همینک تیم پشتیبانی تیوال از طریق چت آنلاین و ایمیل در خدمت شماست و موقتا پاسخگویی تلفنی متوقف شده‌است. اطلاعات بیشتر
تیوال نمایش نام برده
S2 : 23:55:46
امکان خرید پایان یافته
  ۲۵ مهر تا ۲۸ آبان ۱۳۹۷
  ۲۱:۰۰
  ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه
 بها: ۵۰,۰۰۰، ۴۵,۰۰۰ و ۳۵,۰۰۰ تومان

: کیوان سررشته
: علی‌اصغر دشتی
: علی اصغر دشتی
: آتیلا پسیانی، نگار جواهریان، پانته‌آ پناهی‌ها، علی باقری، اصغر پیران، رامین سیار دشتی، ایلناز شعبانی، حمید حبیبی‌فر
: موسسه هنری دی

: فرشاد فزونی
: شیما میرحمیدی
: ماریا حاجیها
: فراز اسکندری
: فرهاد فزونی
: صبا کسمایی
: مصطفی شبخوان
: البرز عمویی
: علی رحمانی
: مریم دیهول

: رها جهانشاهی
: شکوفه طاهری، وحید رهجو
: صدف عمویی
: امیر دیلمانی

: عسل عباسیان
: امیر قالیچی

: امیرحسین نفر

نمایش نامبرده، کاری از گروه تیاتر دن کیشوت

اجرایی نامتعارف از علی‌اصغر دشتی است که با روایتی غیرخطی و غیرداستانی به اتفاقی مستند می‌پردازد.


- از همراه داشتن فرزندان زیر ۱۰ سال خودداری نمایید.

باکس‌‌های A,B,G,E,F بخش وسط: ۵۰،۰۰۰ تومان
باکس‌‌های A,B,G,E,F بخش‌های کناری: ۴۵،۰۰۰ تومان
بیرون از ظرفیت: ۳۵،۰۰۰ تومان

اخبار وابسته

» جامعه تئاتری آنقدر که تولید کینه و نفرت دارد، هنر و دوستی تولید نمی‌کند/نمونه فروپاشی در تئاتر را می‌توان در زندگی شاهین سرکیسیان و حمید سمندریان دید

» نام‌بُرده کاری از علی اصغر دشتی با حضور آتیلا پسیانی،نگار جواهریان، پانته آ پناهی ها، علی باقری، اصغر پیران،رامین سیار دشتی، ایلناز شعبانی، حمید حبیبی فر در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه می رود.

ویدیوهای وابسته

آواهای وابسته

مکان

خیابان طالقانی، خیابان شهید موسوی شمالی، جنب خانه هنرمندان، تماشاخانه ایران‌شهر
تلفن:  ۸۸۸۱۴۱۱۵_۸۸۸۱۴۱۱۶


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
من کار و در جشنواره به تماشا نشستم.
بدون اینکه بدونم همه بازیگر معروف سینما و تئاتر هستند ، تو سالن حاضر شدم! متاسفانه بخاطر حال ناخوش فقط 1 ساعت اول تونستم بفهمم چیشد 1 ساعت بعدی تو حالت بیهوشی بودم کار و میدیدم.
فقط هیمنقدر بگم که اونجا روسیه بود جلوی اجرا و گرفتن ولی خب چرا راه دوری بری همین تهران خودمون هزارتا از این مدل کنسلی های خوشگل داره برای اجرای نمایش ها.
دلم به حال آینده خودم میسوزه اگه روزی بلایی که سر علی اصغر دشتی اومد سر خودم بیاد!
رضا یزدانی پدرام، حمیدرضا مرادی و سپهر امیدوار این را خواندند
آرش رضایی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چاپ شده در مجله تجربه شماره شصت

یک اعتراف به شکست در عمارت باشکوه نام‌برده

نوشته محمدحسن خدایی
به نظر می‌آید اجرایی چون نمایش "نام‌برده" نوعی اعتراف به شکست باشد در مواجهه با فرآیند تولید مادی تئاتر. آن‌هم از یک کارگردان صاحب‌نام ایرانی که به سن‌پطرزبورگ روسیه دعوت شده تا "شب‌های روشن" داستایوفسکی را با ایده‌های اجرایی خود بر صحنه آورد. سن‌پطرزبورگ همان شهر تاریخی که مارشال برمن در کتاب تجربه مدرنیته آن را تجسم "مدرنیسم توسعه‌نیافتگی" برشمرده. قرار بر آن بوده که اقتباس نمایشی از "شب‌های روشن" اجرا شود، آن‌هم با ارجاع به مکان‌های شهری رمان داستایوفسکی. اجراگران به میانجی حضور در محل‌های توصیف شده سن‌پطرزبورگ، اجرائی مدرن و معاصر مهیا کنند و گفتگویی فرهنگی میان دو کشور ایران و روسیه، ترتیب دهند. اما با استناد ... دیدن ادامه » به روایت علی اصغر دشتی در مقام کارگردان، پروژه در هزارتوی امور اداری و مشکلات مادی در نهایت تعطیل شده و کارگردان و گروه ایرانی را تا مرز فروپاشی ذهنی و عینی می‌کشاند. با عنایت به این وقایع است که اغلب منتقدان و مخاطبان، ایده مرکزی نمایش را "فروپاشی" دانسته‌اند. فروپاشی همچون موتور متحرک ناممکن شدن اجرا و دردنشان وضعیت تولید مادی تئاتر در روسیه معاصر، چنان‌چه که حتی می‌توان رگه‌هایی از چشم‌انداز استعماری ماجرا را هم مشاهده کرد.
اما دشتی حتی در این شخصی‌ترین اجرای تمام عمرش، بار دیگر نشان داده که چه کارگردان تیزهوشی است و شکست و فروپاشی را با روایتی فاش‌زیست از خود، به اجرائی بحث‌برانگیز تبدیل کرده است. دشتی با مکانیسم پیچیده‌ای که در فرم اجرایی و شکل روایی بکار گرفته، در پی تبدیل شکست به ظفرمندی است. تئاتر روسیه با او بی‌مهری کرده و از قضا تئاتر ایران برای او آغوش گسترده. حال با یک علی اصغر دشتی روبرو هستیم که اجازه دارد جهان شخصی و تا حدودی پر خرج خود را به شکل کامل اجرا کند. کارگردانی که اقتدارش در روسیه دوران پوتین به چالش کشیده شده و زخم خورده است. بازگشت به موطن برگشته واکنشی اخلاقی، زیباشناسانه و تا حدی سیاسی به آن وضعیت کابوس‌وار. حتی گورباچف بر صحنه احضار می‌شود تا پاسخگوی چرایی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی باشد. گویا دشتی به شکل شهودی به این نکته مهم واقف شده که روسیه پس از فروپاشی و غیاب کمونیسم، گرفتار یک سرمایه‌سالاری رانتی شده که چندان امکان به صحنه آوردن اجراهایی باب طبع کارگردان ایرانی را مهیا نمی‌کند. دشتی همچون یک مستندنگار، پشت دوربین فیلمبرداری می‌ایستد و سوالاتی از گورباچف می‌پرسد. سوالاتی که چندان به مناسبات مادی تولید در قبل و بعد فروپاشی اشاره نکرده و مسئله را به اموری شخصی گورباچف تقلیل می‌دهد. اینکه آیا گورباچف توانست بعد از فروپاشی، شب‌ها راحت بخوابد، یا این سوال که حس و حال او هنگام فروپاشی چه بود. احضار گورباچف بر صحنه و پاسخ به چرائی فروپاشی، می‌توانست به امری رادیکال اشاره کند و ردیه‌ای بر سرمایه‌داری روسی این سال‌های پر فراز و نشیب باشد. اما دشتی پرسش از گورباچف را به مسائل شخصی و روانشناختی فروکاسته و یک امکان رادیکال شدن را از دست می‌دهد. در نهایت با یک اعتراف در مقابل دوربین روبرو هستیم که قرار است مکانیسم درمانی باشد در قبال ترومای شخصی. نمایش نام‌برده توان تسلا دادن ندارد و زخم را دست نخورده به حال خود رها می‌کند. چراکه در تشخیص زخم و مواجهه با آن، گرفتار امور شخصی است و اتصال با امر جمعی را چندان مهیا نمی‌کند.
حال می‌توان در باب استراتژی اجرائی نمایش "نام‌برده" و نظام زیباشناسی آن به تامل نشست. کارگردان چه تدارک دیده برای مواجهه با بحرانی که با آن روبرو شده و هویت‌ هنرای‌اش را به چالش کشیده؟ دشتی به تمهیدی هوشمندانه اما مخاطره‌آمیز دست زده. یعنی حضور دو علی اصغر دشتی هنگام اجرا. یکی آنکه حاضر است و به نوعی بازنمایی می‌شود و ما او را در طول اجرا می‌بینیم و دیگری که گویا از نظرها پنهان است و مشغول کارگردانی. آن دشتی که بازنمایی می‌شود، راوی شکست و فروپاشی کسی است که جایگاه نمادین‌ خود را از کف داده و از بی‌مهری‌ها رنجیده و میل آن دارد که همچون شاهدی بر بی‌عدالتی، روایتگر ماجرایی باشد که بر او و گروه اجرائی‌اش رفته. او جسم و روح خود را در مقابل تماشاگران عریان می‌کند تا بدعهدی‌ها را نمایان کند. کسی که از قضاوت شدن نمی‌هراسد و در تمنای رستگاری و رهایی است. رقص انتهای نمایش پاسخی است به این میل، رقصی که برای بازگشت به آغوش گرم مادر اجرا شده و از پایان‌‌بندی‌های درخشان این سال‌های تئاتر ماست. تمهید بازنمایی، به یاری آن یکی علی اصغر دشتی می‌آید که در مقام کارگردان نمایش نام‌برده، جهان شخصی خود را بسازد. یک جهان خودبسنده که در آن با خیر و شر مواجه هستیم و به شکل استعاری، نشان از مظلومیت طرف ایرانی و بدعهدی روس‌هاست. یکی از نقاط آجیدن این جهان همچنان اسطوره‌ای مبتنی بر خیر و شر را در مواجهه سالیاری و موتزارت می‌بینیم که با فرم اجرائی تعزیه در حال خط و نشان کشیدن برای هم هستند. توگویی تعزیه همچون امکانی است که بهترین شکل روایت دیالکتیکتی خیر و شر را ممکن کرده و از قضا در نسبت است با زیست جهان کارگردان اقتدارزدایی شده ایرانی.
دشتی کارگردان چنان از دشتی بازنمایی شده، اقتدارزدایی می‌کند که او تبدیل به فیگور قربانی شود و در اقلیم خیر سکنی گزیند. اوج این اقتدارزدایی را می‌توان در آن قسمتی مشاهده کرد که علی باقری، اصغر پیران و رامین سیار دشتی به صحنه فراخوانده می‌شوند تا نقش علی اصغر دشتی را به تناوب اجرا کنند. ایده اجرائی جذاب و سرخوشانه که با طراحی لباس قجری و آن فرم چرخشی که هر سه بازیگر را به تناوب در جایگاه نمادین کارگردان ایرانی، مترجم و تهیه کننده روسی بنشاند. رویکردی دموکراتیک و در ادامه ابزرد که یادآور مذاکرات بی‌فرجام با امپراطوری روسیه است در بزنگاه‌های تاریخی. مذاکره چنان مطول و ملال‌آور می‌شود که گویی با جهانی معناباخته روبرو هستیم. مذاکره‌ای در مسیر اقتدارزدایی از دشتیِ بازنمایی شونده تا در قبال چالش‌ها، دچار فروپاشی شده و به موطن عزیمت کند. فاجعه چنان کارد را به استخوان رسانده که کارگردان در معرض فروپاشی، در قسمتی از صحنه که گویا شهر یزد باشد می‌ایستد و اعتراف می‌کند که در این سال‌ها بر او چه گذشته.
جوان یزدی و علاقه‌مند تئاتر در سال هفتاد و هشت، شهر مادری خود را ترک کرده و به تهران می‌آید. در این سیر تطور هنری، لاجرم شکاف مرکز و پیرامون عیان شده و لهجه یزدی به ضرورت نفی و کنار گذاشته می‌شود. دشتی با زبان مرکزنشینان و با اعتباری که از اجراهای تجربی خود کسب کرده، در سال هشتاد و چهار به اروپا دعوت می‌شود. فرآیندی که در این سال‌ها به تناوب تکرار شد و زیست جهان دشتی را وسعت بخشید. اما سن‌پطرزبورگ و اجرای به محاق رفته شب‌های روشن داستایوفسکی، همچون تذکاری الهیاتی است از برای تامل در نفس و بازگشت به ریشه‌ها. رویکردی احساسی که می‌تواند به محافظه‌کاری منتهی شود. دشتی بازنمایی شده، به جای آنکه با زخم‌هایش مواجهه‌ای رادیکال داشته باشد به موطن باز می‌گردد تا بار دیگر سنت و آغوش مادر را بازیابد. حتی با لهجه یزدی مادر را خطاب کرده و نمایش را با آن رقص دل‌انگیز به پایان می‌برد. اما در پس روایت فروپاشی، می‌توان آن علی اصغر دشتی غایب را رصد کرد که چگونه مقتدرانه به صحنه بازگشته تا بار دیگر در جایگاه نمادین این سال‌هایش بایستد و روایت شکست را با ظفرمندی و پیچیدگی تمام و عیار روایت کند. اجرائی که از امکانات نمایش‌های ایرانی همچون تعزیه استفاده می‌کند تا شیوه اجرائی تئاتر غربی را به چالش کشد. تئاتری که روزگاری دشتی دل در گرو آن داشت و در سن‌پطرزبورگ چهره ژانوسی خود را به رخ کشید. تئاتری گرفتار شیوه تولید سرمایه‌داری که تهیه‌کنندگانش، آیینه تمام عیار کسانی است که روسیه را اداره می‌کنند. آتیلا پسیانی در نقش گورباچف، می‌توانست به چرائی اجرا نشدن نمایش علی اصغر دشتی در سن‌پطرزبورگ اشاره کند اگر که اجازه می‌یافت از زیباشناسی قبل و بعد از فروپاشی، تفاوت کمونیسم روسی و سرمایه‌داری روسی سخن بگوید.



