کارگردان نمایش «در انتهای گلو» با اشاره به محتوای انسانی این اثر نمایشی از چالش های تولید تئاتر گفت.
محمدجواد سیدی‌ زاده کارگردان نمایش «در انتهای گلو» که این روزها در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر روی صحنه است با اشاره به محتوای انسانی و دغدغه‌ مند این نمایش به خبرنگار مهر گفت: پرداختن به مسئله انسانیت، فارغ از نژاد و رنگ و مذهب برای من اهمیت داشت. به شخصه در تلاش بودم تا نشان دهم انسان معاصر در جهان امروز با چه دغدغه‌هایی رو به رو است. شاید یکی از این دغدغه‌ها نفوذ به حریم شخصی انسان‌هاست. مسئله‌ای که خاص یک جغرافیا نیست بلکه در تمام کشورهای جهان با انواع حکومت‌ها دیده می‌شود. وی ادامه داد: مسئله دیگر مسئله مهاجرت است که این روزها در جامعه ما به شدت ملموس و قابل توجه است مهاجرت و مهاجر بودگی، آزادی‌ها و مشکلاتش همواره موضوعاتی قابل بحث بوده و خواهد بود. اینکه آیا چیزی به نام آزادی در جایی وجود دارد؟ و اینکه برای رسیدن به آن باید از چه چیزهایی چشم پوشید؟ سوالاتی است که با تماشای این نمایش در ذهن مخاطبان مورد توجه قرار می‌گیرد.
این کارگردان با اشاره به مسئله زبان در این اثر نمایشی افزود: مسئله دیگری که شاید طیف کمتری از مخاطبان را درگیر می‌کند، مسئله زبان است. مسئله‌ای که برای نویسنده اثر مهم و قابل توجه بوده است. اینکه چگونه اغلب زبان‌ها در سایه جهانی‌سازی از بین می‌روند و از آن‌ها حتی سایه‌ای نیز باقی نمی‌ماند. البته این مسئله مهمی است و به نوعی در ادبیات تطبیقی جهان مورد توجه ادیبان و نویسندگان شرقی بالاخص نویسندگان هندی و عربی و... قرار گرفته است‌. مسئله‌ای که به نوعی نرم، دست به استعمار فرهنگی کشورهای جهان سوم می‌زند و غفلت از آن در آینده نزدیک ثمرات زیان باری خواهد داشت.
این کارگردان درباره چالش‌هایی که در روند اجرا با آن‌ها روبه‌رو است، گفت: خوشبختانه در کشور ما آنچه زیاد است، چالش تولید است، مخصوصا وقتی بخواهید کار هنری انجام دهید و این در هنری مثل تئاتر بیشتر موجب دلزدگی از ارائه اثر می‌شود. حفظ کردن یک گروه ۱۰ تا ۱۰۰ نفره با مشکلاتی همچون مشکلات مالی، کاری سخت و یا شاید بتوان گفت دیگر غیر ممکن است. گروه‌های تئاتری اغلب بدون هیچ پشتوانه‌ای در تلاش برای ارائه‌ محصولی فرهنگی هستند و متاسفانه در این راه نه تنها حمایت نمی‌شوند بلکه به نوعی مورد اذیت قرار می‌گیرند. سیدی‌زاده در پایان با اشاره به ممیزی‌های بی‌مورد روی برخی از متون نمایشی عنوان کرد: مشخصا خانواده تئاتر که فرزند مشروع فرهنگ است به دنبال ابتذال نیست اما به شکلی با آن برخورد می‌شود که موجب برداشت دیگری می‌شود. ساده‌ترین مثال آن این است که شخصیت خوب حرف درست و شخصیت بد حرف نادرست می‌زند حال آنکه ما بیاییم و سخنان آنتاگونیست را ممیزی کنیم به نوعی هم به پروتاگونیست آسیب زده‌ایم و هم به پیشبرد پیرنگ داستان‌. این‌ها مواردی است که امیدواریم برای پیشبرد بهتر روند تولید یک اثر نمایشی تغییری در آن اعمال شود.
نمایش «در انتهای گلو» نوشته یوسف الگیندی با ترجمه‌ای از محمد نجار و نیکی نصیری به کارگردانی سید محمد جواد سیدی‌ زاده تا ۷ مرداد ساعت ۱۸ در سالن قشقایی تئاتر شهر روی صحنه می‌رود. مرسده ‌افشار، علی ‌پیمان، امید ‌رهبر، علیرضا ‌شعاعی، امیربهادر ‌قرقانی بازیگران این اثر نمایشی هستند.
در خلاصه داستان این اثر آمده است: «اینا گزینه‌هاییه که داری یا بی گناهی که نمی‌تونی ثابتش کنی یا که گناهکاری در این صورت به نفعته که الان بهمون بگی چون در هر صورت ما خیلی زود می‌فهمیم، یا از مجرم بودن بی گناهی نمی‌دونستی داری وارد چه بازی خطرناکی می‌شی و خنگ بازی در آوردی که اونم ایرادی نداره می‌تونیم یه کاریش بکنیم.»

