بیانیه کانون ملی منتقدان تئاتر ایران درباره وضعیت مدیریتی اسفبار تئاتر کشور تئاتر ایران طی دهههای گذشته، فراز و فرودهای متعددی داشته و اگر بگوییم عمده فرازهایش، محصول اندیشهورزی، خلاقیت، مطالعه، تمرین و سختکوشی هنرمندان تئاتر بوده است و عمده فرودهایش، محصول بیتدبیری و اشتباههای مدیریتی، سخنی بیجا نگفتهایم. کانون ملی منتقدان تئاتر ایران، نسبت به وضعیت موجود تئاتر کشور و بیتدبیری و اشتباههای متعدد مدیریتی، بهویژه در چند سال اخیر، هشدار میدهد! منتقدان این کانون، وضعیت موجود را مدام رصد و ثبت میکنند تا واقعیت این سالها را در پژوهشها و مقالههای امروز و فردا با حذف آمارسازیهای دروغین آشکار سازند.
هنرمندان تئاتر، دلسوزان واقعی هنر و فرهنگ و کشورمان هستند و بارها نسبت به این وضعیت هشدار دادهاند؛ اما اغلب گوشی شنوا نبودهاست. متاسفانه اینروزها ساز و کارها در سطوح مدیریتی براساسِ منافع تئاتر و فرهنگ نیست و اغلب بیتدبیری، رابطه، رفاقت و مصالح فردی در آن حاکم است. این صدای کانون ملی منتقدان تئاتر ایران از بدنه تئاتر کشور است و امروز این صدا را برای پرهیز و جلوگیری از اشتباهها و نیز تکرارنشدن تجربههای تلخ گذشته ثبت میکنیم.
نگاه کوتاهمدت و گذرا و مبتنی بر آمارسازی مدیریت فعلی تئاتر کشور، نگاه بهشدت جشنوارهزده و بیبرنامه، بیرونقشدن جشنوارههای بینالمللی تئاتر و بهویژه جشنواره تئاتر فجر، فاصلهی بسیار زیاد صنوف و خانه تئاتر با ادارهکل هنرهای نمایشی، مشورت نگرفتن از قشر موثر و وسیع دانشگاهی و مدرسان آن، بیضابطه بودن بخش زیادی از آرای شورای نظارت و از اعتبار افتادن مجوزهای صادرشده برای اجراها، بلاتکلیفی، رهاشدگی و بودجهی بسیار اندک شعبههای انجمنها و نمایندگیهای تابعه و مراکز استانی تئاتر، راهاندازی ناقص و ابترِ جشنوارههای منطقهای با هزینههای هنگفتی که به استانها تحمیل شدهاست، توهین به هنرمندانِ تئاتر در ورایِ ادعای طرحِ همگرایی هنرمندان، تهدید و ارعاب پنهان و آشکارِ هنرمندان و منتقدان، تعطیلی اکثر مراکز پژوهشی تئاتر، ادامهی تعطیلی تماشاخانههای فعال و موثر در بخشِ خصوصی تئاتر و در عوض رشد وابستههای کاذب و نفوذ اینفلوانسرها در تئاتر، تعطیلی مهمترین مرجع رسمی و مکتوب تئاتر (مجلهی نمایش)، انفعال در زمینهی نشر کتاب و پژوهش، انفعال کانونها، نداشتن هیچگونه برنامهی درازمدت و نقشهی راه، دلبستن به برگزاری جشنوارههای بیثمر، پرتعداد و پرهزینه که با هدر رفتن بودجه تئاتر تنها آمارها را پر میکنند و اثربخشی و نتیجه مثبتی ندارند، از بین بردن جایگاه و منزلتِ تماشاخانههای فاخر با تولیدهای بسیار نازل و بیکیفیت، برگزاری کنسروی و بیخاصیت جشنوارههای استانی، اولویتدهی بیشازحد به سفرهای بیدلیل و پرهزینهی متعدد مدیران و کارمندان ادارهکل هنرهای نمایشی به استانها که در بسیاری موارد هزینههای آن (بلیت، اسکان، پذیرایی و...) از هزینهی برگزاری یک جشنوارهی استانی فراتر است، حمایتِ بسیار اندک از تئاتر استانها، تعطیلی تقریبا کامل ارتباطاتِ بینالمللی و حضور نداشتنِ چهرههای حرفهای و موثر بینالمللی در تئاتر کشور و درعوض به صفر نزدیک شدن فعالیتهای بینالمللی تئاتر ایران، عدم دغدغه برای پیوند سیستم اجرایی و دانشگاهی، سیاستهای غلط و خالی کردن کارکرد تئاتر از هرگونه اثربخشی، به انفعال کشاندن سیستمِ نقد و نقادی و... از سرفصلهای مهمی هستند که تئاتر کشور از آنها رنج میبرد.
مدتهاست که روند ارتقای کمی و کیفی در سطوح مختلف تئاتر ایران متوقف شده و با شیبی بسیار تند در حال سقوط است و مدیریت ضعیف ادارهکل هنرهای نمایشی با بیتدبیری و بیبرنامهگی شیب این سقوط را تندتر کردهاست. کانون ملی منتقدان تئاتر در این برههی زمانی خاص و درشرایطی که معتقد است ضعیفترین دوران مدیریت تئاتر کشور در چهار دههی اخیر - بهویژه از سوی ادارهکل هنرهای نمایشی - را میگذرانیم، معتقدست که درحال حاضر زبان تهدید و ارعاب، این موارد را بیاثر نمیکند، بلکه باعث میشود تا همین مفاد از قلمی به قلم دیگر انتقال یابند. عجیب است که متاسفانه، مدیران هنوز درنیافتهاند که در جامعهی ایران، این نوع از اتوریتهی ناچسب و مزورانه دیگر جواب نمیدهد. هنرمند، انسان وارستهای است که هیچ تهدید و ارعابی را برنمیتابد و آنجا که شأنیتش خدشهدار شود، پا نمیگذارد.
لذا کانون ملی منتقدان تئاتر ایران بنابرحسب وظیفه، امروز ضمن انتشار نخستین بیانیهاش، نسبت به وضعیت امروز تئاتر کشور هشدار میدهد و تاکید میکند که درصورت ادامه این روند و اصرار بر مدیریت منفعلانه و ضعیف حال حاضر، وضعیت تئاتر کشور دشوارتر خواهد شد و مرز هشدار را رد خواهد کرد.
کانون ملی منتقدان تئاتر ایران
فراخوان ثبت نام نخستین دوره مدرسه تئاتر مولوی منتشر شد.نحوه برگزاری نخستین دوره آموزشی مرکز تئاتر مولوی دانشگاه تهران با عنوان "مدرسه تئاتر مولوی" اعلام شد.فراخوان ثبتنام نخستین دورهی مدرسه تئاتر مولوی که توسط مرکز تئاتر مولوی با همکاری کانون تئاتر دانشگاهی و انجمن هنرهای نمایشی ایران برگزار می شود؛ منتشر شد.
بر اساس این گزارش؛ این دوره آموزشی در دو ترم مقدماتی و پیشرفته برای علاقهمندان جوان به صورت حضوری و آنلاین برگزار میشود.
در ادامه این گزارش آمده است که ترم اول در نظر گرفته شده برای هنرآموزان مدرسه تئاتر مولوی، به صورت آموزش مبانی نظری و عملی هنرهای نمایشی با حضور مدرسان نام آشنای هنر تئاتر به علاقهمندان علل الخصوص دانشجویان غیر تئاتری و دانشآموزان مقطع متوسطهی دوم تحصیلی است که هنرآموزان با طی بیش از ۱۰۰ ساعت آموزشی در سرفصل های مبانی بازیگری، مبانی کارگردانی، مبانی نمایشنامهنویسی، مبانی صحنه آرایی، آشنایی با نورپردازی صحنه، شناخت مدیریت تولید، مبانی دراماتورژی متن و اجرا و شناخت موسیقی نمایش و پس از گذراندن آزمون پایانی، مجاز به انتخاب دو رشته تخصصی در ترم پیشرفته میشوند.
در ترم دوم تمامی هنرآموزان به کمک استادان اقدام به تولید چندین اثر کارگاهی کرده که در پایان ترم در قالب رپرتوار پایان دوره مدرسه تئاتر مولوی در سال ۱۴۰۳ در مرکز تئاتر مولوی اجرا خواهند شد. رشتههای تخصصی ترم پیشرفته عبارتند از بازیگری، کارگردانی، نمایشنامه نویسی، طراحی صحنه، طراحی نور، موسیقی تئاتر و مدیریت تولید که با حضور مدرسان شناخته شده به هنرجویان آموزش داده خواهد شد. هنرآموزان پس از اتمام دوره مقدماتی که در ۵۲ جلسه ۲ ساعته به صورت ۲ روز در هفته در مدت زمان سه ماه و در مجموع ۱۰۴ ساعت آموزش تعبیه شده مجاز به حضور در ترم پیشرفته که در تابستان ۱۴۰۳ برگزار میشود خواهند بود. شرکت کنندگان در صورت کسب نمره پایانی مناسب از سوی مرکز تئاتر مولوی دانشگاه تهران مدرک پایان دوره دریافت خواهند کرد. زمان شروع کلاسهای ترم اول از بهمن ماه ۱۴۰۲ لغایت اردیبهشت ماه ۱۴۰۳ میباشد. همچنین امکان ثبت نام به دو صورت حضوری یا آنلاین برای علاقهمندان در نظر گرفته شده است.
گفتنی است از دیگر برنامه های مدرسه تئاتر مولوی برگزاری کارگاههای تخصصی برای تولید ۳ نمایشنامه با محوریت پرترهنگاری مفاخرملی، دانشگاهی و فرهنگی می باشد که نمایشنامههای اجراهای عمومی مرکز تئاتر مولوی در سال ۱۴۰۳ را تشکیل خواهند داد. لازم به ذکر است که دانشجویان دانشگاه تهران و خانواده دانشگاه تهران برای ثبتنام در مدرسه تئاتر مولوی از ۳۰ درصد تخفیف شهریه برخوردار میباشند. علاقهمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر و یا ثبتنام در ترم اول میتوانند از طریق جستجوی عبارت "مدرسه تئاتر مولوی " در سایت " تیوال " و یا تماس با شمارههای ۶۶۴۱۹۸۵۰-۰۲۱ و ۹۱۰۹۹۶۶۱-۰۲۱ و یا ۲۷۴۳-۵۰۷-۰۹۰۱ اقدام نمایند.
با دراماتورژی شهرام شاه حسینینمایش «دَجّآل» در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه میرود.نمایش "دجال" به نویسندگی حسن سعادت و کارگردانی حسین فردوسی از ۲۵ دی در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می رود.
نمایش "دجال" که الیسا عبدویس و حسین کلبادی تهیه کنندگی آن را به عهده دارند با دراماتورژی شهرام شاه حسینی و کارگردانی حسین فردوسی به داستان انسان هایی تحت کنترل می پردازد.
پدرام آرادنیا، آتنا اسماعیلی، هستی اینانلو، امیرحسین بیاتی، مریم بصیری فر، زهره بهادری، مسعود بهمنی، طناز بیده، غزاله جعفر پور، محمد جوادی، سوگند حسینی، امیر ذوالفقاری، کوروش رجایی، امیر رستمی، شکوفه سلیمانیان، مهیار شاهی، الیسا عبدویس، الهه عروجی، رضا فرزان، حسین فردوسی، فریاد قاسمی، حسین کلبادی، سارا محبی، ساغر محسنی زاده، نسترن وارسته، علی ویسی و مهدی هاشمی در این نمایش ایفای نقش می کنند.
در خلاصه داستان این ثر نمایشی آمده است: انسانهایی در یک مکان تحتکنترل (ندامتگاه)، تحت آزمایش داروهای جدید که قرار است روانهی بازار شوند قرار میگیرند که در این بین یکی از آنها از خوردن دارو امتناع میکند که ماجراهایی را رقم میزند.
سایر عوامل این نمایش عبارتند از: مشاور کارگردان: سعید قطبی زاده، دراماتورژی: شهرام شاه حسینی، دستیاران کارگردان: کوروش رجایی، علی ویسی، مسعود بهمنی، مهدی هاشمی، طراح حرکت: یاسمن میرزایی, حسین فردوسی، بدن و بیان: علی ویسی، طراح دکور: ونداد خائفی، طراح نور: امیرحسین سیئر، موسیقی و صدا: سپهر اصغری، عکاس: رضا جاویدی، علی باقری، امیرعباس رحمانی و الهه شهریاری، تیزر: امین قهرمانی، علی باقری طراح گریم: یگانه عبادی، طراح لباس: الیسا عبدویس، ونداد خائفی، مبینا بیرامی، منشی صحنه: مهیار شاهی، طراحی پوستر: کمال کچوئیان، روابط عمومی: مریم رودبارانی، مجری طرح: آموزشگاه ذهن زیبا
پس از پایان چهل و دومین جشنواره تئاتر فجر؛ایوب آقاخانی «نوزده، نود و نه» را در تئاتر شهر روی صحنه میبرد.ایوب آقاخانی نمایش جدیدش با عنوان «نوزده، نود و نه» را پس از پایان چهل و دومین جشنواره تئاتر فجر در تئاتر شهر روی صحنه میبرد.
جدیدترین تولید گروه تئاتر پوشه به نویسندگی و کارگردانی ایوب آقاخانی «نوزده، نود و نه» نام دارد و داستانی ملتهب را در دل روزهای کرونازده کشور روایت میکند.
گروه تئاتر پوشه از سال ۱۳۷۴، با مدیریت ایوب آقاخانی از فعالترین و ثباتیافتهترین گروههای تئاتری کشور است که تاکنون با رویکرد اجتماعی آثار زیادی را روی صحنه برده است.