امیر این را خواند
محمد ونائی و آقای سوبژه (محمد لهاک) این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ضمن عرض خسته نباشید به گروه اجرایی نمایش نامبرده
شاید تماشای اجرایی نامتعارف از علی‌اصغر دشتی که با روایتی غیرخطی و غیرداستانی به اتفاقی مستند می‌پردازد برای خیلی از تماشاگران رضایت بخش بوده اما به هیچ عنوان رضایت من رو جلب نکرد . انتخاب تماشای این نمایش صرفا براساس سابقه ذهنی مثبت از بازیگران کار و البته نقد و نظرات مثبتی که در تیوال وجود داشت بود که متاسفانه تجربه ای ناخوشایند را برای من رقم زد. بازی بازیگران معمولی ، متن ناپیوسته و ... در مجموع امیدوارم موفق باشید.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ای وای چقدر دوست داشتم این کار و ببینم . افسوس که فرصت ندارم
محمد لهاک این را خواند
samiraaaa.rz این را دوست دارد
چیز زیادیم از دست ندادید البته نظر شخصی بود شاید مطلوب شما واقع میشد
۲۷ آبان ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اول
اصغر پیران عزیییییییز، برادر، شما چرا انقدر خوبید کلا؟؟ (تاکیدی بر بازی ایشان نیست، هنرمند واقعیست)
دوم
رامین جان سیاردشتی، لب باز می کند، بنده دلم غنج می رود.
سوم
این آقای البرز عمویی، عجب نقاش جذابیست.
چهارم
صحبت از علی شمس کافیست.
پنجم
تاثیرگذاری رنج فروپاشی و فروپاشی رنج آور، بی مانند!
به واسطه استفاده از المان های مختلف، کارگردان به مثابه یک کوهنورد مجهز به تمامی ابزار برای رویایی با هر شرایط جلوه می کند!
ششم
این صفت بارز اجرا، معادل فارسی مناسب ندارد: Eclectic
هفتم
بازی ها کمتر از انتظار اما در خدمت انسجام اثر.
هشتم
فکر ... دیدن ادامه » شده! بی نظمی های ریز درون کار، در خدمت نظمی خودساخته برای اثرگذاری پیام متن!
نهم
کارگردان اثر حق دارد عزاداری کند، برای رنج و آلام تولد نوزادش، نوزاد ناقص الخلقه، سقط شده یا متولد نشده اش! عزاداری آداب و رسوم و مراسمی دارد..
انتخاب مراسم و مناسبات آن حق کارگردان است! جورچین مراسم عزاداری اش، قصه هویت اوست، بگذارید خود، جورش کند.
کاش اون زمان که مفهوم "از هر چمنی، گلی" تو ادب پارسی شکل می‌گرفت، فکر دوران پست‌مدرن و بعدتر هم بودند و اون مفهوم رو تو تک‌واژه فشرده و محدود می‌کردند که این‌اندازه در مقابل Eclectic دست‌مون خالی نباشه و مجبوریم بشیم هی توضیح بدیم در حالی‌که ناخواسته ... دیدن ادامه » از مقصود اصلی دورتر می‌شیم.
۲۷ آبان ۱۳۹۷
اختیار داری علی‌جان، سواد انگلیسیت یه طرف، سواد فارسیت هم همون طرف. یاد می‌گیریم از شما.
کاش زودتر اجرا رو دیده و زودتر نظرت رو نوشته بودی تا ما تو بحث‌های طلبگی این واژه رو خرج می‌کردیم. هرچند که طیف دوست‌نداران نمایش هم دست‌شون از واژه‌ها و تعابیر ... دیدن ادامه » مشابه خالی نیست.
۲۷ آبان ۱۳۹۷
:))) جمله اول عالی بود :)) اختیار داری شما
روم به دیوار اجرا رو بیشتر از یه هفته اس دیدم، دیر نوشتم..درس پس میدیم، واژه های شما که همه ناب ناب ان رضا جان :)
دقیقا دوست ندارها خیلیییی بیشترم دستشون پره
۲۷ آبان ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چرا هیچ کس از 73 نفر که امتیاز یک به نمایش دادن صحبتی نکردن؟ من خودم جزو همون 73 نفر هستم و با تجه به نظرات و نقدهای نوشته شده هرچی بنویسم بنظر تک بعدی و بی فایده میاد.
جدا از اینکه بعید میدونم که دیگه هرکاری رو که نگار جواهریان، علی اصغر دشتی و پانته آ پناهی ها توش نقشی داشته باشن برم ببینم، هنوز این سوال برام هست که: اون پارت تعزیه خوانی تلفیقی حالت طنز و کمدی داشت یا از فرط مضحک بودن خنده ی ما بند نمیومد؟؟؟
دوم اینکه انقدر ماجرا شخصی و خصوصی بود که من بجای همذات پنداری با کارگردان یا سعی در درک کردن احساس فروپاشی دائما به این فکر میکردم که واقعا به من ربطی نداره و اگه دشتی 2 سال دیگه بنا به ساخت این نمایش میذاشت قطعا پیشمون می شد و بعدها از این ایده ی به تصویر کشیدن چنین نمایشی خنده اش می گرفت.
اما الان براش جدیه، اما برای ما اصلا! حیف استعدادهایی ... دیدن ادامه » که تو این نمایش حروم شدن. حیف آتیلا پسیانی!
آیا نمی تونستین بجای پانته آ پناهی ها برای اون میز چرخ خیاطی یه عروسک بذارید؟ یا در دست و دلبازترین حالت یه بازیگر کاملا ناشناس؟
همه ی اینها واقعا برام سوال هستن....
واقعا حیف کاراکتر گورباچف..... وافعا مقایسه گورباچف و دشتی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ شوخی نکنیننننننننننننننننننننننننن
و در آخر لطفا در چنین مواقعی که موضوع و مسئله تا این حد شخصی هست در توضیحات نمایش به این موضوع اشاره شه.
خانم کیا متاسفم که لذتی از اجرا نبردید. امیدوارم گروه‌های نمایشی در معرفی اثرشون در تیوال و جاهای دیگه، جوری عمل کنند که مخاطبان در مرحله تصمیم به انتخاب با شناخت بهتری بلیت کار رو بخرند.

به‌نظر می‌رسید دشتی "حرمان و خسران" خودش رو با حرمان و ... دیدن ادامه » خسران گورباچف مقایسه می‌کرد نه شخص خودشون رو. شاید همین، شوخی بامزه و البته تلخی باشه که هنرمندی چنان تلاشیِ خودش رو بزرگ ببینه که با اغراق و کنایه اون رو تا حد تلاشی یک رهبر سیاسی-عقیدتی و بلکه بالاتر، فروپاشی یک کشور مقایسه کنه. البته این‌ها به مذاق منی که از قسمت عمده اجرا خوشم اومده مزه داده و طبعن برای شما که مورد پسندتون نبوده حلاوتی نداشته.
این رو صرفن به خاطر تشابه اغراق بامزه‌تون در تعدد علامت سوال‌ها ؟ و نون‌بارون فعل متعاقبش بــــا اغراق دشتی تو اون قضیه نوشتم که نشون می‌ده هر دوی شما بزرگوارها چقدر از چیزی رنج‌برده‌اید.
۲۶ آبان ۱۳۹۷
فدات بشم علی جااااان.
قطعن با بودنم رنج بیشتری می‌برید. شک نکن :)))
۲۷ آبان ۱۳۹۷
اصن ما مازوخیست، شما بیاین مام با لذت رنج میکشیم :))
۲۷ آبان ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از این‌جایی که من ایستاده‌ام

