تیوال سینما تک
T1 : 23:29:20
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
فیلم زیرنویس فارسی دارد؟
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
■■ گفتگویی بسیار شنیدنی با مهرداد اسکویی
■نگاهی به فیلم «رویاهای دم صبح»

■■در کانال ابدیت و یک شمارۀ سی و یک را بشنوید :
https://telegram.me/EternityAndADay

■در سی و یکمین قسمت از مجموعه پادکستهای «ابدیت و یک روز» به پای صحبتهای آقای «مهرداد اسکویی» سازنده فیلم مستند «رویاهای دم صبح» نشسته‌ایم.
«رویاهای دم صبح» که چندی پیش جایزه بهترین مستند شصتمین دوره جشنواره فیلم لندن را از آن خود کرد در زمره موفق‌ترین فیلمهای مستند سینمای ایران بحساب می‌آید که نمایش جهانی آن با تحسین فراوان منتقدان و سینما‌دوستان روبرو شده است. به همین دلیل از این فرصت استفاده کردیم تا در گفتگو با «مهرداد اسکویی» درباره فیلم و نگاه او به سینمای مستند جهان و ایران و کارنامه کاری‌اش بیشتر بدانیم.

■مجموعه پادکست هایی درباره هنر سینما
https://telegram.me/EternityAndADay
ذوق زده این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
Aufstehen
بیدار شوید....
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
محمد عسگری و مصطفی یوسفی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
■■گزارشی درباره اکران فیلمهای آلمانی «سهراب شهید‌ثالث»
از زبان مدیر سینماتک «امیرحسین سیادت»

■در کانال ابدیت و یک بشنوید :
https://telegram.me/EternityAndADay

■از دوشنبه این هفته، دوم اسفند ماه، به همت سینما‌تک موزه هنرهای معاصر، سینما دوستان ایرانی می توانند مجموعه‌ای از فیلمهای آلمانی «سهراب شهید‌ثالث» را روی پرده ببینند. به همین مناست در پادکست ویژه «ابدیت و یک روز» در گفتگویی با آقای «امیرحسین سیادت» مدیر سینما‌تک موزه هنرهای معاصر سعی کردیم اطلاعات مفیدی را درباره کم و کیف این برنامه ،فیلمها وسخنرانان در اختیار شما مخاطبان علاقمند و پی‌گیر قرار دهیم.

■مجموعه پادکست هایی درباره هنر سینما
https://telegram.me/EternityAndADay
ذوق زده و مصطفی یوسفی این را دوست دارند
سه شنبه ،۳ اسفند از ساعت دوازده ،
در کلیه سانس های این برنامه
پنجاه صندلی جدید قابل رزرو میباشد :

برای رزرواسیون به لینک زیر مراجعه فرمایید
http://www.tiwall.com/cinematheque/pages?filters=venue:honarhayemoaser
۰۳ اسفند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم graduation
به گزارش روابط عمومی بنیاد آفرینش های هنری نیاوران
» نقد و تحلیل فیلم «فارغ التحصیل » درنیاوران
... دیدن متن »

سینما تک نیاوران در ادامه بررسی آثار ارزشمند سینمای ایران وجهان شنبه ۳۰ بهمن ساعت ١٩ فیلم مستند «فارغ التحصیل »  به کارگردانی کریستین مونجیو را در سالن گوشه پخش و تحلیل می کند.

به گزارش روابط عمومی بنیاد آفرینش های هنری نیاوران فارغ‌التحصیلی فیلمی رومانیایی، به کارگردانی ، نویسندگی و تهیه کنندگی کریستین مونجیو است، که در سال ۲۰۱۶ منتشر شده است . ولات ایوانوف ،لیا بوگنار و ماریا ویکتوریا دراگوس بازیگران این فیلم هستند.

این فیلم روایتگر ماجراهای یک پزشک در شهری کوچک در کشور رومانی است. فیلم«فارغ التحصیل »   برای رقابت نخل طلا در جشنواره کن ۲۰۱۶ انتخاب شد، اما مونجیو جایزه ی بهترین کارگردانی را با «الیویر آسایز»،تقسیم کرد.

کریستین مونجیو  کارگردان رومانیایی برنده نخل طلا در سال ۲۰۰۷ است. او از نسل سینماگران موج نوی سینمای رومانی به‌عنوان یکی از پیشروترین سینماهای هنری در اروپا و جهان است. مونجیو پس از آنکه با فیلم ستایش برانگیز "چهار ماه، سه هفته و دو روز" برنده نخل طلای کن در سال ۲۰۰۷ شد، وبه شهرت جهانی رسید.فیلم ۴ ماه، ۳ هفته و ۲ روز ، نقدی تکان دهنده بر فساد اجتماعی دوران کمونیسم در رومانی بود.

این فیلمساز در سال ۲۰۱۲ با فیلم آن‌سوی تپه‌ها در بخش مسابقه ۶۵مین دوره جشنواره فیلم کن حضور یافت و موفق به کسب جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره شد. کریستینا فلوتور و کاسمینا استراتان دو بازیگر زن رومانیایی فیلم نیز به طور مشترک جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کردند.

گفتنی است سینما تک نیاوران برنامه‏ای است با هدف معرفی فیلم‏های مهم اما کمتردیده‏ شده تاریخ سینما، فیلم‏های هنری ایران و جهان که توسط بنیاد آفرینش های هنری نیاوران برگزار می شود. علاقمندان به حوزه فیلم و سینما برای  رزرو و عضویت می توانند به سایت تیوال مراجعه نمایند.

مگه این فیلم مستند یود؟؟ کاملا هم داستانی بود
۰۳ اسفند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ساعت اکران این فیلم از ۱۶ به ساعت ۱۴ تغییر یافت.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
(رفتم فیلم فارسی ببینم عینکم بخار داشت فیلمی جهانی دیدم ) تقدیم به آنکه خونش طلا بود و شرف شانه ای بالا تکاند و جام زد چتر پولادین ناپیدا به دست رو به ساحلهای دیگر گام زد .
خشت وآ ینه بیانگر جامعه ی ایران در ده 50 بادیدی انتقادی سیاسی روشنفکریست
خشت =افرادجامعه
آ ینه = وسیله ای برای انعکاس تصویر (دوربین)
پرندیس این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سینماتک خانه هنرمندان
» در نشست نقد و بررسی فیلم «کودکی ایوان» عنوان شد: عشق به تارکوفسکی در ایران از سر ناچاری نبود
... دیدن متن »

فیلم «کودکی ایوان» در خانه هنرمندان ایران به روی پرده رفت.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در دویست و چهلمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه 27 دی فیلم «کودکی ایوان» به کارگردانی آندری تارکوفسکی در تالار استاد ناصری به نمایش در آمد. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور مجید اسلامی و محسن آزرم برگزار شد.

اسلامی در ابتدای این نشست به جریان سینمای هنری اروپا اشاره کرد و گفت: در میان انواع هنرها، سینما هنری خاص است؛ از این نظر که در دیگر هنرها سبک ها جایگزین همدیگر می شوند ولی در سینما یک جریان غالب داریم و دیگر سبک ها آلترناتیو آن محسوب می شوند. جریان غالب همان سینمای تجاری داستان گوی آمریکاست و یکی از جریان هایی که در تضاد با آن قرار می گیرد، سینمای هنری اروپاست. سینمای تارکوفسکی نیز نمونه شاخص سینمای هنری اروپا به شمار می آید. اگر سینمای غالب را با وضوح داستانی، حاکمیت درام، اولویت بازگشت سرمایه، ستاره محوری و.. تعریف کنیم، سینمای هنری اروپا نه تنها از ابهام دوری نمی کند، بلکه به استقبال آن می رود. در این نوع سینما، درام عنصر اصلی نیست و ستاره به آن معنا در آن جای نمی گیرد. همینطور تداوم در تدوین به شکل سینمای داستان گوی کلاسیک آمریکا در اینجا می تواند نادیده گرفته شود.

وی سپس به فیلم «کودکی ایوان» اشاره کرد و گفت: این فیلم در کارنامه سینمایی تارکوفسکی، فیلمی متفاوت محسوب می شود. اگر به عنوان مثال فیلم «آینه» را دیده بودیم، راحت تر می شد در خصوص نقش تارکوفسکی در سینمای هنری اروپا سخن گفت. اما «کودکی ایوان» به لحاظ سبک، نه در تضاد شدید با سینمای آمریکاست و نه کاملا به آن شبیه است، یعنی حالتی بینابینی دارد. شاید یک دلیل این موضوع این بوده که فیلمنامه ای به تارکوفسکی رسیده و او با تغییراتی کوچک در آن فیلم را ساخته است.

این منتقد سینمایی در پاسخ به سوال آزرم در خصوص قدرت تارکوفسکی در نویسندگی و در عین حال تمایزی که او بین فیلمنامه و اثر ادبی قائل بود، گفت: تارکوفسکی دلبستگی عمیقی به ادبیات دارد و آن را نه به عنوان پیشنویسی برای سینما، بلکه متنی قائم به ذات می داند. اگر متن «یک روز سفیدِ سفید» را با «آینه» مقایسه کنیم، شاید قسمت هایی از متن قوی تر از فیلم باشد. می توان گفت تارکوفسکی نویسنده ای است که از سر لطف فیلم می سازد، یعنی نوشتن برای او صرفا بهانه ای برای فیلم ساختن نیست. در حالیکه مثلا در سینمای ایران، برای اکثر سینماگران نوشتن یک کار عذاب آور و نوعی شکنجه محسوب می شود و به همین دلیل است که سینمای ما اجرامحور می شود. البته در این میان استثنائاتی نیز وجود دارد. تارکوفسکی نیز قصد ندارد با ساختن فیلم، یک متن ناقص را کامل کند. بلکه فارغ از جنبه ی کاربردی متن، کامل بودن آن را می خواهد. البته کسی مانند کیشلوفسکی را هم داریم که اساسا سینما را بسیار پایین تر از سینما می داند.

اسلامی سپس به نگرش های مختلف به تارکوفسکی در ایران اشاره کرد و گفت: نمایش فیلم های تارکوفسکی در دهه 60 در ایران، فرصتی عجیب بود که به ندرت پیش می آید. در آن زمان جبهه گیری شدیدی در مقابل نمایش این فیلم ها صورت گرفت، چرا که برخی معتقد بودند بنیاد فارابی به دلایل فرهنگی خاص قصد دارد تارکوفسکی را علم کرده و دست به الگوسازی بزند، که البته حرف اشتباهی نبود. اما اینکه این موضع گیری را تعمیم بدهیم و بگوییم تارکوفسکی اساسا اینقدرها هم مهم نیست، نتیجه گیری عجیبی است. چنین حرفی به این معنا بود که گویی هر کس سینمای تارکوفسکی را دوست دارد، از سر ناچاری است چرا که امکان نمایش دیگر فیلم ها وجود نداشته است. اما می بینیم از آن زمان تاکنون بر اهمیت تارکوفسکی در سینمای جهان افزوده شده و فیلمسازان ظهور کرده اند که به اشکال مختلف به او ادای دین می کنند.

وی اضافه کرد: بنابراین علاقه ای که به سینمای تارکوفسکی در دهه 60 ایران شکل گرفت، از سر ناچاری نبود. بلکه فیلم های او توانسته بود به شکلی مستقل، با آن نسل ارتباط برقرار کند. اگر تیراژ کتابهای منتشر شده در مورد سینمای تارکوفسکی در این 30 سال را بررسی کنیم، می بینیم علاقمندان به سینمای او در ایران ثابت قدم بوده اند. این کتابها همواره فروش حداقلی مشخصی داشته و به گمان من نسل های بعد نیز با او ارتباط برقرار کرده اند. به شخصه زمانی که فیلم های او در جشنواره فجر به نمایش در آمد، کمی از آن فاصله گرفتم چون احتمال می دادم این یک موج باشد. هیچ پیش بینی هم نداشتم که آیا یکسال بعد، با آن همراه می شوم یا در مقابلش گارد می گیرم. بنابراین علاقه من به سینمای تارکوفسکی ناشی از یک موج نبود.