همزمان با آغاز بلیت فروشی، از پوستر نمایش «گاوزن» به نویسندگی و کارگردانی میثم عباسی رونمایی شد.
به گزارش مشاور رسانه، نمایش «گاوزن» به نویسندگی و کارگردانی میثم عباسی، از ۰۲ مرداد الی ۰۹ شهریور ساعت ۲۰ در تماشاخانه سنگلج به روی صحنه می‌رود. 
در این نمایش محمدرضا کاشانی موحد به عنوان تهیه کننده و محمد کاظم تبار به عنوان مجری طرح میثم عباسی را یاری می‌دهند.
نادر فلاح، حمید مهین دوست، حدیث تهرانی، علی برجی، امیر عدل پرور، زیبا کاظمی، علی باقری، امین موذن، مبین آذربایجانی، مانی محمدی، محمد رضا رنجبر، غزاله میرویسی، نورالله معصومی، عرفان سعیدی، امیرعلی رازقی، پوریا پارسیان، مهدی محبی لادمخی، احد توحیدی را، امیرحسین آزادی  بازیگران نمایش هستند.
از دیگر عوامل نمایش گاوزن می‌توان از:
دستیار یک کارگردان و برنامه ریز: مبین آذربایجانی، منشی صحنه: فرزانه افشار، موسیقی: میلاد عباسی، طراح صحنه: نسا عابدی، طراح لباس: آلما گشتاسب، دستیاران لباس: مهشاد عابدین پور، الینا برخورداری، کمند خراسانی، دوخت لباس: منصور موسوی، فهیمه موسوی، سمانه بیانی، طراح گریم: سهیلا جوادی، پیرایش مو: پیمان کظیمی، مجریان گریم: فاطمه سعیدی، مائده عباسی، پریسا فیروزی، مولا داورکیا، مهدی حیدری، دستیار گریم: باران زرین اقبال، مدیر صحنه: سبحان فراهانی، دستیاران صحنه: پریسا فیروزی، امیرحسین آزادی، غزاله میرویسی، امیرعلی رازقی، مدیر تدارکات: مصطفی توکلی، روابط عمومی: یاحا کاشانی، طراح لوگو: محمدافراز، طراح پوستر: امیرعلی اوحدی، ساخت تیزر: محمد رضا بیگی، عکاس: ناصر ارباب، آنسه قره گزلی، مسئول هماهنگی: آنسه قره گزلی و مشاور رسانه: ناصر ارباب نام برد.
در خلاصه نمایش آمده است: تماشاخانه سعدی در سال ۱۳۳۲ و در حادثه کودتای بیست و هشتم مرداد ماه توسط نوچه های شعبان جعفری به آتش کشیده میشود.
علاقمندان می‌توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر و تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه نمایند.

سه نمایش کودک و نوجوان به دلیل استقبال مخاطبان تمدید شدند.
این سه نمایش عبارتند: از گروفالو، دنیای صدرنگ و بچه گرگ استثنایی
نمایش گروفالو به نویسندگی بهرام جلالی و کارگردانی آرش شریف زاده که از نمایش های پر مخاطب کودک و نوجوان در سال های اخیر می باشد هر روز به جز شنبه ها ساعت ۱۷ در پردیس تئاتر شهرزاد، نمایش دنیای صدرنگ به نویسندگی و کارگردانی حمیدرضا حسینعلی که درباره ی محیط زیست میباشد ساعت ۱۷:۳۰ در مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پارک لاله و نمایش بچه گرگ استثنایی به نویسندگی حمیدرضا پاسوار و کارگردانی متین حسنی پور ساعت ۱۹:۳۰ در تالار هنر به روی صحنه می روند.
علاقمندان برای تهیه بلیت می توانند از طریق سایت تیوال و یا برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره های ۰۹۲۲۳۹۳۲۸۹۲ و ۰۹۰۳۴۹۹۰۲۸۵ تماس بگیرند.‌

علی جدیدی بازیگر نمایش «جزیره» گفت: اساتید بازیگری باید این نکته را به هنرجویان خود آموزش دهند که تئاتر از سینما بی‌رحم‌تر است، اگر بازیگر مسئولیت پذیری و تعهد به گروه را رعایت نکند، خود تئاتر او را حذف می‌کند!
به گزارش خبرنگار آنا، نمایش جزیره به نویسندگی و کارگردانی کیمیا نوری از دهم تا بیست‌ و دوم تیر ساعت ۲۱:۱۵ دقیقه در سالن شماره ۱ خانه نمایش روی صحنه است. در خلاصه داستان این اثر آمده است: «پس از سقوط هواپیما چند نفر از مسافران در جزیره‌ای گرفتار شده‌اند در جایی که برای بعضی‌ها به معنای آزادیست و برای بقیه اسیری، هر کدام از آنها برای رفتن یا ماندن و یا ادامه زندگی در آنجا دچار چالش‌هایی می‌شوند و کم کم به شرایط عجیب جزیره پی می‌برند.»
علی جدیدی بازیگر این نمایش در گفت‌ و گو با آنا گفت: در نمایش جزیره نقش یک کتاب فروشی را بازی می‌کنم که در طول عمرش فقط کتاب خوانده است، کتاب‌هایی که چیزی از آنها نفهمیده و فقط تلاش کرده تا به واسطه آنها ظاهری خوش برای خود بسازد که در همین یک کار هم نا موفق بوده است.
وی با بیان اینکه این شخصیت به شدت ضد اجتماع و ضد زن بوده و همواره تلاش می‌کند تا خود را کنجکاو و پرسشگر نشان دهد یا دست کم ادای آن را دربیاورد، افزود: از همان روز‌های اول تمرین و در جلسات خوانش متن، می‌دانستم که این شخصیت ظاهری ژولیده، کثیف و اخمو دارد و تلاش کردم تا در روند تمرین‌ها به کمک کارگردان و باقی گروه، رفته رفته این ویژگی‌ها را هم در ظاهر و هم در روح و باطن شخصیت بیاورم. این مدل شخصیت‌ها در اجتماع دوست داشتنی نیستند، عموما تحقیر می‌شوند و آدم‌های دیگر از آنها دوری می‌کنند، عموما شکست می‌خورند و دیگران را مسئول شکست‌های خود می‌دانند؛ بنابراین بازی کردن این شخصیت چالش‌های جدیدی برای من داشت و انتخاب آن ریسک بزرگی محسوب می‌شد، چون مطمئن بودم کاراکتری را بازی می‌کنم که برای تماشاگر دوست داشتنی نیست و دیالوگ‌هایی می‌گوید که برای تماشاگر خوشایند نیست. وی یادآور شد: بعضی از تماشاگر‌ها بعد از اجرا با خنده به من گفتند که دوست داشتیم وسط اجرا تو را خفه کنیم که دیگر سوالی نپرسی و حرفی نزنی! جدیدی در پاسخ به این سوال که ویژگی‌هایی که در انتخاب نقش و حضور در آثار نمایشی به آن توجه دارد، چیست، توضیح داد: مهمترین دلیل من برای انتخاب یک نمایش، جدا از متن و کاراکتر، گروه اجرایی آن است. چون پروسه یک نمایش از تمرین تا اجرا ممکن است چندین ماه طول بکشد و مهم است که این چندین ماه را با چه کسانی می‌گذرانید و باز در انتخاب گروه اجرایی، چیزی که برای من اهمیت دارد، اخلاق و مسئولیت پذیری آدم‌های آن گروه است، تئاتر یک کار گروهی است که باید تمام ارکان آن اخلاق حرفه‌ای، مسئولیت پذیری و نظم را بلد باشند، تا در مجموع یک کار درخشان روی صحنه اجرا برود. وی با بیان اینکه یک کار نمایشی باید در وهله اول سرگرم کننده باشد و مخاطب برای یک زمان مشخص، همه چیز را فراموش کند و درگیر لحظه‌های نمایش شود، یادآور شد: نمایش جزیره این ویژگی را دارد، همچنین بعضی از دیالوگ‌ها و ماجرای درگیری کاراکتر‌های نمایش بین زندگی قبلی و زندگی جدیدشان، ممکن است مخاطب را برای دقایقی به فکر فرو ببرد و این را هم اضافه می‌کنم که به هر حال بحث سلیقه نیز مطرح است و هر کار نمایشی ممکن است عده‌ای را همراه خود کند که آن کار را دوست داشته باشند و عده‌ای نیز با آن ارتباط برقرار نکنند. ما در گروه  نمایش «جزیره»، با تمام سختی‌ها و اتفاق‌های غیرقابل پیش‌بینی که در پروسه تمرین‌ها با آن رو به رو شدیم، تلاش کردیم با توجه به متنی که داشتیم، کار قابل قبولی را ارائه دهیم. امیدوارم مخاطبان نمایش نیز کار ما را دوست داشته باشند. جدیدی اظهار کرد: امیدوارم آموزشگاه‌های بازیگری جدا از آموزش تکنیک‌های بازیگری را نیز به هنرجوها آموزش دهند و این نکته را به هنرجویان خود گوشزد کنند که تئاتر از سینما بی رحم‌تر است و اجازه جبران اشتباه را به آدم نمی‌دهد. تئاتر یک کار گروهی است و باید برای تمام بخش‌های یک نمایش ارزش قائل شد، فرقی ندارد که شما بازیگر باشید یا عضوی از گروه اجرایی یک نمایش! اگر مسئولیت پذیری و تعهد به گروه را بلد نباشید، خود تئاتر شما را حذف می‌کند.

