذهنیت مطرح می‌شود یا بهتر است بگوییم ذهنیتی که به عینیت رسیده است.

علاوه براین؛ به نمایش «شیزوفرنی» رئال نیز نمی‌توان گفت، ما اگر بخواهیم ما به ازای رئال را تعریف کنیم به این نقطه خواهیم رسید که چه چیزی را می‌خواهیم لمس کنیم و از کجا می‌دانیم آن چیزی که می‌بینیم واقعی است یا نیست چرا که در دنیای رئال همه چیز باید حقیقت باشد و همه آنها ساختارهای خاص خودش را دارد. بنابراین می‌توان به طور خلاصه گفت «شیزوفرنی» در یک فضای ذهنی که متعلق به نویسنده است وجود دارد.

او با اشاره به این موضوع که در تمام نمایش‌های خود بازی می‌کنم اما این موضوع تعمدی نیست و تنها جایی که حس کنم نیاز است این کار را انجام می‌دهم؛ خاطرنشان کرد: من انسانی بودم که از کودکی با رویا بزرگ شدم و همواره تنها چیزی که باعث شده تا از تنهایی رنج نکشم این بوده که در عالم رویای خود سیر می‌کنم؛ این موضوع به اتفاقات مختلفی از کودکی تا به امروز بستگی دارد که نوع ژن، محل زیست، کتاب‌های مطالعه شده، رویا‌بافی‌های کودکانه و… در آن تاثیرگذار بوده است.

حامد رحیمی نصر در پایان تاکید کرد: «شیزوفرنی» یک اسم است که ما باید لاجرم بر یک ساختار نمایشنامه می‌گذاشتیم، هرآنگاهی که دست از رویابافی برداریم دیگر کاری نخواهیم داشت و اگر رویا نبافیم فرقی با یک سنگ نخواهیم داشت. برای مثال در مبحث فیوچر دیزاین (طراحی برای آینده) شاید کانسپت‌هایی که یک نفر در هفتاد سال پیش قائل می‎‌شده است را در یک انسان شیزوفرنی می‌دیدند به همین علت شیزوفرنی را یک اسم بدانید.

نمایش «شیزوفرنی» به طراحی و کارگردانی حامد رحیمی نصر و تهیه‌کنندگی مسعود والا هرشب راس ساعت ۲۱:۱۵ در سالن یک پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود.

منبع: صبا خبر

پردیس تئاتر شهرزاد و بوتیک تئاتر ایران به عنوان ۲ مجموعه به هم پیوسته نمایشی از هفته اول اسفندماه با اجراهایی متفاوت و خاص میزبان مخاطبان فهیم تئاتر خواهد بود و نمایش‌هایی در سالن‌های ۱، ۲، ۳ و ۴ شهرزاد و یک اجرای محیطی در بوتیک تئاتر ایران بر روی صحنه می روند و ۷ نمایشنامه خوانی نیز خوانش می‌شود.

کارگردان‌هایی نظیر بهاره رهنما، حسین مسافر آستانه، مسعود ‌تکاور، اشکان درویشی، مهدی رکنی، حامد رحیمی نصر، علیرضا اسحاقی، محمد ‌صادق ‌پیمان ‌فر، امیرحسین ‌بریمانی، مرتضی نوری، شکوفه ‌چرخی، علیرضا ‌اخوان، نمایش‌هایشان را دراین مجموعه فرهنگی به روی صحنه برده اند.

نمایش «شیزوفرنی» به کارگردانی حامد رحیمی نصر که در ۱۵ اجرا میزبان ۴۶۰۰ مخاطب بوده اسفند ماه نیز روی صحنه می ماند، «سَنتِز» به کارگردانی علیرضا اخوان، «دجال» به کارگردانی حسین فردوسی و «چای تلخ» به نویسندگی و کارگردانی مسعود تکاور، «ماجرای قتل شهردار تگزاس» به کارگردانی امیرحسین بریمانی عنوان برخی از نمایش‌هایی است که در ماه اسفند در پردیس شهرزاد روی صحنه خواهد رفت. «میدان یاقوت» به کارگردانی بهاره رهنما و «رستاخیز عشق» به کارگردانی حسین مسافر آستانه نیز تا اوایل اسفند ماه روی صحنه می روند.