این مدرس سینما در پایان گفت: شاید آن سبک با شکوه تارکوفسکی به بعد از ساخت «آندری روبلف» مربوط شود، ولی این بدان معنا نیست که ویژگی های منحصر به فرد «کودکی ایوان» را نادیده بگیریم؛ اگر به میزانسن های فیلم دقت کنیم، تاثیر عمیق «همشهری کین» را می بینیم که در دیگر فیلم های او کمتر است. گویی شاگردی می خواهد امتحان خود را پس بدهد و خیلی مصمم این کار را انجام دهد. در واقع سبکی از عمق میدان را در این اثر می بینیم که به دهه 40 میلادی مربوط می شود، اما تارکوفسکی دو دهه بعد این ویژگی ها را در کار خود را به نمایش می گذارد. در فیلم شاهد حضور همزمان قاب هایی با اندازه های متنوع هستیم. ویژگی دیگر فیلم، فیلمبرداری با گرایش های مدرسه های سینمایی بلوک شرق است؛ سایه روشن هایی بسیار تند و فیلمبرداری در نور کم، در حدی که بخش های زیادی از فیلم تاریک است. شاید کلیت فیلم حدود 15 درصد تاریک تر از یک اثر نرمال باشد ولی در جاهایی به شکل رادیکال تیره است. دیگر اینکه نوعی گرایش شبه اکسپرسیونیستی را در فیلم می بینیم. چه در بازی ها و چه در زاویه های عجیبی که دوربین به خود می گیرد. چنین ویژگی هایی را در دیگر آثار او کمتر می بینیم. پایان بندی «کودکی ایوان» نیز یکی از درخشان ترین پایان بندی های تاریخ سینماست؛ اینکه رویای فردی مرده را ببینیم و خودِ آن رویا هم تا این اندازه عجیب باشد. 

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خانه هنرمندان ایران
» هفته فیلم ترکیه ۳ تا ۹ بهمن در سینماتک خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود
... دیدن متن »

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، هفته فیلم ترکیه با همکاری موسسه موسسه یونس امره تهران ۳ تا ۹ بهمن در سینماتک خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.
مراسم افتتاحیه هفته فیلم ترکیه با حضور «هاکان رضا تکین» سفیر جمهوری ترکیه در ایران، دکتر «تورقای شفق» مدیر محترم موسسه یونس امره و «مجید رجبی معمار» مدیرعامل خانه هنرمندان ایران یکشنبه ۳ بهمن ساعت ۱۸ در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.

روز یکشنبه ۳ بهمن پس از مراسم افتتاحیه فیلم «احتمال دور» به کارگردانی محمو فاضلی جوشقون و تهیه‌کنندگی خلیل کارداش به نمایش درمی‌آید و سپس نشست نقد و بررسی با حضور کارگردان فیلم، تهیه کننده و علی گموحلواوغلو برگزار می‌شود.

فیلم «عسل» به کارگردانی سمیح کاپلان اوغلو دوشنبه ۴ بهمن ساعت ۱۸ به نمایش درمی‌آید.

روز سه‌شنبه ۵ بهمن ساعت ۱۸ فیلم «سیواس» به کارگردانی کان مژدسی به نمایش درمی‌آید.

چهارشنبه ۶ بهمن فیلم «روزی روزگاری در آناتولی» به کارگردانی نوری بیلگه جیلان ساعت ۱۸ به نمایش درمی‌آید.

فیلم «سه راه» به کارگردانی فایسال سویسال پنجشنبه ۷ بهمن ساعت ۱۸ به نمایش درمی‌آید، پس از نمایش فیلم نیز نشست نقد و بررسی با حضور فایسال سویسال کارگردان فیلم و حسنعلی ییلدیریم (منتقد و نویسنده) برگزار می‌شود.

روز جمعه ۸ بهمن ساعت ۱۸ فیلم «خواب زمستانی» به کارگردانی نوری بیلگه جیلان به نمایش درمی‌آید.

شنبه ۹ بهمن ساعت ۱۸ فیلم «رویای پروانه» به کارگردانی یلماز اردوغان به نمایش درمی‌آید.

مراسم اختتامیه هفته فیلم ترکیه پس از نمایش فیلم «رویای پروانه» با حضور پروفسور پیامی چلیکجان، بورچاک اورن، باریش سایدام و مجید رجبی معمار برگزار می‌شود.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم کودکی ایوان
به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران
» کودکی ایوان؛ نمایش فیلمی از آندری تارکوفسکی در سینماتک خانه هنرمندان ایران
... دیدن متن »

فیلم «کودکی ایوان» به کارگردانی آندری تارکوفسکی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی آید.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، فیلم «کودکی ایوان» به کارگردانی آندری تارکوفسکی دوشنبه ۲۷ دی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی آید.

پس از نمایش فیلم نیز نشست نقد و بررسی با حضور مجید اسلامی و کیوان کثیریان برگزار می شود.

این فیلم محصول ۱۹۶۲ است که در همان سال هم موفق به دریافت جایزه شیر طلای ونیز شده است. فیلم بر اساس داستان کوتاه ایوان، نوشته ولادیمیر بوگومولوف ساخته شده ‌است و در شمار فیلم‌هایی است که در شوروی به جنگ جهانی دوم می‌پرداختند و آن را از نگاه تجربه های انسانی و نه تقدیس جنگ، نشان می‌دادند. «کودکی ایوان» از طرف شوروی به سی وششمین دوره اهدای جایزه اسکار، در بخش بهترین فیلم خارجی فرستاده شد که به عنوان یکی از نامزدهای دریافت جایزه، پذیرفته نشد.

فیلمسازان مشهوری مانند برگمان، کیشلوفسکی و پاراجانف، فیلم را تحسین کرده‌اند و از آن تاثیر گرفته‌اند.

در خلاصه این فیلم آمده است: ایوان کودک یتیم ۱۲ ساله که خانواده‌اش را نازی‌ها در دوران جنگ جهانی دوم کشته‌اند، در کودکی به عنوان مین‌یاب وارد ارتش می‌شود. در آخرین ماموریت خود بر خلاف خواست فرمانده‌اش به کار خطرناکی دست می‌زند...

فیلم «کودکی ایوان» دوشنبه ۲۷ دی ساعت ۱۸ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی آید.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سینماتک خانه هنرمندان
» نمایش فیلم مستند «تاراز» همراه با معرفی کتاب «ایل راهِ تاراز» فرهاد ورهرام
... دیدن متن »

فیلم مستند «تاراز» در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می آید.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، فیلم مستند «تاراز» ساخته فرهاد ورهرام با همکاری انجمن تهیه کنندگان سینمای مستند سه شنبه 28 دی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می آید.

در بخش دیگری از این برنامه کتاب «ایل راهِ تاراز» اثر فرهاد ورهرام نیز معرفی می شود.

فیلم مستند «تاراز» درباره گروهی از عشایر کوچ‌رو بختیاری است که به تناسب فصول گرم و سرد، هرسال در دو استان خوزستان (منطقه گرمسیر) و چهار محال و بختیاری (منطقه سردسیر) زندگی می‌کنند. این گروه که هفت ماه از سال را در منطقه‌یی در شمال مسجد سلیمان (اَندیکا) اتراق دارند، در اواخر فروردین از این منطقه به قلمرو ییلاقی خود در دامنه‌های جنوبی زردکوه کوچ می‌کنند. آنان با سرد شدن هوا در قلمرو سردسیری‌شان و قبل از ریزش باران و برف، در ماه شهریور مجددا به قلمرو قشلاقی خود در استان خوزستان باز می‌گردند. گروهی از عشایر که فیلم تاراز درباره آنها تهیه شده است، چند خانوار از طایفه بامَدی از ایل هفت لنگ بختیاری‌اند.

اولین نمایش فیلم «تاراز» سال ۱۳۶۷ در موزه مردم شناسی پاریس با حمایت «ژان روش» برگزار شد. پس از نمایش پاریس، نسخه آلمانی آن توسط O.W.F (مرکز تحقیقات برای فیلم‌های مستند در اتریش) تهیه و در اختیار دانشکده‌های مردم‌شناسی کشورهای آلمانی‌زبان قرار گرفت و پس از چندی در شبکه اول تلویزیون اتریش به نمایش درآمد.

در انجام پژوهش‌های میدانی مستند تاراز، فرهاد ورهرام در سال ۱۳۶۵ به مدت حدود یک‌ماه با چند خانوار عشایری از خوزستان تا دامنه جنوبی زردکوه در مسیر ییلاق همراه بود. سال ۱۳۶۶ ورهرام در همان مسیری که کوپر، همراه طایفه بامَدی از عشایر بختیاری کوچ کرده بود، با نوادگان همان خانوارها، مسیر سال گذشته را طی کرد که حاصل آن، مستندی شد به‌نام «تاراز».

کتاب «ایل راه تاراز» نوشته فرهاد ورهرام، یادداشت‌های همگامی و همسفری دو سال پی‌درپی وی با کوچ چند خانوار از طایفه بامَدی ایل هفت لنگ بختیاری است که همراه با ۳۳۰ عکس رنگی و دی وی دی فیلم تاراز توسط فرهنگسرای میردشتی منتشر شده است.

علاقه مندان برای حضور در این برنامه می توانند سه شنبه 28 دی از ساعت ۱۸ به خانه هنرمندان ایران مراجعه فرمایند.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
این فیلم دیگه اکران نمیشه؟! :(((( من خیلی دلم میخواد ببینمش!!!!!!!
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
قرار بود این فیلم این هفته هم به نمایش دربیاد! آیا کنسل شد؟ :( :( :(
ثمره خدارحمی این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم دزد دوچرخه
سینماتک خانه هنرمندان
» «دزد دوچرخه» به خانه هنرمندان ایران رسید
... دیدن متن »

فیلم «دزد دوچرخه» به کارگردانی ویتوریو دسیکا در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، فیلم «دزد دوچرخه» به کارگردانی ویتوریو دسیکا دوشنبه ۲۰ دی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

پس از نمایش فیلم نیز نشست نقد و بررسی با حضور مهرزاد دانش و کیوان کثیریان برگزار می‌شود.

دزد دوچرخه فیلمی نئورئالیستی ساخته ویتوریو دسیکا، فیلمساز ایتالیایی است که در سال ۱۹۴۸ میلادی ساخته شد. این فیلم به عنوان یکی از تأثیرگذارترین فیلم‌های تاریخ سینمای جهان شناخته شده است.

فیلم دزد دوچرخه که مانند سایر فیلم‌های نئورئالیستی، در خارج از استودیو و در فضای واقعی محله‌های شهر ساخته شده و خواهان ارتباط مستقیم با واقعیات جامعه است، در فهرست ۲۵۰ فیلم برتر تاریخ سینما در رتبه ۸۷ قرار دارد. دزد دوچرخه، تنها پس از گذشت چهار سال از ساخت، در مجله سایت اند ساوند به عنوان برترین فیلم تاریخ سینما شناخته شد.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: کارگر بی‌کاری به‌نام «آنتونیو» (ماجورانی) سرانجام به‌عنوان اعلان‌چسبان استخدام می‌شود. وی مجبور است برای اینکه در این شغل تایید شود، دوچرخه‌ای را به همراه داشته باشد تا بوسیله آن پوسترها در سطح شهر نصب نماید...