پوستر نمایش «دردسرهای مرد مرده» به کارگردانی آرزو کریمی‌ زند با طراحی محمد جواد ملک‌زاده، همزمان با آغاز پیش فروش سه روز اول اجرا رونمایی شد.
نمایش دردسرهای مرد مرده که یک درام خانوادگی است و نگاهی طنز به چالش‌ها دارد، تازه ترین نمایش آرزو کریمی‌زند در مقام کارگردان است که از ۳ مرداد اجرای خود را در خانه‌هنر آریا واقع در سینما ایران آغاز خواهد کرد.
تهیه‌کنندگی این نمایش را علیرضا گلی پیشه‌ وری برعهده دارد و بازیگرانی همچون کاظم برزگر، آرزو کریمی‌ زند، حسین اسدی و مریم مهریان در آن ایفای نقش می‌کنند.
گرافیست و طراح پوستر این پروژه نمایشی را محمد جواد ملک‌زاده و ساخت تیزر و موشن را عاطفه چطروز از گروه هنری «کارگان شمبه» بر عهده دارند.
این نمایش داستان زنی است که همسر خود را از دست داده و با افکارش زندگی می‌کند. دوست همسر درگذشته‌اش تصمیم می‌گیرد برای تسلیت گویی به خانه آنها بیاید که سر آغاز ماجراهایی تازه می‌شود.
پیش‌فروش بلیت‌های سه روز اول این نمایش در سایت تیوال فعال شده و علاقه‌مندان می‌توانند نسبت به خرید بلیت اقدام کنند.