علی ورامینی/ روزنامه شرق/ چاپ شده در ۹۷/۸/۲۲

نام‌برده شروعی بهت انگیز دارد؛ آن نابِهنگامی که قرار است در خود فرو برَدَت و آن تجربه‌ی پسینی که قرار است آخر کار داشته باشید همان ابتدا اتفاق می‌افتد. همان‌جایی که «حمید حبیبی‌فر» وارد صحنه می‌شود و با معرفی خود اعلام می‌کند که دوست داشته در این نمایش نقشی داشته باشد و چون دشتی برای او نقشی نداشته از او خواسته که قبل از هر اجرا بیاید و چند کلامی با مخاطبان صحبت کند. حبیبی‌فر دچار سندروم پیری زودرس است، سندرومی که از هر هشت میلیون نفر تنها برای یک نفر اتفاق می‌افتد. مواجهه با حمید برای هر مخاطبی متفاوت است، احتمالا یکی شکر می‌کند که قرعه به‌نام او نیافتاده، یکی به نظام آفرینش و جایگاه عدل در آن می‌اندیشد، یکی شهامت حمید را در گفتن این حقیقت هولناک تحسین می‌کند ... دیدن ادامه » و دیگرانی شاید احساس دلسوزی کنند، اما همگی در مواجهه‌ای اشتراک دارند که برای لحظاتی آن‌ها را از خود جدا می‌کند. حمید خلاف آن‌چیزی که فکر می‌کند در این راه تنها نیست، او فقط زودتر از دیگران این راه طی می‌کند. کدام آدمی است که پیر نشود و به‌سوی مرگ گام بر ندارد؟ به سوی عظیم‌ترین و آخرین فروپاشی. تنها نقطه تلاقی‌ای که بین پرده‌ی اول و دیگر پرده‌ها وجود دارد دالِ مرکزی فروپاشی است. خلاف پرده‌ی اول، ادامه‌ی نمایش بر محوریت یک فروپاشی کاملاً شخصی است که شاید ده سال بعد، دشتی این اتفاق را دیگر به مثابه یک فروپاشی نبیند و حتی از روایت کردن آن هم پیشیمان شود. این نکته را خود او در ابتدای نمایش و در اولین حضورش با هوشمندی بیان می‌کند. دشتی در سه گوشه از سالن نام سه شهر را نوشته است؛ یزد (شهر محل تولدش)، تهران (شهری که در او رشد یافته است) و سن‌پترزبورگ (شهری که به زعم خودش در آن فروپاشیده است). دشتی روی هر شهری که می‌ایستد بیان‌ و لهجه‌اش هم عوض می‌شود. این‌که شما در کجا ایستاده باشید، در تمام مناسبات شما اثرگذار خواهد بود، حتی در لهجه و بیان شما. این که شما در کجا ایستاده‌اید در فهم‌ و برداشت شما از فروپاشی هم متفاوت خواهد بود. علی اصغر دشتی بی‌نتیجه ماندن شش ماه تلاش و زحمت‌اش در پرداختن ایده‌ای و تمرین آن با گروهش را فروپاشی می‌داند، ایده‌ای که قرار است در فستیوالی بین‌المللی در روسیه اجرا شود، اما همین تجربه برای جوان با استعدادی که خارج از جریان اصلی تئاتر و در شهری غیر از مرکز مشغول تمرین است نه تنها فروپاشی نیست بلکه شاید آرزو باشد؛ آرزوی چند روز تجربه کردن خارج از محدودیت‌هایی که دارد.
به هرحال دشتی ما را با خود هم‌دل می‌کند که این اتفاق او را فروپاشانده است و در پی روایت کردن آن بر می‌آید. او برای روایت تجربه‌ی شخصی‌اش از ابزارهای بسیاری بهره برده است. این‌ها، با همراهی فرمی خلاقانه به جذابیت داستان کمک می‌کند و مخاطب را بی‌آن‌که دچار ملال شود با خود می‌کشد. این اتفاق در حالی می‌افتد که همگان از همان ابتدا می‌دانند که سرانجام این داستان چه خواهد شد. در رابطه با فرم، نقاط قوت و ضعف، صحیح یا غلط بودن استفاده از ابزارهای متفاوت در این کار بسیاری نوشته‌اند. من در این رابطه چیزی مازاد بر آن‌چه تا به حال گفته شده است ندارم، اما سوال‌های بنیادینی فارغ از این که دشتی یک روایت را درست و جذاب بیان کرده است برای من وجود دارد. دشتی از تجربه‌ای روایت می‌کند که او را فروپاشانده است، تجربه‌ای که ساختاری معیوب برای او رقم زده است؛ آیا این بازنمایی دشتی می‌تواند از تجربه‌ای شخصی فراتر رود و سویه‌های نقد ساختاری بگیرد و یا باید نام‌برده را به یک دردِ دل فردی تقلیل داد؟ خود ما در این ساختار ویران کننده چه‌ دخل و تصرفی داریم؟ سعی کرده‌ایم از این ساختار جدا شویم و نقد کنیم و یا خود سوژه‌ی مُنقاد همین ساختاریم؟ دشتی در نام‌برده داستان فروپاشی ایده‌ای در یک ساختار بازاری را روایت می‌کند. ساختاری که تنهاوتنها فکر توجیه اقتصادی اثر است و نه هیچ چیز دیگر؛ ساختاری که آنقدر همه‌چیز را حذف می‌کند که دیگر به حذف خود هنرمند هم می‌رسد. اگرچه روایت جذاب و قوام‌دارِ دشتی از یک تجربه شخصی، احتمالاً جانِ آزرده‌اش را التیامی بخشد و اساسا شکل‌گیری نام‌برده سنتز مواجه‌اش با یک ناکامی به قول خود عظیم باشد؛ اما نام‌برده از این فراتر نمی‌رود وقتی که دشتی پیش از آن از تجربه‌ی کنسرت-نمایشِ «سی» بیرون آمده است. پروژه‌ای که نه مشکل بودجه داشت و نه هیچ چیز دیگری، اما «علی اصغر دشتی» را پیش از دعوت حذف کرده بود.
امیر، محمد لهاک و افسانه س این را خواندند
سپهر امیدوار، تاتر دوست و عرفان م این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
فکر میکنید چند سال زندگی میکنید؟! چند سال و با چه کیفیتی گذشته است؟!
تئاتر "نامبرده" را با چشمانی خیس دیدم! حسرت ها و ترس هایم تجسم پیدا کرده و با من روبرو شده بودند...
بازی علی اصغر دشتی با اعداد و سال ها، مکان ها و لهجه ها حیرت انگیز بود! او در گوش شما زنگ می زند: سال هزار و سیصد و پنجاه و پنج! سال هزار و نهصد و هفتاد و یک! تهران! یزد! اسپانیا و سنپترزبورگ!
"لباس ها" در صحنه مذاکره کارگردان، مترجم و مدیرفستیوال، مخاطب را به طرز اعجاب انگیزی به دوران قاجار و عقد قراردادهای ننگین پرتاب میکند! کارگردان با خروج به موقع از صحنه به بیننده اجازه میدهد که خود را در چهره علی باقری ، اصغر پیران و رامین سیار دشتی با نام "علی اصغر دشتی" ببیند! از خود و رویاهایش بگذرد و برای بقا تلاش کند ... ولی افسوس که تاریخ تکرار می شود، کلمات یاری نمیکنند و تنها ... دیدن ادامه » حسرت از دست رفتن "شب های روشن" باقی میماند!
تابوی گذار از ارزش ها و الگوهای نسل و نسل های پیشین همیشه با ماست و در صحنه شبیه خوانی به تصویر کشیده می شود و مخاطبی که در صحنه های پیش طعم تلخ شکست را چشیده است، فرصت احیا خویشتن را پیدا میکند!
ترس از کارهای کرده و ناکرده، حرف های زده و نازده و سال های رفته میتواند نامبرده را همچون اتحاد جماهیر شوروی به فروپاشی بکشاند! اما رقص به یاری او می آید... دستی دراز می شود...گوش مادری آماده شنیدن است... نامبرده می تواند صدها شب روشن بسازد
تئاتر/ دغدغه/ تئاتر
دغدغه/ تئاتر/ دغدغه
شخصی/ جمعی/ شخصی
جمعی/ شخصی/ جمعی
.
.
.
مرگ/ زندگی/ مرگ
.
.
.
نامـ(برده)*
امیر، زهره مقدم، شاهین و وکیل محترم این را خواندند
مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
فروپاشی ستاره ها