فیلم «دزد دوچرخه» دوشنبه ۲۰ دی ساعت ۱۸ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم جاده
در نشست نقد و بررسی فیلم «جاده» عنوان شد
» فلینی در «جاده» از اصول اولیه نورئالیسم فراتر می رود
... دیدن متن »

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در دویست و سی و نهمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه ۱۳ دی فیلم «جاده» به کارگردانی فدریکو فلینی در تالار استاد ناصری به نمایش در آمد. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور امیر پوریا و هومن اشکبوس برگزار شد.پوریا در ابتدای این نشست به جایگاه فیلم «جاده» در کارنامه فلینی و تفاوت های آن با فیلم های پیشین این کارگردان پرداخت و گفت: سالها این مناقشه در میان منتقدان سینمایی ایتالیا جریان داشت که چرا فیلمسازی مثل فلینی که زمینه های اجتماعی در آثارش تا این حد کلیدی بود، زمینه های دیگری را وارد فیلم خود کرده و به نوعی از آن نورئالیسم منحرف شده است. در ایران نیز ما دو فلینی می شناسیم؛ نخست آن فلینی قصه گو که روایتگر رنج های مردم است. دیگری فلینی دهه ۶۰ میلادی به بعد است که به سینمای مدرن نزدیک می شود و پیچیدگی های ذهنی انسان مدرن را وارد آثارش می کند. در این مرحله دیگر آن خطوط داستانی به معنای معمولش، اصل سینمای او نیست. حتی می توان فلینی سومی را از دهه ۷۰ میلادی به بعد نیز تعریف کرد که درگیر کلاژ، طراحی های عجیب و غریب در گریم و دکور، ساحت آیینی، رفتارهای به نوعی جنون آمیز در تصویرسازی و... است.این منتقد سینمایی ادامه داد: به هر حال در میان اهالی سینما در ایران، کماکان فلینی دوره اول از بقیه محبوب تر است. اما همزمان در نظرخواهی نشریه «دنیای تصویر» در سال ۷۸ از ۱۵۰ هنرمند، می بینیم فیلم «هشت و نیم» فلینی در میان ده فیلم محبوب قرار می گیرد؛ فیلمی که الگوی نمونه ایِ دوره مدرن سینمای فلینی است و در آن نه با خط متعارف داستانی بلکه با دغدغه های یک فیلمساز و خاطرات و کابوس ها و رویاها مواجهیم. دلیل محبوبیت فیلم این بود که هنرمندان رشته های مختلف، از منظرهایی غیر از روایت سینمایی به آن توجه کرده بودند. در این فیلم اگرچه جهان بینی فلینی دوره اول کماکان حضور دارد، اما شاهد تجربه گرایی او و شکستن قواعد کلاسیک روایت سینما هستیم. ضمن اینکه ردپای این تجربه گرایی را در آثار دوره نخست فلینی نیز می توان پیدا کرد.پوریا افزود: می توان پرسید فیلم «جاده» چطور می تواند سالها در ایران به عنوان نمونه سینمای دردمند اجتماعی تلقی شود، در حالیکه از منظر منتقدان مارکسیست ایتالیایی نیمه دوم دهه ۵۰ میلادی نوعی انحراف از نورئالیسم محسوب می شد؟ نورئالیسمی که در شرایط پس از پایان جنگ جهانی دوم، در میان بحران اقتصادی سینما، بیرون از استودیو و با حضور نابازیگران شکل گرفت. ولی در «جاده» شاهد اینهمه درام پردازی و تقابل بین شخصیت های خیر و شر، میزان بالایی از حرکت دوربین، حضور بازیگران مطرح و.. هستیم. فلینی چند سال بعد و در دیالوگی از فیلم «زندگی شیرین»، با لحنی شوخ به گرایش به این تغییرات اشاره می کند. اما به هر حال در ایران «جاده» را هنوز هم فیلمی می دانند که به دنبال بیان رنج های مردم است و از اینرو دیگر جنبه های آن را معمولا نادیده می گیرند.این مدرس سینما سپس در پاسخ به سوال اشکبوس در خصوص اینکه آیا از نظر تاریخی می توان نقطه پایانی بر نورئالیسم گذاشت، گفت: اگر مکاتبی مانند اکسپرسیونیسم و سوررئالیسم را در نظر بگیریم، می بینیم که اینها با ورود به جهان سینما در واقع مسیرهای پیش روی فیلمسازان گشودند و سکوی پرتاب برخی از فیلم ها شدند. فیلم هایی مانند «سگ اندلسی» بودند که راه را برای ورود کابوس و خیال به سینما گشودند تا بعدها فیلمی مانند «هشت و نیم» ساخته شود که بخش عمده روایت آن در رویا و کابوس و خاطره بگذرد. در مورد «هامون» که فرزند خلف فیلم «هشت و نیم» محسوب می شود نیز به همین ترتیب. اگر نورئالیسم را از همین منظر بنگریم، باید گفت این مکتب که اساسا از دل خود سینما بیرون آمد، زمینه ای فراهم آورد برای پرداختن به مردم کوچه و بازار و روایت زندگی هایی که در پایین ترین سطوح اقتصادی در جریان بودند؛ با همان لهجه و ریخت آدمهای واقعی که در این شرایط می زیستند، با نور طبیعی و فیلمبرداری بیرون از استودیو و.. .وی ادامه داد: اما نورئالیسم در ادامه به نقطه ای رسید که متوجه شد فیلمساز نمی تواند صرفا تحلیلش را بر فقر و بیکاری و شرایط زیستی استوار کند، بلکه باید ذات افراد و ذهنیت آنها و همینطور عوامل تقدیری را نیز مدنظر قرار دهد. اینجاست که دیگر نمی شود همه چیز را به حاکمیت سرمایه مرتبط کرد و تمام مشکلات را به گردن جامعه انداخت. در نورئالیسم اولیه مسائلی مانند تقدیر و شرایط زادگاه و پرورش افراد و طینت آنها نادیده گرفته می شد، اما در فیلمی مانند «جاده» با فردیت های متفاوت آدمهایی روبرو می شویم که نگاههای متفاوتی به رهایی در زندگی و نمایشگری و.. دارند. در فیلمی مانند «روکو و برادرانش» ساخته ویسکونتی شاهد پاک نهادی روکو در مقایسه با سیمئونه هستیم، در حالی که هر دو آنها در یک خانواده و در شرایط زیستی یکسان رشد کرده اند. در نهایت باید گفت که نورئالیسم در سینما تداوم پیدا کرده است، اما با نگرشی پخته تر که تقدیر و تربیت و نوع جهان بینی فردی را در کنار بی عدالتی های اجتماعی و اقتصادی مورد توجه قرار می دهد.پوریا در پاسخ به سوال اشکبوس در خصوص دلیل برخوردهای متفاوت با فیلم «جاده» و امکان های درونی فیلم برای خوانش های متفاوت از سوی منتقدان گفت: اگر فیلم های سینمای نورئالیستی را در شکل آغازین و اصیلش در نظر بگیریم، در طول تاریخ خوانش های متفاوتی از آنها صورت نگرفته است چون مسیر یکدستی را طی می کردند. از جمله این فیلم ها می توان به «دزد دوچرخه»، «برنج تلخ» و.. اشاره کرد. اما در فیلمی مثل «جاده» علاوه بر مسائل اجتماعی، شاهد زمینه های فردی انسانی و حتی جنبه های خیال پردازانه هستیم. پس خوانش های متفاوت از این فیلم به امکان های درونی آن برمی گردد و نه تغییر مواضع ایدئولوژیک منتقدان سینمایی.وی در پایان گفت: فلینی فیلمی دارد به اسم «شیخ سفید» که در آن شاهد تغییرات درونی زن و مردی با ورود به محیط شهری هستیم. ساخت چنین فیلمی که تا این حد روانشناسانه است و ذهنیت و فردیت را مدنظر قرار می دهد، از جانب کسی که تا چند سال پیش از آن دستیار روسلینی بوده عجیب به نظر می رسد. در این فیلم که به اوایل دهه ۱۹۵۰ برمی گردد، عنصر پرسه را می بینیم که از عناصر سینمای مدرن است و در سینمای کلاسیک جایی ندارد. در «لیلا»ی مهرجویی نیز شاهد پرسه زدن شخصیت لیلا در صحنه ضبط شده در میدان آرژانتین هستیم؛ جایی که او در وضعیتی کاملا بیخود به سر می برد و بی هیچ انگیزه ای در حال پرسه زدن است. اما مهرجویی در پر و بال دادن به این پرسه زنی، دل و جرات زیادی نداشته است. در حالیکه مهرجویی شناخت زیادی از سینمای مدرن و فیلمسازی مانند برگمان دارد و می داند که این پرسه زنی چگونه می تواند به درک احساسات و مسائل درونی کاراکتر رهنمون شود، بدون اینکه لازم باشد روند علّی و معلولی قصه را به دقت طی کرد. در فیلم «جاده» نیز با عنصر پرسه روبرو هستیم، تا جایی که شخصیت «جلسومینا» حتی از دیالوگ های معمولی آدم ها به فلسفه ای برای زندگی می رسد. فلینی در «جاده» به آسمان گسترده مدرنیسم در سینما می رسد و علاوه بر نمایش شرایط اجتماعی، به نوع نگاه انسان ها به هستی، نقطه نظر تقدیری و ذهنیت فردی آنها نیز اهمیت می دهد

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سپاس بی کران از آقای اسکویی که علیرغم همه دشواری ها و محدودیت این کار رو به ثمر رسوندن و از پا در نیومدن
سپاس
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من بلیط رو اینترنتی خریداری کردم رسید خرید هم برام ایمیل شد بجای صفحه لینک دانلود بلیط پیغام no service available باز شد کد پیگیری* من 399114 هست
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم خاک
با حضور مسعود کیمیایی
» نمایش فیلم «خاک» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
... دیدن متن »

فیلم «خاک» به کارگردانی مسعود کیمیایی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می‌آید.
به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، فیلم «خاک» به کارگردانی مسعود کیمیایی دوشنبه 6 دی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می‌آید.
پس از نمایش فیلم نیز نشست نقد و بررسی با حضور مسعود کیمیایی، جواد طوسی و کیوان کثیریان در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.
در خلاصه داستان این فیلم آمده است: پس از مرگ ارباب روستا زن فرنگی او به کمک مباشر شرورش غلام از پسران بابا سبحان که روی زمین مزروعی او کار می کنند، می‌خواهد زمینش را به او باز پس بدهند. صالح و مسیب امتناع می‌کنند؛ اما می‌پذیرند که اجاره‌ی زمین را در موعد مقرر بپردازند. کینه‌ی مباشر از مسیب به دلیل علاقه‌ی ناکام او به شوکت، همسر مسیب، است. نزاع او و نوچه‌هایش بر سر زمین منجر به مرگ مسیب و زخمی شدن صالح می‌شود. صالح که بر اثر نزاع با غلام و اصابت ضربه‌ی بیل بر سرش تعادل روانی خود را از دست داده است...
فیلم «خاک» دوشنبه 6 دی ساعت 18 در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می‌آید

علی ژیان این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم شب قوزی
در نشست نقد و بررسی فیلم «شب قوزی» عنوان شد
» «شب قوزی» به تهران هویت شهری داد
... دیدن متن »

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در دویست و سی و هفتمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه 29 آذر فیلم «شب قوزی» به کارگردانی فرخ غفاری در تالار استاد ناصری به نمایش در آمد. فیلم «شب قوزی» توسط فیلمخانه ملی ایران ترمیم شده و در این برنامه از نسخه ی ترمیم شده فیلم رونمایی شد. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور شادمهر راستین و کیوان کثیریان برگزار شد.