«تایتان» که در شب دوم جشنواره «هم‌آغاز» روی صحنه رفت، با ایده‌های فلسفی و داستان بکر و ناب که در فضای اساطیری به صورت مدرن و حتی پست مدرن اجرا می‌شود، فضایی به غایت خلاقانه دارد.
به گزارش خبرنگار تئاتر صبا، «تایتان» نمایشی که در شب دوم جشنواره هم آغاز تئاتر شهر تهران به روی صحنه رفت، نوشته رضا بهکام و به کارگردانی بابک محمودزاده با اجرای گروهی پرانرژی از بازیگران جوان تئاتر شهر تهران است.
این نمایش علمی تخیلی با پرداختن به اساطیر و خدایان یونان، با رویکردی پست مدرن، مسئله بحران زیست محیطی و از بین رفتن زمین را مطرح می‌کند بدون آن که نمایش درباره محیط زیست باشد. آغاز نمایش با شطرنج سیزیف، یکی از اساطیر یونان که هر روزه به انجام کار بیهوده و تکراری مشغول است، با کرونوس، خدای زمان آغاز می‌شود. مهره‌های این بازی، یکی دو تن از فرزندان زئوس، از اساطیر و خدای معروف یونان، به همراه چند شخصیت دیگر هستند. کرونوس در اساطیر یونان خدای زمان است که فرزندان خود را می‌خورد، اما زئوس، با خوراندن سنگ به کرونوس، او را شکست می‌دهد.
آغاز نمایش تقریبا منطبق با اساطیر یونان است اما چیزی نمی‌گذرد که شخصیت زئوس با بازی یک زن، وارد صحنه شده و به تماشاگر این نوید را می‌دهد که قرار است اجرایی متفاوت از اساطیر ببیند. از این به بعد ما با شخصیت‌هایی نظیر گایا، خدای زمین و اورانوس، خدای آسمان رو به رو هستیم، در حالی که به تدریج در می‌یابیم گایا، رو به نابودی است و دلیل آن چیزی نیست جز انسان.
زئوس که به شکل انسانی درآمده، برای مبارزه با انسان او را به سیاره‌ای دور به نام تایتان تبعید می‌کند تا در پایان نمایش، با نابود کردن او و گرفتن تاج پادشاهی از خدای آسمان، خدای خدایان شود. اما در نهایت کودکی صاحب این تاج می‌شود و نشان می‌دهد که پادشاهی زمین و آسمان از آن انسان است.
«تایتان» با این داستان بکر و ناب که در فضای اساطیری به صورت مدرن و حتی پست مدرن اجرا می‌شود، دارای فضایی به غایت خلاقانه است. در این نمایش تمامی شخصیت‌های اساطیری ماسک بر چهره دارند: اما ماسک‌هایی از جنس مفتول‌های فلزی که به شکل زیورآلات مدرن طراحی شده و روی چهره آنها را به مثابه آرایشی پوشانده است. در این میان ماسک شخصیت گایا با مرواریدهای سفیدش، به نوعی به سنگ‌های گرانبها و منابع طبیعی نهفته در زمین اشاره دارد.
فضا، نمایشگر نبرد میان خدایان و انسان در روزگار پسامدرن است. بدون تردید این نبرد به شیوه کهن و با ابزار جنگی صورت نمی‌گیرد بلکه با حقه و ترفند روی می‌دهد. به همین دلیل در ادامه نمایش زنی به نام نانا و شوهرش را می‌بینیم که در مسیر رفتن به محل کار، به دستور زئوس تصادف می‌کنند، مرد می‌میرد و زن و پسر کوچکش زنده می‌مانند تا به تعبیر زئوس زجر زیستن را تحمل نماید. زئوس ماشین زمان را به کار می‌اندازد و ما را به هزاره چهارم در سال‌های سه هزار می‌برد. حالا این دو نفر هستند که به تایتان تبعید می‌شوند و پسر به نام میت که حالا مردی کور و علیل است، با خدمتکارش به نام دودو، که در واقع همان سیزیف است، در آن سیاره دچار روزمرگی‌های پوچ و تکراری است.
طراحی شخصیت‌های انسانی به ویژه نانا که سرطان تمام موهایش را از او گرفته با گریمی که تداعی کننده این امر است، و دودو که نامش ما را به یاد گودو، شخصیت غایب نمایشنامه ساموئل بکت می‌اندازد، که چشم‌هایش آسیب دیده و به همین دلیل دارای گریمی با چشم‌هایی ورقلمبیده است، بسیار جذاب و دیدنی است. به ویژه آنکه نانا به تدریج و در طول دیالوگ‌های میت و دودو یک ویترین موزه‌ای به روی صحنه آورده می‌شود. مرده‌ای که همزمان زنده است و از درون آن جعبه شیشه‌ای با پسرش صحبت می‌کند. در واقع تمامی نمایش و حضور خدایان بر روی صحنه، برای رسیدن به این لحظات است. جایی که در آن شخصیت‌های انسانی دچار دلزدگی و تکرار، تنهایی و خستگی، بدون هیچ امیدی در حال زندگی هستند، در حالی که خورشید به سیاره‌ای سرخ بدل شده و زمین رو به نابودی کامل است. این دلزدگی با سخنان فلسفی و دیالوگ‌های تکراری به نمایش گذارده می‌شود در حالی که در بخش‌هایی از آن در پشت صحنه شاهد درخت زندگی هستیم که خدایان، بریده‌ های دست و پای انسان را از آن آویزان می‌کنند و به این ترتیب اضمحلال نوع بشر را به تصویر می‌کشند.
بحث بر سر خوردن مارشمالو، یکی از چیزهایی است که میان مادر و پسر صورت می‌گیرد به ویژه آن که مادر، دخترک خردسالی را می‌بیند که از او مارشمالو می‌خواهد و اصرار دارد که از پسرش یکی از این شیرینی‌ها را بگیرد تا به دخترک بدهد یا شاید کودکی خودش را بازتولید نماید.
پایان نمایش نیز با مرگ انسان و خدای زمان همراه است. زمین زنده می‌ماند ولی آسمان به مثابه محل حضور خدایان و زئوس، خدای خدایان، با دادن تاج پادشاهی به انسان، بر فلسفه نیچه اشاره دارند که خدا مرده است و بر شعر شاملو تاکید می‌ورزند که: انسان خداست و هر چند که نشان می‌دهد انسان صنعتی، خودش مایه خرابی زمین است، و بر این موضوع با دادن یک ماسک تنفسی ضدشیمیایی برای شخصیت سیزیف که عمر جاودان دارد، تاکید می‌ورزد، اما سرانجام کسی که صاحب تاج زندگی است، دختربچه یکی دو ساله است که کارگردان با جرات تمام او را به روی صحنه آورده است. جرات از این روی که استفاده از بازیگران خردسال، در صحنه تئاتر کاری به غایت سخت بوده و ریسک بالایی را دارد زیرا نمی‌توان واکنش آن بچه را روی صحنه پیش‌بینی کرد اما در تایتان، دختربچه که گویی دختر خود کارگردان است، به خوبی از عهده این نقش برآمده و تماشاگران را شگفت‌زده می‌کند.
نمایشنامه «تایتان» با ایده‌های فلسفی، ارجاع به شخصیت‌های یونان باستان و البته زمان طولانی‌اش، یکی از کارهایی است که باید برای به اجرا بردن آن خلاقیت زیادی به خرج داد، کاری که کارگردان نمایش در آن سنگ تمام گذاشته است: صحنه‌های به غایت خلاقانه، از سلفون پیچ شدن خدایان هنگام بازی شطرنج آغازین نمایش تا انتخاب دو شخصیت ژاپنی با لباس کیمونو به مثابه خدای مرگ، که با شیوه‌های کشتن ژاپنی موجودات را به سرزمین مردگان هدایت می‌کنند، حرکات موزون و کاریوگرافی گروهی خدایان با یکدیگر، طراحی فضا و ماسک‌واره‌ها، نمایش درخت زندگی، ساختن موزه انسانی و… همه و همه نشان از این دارد که کارگردان به کیفیت صحنه‌هایش بسیار اهمیت داده و با صرف هزینه زیاد، یک تئاتر اساطیری ـ علمی ـ تخیلی را به روی صحنه برده است. هر چند برخی از صحنه‌های نمایش طولانی است و گویی نویسنده می‌خواهد تمام مانیفست و فلسفه زندگی را در متن پیاده کند که این موضوع باعث افتادن ریتم در صحنه‌های حضور انسان در سیاره تایتان می‌شود، با این همه گویی این دلزدگی و خستگی عمدی است. برای این که به مخاطب نشان بدهد زندگی تا چه اندازه پوچ است و بیهوده‌تر هم می‌شود اگر انسان فکری به حال خودش و زمینی که روی آن گام برمی‌دارد، نکند. اشاره به نام ایلان ماسک به عنوان فردی که قصد نجات نوع بشر به شیوه خودش را دارد نیز، خالی از لطف نیست.
بدون تردید اجرای چنین نمایشی، در فضای تماشای معاصر ایران، برای مخاطبانی که شاید چندان با اساطیر یونان آشنا نباشند، کار بسیار سخت و ریسک‌پذیری است. زیرا مخاطب در آغاز باید این اساطیر را بشناسند تا بتواند باژگونه کردن اساطیر یونان و شکل و شمایل جدید دادن به آنها را درک نماید. گفتگوهای فلسفی و تا حدی طولانی شخصیت‌های انسانی تبعیدی به تایتان که به نمایشنامه‌ های بکت شباهت زیادی دارند نیز، می‌تواند باعث خستگی تماشاگران شود چرا که زمان اجرا، حتی بیش از ۹۰ دقیقه اعلام شده در جدول جشنواره بود. با این همه، صحنه نمایش تایتان، انرژی بیش از اندازه بازیگران، بازی‌های خوب و معقول و موقعیت دراماتیک تجربه شده و نگران‌کننده برای نوع بشر یعنی امکان از دست دادن زمین، یک تئاتر علمی تخیلی قابل تامل و ارزشمند را عرضه می‌کند؛ تئاتری که مخاطب مدت‌ها پس از تماشایش، درگیر داستان و فلسفه آن با اجرای خوب و دیدنی خواهد بود.