«نوزده، نود و نه» بیست و ششمین تئاتر ایوب آقاخانی در مقام کارگردان است که پس از پایان چهل و دومین جشنواره تئاتر فجر در تئاتر شهر روی صحنه میرود.
به زودی بازیگران این نمایش معرفی خواهند شد.
دوشنبه ۲۵ دیماه در تماشاخانه نوفل لوشاتونمایش «دلاور سرزمین غرب» ویژه اصحاب رسانه و هنرمندان اجرا میشود.اجرای ویژه «دلاور سرزمین غرب» برای خبرنگاران و هنرمندان
نمایش «دلاور سرزمین غرب» به کارگردانی رضا ساغری، روز دوشنبه ۲۵ دیماه ویژه خبرنگاران، منتقدان و هنرمندان تئاتر و سینما اجرا خواهد شد.
نمایش «دلاور سرزمین غرب» به نویسندگی «جان میلینگتون سینگ»، کارگردانی رضا ساغری و تهیهکنندگی امیرمسعود هیدارن، اجرای روز دوشنبه ۲۵ دیماه خود را به میزبانی از اصحاب رسانه و هنرمندان اختصاص داد.
این نمایش ساعت ۲۱:۱۵ در تماشاخانه نوفل لوشاتو روی صحنه میرود.
در خلاصه داستان این نمایش آمده: در یک روستای دوردست ایرلندی، مرد غریبهای به نام «کریستی ماهن» از راه میرسد و ادعا میکند پدرش را با بیل کشته! شجاعت او باعث هیجان زیادی از جانب اهالی منطقه میشود و مردم روستا، کریستی را قهرمان خود میدانند، ولی...
پویا جلالی، مبینا کلاته، راحله فاطمی، اشکان مهربخش، علی خالقی، امیرحسین زارعیان، مهدی اسکندری، حدیثه محموداف، آویسا شریفی، آرینا دوده، ملینا مشایخی، جلال شهسواری، امیرحسین دهقان، مهدی مجنونی، فرهام محمدی و حسین شینی بازیگران نمایش «دلاور سرزمین غرب» هستند.
دیگر عوامل این اجرا عبارتند از:
دیاکو خاکی (مجری طرح و مدیر تولید)، امیرحسین صدری (دستیار کارگردان)، سینا ییلاقبیگی (مشاور هنری صحنه)، رضا ساغری (طراح صحنه)، سما مقیمی (طراح لباس)، رضا خضرایی (طراح نور)، عاطفه پازوکی (طراح گریم)، علیرضا وکیلی ورجوی (طراح پوستر)، مرتضی رشیدی (طراح و اجرای تیزر)، سبا صفری (مدیر صحنه)، ایلوش یزدانپناه (دستیار دوم کارگردان و منشی صحنه)، نگار امیری (مدیر تبلیغات و روابطعمومی)، احمدرضا حجارزاده (مدیر امور رسانه و اطلاع رسانی).
یادآور میشود نمایش «دلاور سرزمین غرب» به کارگردانی رضا ساغری، که هر شب ساعت ۲۱:۱۵ با مدتزمان ۸۵ دقیقه در تماشاخانه نوفل شاتو اجرا میشود، در اجرای دوشنبه ۲۵ دیماه پذیرای اصحاب رسانه و هنرمندان عرصه تئاتر، سینما و تلویزیون خواهد بود.
همچنین علاقهمندان به تماشای این نمایش، برای رزرو بلیت میتوانند به سایت تیوال مراجعه بکنند.
اجرای کمدی اما نه به هرقیمتیاین روزها نمایش «توافقنامه» به کارگردانی کوروش سلیمانی در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است؛ «توافقنامه»، نمایشنامهای است گیرا و فرحبخش از رماننویس و نمایشنامهنویس بنام فرانسوی، فیلیپ کلودل، که در لباس طنز تصویری از تلخ و شیرین، رفاقتی پر از فراز و نشیب را ارائه میکند؛ رابطهای که معلوم نیست در آن عاقبت پیروز کیست؟ دوستی یا نفرت؟ با کوروش سلیمانی درباره این اثر گفتوگو کردهایم که در ادامه میخوانید:
چطور شد که کلودل و «توافقنامه» را برای کار کردن در این روزها بهتر دیدید؟
من در کار یک مرحله بسیار دشوار دارم و آن هم انتخاب متن است؛ چون معتقدم در این مرحله تکلیف بسیاری از چیزها مشخص میشود. در انتخاب متن، نسبت اجتماعی متن با مردم روزگار و آنچه باید به گفتوگو بنشیند به عنوان مسألهاش با هنرمند تئاتری، بسیار اهمیت دارد. من دو سال پیش که میخواستم کار تازهام را ارائه کنم، خیلی جستوجو کردم تا در نهایت به سفارش اصغر نوری با این متن کلودل با ترجمه خانم شهلا حائری آشنا شدم. زمانی که کتاب را خریدم، در کافه کنار شهرکتاب آن را خواندم و همانجا گفتم این باید اجرا شود. دلایل زیاد هم دارد؛ اینکه متنی جدید از ادبیات فرانسه است، موضوعاتی هم که در آن مطرح میشود، در جامعه خودمان هم مطرح است. سوم هم ساختار دراماتیک است که در تمامی کارهایم به آن توجه داشتهام و در اینجا همه عناصر بجا و به موقع هستند. چنانچه بذرش را بجا میکارد و محصولش را بجا درو میکند. شخصیتپردازی درستی دارد و داستان روایت میکند.
کمدی بودن متن چقدر کار را برای اجرا سختتر میکند؟
از همان ابتدا که با بازیگران هم صحبت میکردیم، اولویت ما کمدی نبود، بلکه روایت یک داستان بسیار ساده بود که بین آدمهای معمولی رخ میداد. اما خب، نویسنده آنقدر هوشمندانه متنش را نوشته که در جاهایی ناگزیر خندهدار است و این خنده همراه با تفکر است؛ یعنی به خاطر تمسخر، مضحکه، دست انداختن و شوخیهای عجیب و غریب نیست تا خنده مبتذل پدید بیاید. کاملا خندههایش بر اساس ویژگیهای قصه روی میدهد. در واقع کمدی موقعیت است و ما کمدی کلامی آنچنان نداریم. این موقعیت است که میخنداند و در خیلی از جاها این خنده از سر درد است. یعنی آنجاهایی که احیانا تماشاگر میخواهد با کار همذاتپنداری کند، بعدش به فکر فرو میرود و این برایم خیلی ارزشمند است. کمدی کارکردن خیلی سختی دارد اما ما کارمان در پلان اولی که برای اجرا داشتیم، اصلا کمدی نبود.
نسبت به کارهای قبلیتان به نظر میرسد رویکرد کمدی بودن «توافقنامه» تفاوت عمدهای دارد؟
کار قبلیمان که متن زندهیاد احمدرضا احمدی بود به نام «فرودگاه ۷۰۷» و یک کار شاعرانه غمناک بود چون درباره شعر و شاعری و شرایط سختی که در مواجهه با زندگی باید تحمل کند، نوشته شدهبود و افتخار میکنم آن را در زمان حیات شاعر با گروهی که با من همکاری کردند به صحنه بردم. اما در کارهای قبلیای که داشتیم مثل سکوت سفید، ناگهان پیت حلبی و خرده نان و فالومی اگر نگاه کنیم، در همه آنها، به ویژه در ناگهان پیت حلبی که یک کمدی ایرانی بود، همیشه در کارهایم کمدی خود به خود دیده میشود. واقعا میگویم قصد این را نداشتهایم که بخواهیم بخندیم ولی از آنجا که قصد داشتیم زندگی را نشان بدهیم و زندگی یک بخشش، کمدی است و یک جاهایی از آن هم خیلی تراژدی میشود، باز کمدی میشود، به همین دلیل به ناگزیر کمدی در کارهایمان پدید آمده. با آنکه بهنام تشکر و رامین ناصرنصیر سبقه درخشان طنز و کمدی دارند و من افتخار میکنم در کنارشان، بازی میکنم. اما ما از همان ابتدا قرار گذاشتیم که سمت کمدی نرویم. ما گفتیم درباره یک سری موضوعات با تماشاگر گفتوگو کنیم. موضوعاتی مانند پنهانکاری، دروغ، نان به نرخ روز خوردن، کلاهبرداری و سرهم کلاه گذاشتن و... ولی ویژگیهای متن، ما را به این سمت برد و من هم ناراضی نیستم چون یکی از کارهایی هم که میشود برای تماشاگر کرد این است که حالش را خوب کنیم؛ اما نه به هر قیمتی و نه به هر ابتذالی. ما هیچ ادعایی نداریم، اما سعی کردیم در آن راه کمدی درست پدید بیاید و در عین حال اندیشه را متوجه کنیم. چون استاد بزرگم آقای حمید سمندریان همیشه میگفت که احساس تنها کفایت نمیکند، ما باید اندیشه را در کنارش هدفگذاری کنیم و برویم سراغ راهی که اندیشه تماشاگر تحریک شود اما احساسات هم در کنار آن لازم است.
بازیگران بر چه پایهای برای نقشها انتخاب شدهاند؟
راستش را بخواهید با بهنام تشکر از تابستان پارسال صحبت کرده بودم و جلسات متعددی هم داشتیم که چه کار کنیم و چه بگوییم و چه نگوییم. خودم هم دوست داشتم که در این کار بازی کنم، اما در کارهای قبلیام این کار را نکردم و میدانستم کار سختی است و باید بین بازیگری و کارگردانی تفکیک قائل شوی و در این تجربههای قبلی یاد گرفته بودم بتوانم تا حدودی این تفکیک را قائل شوم، اگرچه همچنان بسیار سخت است. این اتفاق چون دو بازیگر فوقالعاده چه به لحاظ مسئولیتپذیری، چه بازی، نظمپذیری، نگاه هنری و خلاقیت در کنارم هستند خیالم را خیلی راحت کرد. به رامین ناصرنصیر هم تابستان ۱۴۰۲ متن را دادم خواند و دعوتش کردم و دوست داشت و... چقدر من خوشبختم که به عنوان کارگردان با رامین ناصرنصیر و بهنام تشکر کار میکنم. به عنوان کارگردان یک خوشبختیهایی دارم و به عنوان بازیگر یک خوشبختی مضاعفی دارم؛ اینکه به عنوان بازیگر خیلی به ما دارد خوشمیگذرد و به عنوان کارگردان آنچه را که باید ارائه کنند، دارند انجام میدهند.
نگفتید چرا علاقه داشتید خودتان در این نمایش بازی کنید؟
من یک کارگردان - بازیگر هستم و از هیچ کدام هم تا هستم دل نمیکنم. اما در اینجا خواستم بازیگری را تجربه کنم چون در میان کارهای دانشجوییام از یونسکو به نام تشنگی و گشنگی که بازی کرده بودم دیگر هیچ وقت در نمایشهای خودم بازی نکرده بودم که الان بیست و چند سال از آن میگذرد. در کار قبلی به عنوان گوینده رادیو صحبت کردم، اما در این کار تعداد کم پرسوناژها این توان را به من میداد که بتوانم یک تسلطی را اعمال بکنم. چون وقتی تعداد زیاد میشود کار دشوارتر میشود. بازیگرها هم خیالم را راحت کردند از این قضیه، به خودم پیشنهاد کردم و این نقش را پذیرفتم؛ چون نقش هم دوستداشتنی است.
با تناقض بازی بهنام تشکر که بسیار پر تحرک و رامین ناصرنصیر که بسیار کمتحرک است، چگونه کنار آمدهاید؟
همانطور که متنی را که خودت نوشته یا انتخاب کردهای، باید درست باشد؛ در انتخاب بازیگر هم این مهم باید لحاظ شود. اگر غیر از این باشد، تو باید یک زجر مداوم را تحمل کنی. من دراین سالها آموختهام که بازیگر ضمن توانایی هنری باید از اعتقاد ویژهای در زمینه تئاتر برخوردار باشد که با نوع نگاه تو ازتئاتر یکی باشد و خوشبختانه ما هر سه یک تلقی مشترک از تئاتر داریم، این را میشود از سالها کار آنها و بنده فهمید. امادرمورد جنس بازیها، خب وجود کنتراست یکی از اصول مهم در اجرای نمایش است. سعی کردیم از این تضاد بازی، حتی بین بازی بهنام تشکر عزیز و خودم (دنی و مارتن) که او یک نویسنده درونگراست و کم حرف میزند و در مقابلش یک بازیگری است که بسیار حرف میزند و برونگراست، استفاده کنیم. حالا این دو تا در تقابل با نفر سوم داستان که دوال است با بازی رامین ناصرنصیر قرار میگیرند و او یک آدم خیلی معمولی با شغلی معمولی است که هیجاناتش کنترلشده و ویژه است اما آن دو نفر دیگر بهاصطلاح هنرمندند. اینها همه باعث میشود که بین بازیها یک کنتراست لحاظ کنیم که دوستان هم بهخوبی از پس آن برآمدند.