در ابتدای این نشست کیوان کثیریان از تلاش های فیلمخانه ملی ایران و لادن طاهری مدیر این مجموعه در راستای احیا و ترمیم فیلم های سینمای ایران و در اختیار قرار دادن نسخه ترمیم شده «شب قوزی» تشکر کرد. وی همچنین در خصوص نحوه انتخاب فیلم های سینماتک خانه هنرمندان ایران گفت: سینماتک تلاش می کند فیلم هایی را به نمایش بگذارد که جنس و سر و شکلی شبیه به سینماتک اصیل داشته باشند. بنابراین هدف این مجموعه نمایش فیلم های تاریخ سینمای ایران و جهان و در ادامه تحلیل و نقد آنهاست. نسخه کامل تر تمامی این فیلم ها را تماشاگران در درون خانه های خود نیز می توانند تماشا کنند، اما در فضای سینماتک است که می توان در مورد آنها گفتگو کرد و تحلیل ارائه داد. روشن است در این مسیر هیچ تبلیغ خاصی به نفع هیچ فردی صورت نمی گیرد.

در ادامه راستین ضمن ابراز خشنودی از نمایش این فیلم با کیفیت بالا گفت: اهمیت این فیلم به ارتباطش با فرهنگ ایران و به خصوص فرهنگ تهران در روایت ها برمی گردد؛ نزدیک به 70 سال است که سینمای کلاسیک هالیوودی یعنی همان سینمای سه پرده ای نمایشی، مبنای تعریفی بوده و هر چیزی جز آن نیاز داشته ابتدا خود را اثبات کند. در این مسیر است که فیلم نامه های اجتماعی در فضای شهر با روایت های چندلایه که به داستان های «هزار و یک شب»، «امیر ارسلان» و.. نزدیک هستند، کنار گذاشته می شوند؛ روایت هایی که بر خلاف نمایش سه پرده ایِ خطی، قصه هایی تو در تو دارند و به شناخت دنیای انسان ها راه پیدا می کنند. در فیلمی مثل «شب قوزی»، شاهد هیچ پیام خاصی نیستیم و باید ببینیم خودِ نمایش و تصویر با ما چه می کند.

این منتقد سینمایی افزود: خواندن قصه های «هزار و یک شب»، «سندباد»، «امیر ارسلان» و.. به ما چه می گوید؟ مثلا در داستان های «سندباد» برخلاف آنچه در «ادیسه» می بینیم، صرفا شاهد سفر و ماجراجویی و تجارت و.. هستیم. قصد «سندباد» صرفا این بوده که گستردگی دنیا را مطرح کرده و به انسان انگیزه ای برای حرکت و ماجراجویی بدهد. در این داستان ها قرار نیست مانند «ادیسه» شاهد سیر تحول انسان و انتخاب های او در این مسیر باشیم. اینجا قضیه ی اصلی، خودِ روایت و سفر است، نه نتیجه پایانی. هیچ موضوع یا ابژه یا سوژه ای به اندازه ی خودِ روایت کردن اهمیت ندارد. اگر امروز روایت نداریم، به این دلیل است که مدام قصد داریم چیزی را به مخاطب انتقال دهیم نه اینکه خودِ روایت برای ما اهمیت داشته باشد.

وی ادامه داد: در «شب قوزی» همین شکل از روایت توانسته تهران آن زمان را ثبت کند. فراموش نکنیم همین که بتوانیم شهر را درست روایت کنیم، دست به عملی رادیکال زده ایم. اگر بپرسیم کارگردان فیلم می خواهد با اینکار به مخاطب چه بگوید، باید گفت هیچ چیز؛ در واقع چیزی از طرف فیلمساز به مخاطب دیکته نمی شود و هر کس می تواند انشای خود را از این مجموعه تصاویر بنویسد. در شهری مانند تهران است که مهاجران در مسیر همگرایی فرهنگی مدام قصه می گفتند و می خندیدند و قصه گفتن را ادامه می دادند. اما ثبت این فرهنگ در یک فیلم و بیان سینمایی آن، صرفا از عهده فیلمسازان پیشرو آن زمان بر می آمده است.

راستین در خصوص به تصویر کشیده شدن تهران در «شب قوزی» گفت: پیش از این و در اکثر فیلم های موسوم به «فیلمفارسی»، تهران به عنوان یک لوکیشن اساسا حذف شده است؛ فیلم ها محدود می شوند به یک خانه قدیمی، یک ویلای شمال شهر و کاباره. اما این فیلمسازان موج نو بودند که به هویت شهری اهمیت دادند. در حالیکه روایت شهریِ تهران، آدم هایش، روابط آنها با هم، پاتوق های گفتگو و.. اهمیت بسیار زیادی دارند. غفاری، گلستان و.. قصد داشتند روایت های شهری را برای هویت دادن به جامعه شهری بکار گیرند؛ اینکه شب های تهران اساسا چگونه می گذرد؟ مشاغل شبانه تهران چه هستند؟ روابط یک پدر و فرزند دخترش در آن دوران چگونه بوده است؟ آنها می خواستند مردم تهران را به شهر خود آشنا کنند و بگویند این شهر در کاباره ها خلاصه نمی شود.

وی اضافه کرد: کسانی مانند غفاری این پرسش ها را مطرح کردند که چرا نسبت به هویت خود دافعه داریم؟ چرا رسوم سنتی خود را حذف می کنیم و آنها را بد می دانیم؟ چرا هر چیزی که «مدرن» است را خوب می پنداریم؟ آنها روایت های گذشته را دوباره و به شکلی جدید مطرح کردند، شبیه به کاری که فردوسی در شاهنامه کرده است. اگر طنزی در کار می بینیم نیز شاید برای این بوده که «انگ روشنفکری» نخورند. استفاده از طنز در چنین اثری آگاهانه بوده و کار را برای مخاطب نیز جذاب تر می کند. کارگردانی فیلم «شب قوزی» و روایتگری چند لایه آن، در دورانی که فیلم ها از مدل های رایج تک خطی استفاده می کردند اهمیت زیادی دارد. این فیلم ما را با خودِ تصویر درگیر می کند؛ اگر در آن رازی برملا می شود، به شکل تصادفی اتفاق می افتد و حساب شده نیست، درست مانند خودِ زندگی. یعنی عنصر «تصادف» به عنصر اصلی روایت تبدیل می شود و اگر به نتیجه ای می رسیم نیز به شکل تصادفی رسیده ایم، بدون اینکه مقدمه و موخره ای در میان باشد. برخلاف نمایش سه پرده ای که در آن همه چیز طراحی شده و هیچ چیز تصادفی رخ نمی دهد. در واقع کارگردان بیشتر از آنکه به دنبال متقاعد کردن مخاطب باشد، به دنبال هم حس کردن اوست.

این منتقد سینمایی ادامه داد: یکی از ویژگی های مهم و رادیکال فیلم این است به مخاطب اجازه می دهد برداشت خود را از اثر داشته باشد؛ یعنی مشارکت دادن مخاطب در اثر و ایجاد امکان تفکر برای او، بدون اینکه خود قصد رساندن پیام خاصی داشته باشد. شاید امروزه این چیزها عادی به نظر برسند، اما فراموش نکنیم که فیلم حدود 50 سال پیش ساخته شده است. «شب قوزی» تلاشی بود برای هویت بخشیدن به فرهنگ بومی و گویش محلی، در شرایطی که قصه های بومی و عامیانه و مردمی در برابر ادبیات ترجمه ای در حال له شدن بودند. کسی مانند غفاری ادعا نمی کرد قصد دارد با این فیلم ها مخاطب را متحول کند؛ لذت بردن مخاطب از فیلم برای او اهمیت زیادی داشت، اما به هر حال «شب قوزی» یک متن زنده است که با شما صحبت می کند بدون اینکه محتوایش را به شما دیکته کند. شخصیت مرده ی فیلم، آدم های «با هویت» را بی هویت می کند اما غفاری خود چنین ادعایی در مورد فیلم ندارد.

راستین در پایان گفت: از نظر فنی باید به فیلمبرداری «شب قوزی» در نور طبیعی شب هم اشاره کنیم که کار بسیار دشواری بوده است. این فیلم در زمینه بازیگری نیز دستاوردهای مهمی داشته است؛ آغاز بازیگری رئالیستی که امروز به یکی از ویژگی های سینمای ایران تبدیل شده است. غفاری زمانی دست به این کار زد که بازیگران دیالوگ گو اساسا از افراد عادی انتخاب نمی شدند. اما غفاری قصد داشت خودِ فرد ایرانی و تهرانی در همان زمان را ثبت کند، بدون اینکه دست به رویابافی زده باشد.کسانی مانند غفاری و گلستان از اتوریته خود در این مسیر استفاده کردند و به جای اینکه فیلم «فاخر» بسازند، به دنبال شکل دادن به هویت شهری تهران در فیلم هایشان رفتند. اینگونه بود که «شب قوزی» تاثیر زیادی بر فیلمسازان بعد از خود داشت و راهی نو پیش روی آنها گشود

علی ژیان این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«ولادیمیر و روزا» پس جی؟؟؟
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«به امید دیدار در مائو» See You at Mao، ۱۹۶۹.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
در نشست نقد و بررسی فیلم «اتاق سبز» عنوان شد
» نگرانی نسبت به کارهای ناتمام؛ نقطه مشترک جهان‌بینی تروفو و کیارستمی
... دیدن متن »

فیلم «اتاق سبز» در خانه هنرمندان ایران به روی پرده رفت.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در دویست و سی و ششمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه 22 آذر فیلم «اتاق سبز» به کارگردانی فرانسوا تروفو در تالار استاد ناصری به روی پرده رفت. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور محسن آزرم، امیر پوریا و کیوان کثیریان برگزار شد.

در ابتدای این نشست آزرم به اهمیت اقتباس ادبی در آثار تروفو پرداخت و گفت: از میان 25 فیلم تروفو، 12 فیلم بر اساس اقتباس ادبی از یک یا چند کتاب خلق شده است. در کار او می توان چند مدل اقتباس ادبی را مشاهده کرد؛ نخست مضمون هایی از کتاب ها که به تروفو فرصت داده اند بر اساس آنها فیلم بسازد. نمونه آن را می توان در فیلم هایی مانند «فارنهایت 451» و «اتاق سبز» دید. دوم اقتباس از رمان های پلیسی و بهره گیری از پی‌رنگ ها و موقعیت های چنین داستان هایی که در میان فیلمسازان موج نو رواج داشت. سوم استفاده از ماده ادبی به عنوان سند، که در فیلم هایی مانند «کودک وحشی» و «سرگذشت ادل.ه» شاهد آن هستیم. چهارم اقتباس از یک نویسنده خاص یعنی هنری پیر روشه است که فیلم هایی مانند «جول و جیم» و «دو دختر انگلیسی و مرد اروپایی» بر اساس آثار او ساخته شده اند. به رغم انتقاداتی که تروفو نسبت به وابستگی سینما به ادبیات داشت، او خود نیز درگیر ادبیات شد. اما کوشید راهی برای تجربه سینما همراه با ادبیات پیدا کند که آزاردهنده نباشد.