نگاهی به تئاتر نامبرده
نغمه قدیمی(منتقد تئاتر) چاپ شده در روزنامه ایران ۹۷/۸/۲۲

تازه ترین اثر اصغردشتی به نام نامبرده که این روزها در سالن استاد سمندریان مجموعه ایرانشهر اجرا می شود بازخوردهای ضد و نقیضی را در مخاطبانش برانگیخته است. اصغر دشتی بعد از اجرای متاستاز که به گفته خودش از دل عواطف معاصر جمعی پدید آمد حالا به عواطف معاصر فردی روی آورده است؛ صیرورتی از ارائه عاطفه جمعی برای مخاطب به سوی ارائه عاطفه فردی انسان معاصر و نحوه سرایتش به جمع.
نامبرده روایت داستان واقعی کارگردان اثر است در مواجهه با مشکلات و معضلاتی که در جشنواره ای در روسیه با آن دست و پنجه نرم کرده بود, اما به همین جا ختم نمی شود. این نمایش به معنای واقعی چندوجهی, چندصدایی, و تعمیم پذیر است. هرچند به علت پرداختن به سوژه ای به شدت شخصی این امکان در مواجهه ... دیدن ادامه » اولیه با اثر وجود دارد که آن را دغدغه ای کاملا خصوصی و مختص به کارگردانش بدانیم اما نحوه پرداختن به موضوع, شکل روایت و استفاده از مابه ازاهای بیرونی برای بیان آن, خیلی هوشمندانه اثر را به سمت جهان شمول بودن سوق می دهد. نامبرده با شکستن مرزهای اجرا و فاصله گیری از قواعد کلاسیک و همچنین استفاده از مدیوم و روایت های مختلف در کانسپتی معین و در مسیری درست, منجر به مکانیزم ارتباطی تازه ای می شود که مخاطب ایرانی تئاتر با آن غریبه است اما مانند تمام دوگانه های موجود در فرم, این مکانیزم هم احساس دوگانه ای را در مخاطب برمی انگیزد؛ ناآشنایی در عین آشنایی. نامبرده به شکل دائمی در نوسان بین مفاهیم متضاد است. خیال و مستند. گذشته و آینده, امر عینی و امر ذهنی . تضاد به خودی خود تمام دوگانه های اجرا را در بر دارد. اما این دوگانگی از نوع تضاد هگلی نیست بلکه به شدت حضور متافیزیکی متضادها را شامل می شود. موازی بودن زمانها, مکانها و حتی فرم های روایی اثر که بنحوی در هم تنیده شده اند که جداساختنشان مشکل است, همه و همه از اثری خبر می دهند که خصلتا و ذاتا به تئاترهای متدوالی که می شناسیم شباهتی ندارد. هرچند نامبرده را می توان تئاتری فرمالیستی به حساب آورد اما فرم و شکل اجرا چنان در مضمون اثر حل شده است و به نحوی تمام زوایای پیدا و ناپیدای متن را دربرمی گیرد که تصور اجرای متن کیوان سرشته , بدون شکلی که اصغر دشتی به آن بخشیده است ناممکن است. همچنین به کار بستن ایده هایی مانند چرخش های زمانی و مکانی شیوه های مختلف از جمله شیوه های اجرایی نمایش ایرانی مانند تعزیه پرده خوانی شبیه خوانی و ... همگی ذیل قانون گذاری متغیر اجرایی به واسطه به کار گیری مشارکتی ذهن مخاطب فعال صورت می پذیرد.
فروپاشی که کلید واژه این اثر, هم در محتوا و هم در فرم تلقی می شود به خوبی توانسته هسته مرکزی ای باشد برای روایت قصه ای که روندی خطی ندارد. فروپاشی را در این اثر هم در نقش و هم در میزانسن و مکان و زمان و ... به خوبی می توان مشاهده کرد. اصغر دشتی تقسیم شده است در تمام بازیگران اثر؛ از متلاشی شدن نامش در سه بازیگر گرفته تا نقش کارگردانی اش که نگار جواهریان به عهده دارد و شخصیت گورباچف که مابه ازای فروپاشانده شده اش در موقعیت جغرافیایی قصه است و حتی حضور حمید حبیبی فر در ابتدای اجرا, همه و همه به متلاشی شدن ستاره گونه ای اشاره دارد. وقتی ستاره ای از هم میپاشد در واقع از بین نمی رود به اجزای بسیار کوچکتری از خودش در موقعیت های متفاوت تقسیم می شود. گورباچف که در جهان سیاسی دچار فروپاشی ایده سیاسی اش می شود و اصغر دشتی که در ایده هنری اش برای اجرا ناتوان می ماند و دچار فروپاشی احساسی و عاطفی می شود می توانند از نظر مواجهه اشان با این امر هم صحبت های خوبی برای هم باشند. اما گورباچف سیاسی چه ارتباطی با دشتی هنرمند دارد؟ مگر نه اینکه هر دو ایده هایشان شکست خورده و مجبور شدند آن را مانند ستاره ای فروپاشیده کوچک و کوچک تر کنند. شوروی به کشورهایی کوچک تر و مرزهایی متفاوت تبدیل می شود و تئاتر مطلوب دشتی که در روسیه و خیابان های سن پترزبرگ اجرا نشده است به ایده ای برای اجرایی دیگر.
لباسهای بازیگران در صحنه بازسازی مانند لباسهای دوران قاجار طراحی شده است. در اجرا نگار جواهریان علت این انتخاب را صرفا درخواست کارگردان کار می داند و همین امر سبب می شود علت های گوناگونی به ذهن متبادر شود: لباسها مربوط به دوره ایست که تئاتر به معنای غربی اش به ایران معرفی شد. دوره ای که شیوه های تئاتر ایرانی هنوز برای مردم کوچه و بازار بسیار آشنا بود و ...
اصغردشتی برای قسمت خودگویی اش شیوه نقالی را انتخاب می کند و نقال مدرنی می شود که روی دیوار نقاشی شده ی سالن, قصه اش را برای مخاطب نقل می کند. و به همان شیوه با اشاره به تصویر روی دیوار توجه مخاطب را به مکان های اتفاق جلب می کند. دشتی با ظرافت موسیقی مدرن و سنتی را تلفیق می کند. تعزیه موتسارت شکل می گیرد. بازیگران با لباسهای شبیه خوانی سبز و قرمز و کلاه خود روی صحنه ظاهر می شوند. سه تار اصغر پیران وهم خوانی سیار دشتی روی صحنه به همراه موسیقی زنده فرشاد فزونی از بیرون صحنه ترکیب نغزی را پدید می آورد که مانند باقی شیوه های اجرایی تئاتر نامبرده تبدیل به شیوه ی اجرایی ای مدرن می شود.
او برای روایت داستانی که در روسیه اتفاق افتاده است و خودش تنها راوی آن است تمعهیدی خلاقانه می چیند تا به چندصدایی در اثر برسد و به جای نقل کردن و خودگویی(دایجسیس) به محاکات (میمسیس) روی می آورد و البته این دو را باهم ترکیب می کند. این تمعهید به همینجا ختم نمی شود او حتی بازیگران را مرتبا در نقش ها تعویض می کند.
در جابه جایی بازیگران توجه به زبان و تغییر مفاهیم در ترجمه و ناتوانی زبان در انتقال مفاهیم به دلیل تفاوت گویش ها بسیار دقیق و ساده بازگو شده است. همین مفهوم وقتی به لهجه می رسد هم اختگی و ناتوانی اش را نشان می دهد. دشتی نمی تواند این ماجرای به زعم خودش غم انگیز را با لهجه یزدی برای مادرش تعریف کند و این ناتوانی در ابراز احساسات به وسیله زبان او را به رقصی در میانه صحنه سوق می دهد. او در انتها به شکلی بسیار زیبا و تاثیرگذار حتی به اختگی زبان هم فرم می بخشد. زبان از بازگویی اتفاقی که در بطن و درون شخصیت افتاده است قاصر است و این درست همان جایی است که تن اعتراضش را آغاز می کند. استیصالی که در گفتار آدمی جان می گیرد و به حرکت در می آید. بدنی که از تمام ناتوانی های زبان و گویش و لهجه عبور می کند و بعنوان تنها توانایی جهان شمول جسم انسانی به حرکت در می آید و آشوب درونی اش را به زیباترین شکل روی صحنه به نمایش می گذارد.
چیدمان دوسویه صحنه در کنار فرم و شکل اجرا به خوبی در خدمت شیوه های متفاوت اجرا درآمده بود. همه چیز در سادگی خودش اشاره ای هم به شیوه های نمایش ایرانی داشت. علاوه بر اینکه بازی ها به خصوص بازی در سکوت پانی پناهی ها در نقش مادر اصغر دشتی شگفت انگیز و تاثیرگذار بود. علی باقری, رامین سیاردشتی و اصغر پیران به خوبی و هنرمندانه از پس ایفای نقش های متفاوت و تغییر شخصیت های سریع برآمده بودند و نگار جواهریان هم با سکوت های درست و به جای خودش در حین اجرا مخاطب را به خوبی به کنه ماجرا می برد. نامبرده نمایشی متفاوت است که با پراکندگی ها و وحدت هایش مخاطب را به تفکر وامیدارد و مگر نه اینکه رسالت هنر جز همین نیست؟
عالی بود
۲۳ آبان ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

حکایت سفر دور و دراز اصغر دشتی به روسیه
یا
نامبرده روی تخت روانکاوی
سپیده فلاح فر/ چاپ شده در روزنامه اعتماد ۹۷/۸/۲۱

1-جا به جایی:
هیچ یادآوری‌ای از هیچ رویایی کامل نیست. هر بار که خوابی را برای کسی تعریف می‌کنیم مقداری از وقایع از کلام می‌افتند. این افتاده‌ها دورریزهای رویا نیستند. آنهایی هستند که به خاطر نیامده‌اند. آنهایی که از فرط بیگانگی هنوز نامی برای جای گرفتن در کلام ندارند و آنهایی که برای به زبان آمدن احتیاج به یاری یک عامل بیرونی دارند. از هر نوعی که باشند؛ به خاطر نیامدنشان غالبا به کار یک فرایند می‌آیند: سانسور. دورریخته‌های رویا کمک می‌کنند که نظم‌های از پیش موجود پابرجا بمانند و آسیبی نبینند؛ برای همین آدم‌های محتاط سراغ واکاوی رویاهایشان نمی‌روند؛ اما آنچه که به خاطر آوردن را ضروری می‌کند نقشی است که این یادآوری در خودآگاهی و درمان دارد. بهای چنین یادآوری‌ای بریده بریده حرف زدن است و لکنت و انقطاع، و شک شنونده (اینجا بیننده) به صداقت راوی و سخت‌گویی. سخت‌گویی‌ای که ناشی از دشواری اندیشه نیست. ناشی از مسدود بودن مسیر انتقال است.
در «نام‌برده» اصغر دشتی رویابین است. او به تخت روانکاوی فراخوانده شده تا یک بار برای همیشه کلک خاطراتی را که آزارش می‌دهند بکند. گروه حرفه‌ای دوستانش حاضر شده‌اند کمکش کنند که این بار روانی را از شانه‌هایش بردارد اما او برای این کار الکن است. لکنت او ذاتیِ هر یادآوری کابوسی است و مثل هر کابوس دیگری کابوس او کابوس بقیه نیست. او روی تخت روانکاوی از بیان خاطراتی که آزارش داده و دخلی به فانتزی‌های دیگران ندارد معذب است و برای همین مدام جا به جا می‌شود. از یزد به تهران می رود و از تهران به سن پطرزبورگ. لهجه اش را می‌گرداند تا ببیند به کدام زبان می‌تواند بهتر آنچه بر او رفته است را بیان کند.