از قدیم‌الایام، اسطوره‌های یونان باستان نقش انکارناپذیری در شکل‌ دهی ادبیات داستانی و دنیای دراماتیک داشته‌اند و خواهند داشت. سیر تحول شخصیتی و نقش‌آفرینی خدایان، ایزدان و الهه‌ های گوناگون باتوجه به شجره‌نامه‌ های ممزوج آن‌ها و مناسبات و تعاملات‌شان با یکدیگر، حتی در دنیای معاصر و مدرن نیز قابلیت بسط و تعمیم یافتن را دارند. مسلماً شکل خدایان حال حاضر و امروزی با الهام گرفتن از این اساطیر، با ورود تکنولوژی به زندگی، قالبی زمینی و انسانی به خود گرفته است و می‌توان برای آن‌ها کالبدی جسمانی قائل شد که دیگر به شکل انتزاعی و دور از ذهن نیستند.
نمایش «تایتان»، به نویسندگی رضا بهکام و کارگردانی بابک محمودزاده، نمایشی است که وحدت زمان را با چیدمانی از اساطیر یونان در عصر جدید پدید آورده است؛ اساطیری که با در نظر گرفتن تخصص‌هایی که دارند، ‌باید گره کور زندگی بشریت به‌ظاهر تمدن‌ یافته را باز کنند و به رستگاری برسانند. اما فضای اکسپرسیونیسم‌شده نمایش، گذر زمان و ایستایی زمان را به چرخش چرخ دوچرخه‌ها سپرده است؛ گاه به‌صورت طی مسیر اساطیر با دوچرخه‌های کودکانه و گاه به‌صورت رکاب‌زدن نافرجام دوچرخه ثابت و در هر دو صورت عنصر زمان الکن شده است.
در بطن نمایش، عصیان و طغیانی نمود می‌یابد به مانند آنچه در کوه المپ مابین زئوس و کرونوس رخ داده است و درنهایت منجر به سرنگونی پدر توسط پسر می‌گردد. اما معاصرسازی ادبیات کهن و سوئیچ آن به داستان‌سرایی نوین، در میعادگاهی با بافت اسطوره‌ای تلاقی می‌کند که الهام‌گیری نویسنده نمایش از نمایشنامه «آخر بازی» ساموئل بکت حادث می‌شود. به‌طورکل چگونگی رابطه پدر و پسری در برهه‌های زمانی مختلف، به‌عنوان عنصر تعیین‌کننده در درام نقش بازی می‌کند.
به‌تبع‌آن نمایش «تایتان» روی به پرسشگری سوالات تا حدودی تابوگونه می‌آورد؛ هرکه قدرت زایش و آفریندگی دارد، جزء خدایان است و دیگر نمی‌توان او را از هستی ساقط کرد یا به بردگی درآورد؟ جدال پدر و پسر برای تصاحب تاج و تخت، تا چه زمان از حیات بشریت ادامه خواهد یافت؟ نقش الهه‌های شهوت و باروری در پدیدار شدن انگاره «خیانت» چه است؟ آیا کاراکتر زئوس در یک دگردیسی پسازمانی تبدیل به ایلان ماسک جوکرنما شده است؟
نمایش «تایتان» را می‌توان با جهان سینمایی شده فیلم‌هایی چون «مکس دیوانه» به‌ لحاظ شورش و ضدعاطفی شدن و شورش طبقات مختلف در آخرالزمان که در این نمایش جلوه‌گاهی از گردهمایی‌های یاغی‌گرایانه خدایان است، «هانیبال» از منظر خوردن مغز انسان مومیایی شده و «جوکر» با رویکردی جنون‌ زدگی در پس انزوا در میان جماعات انسانی، تطبیق دارد.
البته لحن نمایش با اینکه به‌شدت متاثر از فرمیک شدن و شیءوارگی کاراکترها شده است، ولیکن نمی‌توان اتمسفر القاءشده داستان «سیزیف»، نوشته آلبرکامو، همچنین کاراکترهای زاده شده از نمایشنامه «آخربازی» و «در انتظار گودو»، ساموئل بکت را نادیده گرفت که تلاش بر نمایاندن پوچ بودن و عبث شدن زندگی انسان تهی‌شده معاصر را دارد و فرق نمی‌کند که منزلگاه او زمین باشد یا سیاره تایتان و آن جهانی شدن، هر کجا که مکانمندی نوع بشر باشد، جاودانگی او، سرچشمه‌اش را از خلقت پوچ و انتظار بطالت بار زیر سایه درخت مزین شده «در انتظار گودو» به ردپاها و دست‌های بی‌نام‌ونشان گرفته است؛ چه می‌خواهد این آفرینش به‌واسطه حضور خدایان صورت گرفته باشد، چه می‌خواهد نقش پدر و مادر در میان باشد.
آخر بازی آخرالزمانی نمایش، به‌صورت رجعت به مقدمه نمایش و ادای مجدد مونولوگ راوی نمایش متبادر می‌گردد؛ دوام نداشتن حقیقت! نمایش چاره کار این زیستن ابزوردوار را نه در کوچ اجباری از سیاره غیرقابل تنفس، که در عدمیت می‌پندارد و جدال راز بقاء را نه در تقابل بین خیر و شر پدر و پسر، که در بین میزان شرارت اشرار می‌بیند که نتیجه آن، هیچ‌انگاری فعل زنده بودن و چشم بستن بر تاریکخانه این جهانی است.

