اوج توهین به مخاطب رو شاهد بودم امشب

اینکه حدود ده دقیقه‌ی ممتد، نور پرژکتور رو بندازی توی چشمان مخاطب و وایسی جلوش سیگار بکشی واقعا زشت و زننده‌ هست و به هیچ عنوان توجیه هنری نداره!

نمیدونم دست به دامان اوفیلیا و هملت و پدر مفلوکش شدن میتونه نظر تماشاگر رو جلب کنه یا نه

برای منی که تاحالا چندین اجرای شاهکار هملت رو دیدم و احتمالا چندین بازنویسی مختلف رو خوندم، تاثیرگذار نبود حقیقتا.

اولین کاری بود که از آقای مساوات دیدم و علیرغم تعریفهای دوستانم، لذت نبردم.

سلام
بدون در نظر گرفتن هزینه حیف وقت که بخوای برای این اجرا بذاری.
به هیچ عنوان پیشنهاد نمیکنم، بیشتر جنبه اموزش داشت و اصلا اصلا اصلا کمدی نبود

امتیاز نمایش ( شوخی می‌ کنید مسیو تانر! ) از نگاه تاترینا : ۴/۴۴
( ملاک امتیازدهی : از ۱ تا ۱۰ )
…………………………………………………………………………
متن نمایش ( نمایشنامه ) : ۷
کارگردانی : ۳
بازیگری : ۷
طراحی صحنه ( دکور ) : ۴
طراحی نور : ۳
طراحی صدا و موسیقی : ۴
طراحی لباس و گریم : ۶
تأثیرگذاری کلی نمایش : ۳
ارزش توصیه به دیگران : ۳
…………………………………………………………………………
کیفیت ... دیدن ادامه ›› سالن اجرای نمایش : ۵
…………………………………………………………………………
روایت تاترینا از نمایش ( شوخی می‌ کنید مسیو تانر! ) :

در نمایش ( شوخی می‌ کنید مسیو تانر! )، خانه صرفاً یک مکان نیست، بلکه به‌ مثابه ی عاملی سلطه‌ گر عمل می‌ کند؛ فضایی که به‌ تدریج اراده، هویت و آرمان‌ های ( مسیو تانر ) را فرسوده می‌ سازد. این منطق، اثر را در پیوندی مستقیم با نگاه طنز اجتماعی و بحران موقعیتی قرار می‌ دهد؛ جایی که انسان می‌ پندارد مالک موقعیت است، اما در واقع، موقعیت، او را شکل می‌ دهد!
این نمایش در انتقال این ایده‌ ی بنیادین تا حدی موفق است، اما در سطح اجرایی، فرآیند فروپاشیِ ذهنیِ شخصیت اصلی را بیش از حد تسریع می‌ کند. در حالی که در متن مرجع، فرسایش به‌ صورت تدریجی و خزنده پیش می‌ رود، متأسفانه این اجرا پیش از موعد به نشانه‌ های بیرونی بحران متوسل می‌ شود و از تعلیق درونی فاصله می‌ گیرد.
اجرای بازیگران ( به خصوص آقای رضا مولایی ) نسبتاً قابل قبول است، اما مشکل از نقطه ای آغاز می‌ شود که بازیگران در بازنمایی عمق شخصیت برخی از پرسوناژ‌ ها ناکام می‌ مانند.
طراحی صحنه نیز با رویکردی خلاقانه، مینیمال و همسو با جهان اثر شکل گرفته است؛ انتخابی که در ابتدا به تقویت ایده‌ ی خانه به‌ مثابه ی ساختار سلطه‌ گر کمک می‌ کند. با این حال، به‌ دلیل فقدان دگردیسی بصری و دراماتیک، این مینیمالیسم پس از مدتی به ملال اجرایی می‌ انجامد و به ایستایی فضا دامن می‌ زند.
در سطح میزانسن نیز، اجرا پس از مدتی دچار کسالت و رخوت می‌ شود. میزانسن‌ ها کارکرد اجرایی دارند، اما به‌ ندرت به ابزاری برای تعمیق بحران موقعیتی و روانی بدل می‌ شوند و بیشتر در خدمت تثبیت وضعیت موجود باقی می‌ مانند.
در مجموع، نمایش ( شوخی می‌ کنید مسیو تانر! ) ایده‌ ی مرکزی متن مرجع ( معکوس شدن رابطه‌ ی سوژه و فضا ) را بازنمایی می‌ کند، اما به‌ دلیل یکنواختی ریتم، فقدان تکامل اجرایی و ایستایی میزانسن، از بازتولید اضطراب خزنده و فرسایش تدریجی متن مرجع فاصله می‌ گیرد؛ همان اضطرابی که جوهره‌ ی طنز اجتماعی و بحران موقعیتیِ اثر را شکل می‌ دهد.