2-ادغام
از بین هشت میلیون نفر، تنها یک نفر کاندیدای ابتلا به یک بیماری نادر ژنتیکی است که مبتلای به آن، به ازای هر یک سال زندگی بیست سال و سی سال فرسوده می‌شود. اما همین مبتلا بارهای بار در قرعه‌کشی‌هایی با شرکت‌کنندگان کمتر شرکت می‌کند و در هیچ کدام برنده نمی‌شود. منطق ناعادلانة تصادف این است. این مقدمة ادغام صحنه‌هایی است که طی آن نامبرده مناظر کابوس را برای خودش بازسازی می‌کند. تحلیلگر رویا، روانکاو، مثلاٌ نگار جواهریان دختر حسن، اصغر را وادار به بازسازی تداعی‌هایش می‌کند؛ در این یادآوری‌ها تصویرهایی با تصویرهای دیگر ترکیب می‌شوند. سن پطرزبورگ برای اصغر خاطرة شکستی را تداعی می‌کند و شکست، فروپاشی دیگری را به خاطر می‌آورد. اصغر روی همان صندلی‌ای خواهد نشست که گورباچف. چه چیز بین این دو مشترک است؟ روسیه، فروپاشی. اصغر با گورباچوف مصاحبه می کند: چه کسی از شما قوی‌تر بود؟ شما دبیر کل حزب بودید. گورباچف جواب اصغر را با «احساس شکست مطلق» می‌دهد. زنگ‌های کلیسا نقش آستانه‌ها را برای تبدیل مناظر خواب بازی می‌کنند. تصویرها را با هم ادغام می‌کنند. با تکنیکی سینمایی، فید اوت، تصویر پرت می‌شود به جهانی دیگر و با انفجار و انحلال دیگری جایگزین می‌شود: فروپاشی در شبهای روشن، با مقادیری تصویر جانبی از تراژدی‌های کوچک پوشکین، مزین به تِمی شرقی از هزار و یکشب و تعزیه. روان درمانگرِ خوب می‌تواند اینها را از ذهن مشوش اصغر بیرون بکشد. چیزهایی که قرار بوده نقشة یک اجرای باشکوه باشند و حالا نقشی هستند بر دیوار. نقشی که به راحتی خوانده نمی‌شود و هر از گاهی نوری بر آن تابیده می‌شود.
مهمترین ویژگی یک روانکاو خوب «شنوایی» است. او باید آنقدری به دنیای تو نزدیک باشد که آنچه را که تو می‌گویی بشنود و «دورریز» تلقی‌اش نکند. گوشش به شنیدن بعضی کلمات حساس باشد. نگار، روانکاو خوبی است. او می‌تواند جا به جایی‌ها و ادغام‌ها را در روایت‌های اصغر پیگیری کند. او دختر حسن است و از انحلال و حذف خاطره‌ها دارد. او مدفون شدن تئاتر کوچک تهران در زیر بازار صفویه و خاطرات پدرش با پرویز صیاد را از یاد نبرده و هنوز سوگوار حذفهایی است که در مونولوگی که هنوز ننوشته به آن پرداخته: چرا همیشه خانة بچگی دختر اولین جایی است که حذف می‌شود؟
نامبرده نمایش گذشتن از سر ایده است. اصغر نمی‌تواند نشان دهد که تا چه حد از این انحلال مجروح است. روانکاو که خود را در شلیته ای قجری بدل پوشی کرده تا انتقال به درستی شکل بگیرد؛ خوب گوش می‌کند تا ببیند اصغر چند بار از سر ایده‌هایش گذشته است. فروید گفته بود: گوش کردنِ با توجه کامل خود بخشی از تفسیر است. او که خوب گوش کرده حالا قادر است جلسات کاری اصغر در سن‌پطرزبورگ را بازسازی کند. او جلسه را بازسازی می‌کند. بدون اصغر و با او. با سه تا اصغر که هر کدام بخشی از صفات او را دارند؛ بخشی از نام او را. اصغر تداعی می‌کند که برای اجرای ایده‌هایش تا چه حد صبوری کرده و از خیر چه چیزهایی گذشته. او «ابعاد»ی را که به مجوز احتیاج دارند؛ تبدیل به ابعادی کرده که به مجوز احتیاجی ندارد. تلویزیون‌ها را به تلویزیون تبدیل کرده‌است و کامیون را به تبلت‌های ده اینچی و تبلت را به تابلویی بزرگ که در نهایت به خاطر تهدید بادهای سیبریایی، آن هم نشدنی می‌شود. آیا سرزمینی که همیشه در معرض باد بوده‌است؛ برای جلوگیری از واژگونی راه حلی ندارد؟ نگار مونولوگ لغو و حذف و کنسلی را می‌نویسد و اصغر خاطرات لغو و حذف و کنسلی را یادآوری می‌کند. ایده ها را حذف می‌کند. «فداکاری» می‌کند و با این حال کار سر نمی‌گیرد. اصغر تداعی می‌کند و همة عواملی را که مانع اجرا می‌شود به یاد می‌آورد. اما یک کدام را تا پایان به یاد نمی‌آورد: ترجمه. جمله‌هایی که بین اصغر و مدیر فستیوال جا به جا می‌شود از مجرای یک مترجم می‌گذرد. مترجم «بی‌حوصله»تر از آن است که جز «انتقال معنا» کار دیگری بخواهد بکند. بیشتر از آن که دغدغة کار را داشته باشد دغدغة استراحت‌های با سیگار را دارد. الکن نیست اما در خوشبینانه‌ترین حالت «مقتصد» است و جمله‌های بلند را به جمله‌های کوتاه ساده تبدیل می‌کند. بیننده را یاد مترجم دیوار چهارم کوهستانی می اندازد که از انتقال کامل معنا بیزار است. با این تفاوت که در این جا این صرفه‌جویی سودی هم برای او دارد. چه بهتر از این؟ کابوسی فهم ناشدنی‌ای را که بیش از حد هم طولانی شده مختصر می‌کند و نامبرده را با انصرافی «شخصی» تنها می‌گذارد. اصغر حالا به زبان هم بی اعتماد است. دیگر زبان هم عامل ارتباط نیست.
3-بازنمایی بصری
زمانی ... دیدن ادامه » که زبان دیگر ابزار ارتباط نیست؛ اصغر باید یاد بگیرد که فرم‌ها را والا کند و به آنها کیفیتی استعلایی بدهد. اینجاست که او دیگر از تداعی‌های کلامی دست برمی دارد. اصغر بعد از 23 روز در روسیه، یک هفته زودتر بر می‌گردد. او که به سه شکل بال بال زدن برای رسیدن به یک اجرا را تجربه کرده حالا از بیان ماجرا به لهجة یزدی عاجز است. نمی‌تواند تلفن را جواب بدهد و نمی‌تواند آنچه بر او و گروهش رفته را برای مادرش با کلام، ابزاری که به آن مشکوک شده است، شرح دهد، تصمیم می‌گیرد که به جای هر حرفی برای مادرش ـ زوربا وار ـ برقصد. در شبی که من اجرا را دیدم اصغر ده روزی می‌شد که تمرین رقص کرده بود و واقعاً بد می‌رقصید. امیدوارم که تا زمانی که شما نام‌برده را می‌بینید رقصیدن را جلوی دوربین آتیلا یاد نگرفته باشد و دورریزهایش را حذف نکرده باشد و یک زبان دیگر نیافریده باشد. چرا که هر زبانی نیازمند ترجمه‌شدن است؛ و در هر ترجمه‌ای بخشی از معنا حذف می‌شود و چیزی منحل می‌شود.
پی‌نوشت یک: در هر رؤیا برای رؤیابین دو فرایند همزمان روی می‌دهد: ادغام و جابه‌جایی اموری که از نظر بصری یا معنایی یا حتی آوایی شبیه و نظیر همند. برای اینکه از نام‌برده لذت ببرید با عینک روانکاو بروید و توی جایگاه تماشاگران بنشینید و ببینید که چطور نام‌برده خود را به یاری شما از شرّ کابوسی رها می‌کند. پیشاپیش بپذیرید که برای تجربه می‌روید. نام کیوان سررشته به عنوان نویسندة متن گواه تجربی بودن اجرا است. اجرا هیچ وعده‌ای نمی‌دهد که جیب شما را از قصه پر کند. راوی ماجرا یک گنگ خوابدیده است.
پی نوشت دو: من اگر جای درمانگر اصغر بودم او را وا می‌داشتم که خاطرات کودکی‌اش را بیشتر تداعی کند. در «نامبرده» هم مثل اجرای اصغر در سن پطرزبورگ، مثل مونولوگ نگار، خانة کودکی دختر اولین جایی است که حذف می‌شود. این بی‌توجهی از یک درمانگر قابل اغماض نیست!
سپیده فلاح فر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مواجهه عمیق و تاثیرگذار

کیومرث مرادی ( کارگردان) در صفحه شخصی خود در اینستاگرام:

نامبرده یک نمایش نیست. یک اثر به تمامی هنری از هنرمندی است که به ظاهر با سادگی اما با حجم قابل توجه ای خلاقیت درباره خود می گوید.
دغدغه او در یک قصه و برخورد دراماتیک ساده تبدیل شده به یک نمایش دراماتیک عمیق با حجم درست تعاریف و قراردادهای نمایشی در اجرا می شود که گویی مدتهاست آن را کمتر در اجرایی دیده ایم. البته که این قراردادهای نمایشی همچون معین البکا، پرده خوانی در نقاشی های دوطرف صحنه، پوشاک پوشی هنرپیشه گان، طراحی حرکت و شکل روایت نمایش با نوع بازی بازیگران و تغییر مداوم شخصیت اصلی که خود اصغر است نشان از دانش و تسلط کارگردان دارد اما برای من باز تعریف دوباره از نشانه ها و قراردادهای عمیق نمایشی است که بسیار هدفمند تکثیر شده و بسط آن مخاطب را با اثری آشنا ... دیدن ادامه » در گفت و گو با او روبه رو می کند. دیدن این اجرا تجربه ای است از مواجهه با هدفمندی یک گروه و تسلط دقیق همه گروه بازیگران، طراح صحنه و لباس، آهنگساز، طراح گریم، طراح ویدئو و تصویر به نقش اتمسفر و فضا در یک نمایش است. نقشی که یک اجرای متفاوت و منسجم را برای مخاطب خلق می کند. و یک تجربه متفاوت و یک مواجهه عجیب و تاثیرگذار برای تماشاچی به وجود می آورد
"من پانته آ پناهی ها هستم"