منبع: خبرگزاری هم میهن

نمایش "دردسرهای مرد مرده" به کارگردانی آرزو کریمی زند از ۳ مرداد در خانه هنر آریا روی صحنه میرود.
تهیه کنندگی این نمایش را علیرضا گلی پیشه وری بر عهده دارد و بازیگرانی همچون کاظم برزگر، آرزو کریمی زند، حسین اسدی و مریم مهریان در آن ایفای نقش می کنند.
این نمایش داستان زنی است که همسر خود را از دست داده و با افکارش زندگی می کند. دوست همسر درگذشته اش تصمیم می گیرد برای تسلیت گویی به خانه آنها بیاید که سر آغاز ماجراهایی تازه می شود. در این نمایش علیرضا پرینوس به عنوان مسئول نور و صدا همکاری دارد.
دردسر های مرد مرده که یک درام خانوادگی است و نگاهی طنز به چالش ها دارد از ۳ مرداد در ساعت ۲۰:۳۰ روی صحنه خواهد رفت.
پیش فروش بلیت های سه روز اول این نمایش در سایت تیوال فعال شده و علاقه مندان می توانند از طریق سایت تیوال نسبت به خرید بلیت این اجرا اقدام کنند.

نمایش «گاوزن» با روایت داستانی از تاریخ معاصر ایران  به نویسندگی و کارگردانی میثم عباسی در تماشاخانه سنگلج به روی صحنه می‌رود.

محمدرضا کاشانی موحد بعنوان تهیه کننده و محمد کاظم تبار بعنوان مجری طرح میثم عباسی را در نمایش گاوزن یاری می‌دهند.

همچنین از نادر فلاح، حمید میهن دوست، حدیث تهرانی، زیبا کاظمی، علی برجی، امیرعدل پرور، علی باقری، امین موذن، به عنوان بازیگر  نمایش گاوزن می‌توان نام برد. 

در خلاصه نمایش گاوزن آمده است: «تماشاخانه سعدی در سال ۱۳۳۲ و در حادثه کودتای بیست و هشتم مرداد ماه توسط نوچه های شعبان جعفری به آتش کشیده می‌شود.» 

اطلاعات تکمیلی به زودی اعلام  و همچنین سایر بازیگران و عوامل در خبر دیگری معرفی‌ می‌گردند.

نمایش «اولین بازی» به نویسندگی امیر مشهدی‌ عباس و کارگردانی میثم یوسفی از تولیدات مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان از عصر روز شنبه ۲۳ تیر ۱۴۰۳ به مدت یک هفته از طریق پایگاه تیوال اکران آنلاین می‌شود.
بازی‌ دهندگان و صداپیشگان عروسک نمایش «اولین بازی» علی بیک‌ محمدی، مریم خاکسارتهرانی، عاطفه بحرالعلوم‌ طباطبایی، شراره یوسفی، میلاد ورجاوند، مهدی رحمتی، کوشا ساعی، بهروز مهرعلیان و آریا انصاری‌ شاد هستند. سایر عوامل این نمایش عبارتند از: کارگردان تلویزونی: زنده یاد مهدی امامی، طراح صحنه: سینا ییلاق‌ بیگی، طراح و سازنده عروسک: علیرضا حسین‌پور و مژده ذکریاپور، آهنگ‌ساز: محمد فرشته‌نژاد، شاعر: آزاده فرهنگیان، طراح پوستر و بروشور: عماد سالکی، طراح و سازنده عروسک‌های بخش سایه: شراره یوسفی، دستیار کارگردان: کوشا ساعی و مهدی رحمتی، ساخت دکور: عادل بزدوده.
علاقه‌مندان می‌توانند نمایش «اولین بازی» را با مراجعه به پایگاه تیوال به صورت رایگان تماشا کنند.