این منتقد سینمایی ادامه داد: سال 1967 سالی دشوار برای تروفو بود؛ یار او در تصادف جان خود را از دست می دهد. تروفو تاکید می کند که فردی نوستالژیک است و جز این نمی تواند باشد. او در سال 1970 داستان های هنری جیمز را می خواند و در سال 1974 اولین نسخه فیلمنامه فیلم را می نویسد. در نامه های تروفو در همان سال ها می توان ردپای شکل گیری فیلم «اتاق سبز» را مشاهده کرد. می توان پرسید که چرا تروفو شخصا بازی در نقش شخصیت اصلی فیلم را بر عهده گرفت؟ این قضیه به جنبه نوستالژیک وجود او و ادای دینش به از دست رفتگان و حضور مکرر این افراد در زندگی واقعی او برمی گردد؛ از دست رفتگانی که به گفته خودش از بسیاری زندگان نقش مهم تری در زندگی او ایفا می کنند. تروفو با فراموش کردن مخالف است و این قضیه را به وضوح می توان در «اتاق سبز» دید. 

آزرم افزود: «اتاق سبز» را می توان فیلمی شخصی در کارنامه تروفو دانست. مرگ از سال های دور نقش مهمی در زندگی او بازی کرده است. زمانی که مادربزرگ و حامی اصلی اش در زندگی را در نوجوانی از دست داد، سراغ کتاب رفت و در زمانی کوتاه تعداد زیادی کتاب از ادبیات کلاسیک را مطالعه کرد. اگر در فیلم اشاراتی به نویسندگان وجود دارد، اینها از دست رفتگانی هستند که نقشی مهم در زندگی تروفو داشته اند. 

در ادامه پوریا به اندوه انسانی جاری در فیلم اشاره کرد و گفت: «اتاق سبز» به مساله ی مرگ و نوع مواجه شدن با آن می پردازد. برای تروفو زندگی با از دست رفتگان و همراهی با آنها، به اندازه همراهی با افراد زنده مهم است. می بینیم شخصیت اصلی فیلم به دلیل از دست دادن یار، دچار رفتاری می شود که احتمالا از نگاه افراد بیرونی مجنون وار دانسته می شود. اکنون باید پرسید چطور می توان شخصیتی با رفتار نامتعارفِ «مرده پرستانه» را تبدیل به ابزاری کرد برای نوستالژی و زنده نگه داشتن یاد عزیزان از دست رفته. اینجاست که اثر هنری قادر است به شکلی عمیق یا با اندوهی دلپذیر به ما کمک کند که انسان های مهربان تری باشیم. فراموش نکنیم که زندگی افرادی مانند تروفو با سینما درآمیخته بود و قابل تفکیک نبود. اینگونه است که برخی صحنه های فیلم که در نگاه اول باورپذیر به نظر نمی رسند، برای انتقال احساسات و تم مدنظر تروفو، برای ما قابل پذیرش می شوند.

وی در بخش دیگری از صحبت هایش گفت: نگرانی تروفو نسبت به مرگ افراد را می توان در جای جای زندگی و آثار او مشاهده کرد. زمانی که فیلم «جول و جیم» را می ساخت، از نگرانی اش نسبت به سلامتی بازیگران فیلم و ناتمام ماندن ساخت فیلم می گوید. به گفته خودش، مرگ ژنرال دوگل در حالی که مشغول نوشتن اتوبیوگرافی اش بوده و این کار ناتمام مانده، بر روی او تاثیر زیادی داشته است. «اتاق سبز» را می توان وصیت نامه فردی دانست که خود در سن 52 سالگی با حجمی باورنکردنی از آثار خلق شده از دنیا می رود؛ کسی که تعداد آشناهای مرده اش را بیشتر از آشناهای زنده اش می دانست. همین نگرانی در خصوص کارهای ناتمام در هنگام مرگ را در گفته های کیارستمی در مصاحبه با آغداشلو نیز می بینیم؛ جایی که کیارستمی می گوید با وجود این کارهای ناتمام، ما را نمی برند. قالب این گفته ها به ظاهر یک شوخی امیدوارانه است و در عین حال از یک نوع جهان بینی حکایت دارد.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
» «اتاق سبز» نمایش فیلمی از فرانسوا تروفو در سینماتک خانه هنرمندان ایران
... دیدن متن »

فیلم «اتاق سبز» به کارگردانی فرانسوا تروفو در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید. 

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، فیلم «اتاق سبز» به کارگردانی فرانسوا تروفو دوشنبه 22 آذر در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

پس از نمایش فیلم نشست نقد و بررسی با حضور کیوان کثیریان، محسن آزرم و امیر پوریا برگزار می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: پایان قرن بیستم، شهر کوچکی در فرانسه. «جولین داون» روزنامه نگاری است که همسرش «جولی» یک دهه قبل از دنیا رفته است. او تمام وسایل همسرش را در یک اتاق سبز جمع آوری کرده است. وقتی یک آتش سوزی اتاق را نابود می کند او کلیسای کوچکی ساخته و به همسر و دیگر اشخاص مرده تقدیم می کند...

فیلم «اتاق سبز» به کارگردانی فرانسوا تروفو دوشنبه 22 آذر ساعت 18 در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

مائیلى این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
.
■■ سینمای «ژان لوک گدار» و فیلم «دسته جدا افتاده ها» به روایت :
■«فرزاد موتمن»
■■■در کانال ابدیت و یک روز شماره بیست را بشنوید :
https://telegram.me/EternityAndADay

■ در بیستمین برنامه از مجموعه پادکست های «ابدیت و یک روز»، فرزاد موتمن (سینماگر با دانش و مطلع سینمای ایران و سازنده آثاری همچون «هفت پرده»، «شب های روشن»، «خداحافظی طولانی» و...) برای ما از سینمای «ژان لوک گدار» و فیلم «دسته جدا افتاده‌ها» می گوید.
این سخنرانی دو شب پیش در سینما تک موزه هنرهای معاصر که این روزها با همکاری گروه «جامپ کات» در حال پخش برخی از آثار این سینماگر انقلابی و تاثیرگذار تاریخ سینماست، صورت گرفته است.


■مجموعه پادکست هایی درباره هنر سینما
https://telegram.me/EternityAndADay
.
ذوق زده و نیلوفر ثانی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره مستند عمل کشتن
به گزارش روابط عمومی بنیاد آفرینش های هنری نیاوران
» نقد و تحلیل فیلم "عمل کشتن" در نشست سینما تک نیاوران
... دیدن متن »

سینما تک فرهنگسرای نیاوران در ادامه بررسی آثار ارزشمند سینمای ایران و جهان شنبه ۶آذرماه ساعت ١٩ فیلم "عمل کُشتن " ساخته جاشوآ اینهایمر را درسالن گوشه فرهنگسرای نیاوران پخش و تحلیل می کند.
به گزارش روابط عمومی بنیاد آفرینش های هنری نیاوران  مستند تاریخی  "عمل کُشتن" محصول مشترک کشورها ی دانمارک ،نروژو انگلستان درسال ۲۰۱۳ است.
جاشوآ اینهایمراین فیلم مستند تاریخی را براساس وقایع کودتای نظامی اندونزی دردهه ۶۰ ساخته است. پس از برکناری انور کونگو و همدستانش، کسانی بودند که در دهه ی ۶۰ میلادی، بعد از برکناری دولت توسط ارتش اندونزی، با انگ کمونیست بودن، مخالفین ارتش را قتل عام می کردند. حالا بعد از سال ها، انور و همدستانش، هنوز مشغول زندگی هستند و گرچه دیگر پیر شده اند و میدان عملِ سابق را ندارند، اما داغِ ننگِ قتلِ هزاران نفر، با انواع و اقسامِ روش های ترسناک، روی پیشانی آن هاست. انور کنگو و بقیه، مقابل دوربین، بی محابا، از آدم کُشی هایشان حرف می زنند و …
این فیلم توانست برای دریافتِ جایزه اسکار بهترین فیلم مستند بلند در سال ۲۰۱۳ نامزد شود.
گفتنی است سینما تک نیاوران برنامه‏ای است با هدف معرفی فیلم‏های مهم اما کمتردیده‏ شده تاریخ سینما، فیلم‏های هنری ایران و جهان که توسط بنیاد آفرینش های هنری نیاوران برگزار می شود. علاقمندان به حوزه فیلم و سینما برای  رزرو و عضویت می توانند به سایت تیوال مراجعه نمایید.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم پسر
در نشست نقد و بررسی فیلم «پسر» عنوان شد
» شخصیت‌ها و دوربین بی‌قرار؛ وجه مشترک سینمای برادران داردن و سینمای فرهادی
... دیدن متن »

 فیلم «پسر» در سینماتک خانه هنرمندان ایران به روی پرده رفت.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در دویست و سی و چهارمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه ۱ آذر فیلم «پسر» ساخته مشترک ژان پیر داردن و لوک داردن به نمایش در آمد. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور محسن آزرم و حسین عیدی زاده برگزار شد.

در ابتدای این نشست عیدی زاده به ارائه توضیحاتی در خصوص سینمای برادران داردن پرداخت و گفت: ژان پیر و لوک داردن کار خود را با ساخت فیلم های مستند در زمینه های مختلف آغاز کردند. آنها با فیلم «قول» در جشنواره کن درخشیدند و سپس با ساخت فیلم هایی مانند «رزتا» و «پسر» جایگاه خود را به عنوان فیلمسازهایی مهم تثبیت کردند که مورد توجه منتقدان سخت گیر نیز قرار گرفتند. فیلم های برادران داردن همچون مستندهای اجتماعی هستند و در آن یا از نابازیگران استفاده می شود یا اگر بازیگران حرفه ای حضور دارند، حس بازی حرفه ای را به تماشاگر منتقل نمی کنند.

وی ادامه داد: بازی در فیلم های برادران داردن نیازمند توان جسمی بالایی است؛ آنها بازیگری را امری جسمی می دانند و بازیگران خود را به گونه ای مهیا می کنند که تماشاگر احساس نمی کند آنها در حال انجام بازی هستند. شخصیت های فیلم های برادران داردن همواره از قشرهای حاشیه ای جامعه هستند و مسالی همچون بیکاری و مشقت های زندگی چنین افرادی برای آنها اهمیت زیادی دارد.

در ادامه آزرم در خصوص ویژگی های سینمای برادران داردن گفت: مهم ترین ویژگی این دو برادر در سینمای بی خاصیت این سال ها، تعهد اجتماعی و پرداختن به واقعیت های جامعه است که نمونه ی دیگر آن را در سینمای کن لوچ مشاهده می کنیم. در واقع آنها از حد داستان فراتر رفته و آنچه در جامعه رخ می دهد را پایه سینمای خود قرار می دهند. سینمای برادران داردن بی نهایت به شخصیت ها نزدیک شده و با آنها همدردی می کند، اما در عین حال می کوشد فاصله خود را با آنها حفظ کند. در این سینما اصل همان کنش شخصیت هاست که در تصویر می بینیم و دیالوگ نقشی محوری ندارد. کار نیز از عناصر مهم در سینمای برادران داردن است؛ در فیلم «قول»، «رزتا»، «پسر»، «بچه» و.. می بینیم که کار مساله ای کلیدی در فیلم محسوب می شود.

وی افزود: در چنین سینمایی، تماشاگر نقشی هم رتبه شخصیت های فیلم دارد و در مسیر کشف افکار شخصیت های فیلم قرار می گیرد. بدون اینکه آنچه در ذهن شخصیت ها می گذرد در فیلم نمایش داده شود و در واقع ما هیچگاه به شناختی کامل از این شخصیت ها دست پیدا نمی کنیم. ما با نمایی از پشت سر شخصیت اصلی وارد فیلم می شویم، گویی که در تعقیب او هستیم و در عین حال نمی توانیم از یک حد به آنها نزدیک تر شویم. در چنین وضعیتی تماشاگر نیز موقعیت های سخت و تجارب شخصیت های فیلم را پشت سر می گذارد. برادران داردن را به نوعی می توان ناتورالیست دانست؛ آنها همچون رمان نویسان ناتورالیست تاکید بسیار زیادی بر جزئیات دارند، جزئیاتی که لزوما اطلاعات خاصی به ما نمی دهند.