حامد صفائی تبار ؛ چاپ شده در روزنامه اعتماد ۹۷/۸/۷
رولان بارت -منتقد فرانسوی- معتقد است حتی هیچ عکسی هم وجود ندارد که تصویری دقیق و واقعی از موضوع عکاسی به مخاطب ارائه دهد و تاکید می کند: " یقینا تصویر، خود واقعیت نیست" . این وضعیت، نه تنها در مورد عکاسی صادق است بلکه اشاره به آن دارد که هرآنچه از پس اثر هنری می آید روایت است و روایت همان میدان سنگلاخی است که هنرمند در میانه آن همچون یک قصاب ساطورش را برای قربانی کردن واقعیت تیز می کند. این قصاب، هرچه ورزیده تر باشد و همت بیشتری در سلاخی و پاره کردن حقیقت به خرج دهد اثر هنری خلق شده شکلی یگانه و منحصر به فرد می گیرد اما اگر هنرمند با قربانی همزاد پنداری کرده و آن را در آغوش بگیرد، سر آخر شاید بتواند از طرف جمعی از گیاهخواران مقیم کافه های شهر تندیس محبت و معرفت را ... دیدن ادامه » دریافت کند. نمی شود انکار کرد که صاحب اثر هنری با آگاهی پر تردید و واهمه ای از آلوده شدن دستش به خون حقیقت کار را شروع می کند در حالی که همواره داعیۀ نشان دادن حقیقت و پرسش های بنیادین را هم دارد. در نهایت، تیغ تیزی که به گردن واقعیت ذبح شده می نشیند " تکنیک" است. تکنیک همان ابزاری است که واقعیت را پوست کنده و از مفصل جدا می کند و به صاحب اثر هنری این اجازه را میدهد که به فراتر از گپ و گفت پشت میز کافه رود و مخاطب خود را به عنوان بخشی از جامعه به چالش کشیده و به تفکر وادار کند.
***
تئاتر "نامبرده" با دروغ آغاز می شود و با یک جمله واقعی پایان می گیرد. در ابتدای نمایش "حمید حبیبی فر" به صحنه می آید و مونولوگی را می گوید که گرچه مرتبط با رویدادهای حقیقی زندگی اوست اما در ارتباط کامل با مفاهیم مطرح شده در نمایش و شخصیت پردازی هاست. او به دروغ می گوید که کارگردان نقشی برای او در نمایش قایل نشده است و حضورش را به شکلی دیگر توجیه می کند. اما اضافه شدن او در یکی از صحنه های پایانی و ارتباط منسجم مونولوگی که می گوید با مفهوم فروپاشی –به عنوان مفهوم مرکزی نمایش- همگی تاکید دارند که حبیبی فر نه تنها پرسوناژ همین ماجراست بلکه نقش سنگینی دارد تا درهمان مونولوگ کوتاه، فضای فاصله گذاری شده ای را ایجاد کند که کل داستان در آن شکل بگیرد.
تمام آنچه در طول تئاتر اتفاق می افتد فاصله ای بین حقیقت و دروغ است تا در فضای شکل گرفته امکان روایت تراژیک فراهم شود و در پایان به شکلی مرثیه وار در یک کوریوگرافی خاتمه یابد. چیزی که به کارگردان اجازه می دهد متن و اجرا را از شکلی ملموس به فضایی آوانگارد پرتاب کند تکنیک های اجرایی و به ویژه استفاده درست و به جا از "فاصله گذاری" است. بدون شک نمی توان امکان استفاده از این تکنیک ها را از متن و نویسنده آن جدا دانست. اگر حقه های فاصله گذاری که در متن و اجرا استفاده شده است را از اثر بگیریم، حتی می توان اسکلت یک نمایش از تئاتر دهه چهل ایران را در زیر گوشت و پوست آن شناسایی کرد. نکته قابل تامل این است که تکنیکهای فاصله گذاری چنان در تاروپود متن و اجرا تنیده شده که تئاتر شبیه هیچ یک از اجراهایی نیست که شیفته وار به دنبال بازسازی و واکاوی بهرام بیضایی و عباس نعلبندیان و عباس جوانمرد و آربی آوانسیان و دیگر ستارگان تئاتر دهه های پیشین هستند. اجرا نه تنها به استقبال دم دستی از این افراد نمی رود بلکه نامهای دیگری را برای تاکید بر همان فاصله گذاری تعریف می کند. حسن جواهریان، محمدرضا مرزوقی، حمید حبیبی فر، دیگر بازیگرانی که با نام های واقعی خود در صحنه حاضر می شوند و علی اصغر دشتی. انتخاب آخرین نام یعنی "علی اصغر دشتی" به عنوان کارگردان که داستان در مورد او اتفاق می افتد، راه رفتن بر ریسمان باریک و لرزانی است که هر لحظه امکان سقوط اثر و واگرایی به سمت داستانی خودشیفته و انباشته از حدیث نفس را ایجاد می کند. چیزی که کمابیش در تئاتر، سینما، نقاشی وادبیات این روزها بسیار اتفاق می افتد. با حضور نام کارگردان به عنوان بخشی از داستان، مخاطب در یک چالش ذهنی بی وقفه قرار می گیرد تا خودشیفتگی کارگردان را کشف کند. این بازی تا پایان نمایش همراه مخاطب است و کارگردان به دوئلی نفس گیر و پرمخاطره با تماشاگرش می رسد. چیزی که در این شرایط نفسگیر اجازه تنفس و روی آب آمدن به مخاطب و کارگردان را می دهد برخورد ابژکتیو با نام و حضور او است. در بخشهایی از تئاتر کارگردان به بیرون رانده می شود و در بخشهایی دیگر از او خواسته می شود حاضر شود و یا کارهایی را انجام دهد. در همه این موارد نه تنها کارگردان نسبت به اثر شکلی منفعل و ابژکتیو دارد بلکه این نوع نگاه ابزارگرایانه، خودشیفتگی را از متنی که او کارگردانی کرده و خودش هم به عنوان یکی از شخصیتها در آن حاضر است می گیرد.
برشت بر این عقیده است که " تصور فاصله دار شده، تصوری است که به شیء امکان شناخته شدن می دهد و در عین حال، آن را تنها و غریب می نماید". با این وصف هر پدیده ای که به شکل فاصله گذاری شده نگاه شود امکان ابژکتیو بودن و غریب بودن را پیدا می کند. این فضای فاصله گذاری شده بین متن و حضور کارگردان- به عنوان راوی/بازیگر- زمانی معنای حقیقی خود را پیدا می کند که او بر خلاف انتظار تماشاگر، پس از پایان نمایش به همراه گروه بازیگران روی صحنه حاضر نمی شود. از این زاویه می توان گفت دوئل کارگردان و مخاطب حتی پس از اتمام نمایش هم ادامه دارد. در واقع کارگردان با طفره رفتن از آمدن روی صحنه و اجتناب از شنیدن کف و سوت مخاطب و تعظیم کردن و گل بغل گرفتن، برای خود این فضا را فراهم می کند که حضورش و داستانش به عنوان یک پدیده فاصله گذاری شده، حتی پس از پایان نمایش در ذهن مخاطب فعال باشد.
با توجه به همۀ آنچه گفته شد سوال اینجاست؛ آیا استفاده از فاصله گذاری و روایت به شکل تئاتر حماسی یک نمایش برشتی را به تماشاگر ارائه می دهد؟ اگر به شکل مدرسی به این اثر نگاه کنیم و مولفه های تئاتر حماسی برشت را در آن جستجو کنیم باید بگوییم بله این نمایش در متن و اجرا یک اثر برشتی است. بویژه آنکه به چالش کشیدن قدرت، سوال از قدرت و لحن سیاستزدۀ استفاده شده- که بویژه در آغاز نمایش ضمن مصاحبه با گورباچف شکل می گیرد- این میل را دو چندان می کند که بگوییم نه تنها اثر برشتی است بلکه متن و اجرا عامدانه خواسته است که به تمام مولفه های تئاتر حماسی وفادار بماند. اما تکنیکها و لایه های متفاوتی که در متن و اجرا وجود دارد، بخت این را می دهد که از زوایه دیگری هم به آن نگاه کرد. اگر به لایه های زیرین اثر توجه کنیم کل اتفاقات روی صحنه نمایش را می توان به عنوان یک پرده خوانی در نظر گرفت. قابهایی متفاوت و بدون پرسپکتیو که هر یک روایت می شود و همگی به مفهوم خاص و تراژیک از فروپاشی اشاره دارد. گرچه نمایش برشتی نیز کمابیش همین روال را دارد اما خط روایت تئاتر حماسی برشت با تمام اعوجاجش به نظمی درونی متعهد است. نظمی که در این اجرا تا مرز شکستن و از هم گسیختگی کامل پیش می رود. شاید اگر در صحنه اول با روایت گورباچف، صحنه موتزارت و صحنه کوریوگرافی -که در بخشهای پایانی نمایش اجرا شد- دیالوگها رنگ کمتری از خط اصلی و شخصیت مرکزی داستان می گرفت و بیشتر به صحنه های متفاوت از یک پرده خوانی نزدیک می شد؛ به بند کشیدن فاصله گذاری و استفادۀ ابزارگونه از تکنیک نمود بیشتری هم پیدا می کرد. گرچه نمی توان نادیده گرفت که حتی همین مقدار از تعدد روایتها و خرده روایتها هم، برای مخاطب غیر حرفه ای تئاتر گیج کننده است. مخاطبی که این روزها عادت به حضور سوپر استارها در روایتهای خطی کرده و از حضور آنها بر صحنه ذوق زده می شود استعداد فراوانی دارد که از این همه تعدد روایت مایوس شود. اما بدون شک با در نظر گرفتن همه این موارد نمی توان گفت که صاحب اثر به مخاطب باج می دهد بلکه گویی هنوز حقه ای را در پس دستش پنهان کرده که شاید در آثار بعدی خود از آن استفاده کند.
***
داستانی که با دروغ و با انکار نقش بازیگری که بر روی صحنه مونولوگ می گوید آغاز می شود با مونولوگی دیگر هم به پایان می رسد. این بار بازیگر در جمله پایانی حقیقت را می گوید و مخاطب را به بیرون از داستان پرتاب می کند تا این فرصت ایجاد شود که تماشاگر، کل اتفاقات حاضر در صحنه را به عنوان یک داستان مرور کند. پانته آ پناهی ها قریب به صد دقیقه صبورانه در صحنه نشسته است. بدون آنکه کوچکترین دیالوگی داشته باشد یا بازی اش هرگونه کنش یا تنشی را منتقل کند. او در صحنۀ پایانی، پس از یک ساعت و چهل دقیقه نشستن در صحنه، کمتر از چهل ثانیه مونولوگ می گوید. مونولوگی که به جمله پایانی نمایش ختم می شود: " من پانته آ پناهی ها هستم ." حضور بازیگر حرفه ای برای گفتن جمله پایانی نتیجۀ کاملا موثری دارد. وجود او هم به متن کمک می کند تا روایتی دیگر خلق کند و با واسازی داستان در چهل ثانیه آخر نمایش همزمان دو شخصیت جدید را وارد کند و هم به اجرا کمک می کند که ادای کلمات پایانی مثل پتک بر سر مخاطب فرود آمده و او را از رویا دیدن درصحنۀ تئاتر بیدار کند.
پانته آ پناهی ها، نگار جواهریان و آتیلا پسیانی گرچه بازیگرانی پرنام و آوازه هستند اما حضورشان در خدمت اجرا و سایر بازیگران است و " نامبرده" از این جهت مرز خود را با سایر نمایشهایی که از سوپراستارها استفاده می کنند حفظ کرده است.
سلام
بانو پانته‌آ پناهی ها یک اعجوبه -بازیگری نابغه و کم نظیر و ورای تصور معرکه هستند گر چه من بسیار بسیار کوچکتر از آنم که بخواهم در وصف استادی بی بدیل قلم بزنم ولی حداقل وظیفه انسانی خویش می دانم از کسی که هنر و ظرافت را با قرینه نگاری در تئاتر امروزی ... دیدن ادامه » شالوده ریخته و کارهای حوصله سر بر را با صبر ظریفش صیقل داده حتی شده اندکی توصیفی ادبی داشته باشم ...
ایشان را به خدای بی همتا می سپارم و از او می خواهم در همه حال سالم سرحال و سرذوق باشند و جان و دلشان همواره آرام و سلامت باشد ..
۰۲ بهمن ۱۳۹۸
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نامبرده اجرایی معاصر است.