این طراحی نیمهکاره چقدر بیانگر آن هولناکی بیان شده در متن خواهد بود؟
طراح کار سینا ییلاقبیگی است، او در این سالها کنارم بوده و بسیار کمکم کرده است. در این نمایش با هم به این نتیجه رسیدیم که طراحی را رئالیستی ارائه کنیم و نه ناتورالیستی که نیازمند جزئینگری است و باید همهچیز در آن دیده شود. در طراحی مدنظرمان آپارتمان مربوط به آغاز قرن بیستم است که هفتاد هشتاد سال از عمرش گذشته و بنابر سالی که نمایش در آن اتفاق میافتد، ۱۹۸۱ را نشان میدهد. یک آپارتمان متعلق به آدمهای ضعیف که اگر شما نگاه کنید، کهنگی را از در و دیوار میبینید. بنابر نورپردازی رضا خضرایی، باید یک نور کدر و کهنه روی صحنه قرار میگرفت که این را هم لحاظ کردیم. حتی بهجای آن، جعبههای کارتن پیشنهاد شد و ما به لحاظ بصری این جعبهها که برای حمل وسیله ازشان استفاده میشد را ترجیح دادیم. آن نئون پشت پنجره را استفاده کردیم که یک طوری فضای جغرافیا را تشدید کند و در عین حال ارتفاع و طبقه چندم بودن این خانه را نشان دهد. ما چیز خاصی در صحنه نداریم. ما یک یخچال داریم که برای پیدا کردنش کلی جستوجو کردیم که مال همان دوره وطبقه باشد. جعبهها هم به عنوان جای نشستن و امضا کردن توافقنامه استفاده میشود ولی بیش ازاین نخواستیم. هیچ چیز زائدی روی صحنه استفاده شود وهمه چیز روی صحنه ازش استفاده میشود. البته این برهوت و خلوتی را هم نیاز داشتیم تا به لحاظ محتوایی که یک طوری تنهایی بشر امروز را برسانیم. این طراحی مدنظر کلودل مرا یاد نمایشنامه مستاجر جدید یونسکومیاندازدکه خانه راازاشیای مختلف پرمیکرد یانمایشنامه صندلیهایش... بنابراین بهدنبال کاربرد حداقلی اشیا برآمدیم که خود اینها شخصیت داشته باشند و آنچه باید را مطرح کنند و سقف برایش در نظر گرفتیم که فشردگی هوا را در زمان تنگینفس نشان دهد. نظرم بنابر نظرات تماشاگران این است که آنها هم خیلی از طراحی خوششان آمده و درعینحال بر این باوریم که وقتی تئاتر کار میکنیم باید اثر کامل باشد و متاسفانه در تئاتر این روزهای ما بهدلیل زیاد شدن آثار که پشت سر هم باید اجرا شوند، طراحی صحنه و نور متاثر از این وضعیت شدهاند و نادیده گرفته میشوند و این قضیه به تئاتر و بهویژه هنر طراحی صحنه لطمه میزند و ما سعی کردیم در حد توانمان از این معضل دوری کنیم.
فکر کنم موسیقی در نمایش شما بیرنگ شده باشد.
موسیقی کار انتخابی است و گلناز نویدان سالهاست که به ما در انتخاب موسیقی کمک میکند.من از ایشان میخواهم و ایشان هم چون در ذهنش آرشیوی از موسیقی ملل و سالهای مختلف دارد، آنها را انتخاب میکند. من موسیقیای میخواستم که مربوط به دهه ۸۰ باشد. به لحاظ معنایی هم ترانهاش ارتباط جدی با کار ما داشته باشد. موسیقی ابتدایی کار به این دلیل شکل گرفت و موسیقی انتهایی هم بحث انتخابات فرانسه و میتران و ژیسکار دستن و این چیزها بود. بنابراین موسیقی مارسز با همهمه مردم ادغام و استفاده شد. درواقع موسیقی ما فضاساز است و میخواهیم تماشاگر از ابتدا پا به فضای کارمان بگذارد و در پایان هم آنچه در کارمان دیده را در ذهنش تهنشین کند. ما دراجراهایمان جایی برای استفاده از موسیقی نداشتیم. وقتی چیزی ضرورتی نداشته باشد الزامی برای استفاده ازآن نیست. یامن ندیدم، چون ما یک موسیقی واقعی نیزداریم که ازرادیویی وضبطی یا چیزی پخش میشود یا موسیقی لحظات داریم که درلحظات احساسی اجراهای دیگرمیبینیم و چون کارمان رئالیستیاست وریتم پرشتابی دارد فکرمیکنم همین، ایجاد ریتم موسیقی کارمان بوده که به آن پرداختهایم.
وظیفه اجتماعی ما ارائه نمایشهای اثرگذار است
خیلی خوشحال و خرسندم که تماشاگران آمدند و کارمان را دیدند و خیلی پرشور که بعضی شبها ظرفیت اضافیمان هم پر میشود و امیدوارم که همچنان در شبهای آینده هم بیایند. هیچ چیزی باارزشتر از این نیست که بین نمایش و تماشاگر ارتباط برقرار شود و از این جهت خیلی از تماشاگرانمان ممنونم و بسیار از طرف آنها به ما انرژی میرسد و علیرغم مشکلات اقتصادی برای خودشان و خانوادهشان هزینه میکنند و تئاتر میبینند. واقعا از آنها سپاسگزارم و تا مادامی که تماشاگر با همین شور و عشق میآید طبعا وظیفه ما هم درست کار کردن است و همه ما و همکارانم که تئاتر کار میکنند باید چراغ تئاتر را که از اثرگذارترین مدیومهای هنری است روشن نگهداریم. نگذاریم قدمهایش سست شود و نگذاریم اثرگذاری آن کمرنگ شود و تماشاگر نرود به سمتی که با تئاترهایی که متن خوب و سویه اثرگذاری دارند دیگر ارتباط نگیرند. خدا را شکر هنوز این اتفاق نیفتاده اما با همه سختیهایی که کار دارد همه ما سعی میکنیم تئاتر همچنان پویا باشد و وظیفه اجتماعی خود را انجام دهد.
منبع: روزنامه جامجم
نمایش «محیط زیست» در تماشاخانه ملک، عوامل اجرایی معرفی شدند.نمایش «محیط زیست» به نویسندگی وکارگردانی رسول کاهانی از ۲۰دی ماه در تماشاخانه ملک به صحنه میرود.
همزمان با آغاز پیش فروش بلیت نمایش «محیط زیست» به نویسندگی و کارگردانی رسول کاهانی و تهیه کنندگی محمود یاوری عوامل اجرایی این اثر معرفی شدند.
رسول کاهانی کارگردان، طراح و نویسنده سینما و تئاتر بعد از حدود ۵ سال دوری از صحنه، با نمایش «محیط زیست» به تماشاخانه ملک می آید.
«زبان اصلی»، «اسکورسیزی»، «فرق.اَ.وسط» و «تحت تاثیر» از جمله آثاری هستند که کاهانی طی سالهای گذشته در ژانر رئالیسم اجتماعی روی صحنه برده است.
مجید یوسفی، اشکان دلاوری، داریوش رشادت و سرور پیروانی بازیگران این اثر نمایشی هستند و مریم رودبارانی نیز مجری طرح نمایش "محیط زیست" است.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: آن شب در تمام تهران، تریاک پیدا نمیشد.
این نمایش از چهارشنبه ۲۰ دی ماه در تماشاخانه ملک روی صحنه میرود. مدت زمان اجرای این نمایش ۸۰ دقیقه است.
دیگر عوامل این نمایش عبارتند از : برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: فاطمه تقوی، دستیار دوم کارگردان: ابوالفضل کامل، منشی صحنه: مریم مشهور، طراح صحنه: کیارش ظریفی، مبین الماسی،عکاس:رضا جاویدی، طراح لباس:رسول کاهانی، طراح گرافیک: سینا افشار، مدیر تبلیغات: امیر قالیچی، تیزر: امیرحسین منصوری، شهاب محمودی، موسیقی متن و آهنگسازی تبلیغات: سپهر اصغری اصل،طراح لوگو: شهاب محمودی، بیتا دشتی،دستیار صحنه: امیرعلی شاه اسماعیلی،عرشیا کرمی،آرتین جمشیدی،مرتضی فهیمی
نازنین احمدی به «خبری از او نیست» پیوست.نمایش «خبری از او نیست» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی جواد مولانیا مجدد در بلک باکس پردیس تئاتر و موسیقی باغ کتاب به روی صحنه میرود.
نازنین احمدی بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر و فارغالتحصیل تئاتر از دانشکده هنرهای زیباست و برای فیلم «ابر بارانش گرفته» برندهی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن از سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر شد. وحید آقاپور، مریم دانندهفرد، هومن کیایی و آریا قاسمی از دیگر بازیگران این نمایش هستند.
از دیگر عوامل میتوان به زهره آقامیر، سجاد قربانی (دستیار کارگردان)، جواد مولانیا (طراح لباس، صحنه و نور)، سارا حدادی (مدیر روابط عمومی و مشاور تبلیغات)، محمد امین طرقی، شقایق اصفهانیان (ساخت تیزر) و اعظم منعمیزاده (طراح اقلام تبلیغاتی) اشاره کرد.
جواد مولانیا که پیش از این نمایشهای موفق «سوتفاهم»، «آمادئوس»، «هوراشیو» و «دنکیشوت» را به روی صحنه برده است.
«خبری از او نیست» از ۲۱ دیماه اجرای خود را در باغکتاب از سر میگیرد، علاقهمندان برای تهیه بلیت میتوانند به تیوال مراجعه کنند.
سومین دوره اجراهای آموزشی تئاتر پنجمک با هشت نمایشسومین دوره اجراهای آموزشی تئاتر پنجمک به کارگردانی و تدریس مریم کاظمی با حضور هشت نمایش برای برگزاری آماده میشود.
گروه تئاتر مستقل، مریم کاظمی کارگردان، مدرس و سرپرست گروه تئاتر مستقل که سال ۹۶ اولین دوره نمایشهای پنجمک را با ۳ نمایش در قالب ششمین جشنواره تئاتر شهر، سال ۱۴۰۰ دومین دوره پنجمک را با ۷ نمایش در قالب جشنواره آموزشی تئاتر پنجمک برگزار کرد، از آمادهسازی هشت نمایش جدید برای اجرای عمومی خبرداد.
این کارگردان تئاتر هدفگذاری سومین دوره این رویداد آموزشی تئاتر را اجرای عمومی آثار عنوان کرد.
هشت نمایش به کارگردانی مریم کاظمی توسط هنرجویان آموزشگاه گروه تئاتر مستقل در فرهنگسراهای ابن سینا، عطار نیشابوری، ارسباران (هنر)، پردیس تئاتر تهران و آموزشگاه خورمهر در این دوره برای اجرا آماده میشوند.
نمایشهای "گرگ میاد میبرتت" نوشته شهرام کرمی، "سفید برفی و هفت کوتوله" و "موطلایی و سه خرس" بازنویسی و تنظیم مریم کاظمی، "سیندرلای چینی" نوشته "لاول سوارتزل" ترجمه حسین فداییحسین، "سه بچه گربه" نوشته "جان بار" ترجمه حسین فداییحسین، "چه کسی آخرین بار خندید" نوشته "نلی مک کاسلین" ترجمه حسین فداییحسین، "غولها" نوشته" سید هوف" ترجمه حسین فداییحسین، "اولین نامه چطور نوشته شد" نوشته "اوراند هریس" ترجمه حسین فداییحسین و "غاز طلایی" نوشته "پائول سیلز" ترجمه حسین فداییحسین از جمله آثاری هستند که این روزها مراحل تمرین و ساخت و سازهای اجرایی را سپری میکنند.
برنامه اجراهای سومین دوره اجراهای آموزشی تئاتر پنجمک به زودی اطلاع رسانی خواهد شد.
نمایش «هریک از ما دونفر هستیم» به کارگردانی کیمیا عابدین دی ماه و بهمن ماه امسال در تماشاخانه صحنه آبی روی صحنه اجرا می رود.»هریک از ما دونفر هستیم» نمایشنامه ای است که نویسندگی و کارگردانی آن را کیمیا عابدین فارغ التحصیل ادبیات نمایشی از ۲۰ دی ماه و ۱۰ بهمن ماه امسال ساعت ۱۹ با یک گروه نمایشی در تماشاخانه صحنه آبی به روی صحنه اجرا می برد.
خلاصه نمایش »هریک از ما دونفر هستیم»: امیر بعد از چند سال به خانه پدری اش بر میگردد و با اتفاقات جدیدی رو به رو میشود.
این نمایش در ژانر اجتماعی و خانوادگی است که به روابط اعضای خانواده و چالش هایی که با آنها روبه رو هستند می پردازد و محمدعلی هاشمی، سارا کاظم بیگی، فروغ الزمان رفیعی، راوین احمدی بازیگران این نمایش هستند.
از دیگر عوامل این نمایش می توان به:
مشاور کارگردان: عرفان بابایی، دستیار کارگردان و برنامه ریز: محسن غلام نژاد، طراح صحنه: محمد حسین حیدری، منشی صحنه: زینب یعقوبی، مدیر صحنه: ابولفضل طباخی، طراح لباس: سورنا مقصودی، دستیار لباس: ریحانه یوسفی، طراح گریم: مهتا علیزاده، طراح پوستر: سارا کاظم بیگی، موسیقی: عرفان بابایی، مدیر روابط عمومی و مشاور رسانه: جعفر پاکزاد، روابط عمومی: طهورا مقدسی، طراح نور: محسن غلام نژاد، مجری نور: زینب یعقوبی، نام برد.
به کارگردانی محمد تات«مزرعهدار» به صحنه میآیدنمایش «مزرعهدار» به کارگردانی محمد تات با رویکردی روانشناسانه در بهمنماه روی صحنه خواهد آمد.
محمد تات بعد از اجرای نمایش «جز آن دو نفر دیگر هیچکس باقی نماند» در دوران همهگیری ویروس کرونا، پس از دو سال با نمایش «مزرعهدار» بهمن ۱۴۰۲ به صحنه تئاتر باز میگردد.
در نمایش «مزرعهدار» که به نویسندگی علیرضا انوری سرور و با طراحی و کارگردانی محمد تات به اجرا در خواهد آمد، نزدیک به ۶۰ نفر از فعالان عرصه هنرهای نمایشی در زمینههای مختلف اعم از حرکت، طراحی ویژوال، طراحی موسیقی و مهندسی صدا درحال فعالیت هستند و بیش از یک سال است که بر طراحی و نوآوریهای ویژه بصری در تئاتر پژوهش میکنند.