به گزارش روابط عمومی پردیس تئاتر شهرزاد، نمایش «شیزوفرنی» به کارگردانی حامد رحیمی نصر که از اواخر بهمن ماه روی صحنه رفته است، رکورددار فروش فصل زمستان در پردیس تئاتر شهرزاد است و در اسفند ماه نیز در سالن شماره ۱ روی صحنه می رود.

 این نمایش تا به امروز با اقبال عمومی مخاطبان مواجه شده است و تا کنون میزبان بیش از چهار هزار مخاطب بوده و به رقم فروشی نزدیک به نهصد میلیون تومان تنها در ۱۵ اجرا دست یافته است.

طبق برنامه ریزی‌های انجام شده، «ماجرای قتل شهردار تگزاس» به کارگردانی امیر حسین بریمانی و تهیه کنندگی هادی حجازی فر که نمایش موفق شب شک را در تئاتر شهرزاد روی صحنه بردند، هرشب ساعت ۲۱:۳۰ در سالن شماره ۳ روی صحنه میرود. این نخستین تهیه کنندگی هادی حجازی فر در پردیس تئاتر شهرزاد است.

نمایش «سنتز» به نویسندگی و کارگردانی علیرضا اخوان با بازی نادر فلاح و دو دخترش (یسنا و حسنا) قصه پدر و دختری است که در خانه‌ای باهم زندگی می‌کنند و هیچ حرفی باهم نمی‌زنند، هیچ حرفی. این نمایش تا ۱۰ اسفندماه هرشب ساعت ۱۸:۱۵ روی صحنه خواهد رفت.

نمایش «اسکرین‌شات» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی اشکان درویشی هم مجددا اسفندماه روی صحنه تئاتر شهرزاد میرود. این نمایش که در دور قبلی اجرا با استقبال تماشاگران مواجه شد، با حضور بازیگران جدید میزبان مخاطبان خواهد بود.

آخرین اجرای رپرتوآر جلال تهرانی با نمایش «نقره ای» به کارگردانی محمد ‌صادق ‌پیمان ‌فرمایشنامه‌ کوتاهی از تهرانی اســت، کــه آن را در ســال ۱۳۷۷ به نگارش درآورده اسـت و ســالها بعد بــه بخش آخر «بــه صدای زمین گــوش کـن» افــزوده شــد.

نمایش «چای تلخ» به نویسندگی و کارگردانی مسعود تکاور هر شب ساعت ۲۱:۱۵ در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود که پیش از این در سینما و تلویزیون کارگردانی را تجربه است. این نمایش قصه قهوه‌خانه ای ست که روایت انسان‌های قشر پایین جامعه است.

نمایش «عدالت + معصومیت» که در بوتیک ‌تئاتر ‌ایران و به صورت‌ اجرای ‌محیطی است اثر دیگری است که با طراحی و کارگردانی امیرمرتضی ‌تشرفی روی صحنه می رود و داستان یک زایشگاه است که یکی از کسانی که متولد شده گم میشود و بقیه به دنبال پیدا کردن او هستند. این گروه تبریزی که پیش از این نیز نمایش "صالحان" را در تئاتر شهرزاد روی صحنه بردند در تجربه جدیدشان نمایشی محیطی را در طبقات مختلف بوتیک اجرا می کنند.

بوتیک تئاتر ایران طی همکاری با آموزشگاه پانیذ، میزبان رپرتوآر ۱۲۰ شب اجرای ۲۰ نمایش که ماحصل دوره های پایانی پانیذ است می شود. این رپرتوآر با استقبال مخاطبان مواجه شده است.

برنامه‌های نوروزی پردیس تئاتر شهرزاد در سال آینده به زودی اعلام خواهد شد.

محسن علیمحمدی بازیگر و کارگردان نمایش «رکوئیم برای یک راهبه» با اشاره به فضاسازی این اثر نمایشی که درباره قضاوت است درباره چالش‌های کارگردانی در تئاتر گلایه‌هایی را مطرح کرد.