این منتقد سینمایی سپس در پاسخ به سوال عیدی زاده در خصوص ریشه های سینمای برادران داردن گفت: سینمای آنها در سه مکتب ریشه دارد، نخست نورئالیسم ایتالیا که خود ریشه در واقعیت اجتماعی و اقتصادی دوره ای دارد که زمینه ساز بازگشت امر واقعی شد. دوم سینما حقیقت که به دوربین بی نقاب معتقد است و دوربین را ابزاری برای افشای حقیقت انسان ها و دنیای آنها می داند. سوم سینمای دگما که بنایش را بر بازگشت به اصل سینما و زدودن پیرایه هایی گذاشته که در طول سالیان سینما را فرا گرفته است. به هر حال برادران داردن معتقدند واقعیت را نباید بیش از حد نمایشی کرد و باید به آن وفادار ماند.

آزرم ادامه داد: در مجموعه فیلم های برادران داردن می بینیم دکور کاملا طبیعی و همه چیز واقعی است. دوربین روی دست قرار دارد و تدوین به شکل ناشیانه انجام می شود، گویی که تدوینگر هیچ چیز از تدوین نمی داند. گفتگوهای تراش نخورده و شاید زمخت این تصور را ایجاد می کند که انگار دیالوگ ها هیچگاه بر روی کاغذ پیاده نشده اند. صحنه ها عاری از بار عاطفی هستند و در واقع از جلوه های حقیقت و مستند بهره می گیرند. قرار نیست دوربین کار فیلمبرداری را دقیق انجام دهد، گویی شما مخفیانه شخصیت ها را تحت نظر گرفته اید. بی ثباتیِ دوربینِ روی دست، در خدمت بی ثباتی و بی قراری شخصیت های فیلم قرار دارد. بطوری که به نظر می رسد با گزارشی از دل جبهه جنگ مواجه هستیم. در فیلم های برادران داردن داستان ویژه ای در کنار شخصیت ها خلق نمی شود، بلکه هر شخصیت خود ماجرایی ست که تماشاگر باید از آن سر در بیاورد.

وی اضافه کرد: بازیگوشی دوربین، کات های نامنظم در تدوین و.. ممکن است برای تماشاگری که به آن عادت ندارد، آزاردهنده باشد. همانطور که خود می گویند، ما تماشاگران گروگان شخصیت های فیلم هستیم و باید تاوان چسبیدن به آنها را نیز پس بدهیم. پایان بندی فیلم نیز به شکل غیرمنتظره و فاقد هرگونه نشانه ای از عطوفت است. حتی صحنه های رستگاری در فیلم های آنها، در سکوت اتفاق می افتد و از این جهت با سینمای برسون قابل مقایسه است؛ با این تفاوت که در فیلم های برسون شاهد جنبه های معنوی قدرتمند هستیم، اما در فیلم های برادران داردن همه چیز زمینی است.

آزرم در پایان و در پاسخ به سوال عیدی زاده در مورد تاثیر سینمای برادران داردن بر دیگر سینماگران گفت: هر فیلمسازی که از قواعد کلاسیک فیلمسازی فراتر می رود، ممکن است به نوعی از آنها تاثیر گرفته باشد. به عنوان مثال فارغ از مسائل فرمی، از نظر دنیای سینمایی و مضمونی می توان ردپای آنها را در فیلم های اصغر فرهادی مشاهده کرد. شاید فرهادی از نظر شکلی چندان میانه ای با چنین سینمایی نداشته باشد، اما در فیلمی مانند «جدایی نادر از سیمین» می بینیم که چگونه بی ثباتی و بی قراری شخصیت ها با دوربین روی دست تشدید می شود و این وجه مشترک این دو سینماست.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران
» سه روز با سینمای «بلا تار» در سینماتک خانه هنرمندان ایران
... دیدن متن »

 نمایش و بررسی آثار «بلا تار» فیلم‌ساز مجارستانی از ۵ تا ۷ آذر در خانه هنرمندان ایران برگزار می‌شود.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، پنج فیلم «اسب تورین»، «مردی از لندن»، «هارمونی ورکمایستر»، «نفرین» و «آشیانه خانوادگی» از بلا تار 5 تا 7 آذر در سینماتک خانه هنرمندان ایران به روی پرده می‌روند. بر این اساس روز جمعه ۵ آذر ساعت ۱۶ فیلم «اسب تورین» و ساعت ۱۸:۳۰ فیلم «مردی از لندن»، شنبه ۶ آذر ساعت ۱۶ فیلم «هارمونی ورکمایستر» و ساعت ۱۸:۳۰ فیلم «نفرین» و یکشنبه ۷ آذر ساعت ۱۶ فیلم «آشیانه خانوادگی» به نمایش در خواهند آمد.

همچنین در روز پایانی نمایش فیلم‌های بلا تار و در قالب چهارمین نشست از سلسله نشست‌های کتاب هنر در خانه هنرمندان ایران، ساعت ۱۸ روز یکشنبه ۷ آذر کتاب «بلا تار پس از پایان» مورد نقد و بررسی قرار خواهد گرفت. «بلا تار پس از پایان» نوشته ژاک رانسیر است و محمدرضا شیخی ترجمه آن را بر عهده داشته است.

در این نشست صالح نجفی، بابک کریمی و محمدرضا شیخی به بررسی سینمای بلا تار و آراء رانسیر در این خصوص خواهند پرداخت.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دو فیلم مستند «راویان تاریخ» و «گواهان تاریخ»
» دو فیلم مستند «راویان تاریخ» و «گواهان تاریخ» به کارگردانی خسرو سینایی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می آیند.
... دیدن متن »

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، دو فیلم مستند «راویان تاریخ» و «گواهان تاریخ» به کارگردانی خسرو سینایی سه‌شنبه ۲۵ آبان با همکاری انجمن تهیه کنندگان فیلم مستند در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آیند.

«گواهان تاریخ» به شناساندن و بازنمایی گنجینه بی‌همانند خزانه و موزه جواهرات ملی کشورمان می‌پردازد که مجموعه‌یی گران‌بها از جواهرات ایران و جهان را که طی قرن‌ها فراهم و گردآوری شده، در خود نگهداری می‌کند. بسیاری از قطعات این جواهرات، گویای بخشی از تاریخ پرفراز و نشیب ملت ایران و بیان‌گر ذوق، خلاقیت و هنرآفرینی مردم این سرزمین است. اشیا و تابلوهایی که با زبان خاموش خود، خاطرات شکست‌ها و پیروزی‌ها و خودنمایی‌های همراه با زور و نخوت زمامدارانِ گذشته را با ما بازمی‌گویند.

«راویان تاریخ» نیز با نگاهی تیزبین به پیشینه تاریخ ضرب سکه و چاپ اسکناس در ایران و ارائه تصاویری از کهن‌ترین نمونه‌های آن‌ها-که در موزه سکه و اسکناس بانک مرکزی نگهداری می‌شوند- از یک‌سو به بررسی تحول و تکامل ضرب سکه در کشورمان می‌پردازد؛ از نخستین سکه در زمان‌های هخامنشیان و سپس اشکانیان و ساسانیان تا سکه‌های عرب- ساسانی، سلجوقی و عصر پهلوی تا سکه بهار آزادی همراه با نگاهی اجمالی به چگونگی قالب‌گیری و ضرب سکه در ایران طی حدود یکصد سال گذشته. و از سوی دیگر ، بازنمایی روند چاپ اسکناس در روزگاران دیروز و امروز کشورمان؛ از اولین پول کاغذی و بعدها افتتاح بانک ملی و انتشار نخستین اسکناس توسط این بانک و پس از واگذاری این مسئولیت به بانک مرکزی در سال ۱۳۶۲، انتشار مستقل اسکناس توسط این بانک با دستگاه‌های نوین و پیشرفته ضرب سکه و چاپ افست.

دو فیلم مستند «راویان تاریخ» و «گواهان تاریخ» سه‌شنبه 25 آبان ساعت 18 در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش در می آیند.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مرد: در او چه دیده‌‌ای؟
تارا: زندگی
و تو چه داری؟
مرد: افتخار...

دیدن فیلم روی پرده سفید سینما هیجان انگیز و عالی بود
امیر م و ابرشیر این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ویدیو
درباره فیلم مرگ یزدگرد
ابرشیر این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
تارا : من برای هر لقمه ای که می خورم کار می کنم ، حتی برای هر نفسی که می کشم . زندگی من چه تعارفی داره؟ چرا نباید بلند بخندم یا مسخرگی کنم؟یه چیز دیگه -من حتی بلدم بلند داد بزنم.
ابرشیر گرانقدر ممنون از این حسن انتخاب ،متاسفانه دیروز نشد برای دیدن فیلم بیایم. هر چند بارها دیدم ،اما لذت دیدنش در سینما چیز دیگریست
آیا با سانسور پخش شد؟
۱۸ آبان
دقیقا درست می گویید...بله صحنه بسیار زیبا و شاعرانه شمشیرزنی تارا با امواج دریا لذت بخش بود...
غریبه و مه در لیست نیست.. اما فیلم های وسوسه انگیزی برای تماشا وجود دارد.. شطرنج باد و شب غوزی که ندیده ام و البته فیلم پسر به کارگردانی برادران داردن که از نوابغ ... دیدن ادامه » سینمای اجتماعی و عدالتگرای امروز جهان هستند...
امید که غریبه و مه در برنامه زمستانی سینماتک هنرمندان قرار گرفته باشد.
۱۸ آبان
شب غوزی...،فکر کنم از تیتراژ سانسور شروع شود :))
فیلم پسر را ندیدم،سعی میکنم برنامه ای مانع دیدنش نشود
ممنون از اطلاع رسانیتان
۱۸ آبان
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
((سرود شادمانه ی رویا و شعر و تصویر))
تماشای فیلم "چریکه تارا" استاد بهرام بیضایی با بازی سوسن تسلیمی بزرگ و منوچهر فرید و....در سالن سینما ، بعد از ۳۸ سالی که از ساختش می گذرد، حس شادیبخش دارد و البته توام است با غم و دلسوختگی اهل فکر که چرا این همه مدت در قفسه های خاک گرفته بی فرهنگی به محاق رفته و فرهنگ و خرد جمعی از تماشایش محروم مانده است؟
**
" چریکه واژه ای باستانی است بازمانده در گویش کردی به معنای روایت شفاهی هر داستان عاشقانه ای که با سرنوشت قومی پیوند داشته باشد،و در پرتو افت و خیزهای قبیله ای به دلدادگی فردی ابعادی حماسی ببخشد."
...
"جا دارد که علاقمندان سینما،مورخان و جامعه شناسان،فیلم چریکه تارا را به کرات ببینند،با این امید که شاید این فیلم بر سرنوشت حقیقی یکی از معمایی ترین ملت ها پرتوی بیفکند."
هژیر داریوش، راهنمای ... دیدن ادامه » بین المللی فیلم،۱۹۸۱.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
» «چریکه تارا» نمایش فیلمی از بهرام بیضایی در سینماتک خانه هنرمندان ایران
... دیدن متن »

فیلم «چریکه تارا» به کارگردانی بهرام بیضایی در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی آید.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، دویست سی و دومین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه ۱۷ آبان به نمایش فیلم «چریکه تارا» به کارگردانی بهرام بیضایی اختصاص دارد.