همچنین تلاش اصلی در این پروژه این بوده که با رویکردی روانشناسانه و آگاهی دادن به مخاطب در شرایطی که خوراکهای مسموم در فضای مجازی هر روز آسیبهایی را به سلامت روح و روان جامعه وارد میکند، با پرداختن به فلسفه وجودی، مخاطب را به تفکر وا دارد.
بازیگران، دیگر عوامل این نمایش و زمان دقیق اجرای آن بهزودی اطلاعرسانی خواهد شد.
از بهرام بیضایی تا جلال تهرانی در پردیس تئاتر شهرزادزمستانِ گرم تئاتری در پردیس تئاتر شهرزادپردیس تئاترشهرزاد این روزها میزبان ۱۵ نمایش در ژانرهای مختلف است.
پردیس تئاتر شهرزاد در رویکرد جدید خود در نظر دارد با چینش آثار متنوع میزبان سلایق گوناگون مخاطبان باشد و به همین منظور در تدارک ژانرهای مختلف نمایشی برای سال آتی است و پذیرای آثار متفاوت کارگردان های مختلف خواهد بود.
پردیس تئاتر شهرزاد و بوتیک تئاتر ایران بهعنوان ۲ مجموعه به هم پیوسته نمایشی از این هفته میزبان اجراهای مختلفی است،۱۲ نمایش در سالنهای۱، ۲ و ۳ شهرزاد به روی صحنه میروند و یک اجرای محیطی در بوتیک تئاترایران و دو نمایش در سالن شماره ۴ بوتیک تئاتر ایران که بصورت سه سویه روی صحنه می روند.
در این دوره آثاری از بهرام بیضایی(آرش و اژدهاک) ، محمد رحمانیان و منتخب فستیوال مکتب تهران با هدایت جلال تهرانی روی صحنه می روند.
همچنین دو نمایش«هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان» و«دیوارها» با ترجمه فاطمه مدنی که برای نخستین بار در ایران اجرا می شوند روی صحنه می روند.
سه نمایش موزیکال "شل بمل"،"رستاخیز عشق" و"ساز مخالف"نیز میزبان علاقمندان این گونه ی اجرایی خواهند بود.
برای اولین بار در ایران «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان» به صحنه می رود
نمایشنامه "هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان" اثری از نویسنده فرانسوی، زَویه دورَنژه برای اولین بار در ایران روی صحنه میآید.
این نمایشنامه که در سال ۱۳۹۸ به قلم "زیبا خادمحقیقت" در نشر نیماژ ترجمه شده و شاخصه بارز آن زبان طنز و خشونت کلامی در دیالوگهای آن است و نویسنده میکوشد افراد تنهایی را که با یاس و نومیدی در تلاشاند به فرصتهای زمان حال خود روح بدهند را به نمایش بگذارد.
آرمان شهبازی کارگردان این اثر، که دانش آموخته ادبیات نمایشی در مقطع کارشناسی ارشد است و "هاتف کلاته و طاها نوری به عنوان تهیهکننده"حضور دارند.
سیامک احمدی، رضا بهرامی هیراد محمدی مهشید گودرزی نغمه آقازاده ابوالفضل وزیری در این نمایش ایفای نقش می کنند.
«گناه مشترک» با روایت پنج زن
«گناه مشترک» به نویسندگی و کارگردانی ماهیار چرمچی روایتگر تلاش پنج زن برای یافتن دلیل منطقی از زندانی شدنشان در یک اتاق بتونی است.
مه لقا باقری، نسیم ادبی، نگین خامسی، الهام شعبانی، نیکی مظفری، بازیگران این نمایش هستند.
حسین ابراهیمی نیز دیگر بازیگر این اثر است که در بخش تصویری نمایش حضور دارد.
«گناه مشترک» نمایشی فلسفی، روانکاوانه و دغدغه مند درباره زنان است. این نمایش به عنوان اثری گروتسک و سوررئالیستی سعی دارد بیننده اش را با دغدغه های متن آشنا کند.
این نمایش هرشب ساعت ۱۹:۳۰ در سالن شماره یک پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می رود.
" بیداری کالیگولا"یک نمایش با پنج پرده
نمایش بیداری کالیگولا به نویسندگی و کارگردانی امیرعلی ابراهیمی و تهیهکنندگی سمیه پناهی است که در پردیس تئاتر شهرزاد-سالن ۱ اجرا میشود.
این نمایش در پنج پرده روایت می شود. پرده اول: هامون به علت عدم توانایی، در تحمل درد نبودن معشوقش، تصمیم میگیرد با کوبیدن ۲۰۶ نوک مدادی خود به جسمی سخت، در مسیر جاده، که این برخورد بتواند جان او را بگیرد، از درد رهایی یابد. پرده دوم: هامون روی صحنه نیست و نبوده است. صحنه به نبودن وی واکنش میدهد. بازیگران این پرده: هفت زن و پنج مرد. پرده سوم: هامون جسم سخت برای برخورد را پیدا کرده و با سرعت در حال حرکت به سمت آن است. اما زنی دقیقا در محل برخورد در کنار جاده، فرزند خود را در برگرفته و هامون دچار شک این تصمیم میشود که آیا جای دیگری را برای برخورد انتخاب کند یا به همراه خود این مادر و فرزند را نیز مورد اصابت قرار دهد؟ هامون دچار کالیگولا شدن میشود. بازیگران این پرده: شش زن و دو مرد این نمایش پنج پرده دارد...
«کمدی مرد کُمُدی» به صحنه رسید
نمایش «کمدی مرد کُمُدی»، به کارگردانی آرمان طیران و تهیهکنندگی سیاوش عباسی، از یکشنبه دهم دی در تئاتر شهرزاد روی صحنه رفته است.
نمایش «کمدی مرد کُمُدی» به طراحی، نویسندگی و کارگردانی آرمان طیران، دراماتورژی ندا صالحنژاد و تهیهکنندگی سیاوش عباسی روی صحنه رفته است.
حامد رحیمی نصر و مرجان آقانوری در این اثر نمایشی به ایفای نقش پرداختهاند.
در خلاصه داستان این نمایش که در سبک گروتسک و کمدی تولیدشده، آمده است: «دکترم میگه خبر برای من سمه!»
شاگردان جلال تهرانی با "اژدهاک" آمدند
شاگردان جلال تهرانی بعد از تجربه یازدهمین فستیوال مکتب تهران زیر نظر این نویسنده وکارگردان آثار خود را اجرا میکنند.این سری اجراها با نمایش «ترس از مکانهای شلوغ» به کارگردانی هانیه کاراندیش شروع و اجرای بعدی که از ۱۱ دی روی صحنه رفته است، «اژدهاک» نوشته بهرام بیضایی است. این اجرا به کارگردانی ریحانه لطفی و بازی حسن فضلی روایت به بند کشیده شدن ضحاک مار به دوش است.
سایر عوامل این نمایش عبرارتند از: نور: محمد تنها ،دکور: ریحانه لطفی موسیقی: ایمان عنایتی گریم: آیدا بابالخانی پوستر: پوریا احمدیان عکاس: نسیم روحانی
«مهندس واشینگ کلوز» داستان چالشهای زندگی یک نویسنده!
«مهندس واشینگ کلوز» اثر ابوالفضل بلغندر، کارگردانی مهدی رکنی و تهیهکنندگی سینا هاشمی اقدم روزهای پایانی هفته ساعت۱۷ در سالن شماره۱ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه میرود.
ندا ابوالقاسمی فرد، غزاله خوش سیما، پویان جناتی، ملیکا افسری راد، آرسین دژه در این اثر نمایشی به ایفای نقش پرداختهاند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: سارا، نویسنده جوانی است که با چالشهای زیادی در زندگیاش مواجه شده است و برای گذران زندگی، مجبور شده تا دست به کاری جز نوشتن بزند.
علاقهمندان جهت تهیه بلیت این نمایش میتوانند به سایت تیوال و یا گیشه سالن مراجعه کنند.
نمایش "دیوارها" داستان دردسری ناخواسته
نمایش"دیوارها"نوشتهگیریسلدا گامبارو با ترجمه فاطمه مدنی سربارانی است که با کارگردانی سیاوش مهندسی در سالن ۳ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می رود.
امیر واعظی، طاها شادفر، سیاوش مهندسی در این نمایش ایفای نقش می کنند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: نمایش دیوارها روایتگر مرد جوانی است که به دلیلی نامعلوم درگیر دردسری ناخواسته شده، او در تلاش برای بر طرف کردن سوتفاهم و رهایی از وضعیت پیش آمده مسیر روحی و عاطفی پر التهابی را پشت سر میگذارد.
نمایش «ساز مخالف» نمایشی با درونمایه اجتماعی
نمایش «ساز مخالف» به تهیهکنندگی و کارگردانی محمد صالح طباطبایی از ۲۹ آذرماه در پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه رفته است.
نمایشنامه «ساز مخالف» به قلم ستوده شفیعیپور به نگارش درآمده و در آن علاوه بر وی بازیگران دیگری همچون زهرا سحر، صدف کشوری، رحمت احمدزاده، طاهر رجبی، بهره پوزشپور و رسول مختاری به ایفای نقش میپردازند.
«ساز مخالف» نمایشی با درونمایه اجتماعی است که هر شب از ساعت ۱۸ در سالن شماره سه پردیس تئاتر شهرزاد اجرا میشود. در خلاصه داستان آمده: «آدمها به واسطه تاریکی که از محیط اطراف میگیرند از چرخه زندگی خارج میشوند».
نمایشِ «آرشِ» بیضایی در بوتیک تئاتر ایران
نمایشِ «آرش» بر اساسِ نمایشنامهای از بهرام بیضایی به کارگردانیِ حسن علیشیری، در پردیسِ تئاترِ شهرزاد روی صحنه رفت و اجرای آن تا پایان دیماه ادامه دارد.
همزمان با هشتاد و پنجمین سالگردِ تولدِ استاد بهرام بیضایی، نمایشِ «آرش» بر اساسِ نمایشنامهای از این نویسنده به کارگردانیِ حسن علیشیری، در پردیسِ تئاترِ شهرزاد روی صحنه رفت.
شبنم بهوار، حدیث پاکباطن، شیدا پشنگپور، سیّدهمریم حیدری، امیر خسروآبادی، فرهنگ زرگرباشی، شقایق سعیدی، علی شورابی، سانیا طیّبی، احسان مرادی و محمّدرضا مغانلو بازیگرانِ این نمایش هستند.
نمایش «اسکرینشات» و استقبال تماشاگران
نمایش «اسکرینشات» به کارگردانی و تهیهکنندگی اشکان درویشی از یکشنبه ۱۹ آذر روی صحنه پردیس تئاتر شهرزاد رفته است.
«اسکرینشات» به کارگردانی و تهیهکنندگی اشکان درویشی با اولین نقشآفرینی امیرحسین ترکمان خواننده سبک رپ، مشهور به امیر خلوت این روزها با استقبال تماشاگران مواجه شده است.
ارسطو خوشرزم، سحر عبدالملکی، امیرحسین ترکمان، مریم کاظمی، عباس ایمانی، صدف بهشتی، فردین رحمانپور، سپیده موسوی، متین امینی، سارا عبدالملکی، سپهر صالحی، نیلوفر پورحسین با حضور امیر خلوت و صدای محمدرضا مقدم بازیگران این اثر نمایشی هستند.
نمایش موسیقایی " رستاخیز عشق"
نمایش موسیقایی رستاخیز عشق که روایت دیدار شمس و مولانا است در پردیس تئاتر شهرزاد تمدید شد. رستاخیز عشق» نوشته محمد رحمانیان به کارگردانی حسین مسافر آستانه و تهیهکنندگی جلیل اکبری صحت در پردیس تئاتر شهرزاد تمدید شد. موسیقی این نمایش کاری از سعید ذهنی است و طراحی حرکات این نمایش را نادر رجب پور بر عهده دارد. این نمایش با صدای کوروش ایرانمهر و با همکاری گروه موسیقی رادها هر شب ساعت ۲۱ و ۱۵ دقیقه اجرا میشود.
بازیگران این نمایش عبارتاند از: اصغر فریدی ماسوله، بهزاد جاودان فرد، بهادر فاضل، محمدرضا شریفی علیایی، علیرضا شریفی علیایی، مهرداد آبجار، محمد آقاعلی اکبری، کمال رضوی، سروش پارسا، امیرحسین اسفندیاری، علی پورمراد، لاله کریمی ، نهال سرخابی، فرانک ظاهری، سارا یزدانی، سانیا مسعودی، ستاره ستاری، الینا اخوان ثالث، تیارا خادمان، آرتین جوشنی سرپرستی گروه موسیقی رادها را مرتضی یگانه راد ، مجید یگانه راد و سوگند عباسی برعهده دارند و نوازندگان گروه عبارتاند از: عاطفه عسکری، بیتا حجتی، هلیا یگانه راد، سارا جانثاری، پروین قنبری، مرتضی یگانه راد، مجید یگانه راد، سوگند عباسی
“اسفرود بی دم” یا ناگهانهایی پر تکرار
سالن ۲ پردیس تئاتر شهرزاد این روزها میزبان مخاطبان نمایشی با عنوان “اسفرود بی دم” نوشته پویا سعیدی و با کارگردانی فرشید روشنی و تهیهکنندگی جلیل اکبری صحت است.
نمایش “اسفرود بی دم'” با بازی شهروز دل افکار، میثم عبدی، حامد محمودی، محمد اسلامی، ایرج تدین، هانیه رادمهر، صفورا خوش طینت و پگاه سعیدی مخاطبانش را با ناگهانها مواجه میکند؛ ناگهانهایی پر تکرار حتی خستهکننده تر و لذتبخش تر از زندگی!