اشکان خیل نژاد(کارگردان تیاتر)/ از صفحه شخصی او در اینستاگرام

اصغر دشتی با انتخاب " خود" به عنوان سوژه، فروپاشی را نه به واسطه ی امری انتزاعی بلکه به واسطه ی رخدادی زیسته و مستند در سومین دهه از حیات تیاتری خود با ما به اشتراک می گذارد. در چنین استراتژی ای از اجرا، کانسپت از سطح موضوع فراتر می رود. چرا که اصغر دشتی هوشمندانه با کنار هم قراردادن تکه های از هم گسیخته و پراکنده فرم جسورانه ای برای فضایی کردن امر متلاشی شده و فروریخته ساخته است. فرمی که نزدیک ترین تداعی از فروپاشی است. آنجا که قطعه های به ظاهر بی ربط اجرا تلاش می کنند رودرروی ما گسترش یابند، ساخته شوند، رخ بدهند و در پایان به ناتوانی خود اعتراف کنند و باز ما را به نمایشی که اجرا نشده و نمی تواند اجرا شود ارجاع می دهند، چرا که فروپاشی انسجام ناپذیر است.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تداعی رنج در نامبرده

توفان گرگانی(جامعه شناس)۹۷/۸/۱۴ چاپ شده در روزنامه اعتماد

تداعی ام مرا از نام(بٌردِه) به «رنج نابرده» می برد؛ رنجی که در تمام طول نمایش بر صحنه حکمفرما است! رنجی که منجر به گنج نمی شود! رنج مادری (پانته آ پناهی ها)که نماد افسردگی است و بر موروثی بودن حذف و فروپاشی، اشک می ریزد. او که در تمام طول نمایش، مشغول دوخت و دوز، و به گمان من،« وصله» است، سودی از این «وصله ها»، ( کوتاه آمدن ها؟ سازش ها؟ صورت با سیلی سرخ نگاه داشتن ها؟) ، عایدش نمی شود، چرا که دوای «فروپاشی» و «حذف»، نه! «حذف و فروپاشی»! وصله هم نیست و این وصله ها، تنها توهم امید را، آنهم به زحمت، حفظ می کنند. مادر و چرخ خیاطی اش در عین حال، چرخ خیاطی وصله گر دیگری را تداعی می کند که در خرابه های «تماشاخانه» ای دیگر، مشغول به «کار» است. تماشاخانه ای که روزی متعلق به پدر نگار جواهریان و شریکش، پرویز صیاد، بوده است؛ این نکته را نگار در نقطه ای از نمایش، در نقش خودش ، در نقش اوراکل یا پیشگو، و در نقش تاریخ نگار، به ما می گوید؛ صحبت از تماشاخانه ای است که آنهم، همچون نمایش کارگردان در سن پترزبورگ، بدون هیچ گونه توضیح قانع کننده ای «لغو و فروپاشی» شده است. نگار (جواهریان)، در تمام طول این صد دقیقه با حضوری تکان دهنده، یادآور همان رنج کذایی است؛ رنج از دست دادن، رنج ناشی از لغو های گوناگون، رنج فروپاشیدن و از صندلی افتادن؛ رنج حذف «خانهُ پدری» و رنج از دست دادن خانه و تماشاخانه، که جز بر دیوار این صحنه، دیگر جایی دیده نخواهد شد... رنجی که بر خلاف رنج مادر، مبارزه جویانه است و امید به «لغوِ سرنوشت محتوم» را دارد...
آتیلا پسیانی، در نقش خودش و در نقش گورباچف، از بی خوابی بعد از فروپاشی می گوید! و از اشتباهات خود کرده! در کدام نقش؟ نقش خودش؟ نقش گورباچف؟ نقش یک تماشاچی؟ نقش هر یک از ما؟
و نگار که در این میان، همچنان جای بازیکنان را بر صندلی ها تغییر می دهد... مگر غیر از این است که هر یک از ما، در طول زندگی بر صندلی های مختلف می نشینیم؟ نخوت صندلی تصمیم گیرنده، بی-چارگی صندلی آنکه برایش تصمیم می گیرند، و حقارت صندلی آن مترجم، آن واسطه، آن دلال…
و روایتِ راوی / کارگردان، علی اصغر دشتی، که نقش دانای کل را ایفا نمی کند و حتی نمی داند که شکستش را چگونه به اطلاع مادرش برساند! سه بخش نام او ظاهراً، منجر به انتخاب سه بازیگرِ سه صندلی ، برای ایفای این سه نقش می شود، ( یا به هر حال، این چیزی است که به ما تماشاچیان گفته می شود)، و طنز تلخ «صندلی بازی» را طنز تر و تلخ تر می کند! کارگردان (علی اصغر دشتی) و نویسندهُ متن ( کیوان سررشته)، به خوبی قدرت «نام» و «نام گذاری» را می دانند و با سه بخشی کردن آن، جانِ فروپاشی را کالبد می بخشند! جغرافیا، نام گذاری، زبان و لهجه، در این نمایش، نقش های کلیدی و به هم پیوسته دارند و توری را شکل می دهند که به قول آن دیگریِ عزیز، «ماهی ناخودآگاه را با آن صید می کنند!». ناخودآگاه که در طول نمایش حضور پررنگی دارد و پس از آن ما را تشویق به تداعی آزاد می کند... بر کفِ صحنه، نام شهرهای مختلف و محل اتفاقات ، نوشته شده است: تهران، یزد، سن پترزبورگ … و صحبت از زبان و ترجمه نیز هست و آنچه در ترجمه از دست می رود و یا به دست می آید... زبانی که آگامبن۱معتقد است، ما دیگر تجربه اش نمی کنیم و به همین دلیل حرف می زنیم اما چیزی نمی گوییم! شخصیتهای این نمایش هم گاهی، نه تنها« چیزی» نمی گویند که به «چیزی» هم گوش نمی دهند و گاه «همه» با هم صحبت می کنند و این «همهمه» نمی تواند چیزی جز «هیچ گویی» باشد؛ اشاره به لهجهُ (یزدی)، که کارگردان/ راوی، برای بهتر شدن موقعیت کاری، ناچار به «لغو» آن شده است، ما را به یاد شازده کوچولو می اندازد، ﴿ شازده کوچولویی که در این روایت به او اشاره می شود و تصویرش بر روی دیوار تماشاخانه نقش بسته است)، و ستاره شناس اهل ترکیهُ آن داستان، که برای قبولاندن کشف مهم خود، ناچار می شود لباسهای سنتی خود را «لغو» و لباسهای غربی به تن کند!
این نمایش چند رسانه ای و لایه لایه، با حکایت های موازی، هزارتویی را ایجاد می کند که برای درک معماری آن ، باید چنان به تماشا نشست که گویی «فراموشی هستی» را در خانه جا گذاشته ایم و تماماً چشمیم و گوشیم و حس.
و در پایان، یادآوری حضوری در صحنهُ آغازین، ضروری به نظر می رسد: حمید حبیبی فر، به روی صحنه می آید و به ما اعلام می کند که دچار بیماری بسیار نادری به نام پروگریا است که یک نفر از هر ۸ میلیون نفر به آن مبتلا می شود و در سنین بسیار کم می میرد و نتیجه می گیرد که در بد نوع قرعه کشی، برنده شده است! حضور او اما، از جسمش، فضای جدیدی برای بیان هنری می سازد که در آن پرسش بنیادی نمایش مطرح می شود: شما فکر می کنید که چند سال زندگی خواهید کرد؟
پرسشی ابتدایی که به صورت نقطه گذاری و یا ۲ leitmotif (اصل مطلب و تکرارش)، در طول نمایش شنیده می شود.
این پرسشِ یک نمایشنامه نیست، این پرسشِ خود زندگی است…



۱- ... دیدن ادامه » آگامبن، جورجیو، فیلسوف ایتالیایی معاصر که معتقد است ما چنان غرق در روزمرگی هستیم که دیگر هیچ چیز را تجربه نمی کنیم؛ هیچ چیز و حتی زبان را! این تجربه نکردن، مترادف با زندگی نکردن است؛ و تجربه نکردن زبان ، مترادف با هیچ گویی .

۲- leitmotif ، یا leitmotiv, نمونه های بسیاری در موسیقی و شعر دارد اما به هنر های دیگر نیز راه یافته است. تکرار جمله ای موسیقایی یا شاعرانه، ادبی یا فلسفی، در مقطع های مختلفِ یک قطعه، یا یک متن، مبحث اصلی یا
یا مطلب راهنما را در فاصله های مشخص، یادآوری می کند.










--
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بازخوانی "نامبرده" در گفتار تازۀ تاتر تهران

مسعود صفری ۹۷/۸/۳ چاپ شده در روزنامه "اعتماد".