پس از نمایش فیلم نشست نقد و بررسی با حضور امیر پوریا و کیوان کثیریان برگزار می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: بیوه‌زنی به نام تارا (سوسن تسلیمی) همراه دو کودک کم‌سن و سالش (گلبهار اسلامی و قربانعلی فلاحی) از ییلاق به کومه‌اش بازمی‌گردد. در راه می‌شنود که پدربزرگش مرده، و در جاده جنگلی به مردی غریب (منوچهر فرید) بر می‌خورد که جامه تاریخی پوشیده و شتابان می‌گذرد. تارا میان میراث پدربزرگ شمشیری می‌یابد که نمی‌داند با آنچه کند؛ تارا می‌کوشد شمشیر را به جای داس درو به کار گیرد؛ اما شمشیر به این کارها نمی‌آید و تارا آن را به رودخانه می‌اندازد. تارا از نو مرد تاریخی را، که سرداری از تبار جنگجویان منقرض شده‌است، می‌بیند، که از آن‌ها جز شمشیر پدربزرگ هیچ نشانی نمانده‌است...

در این فیلم سوسن تسلیمی، منوچهر فرید، رضا بابک، سیامک اطلسی، مهین دیهیم، محمدقاسم پورستار، سامی تحصنی، رضا فیاضی و سیروس حسن پور به ایفای نقش می‌پردازند.

فیلم «چریکه تارا» نخستین فیلم ایرانی در فستیوال کن است. این فیلم در بخش «نوعی نگاه» سال ۱۹۸۰ در این فستیوال به نمایش درآمد.

«چریکه تارا» به کارگردانی بهرام بیضایی دوشنبه ۱۷ آبان ساعت ۱۸ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی آید.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم بیگ فیش
در نشست نقد و بررسی فیلم «بیگ فیش» عنوان شد
» برتون مرز بین واقعیت و خیال را از میان برداشته است
... دیدن متن »

فیلم «بیگ فیش» در خانه هنرمندان ایران به روی پرده رفت.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در دویست و سی و یکمین برنامه سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه ۱۰ آبان فیلم «بیگ فیش» به کارگردانی تیم برتون در تالار استاد ناصری به نمایش در آمد. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور پوریا ذوالفقاری و علی علایی برگزار شد.

در ابتدای این نشست علایی ضمن اشاره به فعالیت های برتون در زمینه های مختلف هنری گفت: این کارگردان در دوران دبیرستان به پویانمایی و جهان فانتزی علاقمند بوده و بعدها وارد کمپانی والت دیزنی می شود. اما آیا فانتزی موجود در آثار او را می توان در دسته بندی متداول فیلم های فانتزی جای داد؟ به نظر می رسد چنین کاری در واقع موجب تقلیل آثار او خواهد شد؛ فانتزی ابزاری برای برتون است تا جهان بینی خود را مطرح کند.

وی ادامه داد: نیت برتون در ساخت این فیلم را می توان ستایش قصه گویی و رویاپردازی دانست. کاری که به نظر می رسد در انجام آن موفق بوده است. در «بیگ فیش» با دو نوع واقعیت سر و کار داریم؛ او در مقابل واقعیت های عینی، واقعیت های ذهنی و خاطراتی را مطرح می کند که واقعیت زندگی ما هستند. از این جهت نمی توان گفت فانتزی ها واقعیت ندارند و تعریف او از فانتزی با تعریف رایج متفاوت است. ضمن اینکه خودِ مساله ی نمایشگری، برای برتون اهمیت دارد و این قضیه را می توان از تنوع ژانر در فیلم متوجه شد؛ اینکه قصه را چگونه روایت کنیم که مخاطب بیشترین لذت را از تماشای فیلم ببرد.

پس از آن ذوالفقاری ضمن آرزوی سلامتی برای محسن سیف گفت: برتون در کمپانی دیزنی فعالیتش را آغاز کرده و در آنجا طرح هایی پیاده می کند که به گفته خودش مدام رد می شدند. توصیفی که او از کار کارمندی در این کمپانی دارد، تا حدی موقعیت خود او در هالیوود را نیز ترسیم می کند؛ جایی که از شما می خواهند در عین حال هنرمندی درجه یک و همینطور کارمندی سر به زیر و گوش به فرمان باشید. جدال بین هنرمند و کارمند بودن در درون برتون، از زمان کار در دیزنی آغاز شده و در هالیوود نیز ادامه داشته است. با وجود این شکل از فعالیتِ برتون در هالیوود، او همواره توانسته مُهر خود را بر آثار تولیدی اش در این فضا بزند.

این منتقد سینمایی درباره اهمیت فیلم «بیگ فیش» در کارنامه هنری برتون گفت: برتون تا پیش از ساخت این فیلم، قدم به قدم در حال غرق شدن در شیوه داستان گویی هالیوودی بود و «بیگ فیش» گشایشی در مسیر فیلمسازی او محسوب می شود؛ او در این فیلم هراس هایش را کنار گذاشته و دست به تجربه کردن می زند. «بیگ فیش» اگرچه بر اساس رمان دانیل والاس ساخته شده، اما از بسیاری جهات با آن متفاوت است؛ در واقع می توان گفت نیمه دوم فیلم ربطی به رمان ندارد و بر اساس ایده های برتون پیش می رود. یکی از تفاوت های مهم رمان و فیلم «بیگ فیش» اینست که در رمان مرز خیال و واقعیت و خرافه تفکیک شده است، اما در فیلم تمام این مرزها پشت سر گذاشته می شود. برتون با فراغ بال خود را رها کرد و در قید و بند هیچ قاعده ای گرفتار نمانده است. او واقعیت و خیال و خرافه را درهم آمیخته، اما فراموش نکنیم که حتی در خیالی ترین موقعیت ها نیز همواره نشانه ای از واقعیت را برجای می گذارد.

ذوالفقاری افزود: یکی دیگر از چیزهایی که برتون به رمان اضافه کرده، مساله ی تقدیرگرایی و همینطور قصه هایی مانند پری دریایی، مرد گرگ نما و.. است که به نظر می رسد از قصه های شرقی الهام گرفته است. اگر زمانی بکارگیری پزشک سیاه پوست برای عمل زایمان یک زن سفیدپوست در آمریکا ممنوع بوده است، اما برتون به عمد پزشک را سیاه پوست انتخاب می کند. در فیلم حتی اشاراتی به بحران اقتصادی آمریکا در دهه ۲۰و ۳۰ میلادی نیز می بینیم. ضمن اینکه رمان «بیگ فیش» رمانی تلخ و تکان دهنده است، اما برتون قصد ندارد قصه را تا آن حد تلخ و سیاه کند. نسبت تماشاگر با فیلم، شبیه به نسبت پسر با پدرش در فیلم است؛ رازآلودگی و ابهامی که شما تنها ۱۰ درصد از کوه یخ شناور در آب را می بینید. همانطور که پدر خصلتی کولی وار دارد و همواره برای پسر ابهام آلود باقی می ماند، ما نیز در مواجهه با فیلم ابهاماتی خواهیم داشت که به ناچار باید آنها را بپذیریم.

وی ادامه داد: «بیگ فیش» برای برتون فضای نفس کشیدن و نوعی مکاشفه برای یافتن پرسش هایش محسوب می شود. همینجاست که او تکلیفش را با مرگ پدر و مادر و واقعیت بچه دار شدن روشن می کند. بنابراین این فیلم برای او یک فیلم شخصی است. شاید به عنوان مثال فیلم «ادوارد دست قیچی» را کسان دیگری نیز می توانستند بسازند، اما «بیگ فیش» را صرفا برتون می تواند بسازد. او در انتهای فیلم، قصه را در مقام میراثی مطرح می کند که از پدر به فرزند به ارث می رسد. برتون در «بیگ فیش» سراغ ستاره های محبوبش مانند جانی دپ نمی رود، بلکه بازیگرانی را به کار می گیرد که به گفته خودش «فداکاری» کنند و هر آنچه می خواهد را در فیلم به نمایش بگذارند. همانطور که می بینیم، نیمه دوم فیلم ترکیبی از ژانرهای مختلف سینمایی مانند «جنگی»، «حادثه ای» و.. است. لحن های مختلف، زیبایی شناسی و رنگ های گوناگون بکار گرفته شده، طنز ویژه فیلم و.. همه به خاص بودن آن کمک کرده است.

در بخش دیگری از این نشست، خسرو دهقان که در میان تماشاگران حضور داشت در خصوص سینمای برتون و فیلم «بیگ فیش» گفت: برتون یکی از فیلمسازان نمونه ای است که مخاطب را با رازآلودگی و دیوانگی و کودکانگی سینما و آنچه روی پرده می رود، آشنا می کند. همانطور که در «بیگ فیش» می بینیم، او به هیچ قاعده و اصولی پایبند نیست و مطابق میل خود رفتار می کند و به یک معنا خودِ سینما را بازتاب می دهد. سینمای او مخاطب را کنترل و وارد دنیای خودش می کند. این فیلم ارتباطی به دنیای واقعی ندارد و به نوعی شبیه قصه گویی مادربزرگ ها پای کرسی در شب های زمستان است که بچه ها را از دنیای واقعی به جهانی دیگر می برد. او در درون خود هم سینماست، چرا که تمام قواعد را در خودش نیز بهم می زند. برتون درگیر جهان ایدئولوژی ها نیست و در فیلمش قصد اندرزگویی و بیان مفاهیم ندارد. او یک دیوانه ی عاشق سینماست که تجارب زندگی خود و کودکیِ ناتمامش را به نمایش در آورده و با ما به اشتراک می گذارد.

برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ویدیو
درباره مستند اوسیا - برد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
با سلام
تاریخ اکران این فیلم 12 آبان هست ولی در صفحه مربوطه 26 آبان که مربوط به اکران فیلم "خاشاک شناور" هست نمایش داده می شود.
لطفا اصلاح نمایید.

سپاس
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اکران فیلم همراه باد در دل تنهایی کویر در تاریخ سه شنبه ۲۵ آبان ماه لغو شده است.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ویدیو
درباره فیلم شطرنج باد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سینماتک خانه هنرمندان ایران
» نمایش فیلمی از خسرو معصومی در سینماتک خانه هنرمندان ایران
... دیدن متن »

فیلم «جایی در دور دست» به کارگردانی و نویسندگی خسرو معصومی در خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، فیلم «جایی در دور دست» به کارگردانی و نویسندگی خسرو معصومی دوشنبه ۳ آبان در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

پس از نمایش فیلم نیز نشست نقد و بررسی با حضور احمد طالبی نژاد و عوامل فیلم برگزار می‌شود.

در خلاصه داستان این فیلم آمده است: پسر (جمال) که در دفترخانه‌ای کار می‌کند وقتی با محضردار عازم مراسم عروسی در روستاست، محضردار داستان نیالا را برایش تعریف می‌کند که پدرش «گت آقا» می‌خواسته او را به زور شوهر بدهد ولی او سر سفره عقد «نه» می‌گوید و زیر مشت و لگد پدر توانایی تکلم را از دست می‌دهد...

فیلم «جایی در دور دست» دوشنبه ۳ آبان ساعت ۱۸ در سینماتک خانه هنرمندان ایران به نمایش درمی‌آید.