این نمایش برای من از اون کارهاست که احتمالا اگه دفعه دوم ببینمش بیشتر از دفعه اول لذت میبرم چرا که پیچیدگی های متن و روایت داستان برام ساده تر و روان تر میشه ،نقطه قوت و همزمان نقطه ضعف این نمایش هم می‌تونه همین باشه از دیدگاه من ،چرا که فکر میکنم شما برای لذت بردن از این نمایش باید تسلطی نسبی به هملت و همچنین داستان و روایت ادیپ داشته باشید و اگه همزمان شناخت خوبی هم از روانشناسی و اسکیماتراپی یا عقده های انسان داشته باشید ،خوب همه چی ایده آل خواهد بود ولی بیایم قبول کنیم که لذت بردن از داستان این نمایش برای عموم حداقل راحت نیست ولی تا دلتون بخواد میتونید از صحنه و اجرای بازیگران و توانایی هاشون لذت ببرید ،از تضادها و بدن هایی که بی نقص اجرا میکنند ،صداهایی که صدای بازیگر صحنه و تئاتر واقعی هستند بدون کمک گرفتن از میکروفون و این برای من خیلی جذابه که تو یک صحنه بزرگ اینجور اجرایی با همچین توانمندی هایی ببینم ،ریتمی که به هیچ وجه یکنواخت نیست و مرتب به هم می‌ریزه و این توانایی بازیگران این نمایشه که ریتم رو اینجوری به هم بریزند بدون اینکه خطایی داشته باشن
نقاط قوت زیادی وجود داشت ولی پر رنگترینش برای من اجرا و تسلط هر چهار بازیگر این نمایش به خودشون و در اختیار نمایش بودنه
لذت بردم و ممنون از همگی

من دوست داشتم و از تماشا لذت بردم .
تعداد زیاد افراد برام جذاب بود و ذهنم و درگیر هر کدومش میکرد .
دیدن نمایش مدام ما رو یاد حال و احوال الان ایران مون میندازه .
فرماندار ، گروه گداها ، مادر و بچه همگی عالی بود

عالی بود تبریک و خسته نباشید به کارگردان محترم آقای اصغر نوری عزیز
و بازیگران کار بلد( آقای احمد ساعتچیان ،آقای مولایی،وآقای حسین زاده)و تمامیه عوامل پشت صحنه...
من به شخصاً خیلی لذت بردم
همه چیز به اندازه و سر جای خودش بود...
واقعا لذت بردم،بدم نمیاد یکبار دیگه هم بببنم👌

نمایش شادو قشنگی بود ، نورپردازی دکور، بازی ها ،لباس هاو
شخصیت پردازی خوب بود .موضوع نمایش جالب و درباره درخت کاری بودعوامل گروه خوش برخورد بودند

این نمایش یکی از اون تجربه‌هایی بود که واقعاً عاشقش شدم. بازی بازیگران بی‌نهایت درخشان بود؛ این‌که هر کدوم چند نقش مختلف رو ایفا می‌کردن اصلاً باعث تکراری شدن نمایش نمی‌شد، برعکس، اون‌قدر خوب و دقیق اجرا می‌کردن که کاملاً باور می‌کردم هر شخصیت از اول عمرش همین‌طوری بوده.
چیدمان صحنه خیلی قشنگ و هوشمندانه بود و فضا طوری طراحی شده بود که می‌شد کل خونه رو به‌خوبی دید. طنز کار هم خیلی دلنشین و بامزه بود و مهم‌تر از همه، درست و به‌جا اجرا می‌شد. واقعاً یه تیم عالی پشت این نمایش بود. خسته نباشید می‌گم به همه، مخصوصاً بازیگرایی که به‌نظرم درجه‌یک بودن 🌟