در این قرائت برای آنکه بتوانیم به نمایش «نامبرده» تازه‌ترین اثر علی‌اصغر دشتی که این‌روزها در تماشاخانه‌ی ایرانشهر و در سالن سمندریان به صحنه رفته بپردازیم، بهتر است مختصری به گفتار تازه تاتر تهران (و نه ایران)، که چندان هم به «نامبرده» نامربوط نیست، رجوع کنیم. چند سالی هست که از عمر گپ و گفت‌ها و میزگردهای اهالی تاتر تهران در باب مضرات تماشاخانه‌های خصوصی و اولین نشانه‌های حضور سرمایه در جریان اصلی تاتر می‌گذرد. دشتی که در این میزگردها حضوری گاه و بی‌گاه داشت این‌بار در نمایش تازۀ خود، درام کار را حول محور «یک کارگردان تئاتر در پروسه‌ تولید اثر» قرار داده که قهرمان آن نیز خودش است. علی‌اصغر دشتی برای تولید پروژه‌ای به سن‌پترزبورگ ... دیدن ادامه » می‌رود. اما هر بار با بهانه‌های مدیر فستیوال که یک سره مبنای مالی دارند مجبور به حذف و اخته کردن ایده‌های خود می‌شود. دشتی در همان ابتدای اجرا با معرفی خود شروع به روایتی از ایدۀ کلی پروژه و اهداف خود در این سفر کاری می‌کند. دشتی/ بازیگر توضیح می‌دهد که چقدر همیشه آرزو داشته تا با گورباچوف آخرین سیاستمدار حزب کمونیست که حکم انحلال اتحاد جماهیر شوروی یا مرگ کمونیسم را امضاء کرد مصاحبه کند. با خروج او از صحنه به این دلیل که هرگز تاب و تحمل بازنمایی دقیق مهمترین لحظات این روایت را در خود ندارد بازیگرانش نقش او را بازی می‌کنند. بنابراین بازیگران تلاش می‌کنند تا وضعیتی که دشتی در سن‌پترزبورگ و در ملاقات‌هایش با مدیر فستیوال در آن گرفتار آمده را بازنمایی کنند. وضعیتی که در آن کارگردان هر بار تحقیر می‌شود و برای زنده ماندن ایده‌هایش به حذف و قطع اندام پروژه‌ (فرزندش) تن می‌دهد.
در سوی دیگر، این‌روزها با جریانی مواجهیم که قدری بی‌محاباتر از گذشته در فاز اول و دوم و سوم و Nاُم پرسشگری از چگونگی حضور سرمایه‌داری پر زرق و برق توام با قدرت قرار دارد. پرسش‌ها اما همه یک سر بدون هیچ پاسخ جدی، معطل مانده‌اند. در چنین بزنگاه تاریخی‌ای با قدری مداقه‌ جدی‌تر در موضوع، ریشه تمامی این واکنش‌ها به سرمایه‌داری را می‌توان در اقتصاد وابسته به نهادهای قدرتمند جستجو کرد. وضعیتی که در آن اکثریت جامعه همچنان درگیر نیاز‌های اولیه‌ معیشتی خود هستند. اما به نظر می‌آید شیوه‌ کار هنرمند چندان نسبتی با این مسئله ندارد. تضاد شیوه کار هنرمند با جامعه لزوما نمی‌تواند ربطی به حضور ستاره‌های سینمایی یا پروداکشن بزرگ روی صحنه داشته باشد. چه این‌همه پیش‌تر نیز بوده است و اعتراضاتی را به همراه داشته اما تقابل این دو ایده هیچگاه تا این اندازه بحرانی نبوده و چنین واکنش‌هایی در میان افکار جامعه تاتری بی‌سابقه بوده است. به این معنا و به تعبیر تری ایگلتون: «می‌توان گفت اساسا زمانی که مردم شروع به صحبت درباره‌ سرمایه‌داری می‌کنند، نظام سرمایه‌داری توی هچل افتاده است. و این نشان می‌دهد نظام سرمایه‌داری دیگر مثل هوایی که تنفس می‌کنیم، امری طبیعی تلقی نمی‌شود و می‌توان آن‌را همان‌گونه که هست دید، یعنی پدیده‌ای تاریخی که عمر زیادی از آن نمی‌گذرد». مارکس نخستین کسی بود که پدیده‌ی تاریخی موسوم به «سرمایه‌داری» را شناسایی کرد و سخن از “mode of production” یا «شیوه‌ی تولید» به میان آورد. بنابراین زمانی که از سرمایه‌داری سخن می‌گوییم به یک‌معنا، هر لحظه خود را در مواجهۀ مستقیم با جدی‌ترین آلترناتیو تاریخی آن یعنی «کمونیسم» قرار داده‌ایم. به همین ترتیب دشتی نیز در واپسین اثر خود مستقیم سر اصل مطلب وکاراکتر تاریخی گورباچوف رفته است. او بی‌محابا اختگی تدریجی ایده‌اش در برابر قدرت سرمایه را روایت می‌کند تا جایی که دیگر چیزی برایش باقی نمی‌ماند. راوی نمایش –نگارجواهریان- در میانۀ اجرا اعلام می‌کند که دلش می‌خواست در جلسه «کارگردان و مدیر جشنواره» حضور می‌داشت تا همۀ آنچه او در جلساتش با آقای مدیر نگفت را بیان می‌کرد و به دفاع از شرافت، حیثیت و شخصیت هنری کارگردان می‌پرداخت. این‌همه، هزینه‌ای برای زنده ماندن پروژه و فرزندی که در چنین فضایی امکان تولد ندارد. اما دشتی صَرف فعل تحقیر شدن در ملاقات‌هایش با مدیر را ادامه می‌دهد. به جای آنکه او فستیوال را ترک کند در نهایت مدیر نو کیسه فستیوال است که پروژه را تعطیل می‌کند. راوی روایت می‌کند که کاراکتر دشتیِ کارگردان خیلی پیش‌تر باید این مهم را می‌دانست.‌ در این میان اما چیزی که اجرای دشتی را از سطح یک اتوبیوگرافی ساده به مسئله‌ای بحرانی تبدیل می‌کند (که حتی دقیقا قابل بازنمایی نیست) ایجاد امکان گسترش و تعمیم چنین وضعیتی‌ است. دشتی این‌بار در مقام کارگردان نمایش «نامبرده» به واسطۀ جامه‌ای که بر تن بازیگران نمایش می‌کند و انتخاب الگوی روایی‌اش شمایلی از تاریخ تحقیر و اختگی جمعی را روی صحنه می‌آورد. «نامبرده» با همۀ بازیگران شناخته شده‌اش «تاتر لاکچری» محسوب نمی‌شود، چرا که نه تنها تضادی میان شیوۀ تولید اثر با جامعه‌اش نیست بلکه به سادگی ترومای دشتی کارگردان را تبدیل به ترومایی جمعی می‌کند. حال دیگر اختگی کارگردان ایرانی در جشنواره کشور میزبان، معنای از کار افتادگی همه‌ ما را در خود حمل می‌کند. کارگردان، ما هستیم و مدیر نوکیسه‌ فستیوال نیز ماییم. اصغر دشتی (بخوانید همه ما) در شهری غریب، روی صندلی در برابر مدیر (بین زمین و هوا) فرو‌پاشیده و سرانجام به زانو می‌افتد. این فیگور از تحقیر احتمالا نزدیک‌ترین شمایلی‌ است که بازیگران توانسته‌اند از تکرار جلسات رایزنی برای نجات پروژه بدست آورند. جایی که لباس‌ آنها ما را به تاریخ‌مان پیوند می‌زند و زانوانمان از شدت حقارت بر زمین می‌چسبد. علی‌اصغر دشتی که نقش‌اش را سه بازیگر «علی» باقری، «اصغر» پیران و رامین سیار «دشتی» ایفا می‌کنند در تلاش است این وضعیت تروماتیک تاریخی را روی صحنه بیاورد.کاراکتر دشتی اما در اواخر اجرا وقتی دوباره روی صحنه بازمی‌گردد در مصاحبه‌ خیالی‌اش و در یک قرینه‌گی انتزاعی با کاراکتری تاریخ‌ساز همچون گورباچوف، از او چند سوال ساده می‌پرسد: آیا پس از فروپاشی می‌توانید راحت بخوابید...؟ آیا پس از فروپاشی تا به حال رقصیده‌اید...؟ جواب‌های منفی گورباچوف خیالی، دشتی را به رقصی در میانه‌ی میدان دعوت می‌کند. جایی که دیگر کاراکتر کارگردان جز تکرار فیگورهای تروماتیک خود و حرکت اندام گیج و فروپاشیده‌اش روی صحنه چیز دیگری برای برون ریختن از خود ندارد. بازنمایی وضعیتی بلاهت‌آمیز و گاه خنده‌آور که کاراکتر کارگردان و ما، باهم در جهان امروز گرفتارش شدیم.
محمد لهاک این را خواند
امیر، علی عبداللهی و مهدی (آرش) رزمجو این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
با سلام و خسته نباشید به اعضای محترم این نمایش و آرزوی موفقیت
باید بگم من با چند نفر دیگه با اشتیاق به دیدن این تئاتر رفتیم ولی همه سرخورده شدیم. به نظرم ذهن کارگردان به شکل بی نظمی رو صحنه نمایش بازی میکرد.تمام مدت سعی میکردم ارتباطها رو پیدا کنم ولی موفق نبودم.فکر میکنم چند ایده در ذهن کارگردان بوده که میخواسته همه رو پیاده کنه همه چی خیلی بهم ریخته بود. حضور مداوم خانم پناهی ها که هیچ سرانجامی هم نداشت یا رفت و امد های پی در پی آقای پسیانی به پشت دوربین واقعا هیچ جذابیتی رو در تئاتر ایجاد نکرد. و اصلا چرا باید جلسات کنسل کردن یک تئاتر رو بازسازی کرد و ساعتها روش فکر کرد که چرا این اتفاق اوفتاده؟! اون هم در جامعه ایی مثل کشور ما که معضلات و ناهنجاریهای بسیار عمیق و جدی با اندازه کافی ایده برای نمایش فراهم میکنه و سالها میشه بهشون پرداخت.
اما بخشهای ... دیدن ادامه » جذاب این نمایش:
بخشی از نمایش که در مورد اجرا یه نمایش سیال در مسکو بوده بنظرم خیلی جذاب بود و ای کاش بشه چنین تئاتری رو که تماشاگر رو با خودش در طول روزها و در جاهای مختلف همراه میکنه واقعا اجرا کرد خیلی جذاب خواهد بود. من هنوز هم به این ایده فکر میکنم. ایده جابجا شدن افراد و قرار گرفتنشون در جایگاه همدیگر هم بسیار ذکاوتمندانه بود.همچنین نقاشیهای روی دیوار خیلی عالی بود. ای کاش این ایده های جذاب رو با بی سر و سامانی و دیالوگهای ضعیف خراب نمیکردن.

آهنگ پیشوازش هم خیلی زیبا بود من که خیلی لذت بردم
۱۷ آبان ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
با احترام به تیم سازنده این تاتر...واقعا تاتر خواب آوری بود...به شدت کسالت آور و فاقد صحنه ای جذاب ...من از وقت و هزینه و انرژی که صرف دیدن این تاتر کردم به شدت پشیمونم...
هنر یک مفهوم است و برای هر کس مفهومی متفاوت اما این تاتر مخلوط تمام تعریف ها از هنر است بعد از تموم شدن دلت میخواد هی مرورش کنی تمام لحظات تمام دیالوگ ها به بهترین شکل کنار هم چیده شده داستان ها ی جدایی که بهم مربوط میشن
دلنوشته من در ستایش نمایش نام(برده)
.

زمانی که بعد از لیسانس تئاتر تصمیم گرفتم روانشناسی بخونم خیلی مورد تعجب و گاهی تمسخر استاد های رشته روانشناسی قرار میگرفتم زمانی که میفهمیدن تئاتر خوندم.ولی من از همون ابتدا ایمان داشتم که روانشناسی و هنر اینقدر به هم مرتبط هستند که من جای درستی ایستادم.
دغدغه انسان ها و روحیاتشون و درک احساسات اونها و تجربه دیدن زندگی دیگران و به جای اونها زندگی کردن و کاتارسیس و هزاران چیز دیگه در هر دو مشترک بود و هست.
تئاتر درمانی رو به عنوان نوعی از درمان شنیده بودم.ولی من دنبال چیزی فراتر از آن بودم.که با کمک یکی از اساتیدم با روان نمایشگری(سایکودرما) آشنا شدم.روان نمایشگری شاخه ای از گروه درمانی است که افراد به جای فقط حرف زدن راجع به مشکلات،نگرانی ها،امیال واپس زده،ترس ها،تعارضات درونی ،آن ها را به تصویر میکشند.و ... دیدن ادامه » وقایع زندگی خود را که در گذشته یا حال یا آینده وجود داشته یا دارد به کمک اعضای گروه و درمانگر بازسازی میکنندو به نمایش می گذارند.داستان ها واقعی و خودانگیخته است.با این بازسازی فرد به پالایش روانی دست پیدا میکند.به نوعی آگاهی و بینش نسبت به خویشتن پیدا میکند و طی این فرایند رفتار ها و عملکرد های او بازسازی میشود و منجر به اصلاح و تغیر رفتار می شود
نمایش نام(برده) برای من به عنوان تماشاگر نمود واقعی جلسات گروهی روان نمایشگری بود.این که داستان نمایش واقعی بود یا خیر،من نمی دانم و در نتیجه اثربخشی هم تاثیری ندارد.مهم باور کردن است. بخش زیادی از فنون روان نمایشگری در صحنه دیده میشد و من هر لحظه با دیدن لحظات نمایش به وجد می آمدم
نمایش پر بود از لحظه ها و چیزهایی که من دوست داشتم در یک اجرا ببینم.
خودم را عضوی از اجراکنندگان دیدم نه فقط یک تماشاگر.
من همیشه اجراها و نگاه علی اصغر دشتی را به هنر نمایش دوست داشتم.ولی این اجرا برای من با همه اجراهای پیشین فرق داشت.چهارشنبه اجرا رو دیدم و الان یکشنبه است و مدام ذهنم درگیر اجراست.من در این نمایش زندگی کردم.پالایش شدم و با احساس عجیب و خوبی از سالن خارج شدم.
هوش،خلاقیت و نوآوری در این کار مشهود است.این که داستان واقعی است یا نه فرقی نمیکند.مهم این است که علی اصغر دشتی نمایشی صادقانه،خلاقانه و به شدت تاثیر گذار را به صحنه در آورده و تک تک بازیگران و عوامل اجرا در این اثربخشی بی تاثیر نیستند و به آن جان بخشیدند.
شما تا حالا همه حرف هایی که می خواستین بزنین رو زدین؟
من نه...