هوشمند هنرکار درباره نقش خود در نمایش «خیلی زود عادت می‌کنیم» گفت: نقش ناصر ویژگی‌هایی در متن داشت و البته ویژگی‌هایی هم از سوی کارگردان برای آن تعریف شد که در پرداخت شخصیت به بازیگر کمک می‌کرد. اما من سعی کردم تا نقش را از ابتدا بازسازی کنم و در این بازسازی با گروه بده بستانی شکل گرفت که خوشبختانه تاکنون از نظر مخاطبان موفق بوده است. هوشمند هنرکار نویسنده، بازیگر و کارگردان تئاتر این روزها با حضور در نمایش «خیلی زود عادت می‌کنیم» به نویسندگی وحید جباری با کارگردانی پرستو کرمی در کارگاه نمایش تئاترشهر میزبان مخاطبان است.
هنرکار در گفت‌وگو با خبرنگار تئاتر صبا درباره دلایل حضورش در یک اثر نمایشی گفت: نمایشنامه‌، نقش، کارگردان، گروه و عوامل یک پروژه هنری نقش موثر و پررنگی در همراهی یا نبود همراهی‌ام در روند انتخاب یک نقش برعهده دارند. او ادامه داد: خوشبختانه یکی از انگیزه‌های اصلی من برای حضور در نمایش «خیلی زود عادت می‌کنیم» گروه خوبی بود که توسط خانم کرمی کارگردان کار که از دوستان و همکاران قدمی من هستند؛ انتخاب شده بود.
این بازیگر افزود: خود متن در ابتدای کار برای من جذابیت چندانی نداشت و چنگی به دل نمی‌زد. اما همیشه بر این باور بودم که قطعا پتانسیل‌های گروه می‌تواند متن را جذاب کند و خوشبختانه در اجرا این پتانسیل‌ها به خوبی به نمایش گذاشته شد.
هنرکار بیان کرد: نقش ناصر ویژگی‌هایی در متن داشت و البته ویژگی‌هایی هم از سوی کارگردان برای آن تعریف شد که در پرداخت شخصیت به بازیگر کمک می‌کرد. اما من سعی کردم تا نقش را از ابتدا بازسازی کنم و در این بازسازی با گروه بده بستانی شکل گرفت که خوشبختانه تاکنون از نظر مخاطبان موفق بوده است.
او ادامه داد: از نظر من می‌توان از دو نگاه بیرونی و درونی به نقش ناصر نگاه کرد. از نگاه بیرونی به نظرم این شخصیت بخش سوررئالی دارد که می‌تواند در وجود تک تک ما دیده شود. بخشی که می‌تواند تمام ابعاد واقعی یک شخصیت را زیر سوال می‌برد. از نظر درونی هم همواره صداهایی در گوش ناصر می‌پیچد که او را مضطرب و نگران می‌کند. این هنرمند درباره اشتراک تجربیاتش به عنوان بازیگر و کارگردان در تئاتر با گروه‌های نمایشی پاسخ داد: هنرمندان زمانی که در یک کار مشارکت می‌کنند با تمام دانش، دانایی و استعدادهای خود وارد کار می‌شوند. من هم زمانی که وارد یک کار می‌شوم نمی‌توانم دغدغه‌های خود را دور کنم و در بسیاری از موارد با کمک از تجربه قبلی سعی می‌کنم طراحی تازه‌ای داشته باشم اما زمانی که به عنوان یک بازیگر وارد پروژه می‌شوم به خودم اجازه دخالت در کار کارگردان را نمی‌دهم.
هوشمند هنرکار در پایان بیان کرد: این کارگردان است که باید هدایتگر باشد و کار خود را انجام دهد. البته اگر کارگردان پذیرای پیشنهادات ونظرات باشد دریغ نخواهم کرد و حتما با تعامل و گفت‌وگو می‌پردازم. گاهی اوقات هم حس می‌کنی کارگردان اجازه نمی‌دهد به او نزدیک شوی یا درباره برخی نکات به او پیشنهاد یا تذکر بدهی.

همزمان با ایام سوگواری شهادت امام حسین (ع)، همه نمایش‌ها در سراسر کشور به مدت ۶ شب به صحنه نمی‌روند.
به گزارش دفتر رسانه اداره کل هنرهای نمایشی، مطابق اعلام شورای ارزشیابی و نظارت بر نمایش، همزمان با شهادت امام حسین (ع)، نمایش‌های سراسر کشور از غروب شنبه ۲۳ تیر تا پایان پنجشنبه ۲۸ تیرماه به صحنه نخواهند رفت. در این ایام، فقط نمایش‌های مناسبتی و مرتبط با موضوع «عاشورای حسینی» با رعایت مقررات سالن‌های اجرا، روی صحنه باقی خواهند ماند.
مطابق این گزارش، از سرگیری اجرای نمایش‌ها از جمعه ۲۹ تیرماه بلامانع است.

حامد مکملی، نویسنده، بازیگر و کارگردان نمایش «آریوبرزن» می‌گوید: تئاتر و فرهنگ ما با خوراک وارداتی که از بیرون به آن تزریق می‌شود، رشد نخواهد کرد.
نمایش «آریو برزن» به نویسندگی، کارگردانی و با بازی حامد مکملی،  پس از اجرا در شهر قزوین دور دوم اجرای خود را در سالن شماره ۳ پردیس تئاتر شهرزاد پایتخت آغاز کرده است. آریوبرزن روایتی از دلاوری و مقاومت سردار بزرگ هخامنشی در مقابل سپاه اسکندر مقدونی است.
مکملی با تاکید بر لزوم پرداختن به شخصیت‌ها و قهرمانان تاریخی ایران‌زمین گفت: «تئاتر و فرهنگ ما با خوراک وارداتی که از بیرون به آن تزریق می‌شود، رشد نخواهد کرد، ما تا کی می‌خواهیم به موضوعاتی اشاره داشته باشیم که با فرهنگ و آیین و رسوم‌مان ارتباطی ندارد. درحالیکه در تاریخ خود شخصیتی چون آریوبرزن داریم که در یک دوره درخشان با تمام دارایی و توانی که داشت در مقابل هجوم لشگر بزرگ مقدونی ایستادگی کرد. حیف که از این شخصیت چند ورق بیشتر در تاریخ ما نوشته نشده و همین چند ورق هم به قلم افرادی دیگر در تاریخ ما ثبت و ضبط شده است.»
این هنرمند افزود: «نپرداختن به تاریخ زندگی قهرمانان این سرزمین بیشتر باعث فراموشی، نابودی و از بین رفتن آنها شده و در مقابل به بالندگی، رشد و فربه شدن تئاتر سرزمین دیگر و فرهنگ وارداتی کمک کرده است.»
نویسنده و کارگردان نمایش «آریوبرزن» گفت: «در شرایط سخت امروز که تولید تئاتر به یک فضای کار تجاری تبدیل شده است، ناچار می‌شوی تا پیرو شکل و شمایل تئاتر غالب باشی، چون اگر بخواهی خارج از مسیر همیشگی حرکتی انجام دهی، ممکن است از نظر مالی شکست بخوری و همچنین اعتبارت را هم از دست بدهی. در چنین فضایی حتی اگر هنرمندان علاقه‌ای به پرداختن به موضوعات ملی داشته باشند، باز کمتر به سراغ این سوژه‌ها می‌روند.»
این هنرمند افزود: «قطعا با حمایت متولیان فرهنگی برای پرداختن به این سوژه‌ها سطح سلیقه مخاطب تغییر می‌‎کند و هنرمندان دیگری نیز وارد این عرصه می‌شوند. شما تا زمانی که فرهنگ را نشناسی، علاقه‌ای هم به تولید اثر درباره آن نخواهی داشت، اما وقتی نسبت به یکسری مضامین و اتفاقات تاریخی شناخت پیدا کنی، به فرهنگ خود حس بهتری خواهی داشت و آن وقت مجبور نیستی در خیابان با عروسک های خارجی و فرهنگ غربی مواجه شوی.»
مکملی با اشاره به اینکه کلیات تاریخ همیشه در حال تکرار است، گفت: «ما اگر یکبار برای همیشه به کلیت تاریخ توجه می‌کردیم، خیلی از اشتباهات تاریخی را مرتکب نمی‌شدیم. اما متاسفانه بارها اشتباهات‌مان را تکرار کرده و بارها با ستاره‌های درخشان این سرزمین به غلط برخورد کردیم. بیشتر نخبه‌های ما در دوره‌های مختلف دچار سرنوشت وحشتناکی شدند و ما به هیچیک نپرداخته و علاقه‌ای هم برای پرداختن به آن‌ها نشان ندادیم. ما انقدر که اساطیر یونانی را می‌شناسیم، اسم اساطیر خودمان را نشنیده‌ایم.»
این هنرمند درباره روند ارتباط هنرمندان تئاتر استان‌ها با یکدیگر بیان کرد: «متاسفانه در بیش از یک دهه گذشته روز به روز ارتباط هنرمندان تئاتر ما در سراسر کشور با یکدیگر از بین رفته و تقریبا چیزی به معنای ارتباط بین تئاتری‌ها وجود ندارد. این ارتباط بین یکسری اشخاص مشخص محدود شده و در همان چرخه در حال تکرار است.»
مکملی در پایان گفت: «یکسری تئاترها از ابتدا بر اصل تجاری بودن تولید می‌شوند. از سوی دیگر برخی نمایش‌ها هم قرار نیست از ابتدا به این شکل دیده شوند، پس تنها در روند اجرا و کم‌کم مورد استقبال قرار می‌گیرند و یا در جشنواره‌های متعدد به چشم می‌آیند. اما جای تاسف اینجاست که هیچ بستری برای دیده شدن این آثار و کارگردانانشان فراهم نشده است و این معضلی است که همچنان برای رفع آن اقدامی صورت نگرفته است.»

منبع: ایران تئاتر

نمایش «در انتهای گلو» با کارگردانی سیدمحمدجواد سیدی‌زاده از ۱۴ تا ۳۱ تیر در سالن قشقایی تئاتر شهر اجرا می‌شود.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیر رسانه پروژه، نمایش «در انتهای گلو» به نویسندگی یوسف الگیندی با ترجمه اسماعیل نجار و نیکی نصیری با کارگردانی سیدمحمدجواد سیدی‌زاده از چهاردهم تا سی‌ویکم تیر ساعت ۱۸ در سالن قشقایی تئاتر شهر روی صحنه می‌رود. در خلاصه داستان این اثر آمده است: «اینا گزینه‌هاییه که داری یا بی گناهی که نمی‌تونی ثابتش کنی یا که گناهکاری در این صورت به نفعته که الان بهمون بگی چون در هر صورت ما خیلی زود می‌فهمیم، یا از مجرم بودن بی گناهی نمی‌دونستی داری وارد چه بازی خطرناکی می‌شی و خنگ بازی در آوردی که اونم ایرادی نداره می‌تونیم یه کاریش بکنیم.»
مرسده افشار، علی پیمان، امید رهبر، علیرضا شعاعی و امیربهادر قرقانی بازیگران این نمایش به ترتیب حروف الفبا هستند.
دیگر عوامل این اثر نمایشی عبارتند از دستیار کارگردان: مریم امیرپور، عماد محبی و زینب عباسی، طراح صحنه: سعید یزدانی، طراح نور: رضا خضرایی، طراح لباس: مهرناز عباسی، آهنگساز: بابک کیوانی، طراح گرافیک: فاطمه عرب، مدیر تبلیغات و رسانه: نگار امیری، برنامه‌ریز: میرم امیرپور، بازیگردان: عمادالدین محبی، مدیر صحنه: محمد ضخیمی، عکاس: الهام محمدی‌نظر و فاطمه عرب، ساخت تیزر: محمدعلی منصوریان، ساخت دکور: غلامرضا عربی، عباس شوقی، امید سرلک و احمدرضا عربی (دکوراسیون ناوک).
علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت این نمایش به سایت تیوال مراجعه کنند.