محسن علیمحمدی کارگردان نمایش «رکوئیم برای یک راهبه» که در تماشاخانه اهورا روی صحنه است درباره این اثر نمایشی به خبرنگار مهر گفت: این نمایشنامه نوشته آلبر کامو و برگرفته از رمان ویلیام فاکنر است از این رو برای جستجو در فضا و سبک نوشتاری اثر می‌بایست آثار ویلیام فاکنر مورد بررسی قرار گیرد. فضای داستان معمایی و سبک نوشتاری از جریان سیال ذهن بهره می گیرد.

وی ادامه داد: شاید مخاطب امروزی بیش از هر چیز در این روزگار درگیر قضاوت و رنج است، در این اثر مخاطب همانند یک کارگاه کشف می‌کند و مانند یک قاضی در هر لحظه شخصیت ها را قضاوت می‌کند و گاهی ممکن است خود او با رنجی که شخصیت می‌کشد همذات پنداری کند. شاید این موضوع وجه اشتراک با مخاطب امروز ما باشد، مخاطبی که این روزها آن‌قدر درگیر است که شاید بیشتر به دنبال فرصتی باشد برای تسکین و التیام از رنجی که می‌کشد و ناخواسته جذب آثار کمدی و شادی آوری شود که دور از هر اندیشه ای است و تنها مسکنی برای التیام لحظه ای اوست. البته که آثار کمدی فاخر و اندیشمندانه زیادی وجود دارد که تامل برانگیز و فرهنگ‌ساز هستند.

علیمحمدی درباره چالش هایی که برای اجرای این متن داشته است، بیان کرد: عمیق ترین چالشی که بر سر راه کارگردان وجود دارد، تمام و کمال اجرا کردن متنی است که برای اجرا انتخاب می کند. جدا از آن می توان به بخش اقتصادی اشاره کرد چون بدون پشتوانه مالی که در تمام بخش ها اثر سوء خود را می‌گذارد، نمی توان اثری روی صحنه برد؛ از جمله هزینه های ابتدایی پیش تولید، دستمزد عوامل، مکان تمرین، هزینه های جاری تمرین ها، گرفتن سالن اجرا، تبلیغات و ...

این کارگردان افزود: از این چالش‌ها که بگذریم، زمان و مکان اجرا و توانایی گروه برای گرفتن یک سالن استاندارد که علاوه بر بخش اقتصادی نیازمند روابطی نیز است، اهمیت دارد. در شرایط فعلی حداقل سرمایه برای بردن یک اثر روی صحنه ١۵٠ میلیون تومان است، البته اگر عوامل کار با شما همراه باشند و طلب دستمزد واقعی‌شان را نکنند یا به صورت افتخاری شما را همراهی کنند. حال با شرایط فعلی که بیشتر از مخاطبان خود همکاران تئاتری کار همدیگر را به صورت مهمان می بینند بردن یک اثر روی صحنه هیچ توجیه اقتصادی ندارد و تماما ضرر است. تنها گناه ما این است که عاشق کارمان هستیم و اگر اندوخته ای شخصی داریم در این راه استفاده می کنیم تا شاید بتوانیم اثری خلق کنیم.

علیمحمدی درباره انتخاب این نمایشنامه توضیح داد: دلیل انتخاب متن توفیق اجباری بود، کارگردانی این متن را انتخاب کرده بود و برای بازی در این اثر از من هم دعوت کرد، سه بار تاریخ اجرا تعیین کرد (آبان، آذر و دی) و در نهایت گفت که به دلیل هماهنگ نشدن سالن و مسایل مالی مطرح شده از سوی سالن ها کار را اجرا نمی برد، این شد که من و مجری طرح نمایش خانم سلیمی تصمیم گرفتیم برای ضایع نشدن حق بازیگران و از بین نرفتن زحماتمان از اول این کار را طراحی کنیم و نمایش را روی صحنه ببریم.

وی درباره وفادار بودن به متن آلبر کامو یادآور شد: تلاش کردیم هیچ دخل و تصرفی در متن ایجاد نشود اما در هر صورت این نمایش در بعضی موارد با اصلاحیه روبه‌رو شد و برای کم کردن زمان نمایش و قرار گرفتن در باکس اجرایی سالن ها نیز ناگزیر بخش هایی از آن را حذف کردیم.