علیرضا این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بسیار خوب و مثال‌زدنی است.
بهنام [شاهین] باقری این را دوست دارد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خبر
درباره فیلم اینک آخرالزمان
در نشست نقد و بررسی فیلم «اینک آخرالزمان» در سینماتک خانه هنرمندان ایران عنوان شد
» جواد طوسی: مهم‌ترین جنبه «اینک آخرالزمان»، نگاه متفاوت کاپولا به جنگ است
... دیدن متن »
فیلم «اینک آخرالزمان» در خانه هنرمندان ایران به نمایش در آمد.

به گزارش روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، در ادامه برنامه های سینماتک خانه هنرمندان ایران دوشنبه ۱۲ مهر فیلم «اینک آخرالزمان» به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا در تالار استاد ناصری به روی پرده رفت. در ادامه نیز نشست نقد و بررسی فیلم با حضور جواد طوسی و کیوان کثیریان برگزار شد.

طوسی در ابتدای این نشست به کارنامه کاپولا اشاره کرد و گفت: کاپولا در جاه طلبی های هر از گاه خود، فیلم هایی مانند «پدرخوانده ۱»، «پدرخوانده ۲» و همینطور «اینک آخرالزمان» و «مکالمه» را خلق کرده است. به گمان من همین چهار فیلم برای کسب اعتبار و تشخص تاریخی کفایت می کند. ضمن اینکه عدم موفقیت اقتصادی در برخی از فیلم هایش را نمی توان معادل شکست برای او دانست. «اینک آخرالزمان» با وجود هزینه های بالا در نهایت از نظر مالی به موفقیت نرسید و مسیر فیلمسازی کاپولا را عوض کرد. اما او این شکست های مالی را تجربه ای غلط توصیف نمی کند، بلکه معتقد است باید اتفاق بیفتد حتی اگر به قیمت از دست رفتن سرمایه باشد. همچنین می توان نتیجه گرفت که حتی در جامعه ای مانند آمریکا که وجه صنعتی و فروش فیلم اهمیت بسیار بالایی دارد، باز هم تماشاچی غیرقابل پیش بینی است و فیلمی در این سطح نیز ممکن است از نظر مالی با شکست مواجه شود.

این منتقد سینمایی افزود: کمترین دستاورد فیلم به رغم شکست تجاری این است که هنوز پس از گذشت این همه سال، جنبه های جذاب و قابل بحثی دارد؛ یکی از این جنبه ها نگاه متفاوت کاپولا به مقوله جنگ است. او بدون رویارویی مستقیم با یک رویداد تاریخی، دنیاهای ملیتی را در کنار یکدیگر جای می دهد و به آنها فرصت می دهد که از منظر تبار و اقلیم خود به مقوله جنگ بپردازند. به عنوان مثال شاهد خانواده ای فرانسوی هستیم که در کنار بومی های منطقه زندگی می کنند و دلایل مستقل خود را دارند، اما در بین اعضای همین خانواده نیز تضارب آرا وجود دارد. آرایی که بیان مستقیم پیدا نمی کنند، بلکه زمانی که در یک رابطه عاطفی و با وجه شاعرانه و فلسفی مطرح می شوند در نهایت تفسیر را به عهده بیننده فیلم می گذارند.

طوسی ادامه داد: این مساله یکی از موارد اضافه شده به متن کنراد است که از دید کاپولا به چشم یک ضرورت نگریسته می شود. متن کنراد صرفا بستری است تا کاپولا نگاه و جهان بینی مستقل خود را در فیلم مطرح کند. نگاهی که به انسان های آمریکایی محدود نمی ماند و به بقیه نیز فرصت ابراز نظر می دهد. اگرچه می توان این نقد را به فیلم وارد دانست که این فرصت به قربانیان اصلی جنگ یعنی ویتنامی ها کمتر داده شده است. در واقع در نگاه ضد جنگ کاپولا در این فیلم، در نهایت تقابل میان صید و صیاد شکل پیدا نکرده است. کاپولا با جهان بینی خود و جایگاهش در حوزه روشنفکری که نقطه نگاهش را شکل می دهد، در نهایت همچون کوبریک در «غلاف تمام فلزی» به یک پوچ انگاری می رسد.

وی اضافه کرد: این فیلم یکی از نمونه ای ترین فیلم های تاریخ سینما در ژانر جنگ است. نقطه انتخاب کاپولا در این فیلم به یک اجرای قاعده مند تبدیل شده است. شروع فیلم با جنگل بمباران شده و ترانه و شعری کنایه آمیز، با یک بیان سینمایی خوب گویی آخر خط را پیش بینی می کند. این موسیقی هجوآمیز نشان می دهد که قرار نیست سینما در یک زبان بصری صرف خلاصه شود، بلکه می توان از عناصری دیگر نیز بهره گرفت. نحوه بکارگیری موسیقی در «اینک آخرالزمان» را می توان با فیلم «اودیسه فضایی» کوبریک مقایسه کرد.

طوسی ادامه داد: کاپولا در فیلم چندان به متن جوزف کنراد وفادار نبوده است؛ یکی دیگر از تفاوت های فیلم با متن کنراد به شخصیت مکمل سرهنگ کورتز در فیلم برمی گردد که با تک گفتارهایش در نهایت به یک مانیفست فلسفی می رسد؛ او در یک زمان کوتاه، به یک شخصیت مکمل ماندگار در تاریخ سینما تبدیل شده است. شاید به دلیل همین تاثیرگذاری بوده که براندو ضمن اعتماد به کسی مانند کاپولا حاضر شده در این زمان کوتاه در فیلم ظاهر شود. او یکی از نمونه های رسیدن به مرگ آگاهی است که از وجه خشونت آمیز خود به تدریج دارای شخصیتی خاکستری می شود.
این منتقد سینمایی در پایان گفت: در فیلم همچنین شاهد تک مضراب هایی هستیم؛ از جمله پوزخندهای روشنفکرانه ای که مورد علاقه جامعه آمریکاست. اما در عین حال و به وقت خود، پرچم آمریکا نادیده گرفته نمی شود. حتی در آثار کسی مانند اولیور استون و در فیلمی مانند «متولد 4 جولای» در عین آسیب شناسی، باز هم پرچم آمریکا نادیده گرفته نمی شود. هنرمندان این جامعه در عین اعتراض و اپوزیسیون نشان دادن خود، در نهایت نمی توانند بستگی ملیتی خود را نفی کنند. 
بهنام [شاهین] باقری این را خواند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
ویدیو
درباره فیلم شلاق / whiplash
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
«روایت‌های فتح» در خانه هنرمندان ایران
» مروری بر چند اثر سینمایی و مستند، سینمای دفاع مقدس در خانه هنرمندان ایران
... دیدن متن »
سینماتک خانه­ هنرمندان ایران در سالگرد هفته­ ی دفاع مقدس از ۶ تا ۳ مهر ماه به مدت چهار روز مروری بر چند اثر سینمایی و مستند، سینمای دفاع مقدس خواهد کرد. 
به گزارش روابط عمومی خانه­ هنرمندان ایران، به مناسبت هفته دفاع مقدس سینمای دفاع مقدس با نمایش ۶ اثر سینمایی در برنامه‌ای با عنوان «روایت‌های فتح» در خانه هنرمندان ایران مرور خواهد شد. 
شنبه ۳ مهر فیلم «دکل» به کارگردانی عبدالحسن برزیده ساعت ۱۸ و فیلم «جنگ نفتکش‌ها» ساخته محمد بزرگ‌نیا ساعت ۲۰ به روی پرده می‌روند. روز یکشنبه ۴ مهر ساعت ۱۸ فیلم «مزرعه پدری» به کارگردانی رسول ملاقلی‌پور و ساعت ۲۰ فیلم «فرزند خاک» ساخته محمدعلی باشه آهنگر به نمایش در می‌آیند. دوشنبه ۵ مهر ساعت ۱۸ فیلم «مهاجر» به کارگردانی ابراهیم حاتمی‌کیا به روی پرده می‌رود و پس از آن نشست نقد و بررسی سینمای دفاع مقدس برگزار می‌شود.
سه‌شنبه ۶ مهر ساعت ۱۸ دو فیلم «مرثیه حلبچه» و «زندگی در ارتفاعات» اثر عزیزالله حمیدنژاد پخش خواهند شد.
لازم به ذکر است حضور برای علاقه­ مندان در این برنامه آزاد است.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
چهارصد و چهارمین نشست باشگاه فیلم تهران
» " تابور " درفرهنگسرای ارسباران اکران و نقد می‌شود
... دیدن متن »
فیلم «تابور» محصول ۱۳۹۱به کارگردانی وحید وکیلی فر یکشنبه ۲۸ شهریور ماه ساعت ۱۸ با حضورعوامل در فرهنگسرای ارسباران اکران ، نقد و بررسی می‌شود.
«تابور» به لحاظ فضای بصری و حس و حال اثر به عنوان اولین فیلم علمی- تخیلی سینمای ایران شناخته شده است. این فیلم داستان پرسه شبانه مردی در تهران مالیخولیایی و مدرن را روایت می کند که بدنش به امواج ویرانگر الکترومغناطیس واکنش نشان می دهد و او اکنون در یک فضای آخرزمانی و انتزاعی سعی دارد به شکلی غیرمعمول از وجودش محافظت کند.
فیلم «تابور» موفق به دریافت جایزه یک دستاورد هنری جشنواره فیلم تسالونیکی یونان، جایزه ویژه داوران جشنواره فیلم مراکش، جایزه منتقدین و تندیس لوتوس طلایی برای بهترین فیلم جشنواره فیلم دوویل فرانسه و جایزه شب برای بهترین کارگردانی جشنواره فیلم دو نت فرانسه شده است. این فیلم در جشنواره‌های روتردام، ادینبورگ، ترایبکا، بوسان، مونترال، پاریس، کلن، ریودوژانیرو، کپنهاک، اولهار برزیل، ساین دونت پاریس، هنگ کنگ، دبی ، مومبای و ماناکی قبرس نیز به نمایش در آمده است. «تابور» از سوی سایت "ایندی وایر" آمریکا و "فیلم کالت" فرانسه به عنوان یکی از ده فیلم برتر اکران نشده سال ۲۰۱۳ نیز انتخاب شده است.
کارگردان، نویسنده، تدوین‌گر و تهیه‌کننده این فیلم وحید وکیلی‌فر است و محمدرضا جهان‌پناه مدیریت فیلم‌برداری آن را برعهده داشته‌است. محمد ربانی، مسعود پازوکی، سید علی حسینی و علی شیدرنگ بازیگران این فیلم هستند.
وحید وکیلی فر(کارگردان) و جمعی دیگر از عوامل فیلم مهمانان چهارصد و چهارمین نشست باشگاه فیلم تهران هستند.‌

علاقمندان برای حضور دراین نشست می‌توانند به فرهنگسرای ارسباران واقع در خیابان شریعتی بالاتر از پل سیدخندان‌، خیابان جلفا مراجعه و یا با شماره‌های ۲۰- ۲۲۸۷۲۸۱۸ تماس بگیرند.
بهنام [شاهین] باقری این را دوست دارد
این فیلم بیشتر شنیدنیه تا دیدنی..
۲۷ شهريور
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
طبق برنامه‌ی اعلام‌شده، قرار بود روز دوشنبه ۲۹ شهریور فیلم «آن‌جا» به کارگردانی عبدالرضا کاهانی نمایش داده بشه. من یک ماه قبل برای دیدنش بلیط گرفتم اما متاسفانه بدون هیچ توضیحی فیلم «سیانور» جایگزین شده که من علاقه‌ای به دیدنش ندارم.
سینما تک خانه هنرمندان فارغ از جبران خسارت مادی باید در مورد دلایل این جایگزینی توضیح بده.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید