«رقصِ بی‌پایانِ روح بر بالِ کوچ»

آن‌ها را می‌بینی؟ آن پرندگان مهاجر را که با تکیه بر بال‌های ظریفشان، مرزهایِ بی‌اعتبارِ زمین را زیر پا می‌گذارند. آن‌ها نه از ترسِ طوفان، نه از سنگینیِ شب، و نه از هراسِ گم‌شدن؛ آن‌ها تنها از «ماندن» می‌ترسند. سفر برای آن‌ها یک اجبار نیست، بلکه شکلی از نیایش است؛ رقصیدن بر لبه‌یِ باد، برای رسیدن به جایی که قلبشان از پیش، نقشه‌ی آن را کشیده است.

این کوچِ بی‌وقفه، تکرارِ جادوییِ روحِ آدم‌های بزرگی است که ما در میانه‌ی هیاهوی زندگی گم کرده‌ایم. همان روح‌های رهایی که در بندِ زنجیرِ تعلقات نیستند. آن‌ها همان‌هایی هستند که قلبی از جنسِ آسمان دارند؛ نه به خاکِ تعلقات چسبیده‌اند و نه در بندِ نام، جایگاه و مال‌ گرفتار ... دیدن ادامه ›› شده‌اند.

مانند آن پرنده، آن‌ها نیز می‌دانند که خانه، یک «مکان» نیست، بلکه یک «حالت» است. آن‌ها به جای آنکه در یک آشیانه‌ی امن و کوچک، عمر خود را در انتظارِ فردا بگذرانند، تمامِ جهان را آشیانه‌ی خود کرده‌اند. آن‌ها می‌دانند که حقیقت در «بودن» است، نه در «داشتن».

کاش ما نیز می‌توانستیم، اندکی از آن سبک‌بالیِ مهاجران بیاموزیم؛ اندکی از آن بی‌قیدیِ روح‌های بزرگ را که می‌دانند تنها راهِ رسیدن به اوج، رها کردنِ تمامِ سنگینی‌های زمین است. برای پرواز کردن، نباید بال داشت، باید «آزاد» بود.

انسان‌ها را نه از چهره، که از کردارشان باید شناخت. گاهی گرگ‌ها در لباس انسان، با لبخندی بر لب به میان دیگران می‌آیند و هنگامی که پای منفعت، حسادت یا خودخواهی به میان می‌آید، نقاب از چهره‌شان می‌افتد و بی‌رحمانه هم‌نوعان خود را می‌درند.

آن‌ها نه با دندان، که با زبان زخم می‌زنند؛ نه با چنگال، که با تهمت، خیانت و بی‌انصافی دل‌ها را می‌شکنند. دردناک‌تر آن‌که قربانیانشان اغلب کسانی هستند که به آن‌ها اعتماد کرده‌اند. تاریخ و زندگی روزمره پر است از زخم‌هایی که از دشمنان نخورده‌ایم، بلکه از دوستانی خورده‌ایم که در لباس دوستی، خوی گرگ‌صفتی را پنهان کرده بودند.

اما در برابر این تاریکی، هنوز انسان‌هایی هستند که با مهربانی، انصاف و جوانمردی زندگی می‌کنند. ارزش انسانیت زمانی آشکار می‌شود که بتوان در میان این همه خودخواهی، دست دیگری را گرفت و به جای دریدن، مرهمی بر زخم‌های او شد. جهان نه از گرگ‌صفتان، که از انسان‌هایی روشن می‌شود که حتی در سخت‌ترین شرایط نیز انسان ماندن را انتخاب می‌کنند.

امیر حسین دیوانه برانگیز

اثر احمد عرشی پرواز عشق
عشق سفری است بی پایان، جسم درگیر در جهان، جان درگیر در زمان ،این شور گاهی خود را نشان میدهد،گاهی آتش می افکند بر چهره بی زبان
این اثر بر گرفته از این شعری است که از بنده کمترین است

مثل ساحل آرام باش
تا دیگران مثل دریا، بی قرارت باشند

هنرتجسمی، بصری یا دیداری هم نیز گفته میشود.

شاید اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، احساسات ساده و طبیعی ما، تضاد آشکاری با قوانین او داشته باشد. پس شخصیت منفی داستان واقعا کیست؟

برداشتی از مریلین مونرو
اوایل تابستان ۴۰۴
رنگ روغن / بوم ۵۰:۷۰

هنر های تجسمی بصری یا دیداری نیز گفته می‌شود،
از هنر های متنی به طرح است.

گزارش خبری: «میتوژن نخست» با موضوع نگارگری
نخستین نمایشگاه گروهی «میتوژن» از عصر جمعه ۶ دی‌ماه تا پنجشنبه ۱۲ دی‌ماه ۱۴۰۳ در نگارخانه لاجورد برگزار شد؛ رویدادی که به ابتکار «کانون مطالعات اسطوره‌شناختی میت‌اوخته» وابسته به گروه پژوهشی «پیدایش» و با همکاری «مؤسسه کتاب‌آرایی ایرانی» شکل گرفت. این نمایشگاه، نخستین گام از طرح پژوهشی «میتوژن» بود؛ طرحی که هدف آن گرامی‌داشت هنرمندانی است که آثارشان با اسطوره‌ها پیوند دارد و در مسیر خلق هنری، به بازخوانی و بازآفرینی روایت‌های اسطوره‌ای می‌پردازند.
در «میتوژن نخست»، مجموعه‌ای از آثار نگارگری ارائه شد؛ آثاری که نه تنها جلوه‌های زیبایی‌شناختی داشتند، بلکه به‌مثابه متونی میتوژنیک مورد توجه قرار گرفتند. پژوهشگران کانون، با رویکرد اسطوره‌شناختی، هر اثر را تحلیل کردند تا وجوه میتوژنیک آن روشن شود. این تحلیل‌ها در قالب «کاتالوگ مجازی» منتشر شد؛ کاتالوگی که علاوه بر رزومه هنرمندان، شامل تحلیل اسطوره‌شناختی هر اثر نیز بود و به مخاطبان امکان می‌داد تا درک عمیق‌تری از نسبت میان هنر و اسطوره به دست آورند.
یکی از ویژگی‌های این نمایشگاه، استفاده از فناوری‌های نوین برای دسترسی مخاطبان به محتوای پژوهشی بود. در کنار هر اثر، کیوآرکدی قرار داشت که مخاطب را به تحلیل اختصاصی همان اثر هدایت می‌کرد. همچنین، کیوآرکد درج‌شده در پوستر نمایشگاه امکان مطالعه مجموعه کامل تحلیل‌ها را فراهم می‌ساخت. این شیوه، نمایشگاه را از یک رویداد صرفاً بصری به تجربه‌ای پژوهشی و چندلایه بدل کرد؛ تجربه‌ای که مخاطب را به پرسش از نسبت میان اسطوره و تصویر، میان روایت و نگاره، ... دیدن ادامه ›› فرا می‌خواند.
نمایشگاه «میتوژن نخست» نشان داد که نگارگری، در پیوند با اسطوره و پژوهش، می‌تواند به بیانی فلسفی بدل شود؛ بیانی که مخاطب را نه تنها به تماشای اثر، بلکه به اندیشیدن، پرسشگری و بازاندیشی در نسبت میان هنر و اسطوره دعوت می‌کند. این رویداد، همچنین بر اهمیت هم‌افزایی میان هنرمندان و پژوهشگران تأکید داشت؛ جایی که هنر، پژوهش و فناوری در کنار هم قرار گرفتند تا تجربه‌ای تازه برای مخاطب رقم بزنند.
به این ترتیب، «میتوژن نخست» تنها یک نمایشگاه هنری نبود، بلکه عرصه‌ای برای گفت‌وگو میان سنت نگارگری ایرانی و رویکردهای نوین اسطوره‌شناختی بود؛ عرصه‌ای که نشان داد هنر معاصر، هنگامی که با پژوهش و اندیشه درهم می‌آمیزد، می‌تواند به بستری برای بازاندیشی در میراث فرهنگی و اسطوره‌ای بدل شود.

ایونت هنر حمایت و معرفی برندها طراحان مزون ها هنرمندان ۲۷ و ۲۸ آذر برج های رونیکا پالاس تهران با حمایت پلتفرم هنر

طراحی و هنرهای تجسمی بسیار گسترده‌است. در اصل این قلمرو همهٔ آنچه که می‌توان دید به جز نمایش را در بر می‌گیرد. البته مرز مشخص و درستی میان این تعاریف نیست؛ مثلاً توجه کنید به هنر تن و بدن یا مثلاً فیلم و هنر رسانه‌ای که می‌توانند همهٔ دسته‌های دیگر هنر را در خود جای دهند.