علیمحمدی در پایان درباره همزمانی بازی و کارگردانی این اثر عنوان کرد: کارگردانی کردن و بازیگری همزمان روی صحنه، جزو عجیب‌ترین تجربه هایی بود که داشتم. انگار ۲ روح در یک پیکر روی صحنه است و هر کدام کاری انجام می دهد. این کار تمرکز عجیبی می طلبد چون باید همچنان که شخصیت نمایش را عینیت می بخشید، حواستان به میزانسن ها، نحوه بیان بازیگران، احساسشان روی صحنه، رفت و آمد نور و موسیقی و تعویض صحنه، اتفاقات ناگزیری که روی صحنه می افتد، صداهای مزاحمی که ممکن است از بیرون سالن اجرا را تحت شعاع قرار دهد و خیلی موارد دیگر باشد. رسیدن به کیفیتی بالا در هر ۲ زمینه، نیازمند تلاش و تمرکز بسیار بالایی است.

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: نانسی خدمتکار خانواده استیونز، فرزند شش ماهه آنها را به قتل رسانده است، رای دادگاه اعدام اعلام شده و تلاش های وکیل نانسی که عموی خانواده استیونز است، برای تبریه او ادامه دارد ...

سمیرا سلیمی، محسن علیمحمدی، باران ‌ستوده، فرشاد ‌کوکبیان، یحیی ‌گلنسایی، مهدی فرتاش، آرمان کارخانه، پریچهر ریالی بازیگران این اثر نمایشی هستند که تا ۴ اسفند ساعت ۲۰:۴۵ در تماشاخانه اهورا روی صحنه می‌رود.

منبع: خبرگزاری مهر

نمایش «خونِ» به کارگردانی حسین قاسمی‌هنر تا ۴ اسفند ۱۴۰۲ در تالار مولوی تمدید شد.
نمایش «خونِ» به نویسندگی حسین قاسمی‌هنر و عطیه علی همتی، با کارگردانی حسین قاسمی‌هنر، از هفدهم بهمن ساعت ۱۸:۳۰ در سالن اصلی تالار مولوی روی صحنه رفته است.

این اثر نمایشی به مدت ۶ اجرا تمدید شد و تا ۴ اسفندماه روی صحنه خواهد بود.

در خلاصه داستان نمایش «خونِ» آمده است: «سلام؛ به گالری ما خوش اومدید؛ ما در این گالری آثاری از معروف‌ترین آرتیست‌های ایران و جهان رو براتون به نمایش می‌ذاریم...»

نقاشی‌هایی در این اجرا وجود دارد که به درخواست گروه اجرایی نمایش، توسط کودکان‌کار کشیده شده است و پس از هر اجرا باحضور مخاطبان و تماشاگران نقاشی‌ها خریداری می‌شود. بهزاد حاجی‌زاده، بازیگر ۸ ساله این اثر نمایشی است.

دیگر عوامل این نمایش عبارت‌اند از ریحانه شهسواری (طراح لباس)، اتابک اسدی (طراح نور)، محمدرضا دوست‌محمدی (طراح پوستر)، ترنم سلمان (طراح بروشور)، حسین قاسمی هنر، ریحانه شهسواری (طراح صحنه)، علی کیهانی (مشاور رسانه‌ای)، ابوالفضل نجارزاده (بازیگردان)، محمدرضا خواجه بهرامی (مدیر تولید)، مهدی بیات (سرپرست گروه کارگردانی)، مطهره مقدم‌راد، فاطمه کوشکی، کیمیا خراسانی (گروه کارگردانی)، ریحانه شهسواری، هانیه علی‌نژاد (ساخت صحنه)، هانیه علی‌نژاد (دستیار لباس)، سیدمسعود حسینی (دستیار صحنه)، حسین کیانی (دستیار نور)، ترنم سلمان (عکاس)، امین ملکی (ساخت تیزر).

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت این نمایش می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

نمایش "ما هم مردمی بودیم" به کارگردانی احسان ملکی و تهیه کنندگی امیر مسعود هیدران در تماشاخانه‌ ایرانشهر به صحنه‌ می‌رود.