در خلاصه داستان این اثر نمایشی آمده است: «وقتی سوژهی یک مستندساز چموشی میکند، زنی نمیپذیرد این غریبهی مزاحم شوهرش است، بازجویی نمیخواهد توسط همکارش بازجویی شود، نویسندهای نمیتواند مرگش را با ماشین تایپش بنویسد و استندآپ کمدینی نمیتواند از جا بلند شود، تقابل آغاز میشود. بیخبر از این که همیشه حریف بزرگتری وجود دارد. کسی به اسمِ «یارو ارّه برقیه».
"سوگواری در خیابان ریچموند" و اعتراف اجباری
نمایش سوگواری در خیابان ریچموند به نویسندگی و کارگردانی هادی فلاح و تهیهکنندگی منوچهر هادی است که از ۱۸ دی اجرا میشود. فرزاد سهرابی، مهدی لوئیا، هادی فلاح، فرزاد دشتی، کسری رییسی، مهسا میرکاظمی، مرتضی رضائی، مهدی کیان و محسن اصغری بازیگران این نمایش هستند.
درخلاصه داستان این اثر نمایشی آمده است: وقتی بخوان ازت اعتراف اجباری بگیرن کاری نمیتونی بکنی، باید زیر بار حرف زور بری.
فرزاد سهرابی،مهدی لوئیا، هادی فلاح، فرزاد دشتی، کسری رییسی، مهسا میرکاظمی، مرتضی رضائی، مهدی کیان، محسن اصغری در این نمایش ایفای نقش می کنند
" فریگیس و جادوی دژم خان" برای کودکان
نمایش فریگیس و جادوی دژم خان به نویسندگی و کارگردانی سیندخت ابدالی است که از از ۲۸ دی تا ۲۰ بهمن (فقط روزهای پنجشنبه و جمعه) در پردیس تئاتر شهرزاد-سالن ۳ ویژه کودکان اجرا میشود.
درخلاصه داستان آن آمده است: امید... امید همون چیزیه که هر نوجوونی لازم داره، امید همون چیزیه که فریگیس باید پیداش کنه.
نادیا شکوری بازیگر این نمایش است و عروسک گردان های این نمایش عبارتند از: درسا آقایی، مانیا یوسفی، محیا رحمتی، آوینا اکار، ریحانه آقایاری، آتنا رحیمیان، دایانا شاکردوست پرور، آرنیکا داوری، سارینا میراحمدی، غزل فتاح دماوندی
«شُل بِمُل» یک موزیکال عاشقانه
نمایش موزیکال_عاشقانه «شلُ بِمُل» به نویسندگی سینا شیخی، تهیهکنندگی علیرضا جلالی و طراحی و کارگردانی مهدیه نساج، در بوتیک تئاتر ایران میزبان مخاطبان خواهد بود.
مهدیه نساج و سینا شیخی بازیگران این نمایش موزیکال هستند.کیومرث مرادی، نویسنده و کارگردان تئاتر نیز مشاور کارگردان این نمایش است.
در خلاصه داستان کار آمده است: «شلُ بِمُل» یک عاشقانه فارغانه موزیکاله که قراره هیجاناتی که ته قلبمون دارن خاک میخورن رو حسابی بتکونه....»
علاقهمندان میتوانند با مراجعه به سایت تیوال، بلیت اجرای ویژه این موزیکال عاشقانه را خریداری کنند.
اجرای محیطی "تناقضات" در بوتیک تئاتر ایران
نمایش "تناقضات" به نویسندگی و کارگردانی سجاد حسین پور به صورت محیطی در بوتیک تئاتر ایران از۲۲ دی میزبان علاقمندان می شود.
رایا مرادی، الینا اللهیاری، ملیکا سجودی، پگاه محقق، مسعود جوادی، اردلان نادری، ستایش محمودی، علیرضا عابدی، ملیکا ترابیان، علیرضا فرماس پی، مهدی عمویی، داوود مرادی، مهدی پورکریمی بازیگران این اثر نمایشی هستند.
سایر عوامل این نمایش عبارتند از:مشاور پروژه: محمود رشیدی، سرپرست گروه کارگردانی و برنامه ریز: سیدمرتضی معصومی،دستیاران کارگردان: پارسا صفری، مهدی عمویی، مهدی پورکریمی
در خلاصه داستان این اثر نمایشی آمده است: روایتی از آخرین فیلم یک کارگردان مقتول که دوازده اپیزود جنایی بر اساس دوازده پرونده مستند، که کارگردانی قبل از قتلش قرار است آن را کارگردانی کند.
دکتر «قطبالدین صادقی» در افتتاحیه نمایش «دلاور سرزمین غرب»:هر چیزی کهنتر باشد، برای ما مقدستر است، باید یاد بگیریم دیالوگ داشته باشیم.اجراهای نمایش «دلاور سرزمین غرب» چهارشنبه شب (۱۳ دیماه) با حضور دکتر «قطبالدین صادقی» (استاد دانشگاه، نمایشنامهنویس، مترجم و کارگردان تئاتر، بازیگر سینما و تلویزیون) آغاز شد.
نمایش «دلاور سرزمین غرب» به نویسندگی «جان میلینگتون سینگ»، کارگردانی «رضا ساغری» و تهیهکنندگی «امیرمسعود هیدارن»، چهارشنبه ۱۳ دیماه در تماشاخانه نوفللوشاتو میزبان دکتر «قطبالدین صادقی» بود.
صادقی پیش از شروع نمایش گفت:« مایه مباهات بنده است که در شب گشایش این نمایش، به تماشای آن بنشینم و خوشحالم که چراغ این تماشاخانه خاموش نیست. یکی از نشانههای بارز جامعه مدنی و پیشرفته و جامعهای که از زندگی غریزی دور است، برخورداری از تئاترهای فراوان است. از یونان باستان تا امروز، این الگوییست برای داشتن یک فرهنگ والا و مدنیت پیشرفته. در همه جهان یکی از پایگاههای فکری و فرهنگی که در آن مثل ذرهبین هم روی مسائل زوم و تحلیل میکنند یا برخورد و نقد میکنند و هم اینکه احساسات بزرگ بشری را یک بار دیگر با یک نگرش تازه و تعمیق دوباره در پیش چشم شهروندان میگشایند تا انسان بتواند به مدارج بهتری از اندیشه و احساسات ژرفتری از عواطف خود دست پیدا بکند».
این کارگردان تئاتر ادامه داد: «تمام این موارد باعث میشود ما با هم کمی مهربانتر باشیم و انسانیتر رفتار بکنیم و از همه مهمتر چیزی که یونانیان کشف کردند و هرچند دیر اما خوشبختانه به ما هم رسیده، اینست که یاد بگیریم دیالوگ داشته باشیم. اساس درام دیالوگ است. دیالوگ یعنی دو سوی یک مجادله، یک دعوا و درگیری که به یک اندازه حق ابراز وجود دارند، یعنی همانقدر که شما حق دارید سخنتان را به میان بیاورید و از نقطهنظرات خودتان دفاع بکنید، به همان اندازه باید به مخالفتان میدان بدهید تا از نقطهنظرات و بیانات و مکنونات دلش دفاع بکند. به قول ناصرخسرو در دو جای دنیا هنر انسانی، شلاق یا تازیانه عقیده است. ما باید از این تازیانه عقیده برای بیان مسائل و درگیریهای اجتماعیمان یا احساسات نیکی که به آن نیاز داریم تا یک جامعه خوب داشته باشیم، دفاع بکنیم و به معرض تماشا بگذاریم».
دکتر صادقی افزود: «تئاتر فقط سرگرمی نیست، بلکه هم گستره اندیشه را در بر میگیرد و هم گسترش دادن عواطف و احساسات بزرگ انسانی را. امیدوارم نمایش «دلاور سرزمین غرب» در این راستا و تماشاخانه «نوفللوشاتو» در این سمت و سو حرکت بکنند و به ما بیش از آنچه میدانیم، چیزی بیاموزند. ما برای همین آمدهایم».
همچنین قطبالدین صادقی در پایان اجرا، درباره نمایشی که دیده بود، گفت: «مفهوم پدرکشی در فرهنگ غرب گناه نیست. من سالها ادبیات تطبیقی درس دادم. ما در جهان ۸۳ قصه داریم مثل «رستم و سهراب» که مربوط به جنگ پدر و پسر است و در اغلبشان به کشتن پدر منجر میشود، مثل «ادیپ» اما در شرق اینگونه نیست. اینجا در واقع پسر کشته میشود! جهت نگرش تاریخی و فلسفی در غرب رو به جلوست و نگرش ما رو به عقب، یعنی هر چیزی کهنتر است، برای ما مقدستر است، ولی برای آنها هر چیزی جدیدتر باشد، مبارک است. نمایشنامه «دلاور سرزمین غرب» به این موضوع میپرداخت و پروژه ناتمام کشتن پدر را در صحنه پایانی به سرانجام رساند. آن جشن شبیه به گروتسک جمع که قاتلی را تقدیس میکنند، کمی با فرهنگ ما متفاوت است. اگر اینگونه باشد، باید از زاویه نقد و تمسخر و خنده با آن روبهرو بشویم که دوستان در این کار، لحن جدی نمایش را به لحن کمیک برگرداندهاند که شاید به این طریق فاصلهای انتقادی بگیرند از موضوع تا به این مساله بخندند، چون برای ما همیشه پدران و پدرانشان مقدس بودهاند. خسته نباشید و دستمریزاد میگویم به این گروه که در یک کار هماهنگ خیلی تلاش کرده بودند. همینکه یک گروه دور هم جمع شده و توانستهاند با تبادل احساسات و اندیشه و تکنیک چنین نمایشی را به سرانجام برسانند، در جای خودش قابل تحسین است».
گفتنی است در پایان نخستین اجرای نمایش «دلاور سرزمین غرب»، با پخش ویدیویی از زندهیاد «محمدمعین هیدارن» (فرزند امیرمسعود هیدارن، تهیهکننده نمایش) یاد و نام آن مرحوم گرامی داشته شد. او در نمایش پیشین گروه، به عنوان طراح نور همکاری داشت. رضا ساغری ضمن ادای احترام به حضور دکتر صادقی در شب افتتاح نمایش، اجرای آغازین خود را به روح محمدمعین هیدارن تقدیم کرد.
همچنین «آتش تقیپور»، بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون، جمعه شب (۱۵ دیماه) مهمان ویژه اجرای این نمایش بود.
نمایش «دلاور سرزمین غرب»، استثناً امشب (شنبه ۱۶ دیماه) نیز اجرا میشود.
در این نمایش، پویا جلالی، مبینا کلاته، راحله فاطمی، اشکان مهربخش، علی خالقی، امیرحسین زارعیان، مهدی اسکندری، حدیثه محموداُف، آویسا شریفی، آرینا دوده، ملینا مشایخی، جلال شهسواری، امیرحسین دهقان، مهدی مجنونی، فرهام محمدی و حسین شینی، ایفای نقش میکنند.
نمایش «دلاور سرزمین غرب» هر شب ساعت ۲۱:۱۵ در تماشاخانهی نوفلشاتو روی صحنه میرود.
انگیزه اجرای «توافقنامه»کورش سلیمانی: نسل ما خیلی هم عجول نبود، برای نان و نام کار نمیکنیم.کورش سلیمانی گفت: هدفگذاریمان این نیست که از تئاتر پول دربیاوریم چون همه ما بنیه اقتصادی تئاتر را میدانیم. البته که همه نیاز داریم و خوشبختانه در حد خوبی بازگشت سرمایه داشتهایم و بچهها از نظر جایگاه حرفهای هم وضعیت قابل قبولی دارند و دنبال کسب نام هم نیستند و این گونه است که بر اصل کار متمرکز میشویم.
تابستان سال گذشته کورش سلیمانی به توصیه اصغر نوری نمایشنامه «توافق نامه» را خرید، از درِ شهرکتاب که بیرون زد، همان جا در خیابان نشست و یک نفس، کل نمایشنامه را خواند.
او متن بعدی خود را پیدا کرده بود؛ نمایشنامهای فرانسوی نوشته فیلیپ کلودل با ترجمه شهلا حائری.
این نمایشنامه حالا با بازی خود او و بهنام تشکر و رامین ناصرنصیر در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است و با استقبال تماشاگران هم رو به رو شده.
اجرای این نمایش فرصتی شد تا با این هنرمند گفتگویی مفصل داشته باشیم درباره حضورش در عرصه کارگردانی به صورت حرفهای که به حدود ۱۰ سال میرسد و سبب شده تا او دیگر صرفا یک بازیگر نباشد.
سلیمانی در گفتگوی خود با ایسنا از ورودش به کارگردانی میگوید، بابت وضعیت فعلی تئاتر نگرانی دارد و متاسف است که تنگناهای اقتصادی سبب شده برخی اتفاقات روی صحنه تئاتر رخ بدهد که هیچ ربطی به این هنر ندارد.
او که در ۱۰ سال اخیر بیشتر به عنوان کارگردان در تئاتر حضور داشته است، در آغاز این گفتگو درباره تمرکزش بر کارگردانی تئاتر در این سالها توضیح میدهد: «تحصیلات لیسانسم کارگردانی بود و ارشدم ادبیات نمایشی . یعنی بازیگری نخواندم ولی چون از سالها قبل در کرمانشاه بازیگری را آغاز کرده بودم، آن را ادامه دادم. در دوره دانشکده به عنوان بازیگر و کارگردان در جشنواره دانشجویی که جهاد دانشگاهی برگزار میکرد، حضور داشتم. بنابراین گرچه بیشتر مشغول بازیگری بودم ولی دغدغه کارگردانی هم داشتم. ولی این روند متوقف شد تا اوایل دهه ۹۰ که ابتدا نمایشنامه «مسافران» آقای رحمانیان را در فرهنگسرای ارسباران اجرا کردم و بعد از آن، امیرعلی نبویان نمایشنامه «ناگهان پیت جلبی» را مطرح کرد و شروع کارگردانی حرفهای من در این ۱۰ سال از همین کار بود که ابتدا در باشگاه دانشجویان دانشگاه تهران و بعد در تماشاخانه سنگلج روی صحنه رفت و به عنوان پرتماشاگرترین نمایش این تماشاخانه در آن سال معرفی شد. شاید این توفیق و استقبال مردم و نقدهای مثبت بر من تاثیر گذاشت و فکر کردم حالا که درس کارگردانی خواندهام و تجربیاتی هم دارم، وارد فضای حرفهای بشوم.»
او سالهایی را یادآوری میکند که تئاتر ایران چند سالن محدود داشت، مجموعه تئاترشهر، تالار مولوی که ویژه دانشجویان بود و تماشاخانه سنگلج که فعالیتش افت و خیزهایی داشت.
به خودمان اجازه نمیدادیم به اجرای عمومی فکر کنیم
سلیمانی با یادآوری فضای تئاتر در آن مقطع و با اشاره به ویژگیهای نسل خودش ادامه میدهد: «نسل ما خیلی هم عجول نبود. ما بعد از فارغالتحصیلی، به این فکر میکردیم که الان چه کسانی در جایی مانند تئاتر شهر کار به صحنه میبرند. چون آن دوره سالنهای تئاتر هم بسیار محدود بود و مانند امروز تماشاخانههای خصوصی وجود نداشت. از طرف دیگر در این سالنهای محدود، استادان بزرگی مانند بهرام بیضایی، حمید سمندریان، علی رفیعی، قطبالدین صادقی، خانم پروانه مژده یا نسل بعدی مانند آقایان رحمانیان، علیرضا نادری، یعقوبی، امجد و ... مشغول به کار بودند که اصلا ما به خودمان اجازه نمیدادیم به اجرای عمومی نمایشی فکر کنیم. حالا درست یا غلط، نگاه ما چنین بود. توقع ما شرکت در جشنواره دانشگاهی بود و اجراهای ۵، ۶ روزه در پلاتو هنرهای زیبا.»
بعد از «ناگهان پیت حلبی» که یک کار ایرانی طنز با مباحث جدی درباره مباحث فرهنگی بود، سال ۹۶ نمایش «فالو می» را بر اساس نمایشنامه «چشم عمومی» نوشته پیتر شفر در تالار مولوی روی صحنه برد، نمایشی با موضوع عشق و اینکه چگونه روابط عاشقانه زوجها به سردی میگراید.
سال ۹۷ با اجرای «خرده نان» سپری شد که این نمایش نیز چون دو اثر قبلی با استقبال تماشاگران رو به رو شد.
کارگردان، انتخاب میکند ولی بازیگر، انتخاب میشود
با اجرای این آثار، کورش سلیمانی، دیگر خود را در مقام کارگردان تثبیت کرد.
او درباره انتخاب این شاخه توضیح میدهد: «در کارگردانی، خودت انتخابگری ولی در بازیگری، انتخاب میشوی حالا یا شانس داری و برای کاری دعوت میشوی که مطابق سلیقه و نگاهت به جهان باشد که ممکن است کمتر پیش بیاید ولی در کارگردانی، دستت بازتر است برای اینکه مطابقه میل خودت کار کنی. این ویژگی کارگردانی سبب شد که از همان دوران دانشجویی درگیر این موضوع باشم. همچنانکه در دوره دانشجویی نمایش «چند و چون به چاه رفتن چوپان» را در جشنواره دانشجویی اجرا کردم که چند جایزه اصلی را برد ولی در آن سالها مثل الان، خیلی فضا برای دانشجویان باز نبود. الان یک کار موفق دانشجویی در فضای حرفهای هم اجرا میشود که خوبیها و بدیهایی دارد ولی آن سالها برای اینکه یک دانشجوی فعال بخواهد وارد فضای حرفهای بشود، شرایط خیلی دشوار بود. بنابراین با احتیاط میتوانستیم به کارگردانی فکر کنیم و این شد که بین خواسته و عمل، فاصلهای افتاد تا اینکه در دهه ۹۰ سعی کردم به صورت جدی به این سمت بیایم.»
همیشه خودم تهیهکننده بودهام
سلیمانی که در اجرای نمایشهایش، تهیهکنندگی را هم بر عهده دارد، در این باره نیز میگوید: «در تمام این سالها خودم کارهایم را تهیه کردهام. به این صورت که در سریال یا پروژهای بازی میکردم و پولی میگذاشتم برای ساخت تئاتر و خدا را شکر که همه هزینهها باز میگشت.»
او در پاسخ به این پرسش که آیا بنا دارد تا این رویه را ادامه بدهد، میگوید: «طبعا آدم وقتی فعالیتی انجام میدهد، به بازخوردش فکر میکند. خوشبختانه در تمام این کارها ، ارتباط خوبی با تماشاگران داشتهام. بسیاری از تماشاگران همین اجرا، کسانی هستند که کارهای قبلی ما را هم دیدهاند. از طرف دیگر بحث گروه هم مهم است. بیشتر اعضای گروه، همدورهایهای من از دوران دانشکده هستند و ما تقریبا یک تیم ثابت هستیم. خوشبختانه نوع نگاه همکاران من هم این است که ما برای نان کار نمیکنیم. نمیگویم این کار بد است ولی هدفگذاریمان این نیست که از تئاتر پول دربیاوریم چون همه ما بنیه اقتصادی تئاتر را میدانیم. البته که همه نیاز داریم و خوشبختانه در حد خوبی بازگشت سرمایه داشتهایم و بچهها از نظر جایگاه حرفهای هم وضعیت قابل قبولی دارند و دنبال کسب نام هم نیستند و این گونه است که بر اصل کار متمرکز میشویم. یعنی اصل موهبتی به نام تئاتر که با آن آشنا شدهایم یعنی تئاتری که هم به خودمان حال خوبی میبخشد و هم سبب میشود با مردم روزگار خودمان که دردمند مشکلات گوناگونی هستند؛ از مسائل روانی تا اجتماعی و ... گفتگویی برقرار کنیم. از این زوایه، تئاتر برای ما وظیفهای اجتماعی است. اگر قائل باشیم به اینکه هر یک از ما در جایگاهی که هستیم، مسئولیت داریم، این روند ما بر اساس این مسئولیت ادامه پیدا میکند.
ادای دین به شاعران
او البته از یک کار دیگرش هم یاد میکند؛ نمایش «فرودگاه پرواز شماره ۷۴۵» که در قیاس با دیگر نمایشهایش شخصیتر است: «تنها کاری که در این مجموعه کمی شخصیتر بوده و با افتخار از آن یاد میکنم، همین نمایش است که متن آن نوشته استاد احمدرضا احمدی بود که نوعی ادای دین به شاعران بود و ادای دینی ویژه به شخص ایشان چراکه خیلی دوست داشتند این متن به صحنه بیاید. متن دشواری هم بود ولی با کمک همکاران و دوستان بازیگرم، خوشبختانه اجرای قابل قبولی داشت و ایشان و خانوادهشان بسیار خوشحال شدند و آنجا هم تلاش کردیم صدای شاعران را به گوش مردم برسانیم که چه شرایط دشواری دارند و البته بعد از بعد از آن دوباره به روال قبلی خود بازگشتیم.
اگر پیگیر نمایشهای کورش سلیمانی بوده باشید، متوجه میشوید که او اغلب نمایشنامههایی انتخاب میکند که با حال و هوای مردم ما همسو باشند.
او خود درباره انتخاب نمایشنامههایش میگوید: «این به همان مسئولیت اجتماعی برمیگردد. ما فقط برای دلخوشی خودمان کار نمیکنیم. هرچند کار تئاتر برایمان بسیار لذتبخش است و رویارویی با تماشاگر و دیدن حال خوب او، نهایت شادی من است. همچنانکه به بچههای گروه هم میگفتم برای من تئاتر مانند یک چشمه زلال است که دوست دارم هر کس به اندازه کف دستی از آن بنوشد. به همین دلیل در هنرهای دراماتیک، انتخاب متن خیلی مهم است. بگذریم که نمایشنامهنویسی در سالهای اخیر در فضای تئاتری ما بشدت تضعیف شده. یعنی اصلا شرایط شبیه دهه ۷۰ نیست. الان چند نمایشنامهنویس اثرگذار مانند نمایشنامهنویسان آن دوره داریم. در میان نسل جدید، نخبگان بسیاری هست ولی آن جریان، دیگر وجود ندارد.»
تئاترمان نباید ابتر شود
سلیمانی در پاسخ به اینکه آیا این وضعیت میتواند به دلیل تضعیف تئاتر اجتماعی در دههای اخیر ایجاد شده باشد، تاکید میکند: «بله. بخشی از این ماجرا برمیگردد به اینکه دوستان سیاستگذار بدانند تئاتر اجتماعی موثرترین شکل تئاتر است و شکلگیری تئاتر از آغاز با رویکرد اجتماعی بوده. دوستان سیاستگذار از سالها پیش باید میدانستند که نباید تئاترمان ابتر شود و صرفا به سمت انتزاع برود و فقط بر فرم تکیه کند و تماشاگر را دست خالی به خانه روانه کنیم. هرچند در هنر زیبایی بسیار مهم و اصل است اما فرم و محتوا در کنار هم کامل میشوند. مانند یک لیوان بلوری زبیا که اگر خالی باشد، نمیتواند رفع تشنگی کند، آبی هم که در دست داریم اگر در ظرفی نباشد، قابل عرضه نیست. یعنی هر دو در کنار هم باید باشد ولی به نظر من این مشکل جدی وجود دارد که در این سالها بیشتر به آن لیوان توجه کردهایم و کوشیدهایم آنچه را در تئاتر روز دنیا در حال وقوع است، پیاده کنیم ولی الان معنا و معجزه تئاتر، کمرنگ شده. به همین دلیل برای اجرای یک اثر شاید بیشترین زمان را صرف انتخاب متن میکنم . برخی دوستان میگویند فقط متن خارجی کار میکنی در حالیکه ایرانی یا خارجی بودن برایم مهم نیست. بلکه حرفی که آن کار میزند و نسبت آن با روزگار ما مهم است.
سلیمانی در صحبتهایش از هنرمندی مانند علیرضا نادری یاد میکند و همین یاداوری سبب میشود از او بپرسیم هیچ در فکر آن هست که نمایشنامهای از نادری اجرا کند.
او در پاسخ به این کنجکاوی ما، نادری را یکی از مهمترین چهرههای نمایشنامهنویسی بعد از انقلاب مینامد و ادامه میدهد: «آقای نادری تجربه زیسته بسیاری دارد و چون از طبقهای آشنا با درد مردم به فضای تئاتر آمده، کارهایش بسیار اثرگذار است. در زمینه تئاتر اجتماعی، یکی از بهترین نمایشنامهنویسان ماست مانند محمد یعقوبی که متاسفانه از حضور هر دو آنان محرومیم ولی از نویسندگان مورد علاقه من هستند. امیدوارم بعد از تجربهای که در دوره دانشجویی داشتم، دوباره یکی از کارهای ایشان را به صحنه بیاورم.»
این هنرمند تئاتر در این بخش از گفتگو از علاقهاش به اکبر رادی هم صحبت میکند: «یکی دیگر از نویسندگان مورد علاقهام، آقای رادی است که به نظرم نویسنده قدرنادیدهای است. با احترام به همه عزیزانی که کارهای ایشان را حتی گاه به خوبی به صحنه بردهاند، به نظرم چیز دیگری در متون ایشان هست که جا دارد نگاهی دوباره به آثارشان بیندازیم چون کارهای ایشان هم به شدت اجتماعی و بدون تاریخ مصرف است زیرا درباره انسان نوشته و آنچه را در نقدها درباره تاثیرپذیری ایشان از چخوف و ایبسن مطرح شده، مبارک میدانم چون به شدت اجتماعی هستند و بسیار مشتاقم شرایطی باشد که از همه این نویسندگان کار کنم. اینکه گفتم شرایط، باید یادآوری کنم که گاه شرایط اجتماعی بر کار ما تاثیر میگذارد. مثلا اجرای «سکوت سفید» همزمان شد با آبان سال ۹۸ و گرانی بنزین یا «فرودگاه...» در زمان اوجگیری امیکرون روی صحنه رفت. ما با این چالشها کار کردهایم.»
اگر خانه ما مشکلی داشت، رهایش میکنیم؟
سلیمانی در میان صحبتهایش از وظیفه اجتماعی هنرمند در توجه به روزگار خود سخن گفت و از او میپرسیم به دلیل همین وظیفه اجتماعی است که الان دارید کار میکنید؟ که پاسخ میدهد:« نکته بسیار مهمی است. به هر نظری احترام میگذارم. حق شماست که کار نکنید و حق من است که کار کنم. این محترم است اما دیدگاهی که برای کار کردن دارم، از اینجاست که به گفته آقای سمندریان، این صحنه، خانه ما است. آیا من باید این خانه را حتی اگر مشکلی دارد، مثلا در و پنجرهاش ایرادی دارند، رها کنم؟ منِ نوعی یک وظیفه اجتماعی دارم. آیا از تعطیلی تئاتر و کار نکردن ما مردم سود میبرند. میدانم همه دوستان ما دغدغه اجتماعی دارند اما این را هم میدانم که هرگز نباید تئاتر را تعطیل کنیم چون با تعطیلی هر نمایشی، چراغی در شرایط فرهنگی ما، خاموش میشود و من این را شایسته نمیدانم. البته در اینکه دشواریهایی وجود دارد و تئاتر ما دارد انحرافهای جدی پیدا میکند و شاید دلیل برخی از دوستان برای کار نکردن، همین باشد، شکی نیست.»
به صِرف شهرت در فضای مجازی، نباید وارد تئاتر شد
او در پاسخ به اینکه منظورتان از انحرافات جدی چیست؟، توضیح میدهد: «کارهایی را که روی صحنه میآید، رصد کنید، بردن تئاتر به سمت تجاریِ صِرف غلط است و این به خود ما برمیگردد. همچنانکه بیتوجهی دولت به بحث اقتصاد تئاتر و حمایت نکردن از گروههای تئاتری نیز برمیگردد. با قطع حمایت دولت، هنرمند تئاتر به ناچار ، برای تامین هزینهها به روشها و ابزارهایی روی میآورد که اصلا ربطی به تئاتر ندارد. من به همه کسانی که علاقهمند به حضور در عرصه تئاتر هستند، احترام میگذارم اما دلیل حضور دوستانی که تازه به این عرصه وارد میشوند نباید صرفا شهرتشان در فضای مجازی و اینستاگرام و فضاهایی از این دست باشد. از سوی دیگر اطلاق عنوان «پرفروش» در تئاتر یکی دیگر از اشکالاتی است که در این سالها پدید آمده. تقلیل تماشاگر به بلیت، اجحاف بزرگی است.
سلیمانی شرایط امروز تئاتر را با آنچه از استادانش در دانشکده هنرهای زیبا آموخته مقایسه میکند و این تفاوت را غمانگیز میداند و ادامه میدهد: «در دانشگاه یاد گرفتیم، تفکری را با زبان هنر و اصول زیباییشناسی با تماشاگر مطرح و با او دیالوگ برقرار کنیم. همه اهمیت تئاتر، برقراری همین دیالوگ است. انحرافهایی که میگویم، قابل رفع است. باید کمی برگردیم به اینکه کجا بودیم و کجا میرویم. استادان ما مثلا آقای سمندریان، تئاتر را ابزاری برای انتقال اندیشه میدانستند، این تلقی از تئاتر الان کجاست؟ نمیخواهم بدبین باشم ولی فکر میکنم کمی از این تلقی عقب رفتهایم. با این حال بر اساس همان وظیفهمان گفتیم در این بازار تئاتر، کالای خود را ارایه کنیم و خوشحالم که هنوز خریدار دارد و با تمام اتفاقاتی که رخ داده، هنوز کارهایی مثل کار ما تماشاگر دارد.
متن، بدجوری قلاب انداخت
حالا دیگر میرسیم به نمایش اخیر او؛ «توافقنامه». متنی که سلیمانی به توصیه اصغر نوری، مترجم تئاتر با آن آشنا شد.
او در این باره میگوید: «تابستان سال ۱۴۰۱ در جست و جوی متنی بودم برای اجرا. میدانستم اصغر نوری مشغول مدیریت ترجمه چند اثر است و از او پرس و جو کردم که این نمایشنامه را که به قلم شهلا حائری ترجمه شده، معرفی کرد. به شهر کتاب مرکزی رفتم و همان جا در در خیابان نشستم و یک ساعته آن را خواندم و متن برایم قلاب انداخت. تیر ماه همان سال تقاضای اجرا در تئاتر شهر را داده بودیم که به نتیجهای نرسید و به ما زمانی را دادند که من و بهنام تشکر، دیگر بازیگر نمایش، درگیر فیلم بودیم و خواستار جا به جایی شدیم که نشد و عملا امکان اجرای ما در تئاتر شهر از بین رفت. من تئاترشهر را خیلی دوست دارم. هم برای اعتبار خودمان دوست داشتیم در آن کار کنم و هم اینکه فکر کردیم اگر نمایش ما موفقیتی به دست آورد، کمک کنیم تا تئاترشهر دوباره رونق بگیرد.»
چالشی که هنرمندان بزرگ جهان تجربه کردهاند
او که در این نمایش علاوه بر کارگردانی، ایفاگر یکی از نقشهای اصلی کار هم هست، درباره دشواری کارگردانی و بازیگری به صورت همزمان میگوید: «یکی از چالشهای بزرگم در این کار همین بود. به جز یکی دو تجربه دانشجویی، در کارهای خودم بازی نمیکردم. البته که بازیگرم و دغدغه بازیگریام همچنان سر جای خود باقی است ولی پرهیز میکردم از بازی در کارهای خودم. در نمایش قبلی به عنوان گوینده رادیو، فقط صدایم حضور داشت و دیدم میتوانم برای یک ساعت و اندی ذهنم را از کارگردانی دور کنم. در این نمایش سه بازیگریم و فکر کردم خودم یکی از نقشها را بازی کنم. هم چالش جذابی است و هم در دنیا خیلی از هنرمندان را داریم که همزمان در آثار خود بازی میکنند و اتفاق نویی نیست. نمونه موفقش در تئاتر خودمان کارهای آقای پارسا پیروزفر است که همیشه درخشان بوده. به هر حال کار کردیم و فکر میکنم تجربه ناموفقی نبود. سختی کار، با حضور دو بازیگر دیگر، بهنام تشکر و رامین ناصرنصیر آسان شد. بدون این دو عزیز، شاید اصلا نباید سمت این کار میرفتم. همراهیشان خیال مرا آسوده کرد. خوشبختانه فضای صحنه و پشت صحنه ما خیلی امن است و بازیگران برای یکدیگر کار میکنند و عوامل پشت صحنه هم همینطور.»
حضور مغتنم بهنام تشکر و رامین ناصرنصیر
سلیمانی که همچنان به چاپ بروشور و تمرینهای چند ماهه در تئاتر پایبند است، درباره وفاداری خود به این اصول میگوید: «همه جزییات برایم مهم است از پوستر و بروشور تا تمرین چند ماهه. اصلا یکی از دلایلی که تئاترشهر نرفتم این بود که مثلا بهمن به من گفتند اسفند اجرا کنید که گفتم اصلا مدل من این نیست که یک ماهه کار آماده کنم. با این دو بازیگری که هر کدام بیش از ۳۰ سال سابقه تئاتر دارند و پرکار هم هستند، بیش از ۵۰ جلسه تمرین داشتیم. سه نفره کار میکردیم. پروسه خیلی دلچسبی داشت که حالا دلتنگش هستم چون اصولا در تئاتر دوره تمرین خیلی مهم است.»
از او میپرسیم از ابتدا انتخابتان همین دو بازیگر بودند؟ که پاسخ میدهد: «با بهنام تشکر دوست و همکار بودیم و به جهت نوع نگاهمان به هستی و تئاتر و اینها خیلی مترصد همکاری بودیم و اولین گزینهام بود. درباره نقش رامین ناصرنصیر گزینههای مختلفی به ذهن میآمد ولی به یکباره به ایشان رسیدیم که الان از این انتخاب خیلی خوشحالیم. بهنام و رامین با اینکه درگیر کارهای دیگر هم بودند ولی از آنجاکه بسیار متعهدند، کاملا در اختیار این کار بودند. شاید باورتان نشود که این دو بازیگر با اینکه خستهتر از من بودند، زودتر از من میآمدند سر تمرین؛ عاشقانهتر و با شوق بیشتر و جزو چند بازیگر خوبی هستند که قطعا برای این دو نقش مناسب هستند.»
کورش سلیمانی با بیان اینکه اجرای نمایش «توافقنامه» تا اواخر دی ادامه دارد، تاکید میکند: «میخواهیم حال خودمان خوب بشود و این حال خوش به مخاطب هم تسری پیدا کند و چه چیزی از این با ارزشتر که به یکدیگر حال خوب ببخشیم.»
منبع: ایسنا
آرمان شهبازی هَوَسِ کُشتنِ شهرزاد را دارد از پوستر نمایش «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان» به کارگردانی آرمان شهبازی و طراحی سجاد نجفی رونمایی شد.به گزارش روابطعمومی گروه، آرمان شهبازی کارگردان و بازیگر تئاتر، از روز پنجشنبه، ۲۸ دیماه ۱۴۰۲، نمایش «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان» اثری از نویسنده فرانسوی زَویه دورَنژه را برای نخستین بار در ایران و در سالن شماره ۲ پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه میبرد. پیش فروش این نمایش نیز در سایت تیوال، از امروز و همزمان با رونمایی پوستر نمایش آغاز شد.
تهیهکنندگان نمایش «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان» هاتف کلاته و طاها نوریشادکام هستند و بازیگران به ترتیب ورود به صحنه عبارتند از: سیامکاحمدی، رضا بهرامی، هیراد محمدی، مهشید گودرزی، نغمه آقازاده، ابولفضل وزیری. همچنین از اعضای گروه موسیقی این نمایش میتوان به؛ خواننده: مرتضی صرافی، گیتار: امیررضا گرانپایه، درام: مهراد عباسی، فلوت کلید: هانیه تائبی اشاره کرد.
نمایشنامه این اثر در سال ۱۳۹۸ به قلم "زیبا خادمحقیقت" در نشر نیماژ ترجمه شده و شاخصه بارز آن زبان طنز و خشونت کلامی در دیالوگهای آن است و نویسنده میکوشد افراد تنهایی را که با یاس و نومیدی در تلاشاند به فرصتهای زمان حال خود روح بدهند را به نمایش بگذارد.
آرمان شهبازی کارگردان این اثر، که دانش آموخته ادبیات نمایشی در مقطع کارشناسی ارشد است، سابقه کارگردانی نمایشهای «روغن کنجد» و «تا باران چند پاییز مانده»، «قتل در کازابلانکا»، «اتاق ۲۰۲۸»، «موقعیت رابو» و تجربه بازی در «بانو گشسب»، «غریب قریب»، «به خواهرم نگو» را دارد.
در «هَوَسِ کُشتن رویِ نوکِ زبان»، آرش رهبری مشاور تهیه، علی عباسی مجری طرح، طراح صحنه: سعید یزدانی، طراح لباس: آرمان شهبازی، طراح نور: رضا خضرایی، طراح پوستر: سجاد نجفی، طراح گریم: وحدت سرچونی، مجری گریم: سمیرا دارالوداع، برنامهریز: بهزاد رحمانپور، دستیاران کارگردان: امین محمودی و هانیه تائبی، مدیر تولید: بهار سعوه، مدیر تبلیغات: امیر پارسائیان مهر، مشاور رسانه: عباسعلی اسکتی، مدیر روابط عمومی: الناز شاهد، دستیار روابطعمومی: داوود طلوعی، ساخت تیزر: حمیدرضا طاهر، عکاسان: همایون تمدن و مهسا میرقدری، به کارگردان اثر یاری میرسانند.
یادآور میشود نمایش «هَوَسِ کُشتن روی نوک زبان» از ساعت ۲۱:۱۵ روز پنجشنبه ۲۸دیماه۱۴۰۲ در سالن شماره ۲ پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه میرود. همچنین پیش فروش نمایش در سایت تیوال آغاز شده و مخاطبان میتوانند برای تهیه آنلاین بلیت اقدام کنند.
در اجرایی با استقبال گسترده تماشاگرانهنرمندان و مسئولان تئاتر به تماشای "همکارها" نشستند.ایرج راد، محسن حسینی ، رضا گوران و... روز جمعه ۱۵ دی ماه به تماشای نمایش «همکارها» نشستند.
نمایش «همکارها» به کارگردانی پریسا محمدی روز جمعه با حضور جمعی از هنرمندان تئاتر، تئاتر عروسکی و با استقبال گسترده تماشاگران روی صحنه رفت. با استقبال تماشاگران بلیت های این نمایش از ساعاتی قبل به پایان رسیده و فروش بلیت خارج از ظرفیت آغاز شد.
در این اجرا ایرج راد کارگردان و بازیگر پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، محسن حسینی کارگردان و بازیگر شناخته شده تئاتر و سینما، رضا گوران طراح صحنه و کارگردان صاحب نام تئاتر به عنوان مهمان ویژه حضور داشتند.
در بین تماشاگران این روز اساتید و چهره های هنری تئاتر و تئاتر عروسکی همچون سید جواد یحیوی، بهرام بهبهانی، دکتر محمد میرحسینی، شادی امیری، الهه پورجمشید، سید جواد روشن، محمود مداحی، هدیه حاجی طاهری و... دیده می شدند.
نمایش «همکارها» نوشته جان هاج که معین محبعلیان آن را ترجمه کرده، روایت آخرین روزهای نویسنده روس در زمان اتحاد جماهیر شوروی است که قصد دارد به مناسبت ٦٠ سالگی استالین برایش نمایشنامه بنویسد. این نویسنده بریتانیایی برای نمایشنامه «همکارها» جایزه لارنس اولیویه را به دست آورده است.
این نمایش با تهیه کنندگی محمد قدس و کارگردانی پریسا محمدی در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است و هنرمندانی همچون رامین سیاردشتی، محمدصادق ملک، وحید نفر، ریحانه سلامت، محمد نیازی، سحر واثق، مصطفی احدی، شهرام آذر مهر، حمید باهوش، آذین فهیمی، نگین بخشی پور، بهرام شادانفر، علیرضا امیریزدگرد، مهران مرادی، سجاد شاه قلی، سوزان عمرانی، مهدی انصاریان، علی کرمانی، در آن به ایفای نقش می پردازند.
مجری طرح این نمایش رضا عابدی، مدیر تولید شاهین امیرپور هستند.
«همکارها» در ساعت ۱۸ سالن استاد سمندریان روی صحنه است و علاقه مندان می توانند از طریق سایت تیوال نسبت به خرید بلیت اقدام کنند.
بازیگر نمایش مهندس واشینگ کلوز در گفتوگو با صبامهمترین پیام «مهندس واشینگ کلوز» یکی بودن همه ماستپویان جناتی، بازیگر نمایش «مهندس واشینگ کلوز» گفت: کاراکتری که با همراهی مهدی رکنی خلق شد فضای متفاوتی در دل نمایش دارد و به نوعی موسیقی و تئاتر را مکمل یکدیگر کرده است و این نشان میدهد که اگر از موسیقی درست استفاده شود بسیار کار را جذابتر میکند.
پویان جناتی، بازیگر نمایش «مهندس واشینگ کلوز» گفت: «مهندس واشینگ کلوز» نمایشی است که فراتر از انتظار شخصیام نسبت به فعالیت بازیگران در عرصه تئاتر و چهره بودن ما جلو میرود. براین باورم که تا به امروز این نمایش توانسته است رضایت بسیاری از مخاطبان خود را جلب کند و من به عنوان کسی که نقشی در آن بازی کردهام، برایم بسیار محترم است و هرشب از اجرای آن لذت میبرم.
او ادامه داد: شیوه اجرائی در نظر گرفته شده از سوی کارگردان به نوعی جدید و تازه است و خوشبختانه توانسته است ارتباط بسیار خوبی با مخاطب برقرار کند. کارگردان کار تمامی جزئیات صحنه و طراحیهای اجرایی را به طور کامل بررسی کرد و سپس اثر را روی صحنه برد و این امر بسیار تاثیرگذار بود. نمایشی که هرشب سالنش مملوء از مخاطب است و کمتر کسی از تماشای آن ناراضی است یعنی توانسته است به طورکامل با مخاطب خود ارتباط برقرار کند.
این هنرمند تئاتر بیان کرد: همه ما یکی هستیم و همه ما گاهی اوقات انسان بدی خواهیم شد و این اتفاق را خودمان نمیبینیم، ما تنها دیگران را به بدی متهم میکنیم و تنها به یکدیگر تذکر میدهیم؛ در صورتی که همه ما درحال انجام دادن همان اشتباه در موقعیتی دیگر و در برابر انسانی دیگر هستیم. از این نگاه، مهمترین پیام «مهندس واشینگ کلوز» نگاه کردن به خودمان است؛ هرکسی از نظر من باید به خودش نگاه کند.
او افزود: موضوع قضاوت انسانها بسیار مهم است و اگر هر انسانی قبل از آنکه فردی را قضاوت کند نگاهی به خودش بیاندازد، شرایط دنیای ما بسیار زیباتر خواهدبود.
جناتی خاطرنشان کرد: برایم جذاب بود تا از موسیقی در این تئاتر استفاده نکنم و یک کاراکتر جدیدی را خلق کنم، نمیخواستم همان پویان جناتی نوازنده و خواننده روی صحنه تئاتر باشم چراکه حرفه متفاوتی است و برایم جذابتر است که انسانهای جدیدی را بازی کنم اما کاراکتری که با همراهی مهدی رکنی خلق شد فضای متفاوتی در دل نمایش دارد و به نوعی موسیقی و تئاتر را مکمل یکدیگر کرده است و این نشان میدهد که اگر از موسیقی درست استفاده شود بسیار کار را جذابتر میکند.
او در پایان عنوان کرد: شرایط تئاتر زیاد مناسب نیست اما همه ما در تلاشیم تا سکون ایجاد شده را رو به جلو حرکت دهیم. امیدواریم تا این چرخه حرکتی سریعتر داشته باشد و هنرمندان و هنردوستان بزرگ و فرهیختهمان مجددا برای تولید یا تماشای تئاتر به سالنهای نمایش بازگردند.
منبع: صباخبر
یاد سعید کنگرانی گرامی داشته شد.با حضور هنرمندان پیشکسوت تئاتر در شب چراغ «اپرت نیرنگ اورنگ»شب چراغ نمایش "اپرت نیرنگ اورنگ" با حضور تماشاگران و هنرمندانی چون صدرالدین زاهد ناصر آویژه، سید علی تدین و در شامگاه یازدهمین روز دیماه ۱۴۰۲ برگزار شد.
در ابتدا کارگردان مرتضی برزگرزادگان بعد از خوشآمد گویی افزود نویسنده این متن سید هاشم خان شافع در دهه بیست شمسی است و به همت استاد داود فتحعلی بیگی در کتاب تقلیدنامه گرد آوری شده است که جای تشکر دارد چون نسل ما را با متون قدیم نمایش ایرانی آشنا کرده اند. این نمایشنامه پر از موقعیت های کمدی، که ما سعی کردیم در اجرا آنها را نمایش دهیم. در ضمن دوره قبلی اجرا زنده یاد سعید کنگرانی بازیگر این نمایش بودند که به همین مناسبت اجرای اول را به ایشان تقدیم می نماییم.
در ادامه صدرالدین زاهد دیگر مهمان شب چراغ نمایش تماشاخانه سنگلج را قدیمی ترین تماشاخانه فعال شهر تهران نامید و با یادآوری اجراهایی که با هنرمندی بزرگانی چون عزت اله انتظامی، جعفر والی، علی نصیریان دیده است، افزود اکنون حتم دارم که هنرمندان جوان نیز میتوانند اجراهای خوب و پرشوری را به صحنه ببرند و از استقبال تماشاگران بهره مند شوند.
در پایان بعد از روشن نمودن شمع شب چراغ تماشاگران برای تماشای نمایش به داخل سالن اجرا رفتند.
این اجرا هر روز به غیر از شنبه ها ساعت ۱۹:۳۰ به روی صحنه می رود، علاقمندان میتوانند از سایت تیوال بلیت تهیه نمایند .
در گفتوگو با پاناتئاتر امروز دیگر در سبد فرهنگی خانوادههای ایرانی نیستبازیگر نمایش «مهندس واشینگ کلوز» میگوید مشکلات اقتصادی دلیل واضحی است تا تئاتر کم طرفدار باشد و در سبد فرهنگی بسیاری از خانوادهها وجود نداشته باشد. این اتفاق متاسفانه باعث میشود تا بسیاری از آثار فاخر و هنرمندانه تئاتر دیده نشوند.
غزاله خوش سیما، بازیگر نمایش «مهندس واشینگ کلوز» گفت: نمایش «مهندس واشینگ کلوز» با یک شیوه اجرایی انتزاعی و در عین حال بازیهای رئالیستی و کاملا واقعگرایانه روی صحنه رفته است. یک شیوه اجرایی جدید که شاید تا به امروز کمتر دیده شده و خوشبختانه مخاطب نیز ارتباط خوبی با آن برقرار کرده است.
وی ادامه داد: «این نمایش در تلاش است تا یک چرایی را در ذهن مخاطب ایجاد کند؛ چرا هیچ کس در جایگاه درست خودش نیست. برای مثال شخصیت ناشر را که من بازی میکنم، یک شخصیت کاملا کاسب است و در جایگاه درست خودش قرار ندارد. علاوه براین، دفاع از جایگاه زنان و جایگاه هنرمندان موضوعات دیگری است که نمایش آنهارا دنبال خواهد کرد.»
این هنرمند سینما و تئاتر عنوان کرد: «هنرمندان بسیاری را داریم که متاسفانه و بنابر شرایط گوناگون به حق هنری خود نرسیدهاند و برای امرار معاش در شغل دیگری مشغول به کار هستند و به نوعی هنرشان به پایان رسیده است.»
وی افزود: «بر این باورم که «مهندس واشینگ کلوز» به حال و هوای شخصیام و حال و هوای اطرافیانم که از هنرمندان بودند نزدیک بود؛ افرادی که هنرمند هستند و توان ارائه هنرشان را ندارند. علاوه براین اگر بیشتر و جزئیتر به جامعه نگاه کنیم متوجه خواهیم شد اکثریت جامع مردم در جایگاه درست خود از نظر شغلی و اجتماعی قرار ندارند.»
غزاله خوش سیما در پایان تاکید کرد: موانع بسیاری سر راه اجرای یک اثر نمایشی است مشکلات اقتصادی نیز دلیل واضحی است تا تئاتر کم طرفدار باشد و در سبد فرهنگی بسیاری از خانوادهها وجود نداشته باشد. این اتفاق متاسفانه باعث میشود تا بسیاری از آثار فاخر و هنرمندانه تئاتر دیده نشوند.»
ملیکا افسری راد دیگر بازیگر این نمایش نیز گفت: «این نمایش در تلاش است سختی و فشاری که از سمت جامعه و خانواده بر یک شخص وارد میشود و هیچگونه درکی از سمت هیچ یک از اطرافیان وجود ندارد را به نمایش بگذارد.»
وی ادامه داد: «فکر میکنم اکثریت مخاطبین با شیوه اجرایی جدیدی که در این نمایش داشتیم توانستند ارتباط برقرار کنند و به خوبی دیالوگها را درک کنند.»
این هنرمند تئاتر و تلویزیون عنوان کرد: «در این نمایش نقش دختر نوجوانی را دارم که تنها دغدغه ذهنی و شخصی خود را مد نظر دارد و نمیداند که این دغدغهها میتواند چه فشاری را متحمل اعضای خانواده و یا والدین او شود.»
وی افزود: «نمایش در کلیت پیام حمایت از بانوان را به مخاطب خود میرساند؛ فشارهای گوناگونی که متاسفانه تنها روی دوش یک نفر است و او تا جایی که توان دارد آنهارا دریافت میکند اما متاسفانه در یک نقطه زمانی دیگر امکان ادامه این مسیر و این روش برای او ممکن نیست.»
ملیکا افسری راد در پایان خاطرنشان کرد: «متاسفانه تجربه شخصی من در این برهه نشان داده که تئاتر از وضعیت مناسبی برخوردار نیست و نیازمند حمایت و توجه بیشتر است. امیدوارم مخاطبین به سالنهای نمایش بیاییند و همه نمایشها را تماشا کنند و نظرات خود را به ما بگویند و ما را در مسیر بهتر شدن راهنمایی و یاری کنند.»
منبع: خبرگزاری پانا
استقبال منتقدان و هنرمندان از نمایش "همکارها" نمایش "همکارها" به کارگردانی پریسا محمدی که با استقبال هنرمندان و منتقدان در سالن استاد سمندریان روی صحنه است به هفته پایانی نزدیک شد.
این نمایش که به دوره ای از تاریخ معاصر اتحاد جماهیر شوروی سابق و استبداد استالینی، حذف و تخریب گسترده هنرمندان و مخالفان در آن دوران می پردازد نوشته جان هاج درام نویس انگلیسی است و با برگردان معین محب علیان روی صحنه رفته است.
طی هفته گذشته بسیاری از منتقدان، خبرنگاران و هنرمندان سرشناس تئاتر و سینما به تماشای این نمایش نشستند و اجرای پست مدرن و انتخاب این نمایشنامه برجسته جهانی و اثری انتقادی نسبت به نظام های استبدادی و سانسور را مورد تحسین قرار دادند.
حسین کیانی، اتابک نادری، پیام فروتن،آرش دادگر، پریزاد سیف، مریم کاظمی، شهرام حقیقت دوست، رحمت امینی، مریم رحیمی، نوشین تبریزی، علی عابدی، رضا آشفته، طوفان مهردادیان، علیرضا آرا، مسعود طیبی، شراره پورخراسانی، محمد لارتی، کامران شهلایی، امین کردبچه، یلدا عباسی زنجانی، سمیه برجی، پریسا گودرزی، عباس شاه محمدزاده، داریوش رعیت، کامبیز بنان، سامان خلیلیان و بسیاری از دیگر هنرمندان سینما و تئاتر، خبرنگاران و منتقدان تئاتر از جمله تماشاگران این نمایش بودند.
نمایش "همکارها" روایت آخرین روزهای زندگی میخائیل بولکاکوف نویسنده روس در زمان اتحاد جماهیر شوروی است که قصد دارد به مناسبت ٦٠ سالگی استالین برایش نمایشنامه بنویسد.
این نمایش با تهیه کنندگی محمد قدس و کارگردانی پریسا محمدی، از ۲۲ آذر ماه اجرای خود را در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر آغاز کرده است.
رامین سیاردشتی، محمدصادق ملک، وحید نفر، ریحانه سلامت، محمد نیازی، سحر واثق، مصطفی احدی، شهرام آذر مهر، حمید ذوالجلالی باهوش، نگین بخشی پور، بهرام شادانفر، علیرضا امیریزدگرد، مهران مرادی، سجاد شاه قلی، سوزان عمرانی، مهدی انصاریان، علی کرمانی، تانیا بیات بازیگران این نمایش هستند که بارها مورد تمجید تماشاگران قرار گرفته اند.
در گروه طراحان نمایش "همکارها" رضا خضرایی طراحی نور، سعید یزدانی طراحی صحنه، احسان نقابت طراحی پوستر و اقلام تبلیغاتی و مهرناز عباسی طراحی لباس و پرنیا یاراحمدی دستیار طراح لباس، آهنکسازی را آیدین نظمی، گریم را امیرعباس حاتمی برعهده دارند.
مجری طرح این نمایش ساجیران و در گروه کارگردانی نیز آرش فصیح به عنوان برنامه ریز، شاهین امیرپور به عنوان مدیر تولید، کیمیا سدادی مقدم به عنوان دستیار اول کارگردان، شیما مرادی به عنوان منشی صحنه ،بهار کیانی و علی کرمانی به عنوان گروه کارگردانی و سعید رنجبر با عنوان مدیر اجرا همکاری دارند.
مدیر روابط عمومی و تبلیغات زهراشایانفر ، عکاس و ساخت تیزر را نیز احسان نقابت ، تصویربردار بهنام مرادی، تدوین علیرضا ربیع مقدم و طراحی موشن را نگار دهقانی برعهده دارند.
"همکارها" با مدت زمان ۹۰ دقیقه در ساعت ۱۸ سالن استاد سمندریان روی صحنه است و علاقه مندان می توانند از طریق سایت تیوال نسبت به خرید بلیت اقدام کنند.