نمایش «ما هم مردمی بودیم» نوشته‌ امین ابراهیمی و کارگردانی احسان ملکی از بیست و نهم بهمن ماه ساعت ۱۸:۳۰ در سالن استاد سمندریان اجراهای خود را آغاز می‌کند.

گفتنی است مهدی یگانه، المیرا‌ صارمی، حسنا‌ قبادی، بنیامین‌ صیادی‌نیا، کیانا‌ سپهری، پویا جلالی بازیگران این نمایش هستند.

علاقه‌مندان به تهیه‌ اینترنتی بلیت‌های این نمایش‌ می‌توانند به سایت تماشاخانه‌ی ایران‌شهر و یا سامانه‌ی تیوال مراجعه نمایند.

محمدرضا عطایی‌فر بهار در ۱۴۰۳ یک کمدی سیاه با نام «توقف اتانازی» را روی صحنه خواهد برد.

محمدرضا عطایی‌فر نویسنده، بازیگر و کارگردان تئاتر درحال آماده‌سازی و تمرین جدیدترین اجرای خود با عنوان «توقف اتانازی» است.

این اثر نمایشی قرار است بهار ۱۴۰۳ در یکی از سالن‌های نمایشی تهران روی صحنه برود.

«توقف اتانازی» یک کمدی سیاه است که زندگی پنج نفر با مرگ را در صحنه تئاتر به تصویر می‌کشد.

از آخرین فعالیت‌های عطایی‌فر در تئاتر می‌توان به کنسرت تئاتر «مرگ گرم» و «هل پوک» در مقام نویسنده و کارگردان و نمایش «سوسمار» به‌عنوان مجری طرح اشاره کرد.

اسامی بازیگران، سالن و اطلاعات این نمایش به‌زودی اعلام می‌شود.

نمایش «رکوئیم برای یک راهبه» به نویسندگی آلبر کامو با کارگردانی محسن علیمحمدی، از ۱۲ بهمن تا ۴ اسفند ساعت ۲۰:۴۵ در تماشاخانه اهورا میزبان مخاطبان است.

سمیرا سلیمی بازیگر نقش تمپل درباره نقش خود در این اثر، گفت: من در این نمایش نقش تمپل دریک همسر گوان استیونز و مادر دو فرزند را بازی می‌کنم که باوجود گذشته‌ نامناسبی که داشته، همچنان به دنبال ادامه رفتارهای پیشین خود است. او با کشته شدن فرزندش به دست خدمتکار خانه و حکم اعدام اعلام شده براى خدمتکار که همدم او بوده، دچار تغییر می‌شود. این بازیگر با اشاره به شاخصه‌های این شخصیت ادامه داد: پر رنگ بودن نقش تمپل به دلیل چند قطبی بودن این شخصیت است و تلاش او از یک جایی به‌عنوان مادر و یک خواهر برای نجات دادن شخصی که بچه او را به قتل رسانده است، نشان از رفتن به سوی رستگاری و تغییر درونی وی دارد. تمپل دریک تنها شخص نمایش محسوب می‌شود که علیرغم تزلزل شخصیتی دچار دگرگونی می‌شود. ما در هر صحنه با یک شخصیت از تمپل مواجه می‌شویم که در دیگر کاراکترهای نمایش نمی‌بینیم.

او افزود: حس و حال هر صحنه برای این شخصیت متفاوت بود. در هر صحنه از حالى به حال دیگر تغییر می‌کرد و از او شخصیت دیگری دیده می‌شد. او از نظر عصبی و روحی دچار ناملایمات و تضادهای فراوانی است و برای من به عنوان بازیگر درک حالات رفتارى متفاوت این شخصیت چالش‌برانگیز بود. به همین دلیل تمام تلاشم را کردم تا با ترکیب حالات رفتارى این شخصیت در صحنه‌هاى متفاوت به یک انسجام کلى برسم و این نقش را براى مخاطب باورپذیر کنم.

بازیگر نمایش «رکوئیم برای یک راهبه» با بیان اینکه الزاما مثبت یا منفی بودن کاراکتر برایش تفاوتى نمی‌کند، توضیح داد: برای هر شخصیتی چه مثبت و چه منفی، تنها پیچیدگی نقش است که برای من جذابیت ایجاد می‌کند، به نظر من نقشی که چالش فراوان و سختی و پیچیدگی داشته باشد قطعا به رشد بازیگر کمک شایانی می‌کند و حس رضایت از ایفای نقش را افزون‌تر می‌کند.

او افزود: تمپل شخصیتی خاکستری است، مثبت و منفی نیست. درونیاتى دارد که در موقعیت‌های مختلف از خود بروز می‌دهد، گاهی به سوی شر و نابودی مى‌رود، گاهی سراسر محبت و عشق می‌شود اما توان برقراری تعادل بین این احساسات را ندارد.

به گفته این هنرمند «رکوئیم برای یک راهبه» نمایشگر رنج و رستگاری و در نهایت عشق است.

سمیرا سلیمی در پایان بیان کرد: تمام سختی‌ها و مرارت‌هایی که اکثر جامعه تئاتر درگیر آن هستند به جز بخش بورژوایی که گویا تافته‌ای جدا بافته از پیکره تئاتر به شمار می‌آیند، تقاضای توجه بیشتر از طرف مسئولان ذی‌ربط و حمایت کلی از این بدنه لرزان است. تئاتر زندگی است، فرهنگ است و سال‌هاست ما فقط به خاطر عشق در این صنعت کار و تلاش می‌کنیم. اگر اندیشه‌ای را در قالب نمایش ارائه می‌دهیم از وجود ماست به خاطر ساختن و ارائه فرهنگ و هنر و تجلی تفکر و شعور. این مهم توجه و یاری می‌طلبد

در نهایت از تمام همکاران و عزیزانی که در این امر ما را یاری می‌کنند، بسیار سپاسگزارم.

منبع: صبا خبر

نمایش «اسکرین‌شات» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی اشکان درویشی از دوشنبه ۲۳ بهمن مجددا روی صحنه تئاتر شهرزاد رفت.

نمایش «اسکرین‌شات» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی اشکان درویشی که در اجرای قبلی با استقبال زیادی از سوی تماشاگران مواجه شد، با حضور بازیگران جدید از دوشنبه ۲۳ بهمن ماه دوباره در سالن شماره یک پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه رفته و تا ۳۰ بهمن ماه هر شب ساعت ۱۹:۳۰ به مدت ۷۰ دقیقه میزبان مخاطبان خواهد بود.

در این نمایش مهدی تقی‌پور، مریم زارعی، فردین رحمان‌پور، ندا محمدی، عباس ایمانی، سیمین بهفر، هادی رسولی و امیر آرتا با صدای باربد و آرزو آرزومند ایفای نقش می‌کنند.

همزمان با آغاز اجرا از پوستر این نمایش با طراحی محمد تقی‌پور رونمایی شد.
 
این نمایش اتفاقاتی را از یک دورهمی شبانه روایت می‌کند که در نهایت منجر به نابودی چند خانواده می‌شود.

عوامل این اثر نمایشی عبارتند از: تهیه‌کننده و کارگردان: اشکان درویشی، نویسنده: سامان شمس، مدیر پروژه: پرویز برومند، مجری طرح: موسسه خیریه فرشته‌های بهشتی به مدیریت مهشید خسروی، دستیار کارگردان: شایان مستوفی و صبا صادقی، سرپرست: محمدحسین عابدینی، مدیر اجرایی و هماهنگی: محمد نیکبخت و حسین عباسی، طراح پوستر: محمد تقی‌پور، عکاس: حسین خدارتی، ساخت تیزر و موشن‌گرافی: جاوید علیپور، طراحی مجازی: علی شیرازی، طراح نور: علی قمصری و محمد سئوه و دانیال اسدنیا، گروه موسیقی: کورش عبدی، گروه اجرایی و هماهنگی: ماریا زینالی و مریم ناظری، طراح گریم: مهتاب حسنی، دستیار گریم: رومینا واثق، مدیر صحنه: علیرضا اصلانی، طراح صحنه و لباس: اشکان درویشی، دستیاران صحنه و لباس: عرفان آنی زاده و نرگس رسالتی، امور چاپ و تبلیغات: مجموعه دیباگستر مسعود هاشمی، پشتیبانی: محمد رحیمی، مشاور تبلیغات: مریم رودبارانی، مشاور رسانه‌ای و مدیر روابط عمومی: مریم قربانی‌نیا.

همزمان با معرفی بازیگران نمایش «مافیای روباه‌ها»، از پوستر این اثر به کارگردانی امید بنکدار رونمایی شد.

نمایش «مافیای روباه‌ها» براساس داستان «عامه‌پسند» از راجر آوری و کوئنتین تارانتینو توسط امید بنکدار نوشته و کارگردانی شده است. این اثر تجربه‌ای در مرز میان سینما و تئاتر است که از چهارشنبه (۲۵ بهمن ۱۴۰۲) ساعت ۱۹:۳۰ در عمارت‌ نوفل‌لوشاتو روی صحنه خواهد رفت.

بازیگران این نمایش (به ترتیب ورود)، سهیل تقوی، وحید خاکساری، امیرحسین آسایی، امیر طالقانی، امیر شعبان‌پور، سیاوش سهامی، سبحان قادری، حمیدرضا عباسی، پوریا شیخ‌الاسلامی و محمدرضا احمدی هستند.

همچنین مهتاب ‌کرامتی، محمدرضا ‌غفاری، کمند ‌امیرسلیمانی، حمیدرضا پگاه، فرید ‌قبادی، احمد ‌ساعتچیان، کاظم ‌سیاحی، محمدجواد جعفرپور و نازنین ‌فراهانی نقش خوانان روی پرده این اثر نمایشی هستند.

در خلاصه این نمایش آمده است: «وینسنت و جولز دو گانگستر آمریکایی برای پس گرفتن کیف گمشده رئیس شان، مارسلوس والاس به سراغ جوانی به نام برت می‌روند، غافل از آنکه این مأموریت مسیر زندگی‌شان را به‌کلی عوض می‌کند.»

آیدین ظریف (طراح صحنه)، سارا اسکندری (طراح گریم)، مریم اسکویی (طراح لباس)، علیرضا اکبریان (طراح صدا)، هومن عین‌اللهی (طراح گرافیک)، فرشاد نصیری (طراح نور)، جلال پرویز (عکس و تصاویر بخش ویدئو)، فرید حسینی (تدوین و ساخت ویدیو)، لیلا جعفری (مجری طرح)، علی اکباتانی (جانشین تولید)، محمدرضا احمدی (دستیار کارگردان)، نفیسه دلجو (منشی صحنه)، پیمان رضوی (تیزر و تولید محتوا)، محسن بوالحسنی (مشاور فرهنگی)، پویان طایفه (ساخت تیزر پشت‌صحنه)، آرتا میرآفتابی (مدیر صحنه و طراحی سازه‌ها)، عاطفه جعفری، حامد هادیان (اجرای چهره‌پردازی)، نادر ناصرزاده (بافت پروک)، احسان علیدادی، سنا رحمانی‌راد (دستیاران صحنه و لباس)، حجت حاج‌عبداللهی (مپینگ)، معصومه پورنورام (اپراتور نور) و علی کیهانی (مشاور رسانه‌ای) دیگر عواملی هستند که امید بنکدار را همراهی می‌کنند.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت روزهای اول این اثر نمایشی می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

محسن علیمحمدی که نمایش «رکوئیم برای یک راهبه» را این روزها در تماشاخانه اهورا روی صحنه دارد، می‌گوید آرزو به‌دل مانده است تا پیش از آغاز اجرای عمومی کارش، با آسودگی خیال در سالن، تماشاگر اجرای ژنرال آن اثر باشد.  

نمایش «رکوئیم برای یک راهبه» نوشته آلبر کامو، با ترجمه کیاسا ناظران و کارگردانی محسن علیمحمدی، از ۱۲ بهمن تا ۴ اسفند، ساعت ۲۰:۴۵ در تماشاخانه اهورا اجرا می‌شود.

علیمحمدی درباره انتخاب این نمایشنامه برای اجرا گفت: «روایت دراماتیک نمایشنامه و درون‌مایه آن رسیدن به رستگارى از طریق رنج کشیدن است، رنجى که بسیاری از ما در این روزگار می‌کشیم تا رستگار شویم، این محتوای انسانی دلیلی بود که من را برای اجرای این اثر ترغیب کرد.»

او با اشاره به تغییراتی که در جهت کوتاه شدن اجرا در متن صورت گرفته است، افزود: «تغییرات انجام شده در متن، تنها به دلیل داشتن نگاهى متفاوت به اثر آلبر کامو و تلاش براى کم کردن حجم نمایشنامه بوده است. در این مسیر سعی کردیم لطمه‌ای به روایت نمایشنامه وارد نشود و بتوان در مدت زمانی معقول، نمایش را براى تماشاگر ایرانی روی صحنه ببریم.»

این هنرمند در پاسخ به چرایی استفاده از ترکیب رنگ‌ها سفید و سیاه در طراحی صحنه، توضیح داد: «رنگ سفید و سیاه، دو رنگ متضاد هم هستند. تضادهایى که بین شخصیت‌ها و ویژگی رفتارى آن‌ها وجود دارد. رنگ‌هایى که می‌شود براى رسیدن به عدالت در دو کفه ترازوى عدالت قرارشان داد، رنگ سفید، رنگى ضعیف، بی‌احساس و غیر محرک که همه چیز در آن محو می‌شود و رنگ سیاه که نشانگر عدم و نیستى و بدون آینده و امید است. حال ترکیب این دو رنگ با قرمزى که مظهر شدت و زیاده‌روی است، نشان از عشق، خشونت، خون و آتش تا شرارت و جاه‌طلبی است که در نهاد تمام آدم‌ها وجود دارد.»

او با اشاره به صحنه‌پردازی مینیمال اثر افزود: «شاید مینیمال مناسب‌ترین توصیف براى بعضی آثار باشد که در سبک خاصی نمی‌گنجند. به همین دلیل هم ما در طراحى از اشکال هندسى ساده استفاده کردیم تا بتوانیم با تکیه بر متن، محتوا و پیام نمایشنامه یا به تعبیری جان کلام «رکوئیم براى یک راهبه» را  به تماشاگر منتقل کنیم.»

علیمحمدی که به عنوان بازیگر هم در نمایش حضور دارد، درباره نقش خود گفت: «شخصیت گوین استیونز، وکالت خدمتکار سیاه‌پوستی را برعهده دارد که فرزند برادرزاده‌اش را به قتل رسانده است. او در طول نمایش سعى در رسیدن به حقیقت دارد و با تلاش‌هاى او تماشاگر به حقیقت پى می‌برد.»

او درباره چالش‌هایی که به عنوان بازیگر و کارگردان نمایش با آن‌ها روبه‌رو بوده است، توضیح داد: «چالش‌ بازیگری براى من رسیدن به نقش و درک لایه‌هاى شخصیت‌هاى دیگر بود تا بتوانم ارتباط درستی با آن‌ها برقرار کنم؛ کاراکترهاى دو قطبى که هر کدام جزییات زیادى دارند و من به عنوان یک وکیل برای رسیدن به حقیقت باید با آن‌ها بیش از پیش آشنا شوم.»

کارگردان نمایش «رکوئیم برای یک راهبه» ادامه داد: «در زمینه کارگردانی با چالش‌های زیادی از گرفتن مجوز متن گرفته تا گرفتن سالن در زمان و مکان مناسب روبه‌رو بودم. برای من آرزو شده است تا بتوانم قبل از اجرا و با آسودگی خیال در سالن با گروهم تنها برای یک بار نمایش را با دکور و نور کامل تمرین کنم و یک اجرای ژنرال داشته باشم.»

علیمحمدی در پایان سخنانش گفت: «کارگردانى نمایش در شرایط فعلى اگر عشق نباشد، چیزى جز جنون نیست. تنها امیدوارم کنار کف و سوت‌هاى مجازى، کمى هم به تئاتر و شرایط آن فکر کنیم.»

منبع: ایران‌تئاتر