تیوال فیلم مسخره‌باز
S2 : 21:35:33
: همایون غنی زاده
: علی نصیریان، هدیه تهرانی، صابر ابر، محسن حسینی، رضا کیانیان و بابک حمیدیان
: علی مصفا
: ماهان حیدری
: مهدی کرمی
: مانفرد اسماعیلی
: علی قاضی
: محمود کاشانی
: ایمان امیدواری
: سهیل دانش
: الهام معین
: جواد راهزانی
: نفیسه ذاکری
: مسعود اشتری
: هایده صفی یاری
: محمدرضا غنی زاده
: جواد مطوری
: مریم نراقی
: نازنین گودرزی، سمیه میرشمسی، رسول حسینی
: آرش آقا بیگ
: قاسم فرحانی، محمد یوسفی
: آوازه شاهنواز
: حسین طیبی
: سالار اردستانی
: پویا اقبالی
: سجاد کریمی، ستار گودرزی، پیمان وعدتی، علیرضا ایزدی، علیرضا طالبی
: سعید مسرور، امین سیدی، سهیل مسرور، محمد ایزدی
: حمید عامری، جواد فاضلی، حامد ظریفی
: حمید لدنی
: امیر و علی شمس یوسفی
: صبا معراجی، امیر احمدزاده
: رضا سلیمانی
: مهرداد شاهمیرزایی، راشد صحرائی
: سید علی اکبر مظلوم، احمد میقانی، احمد قنبری، مهدی طوسی
تو پرورشگاه صدام می کردند مسخره باز! اما من مشت محکمی حواله صورت یکیشون کردم تا داستان رو شروع کنم.
شهر:
تهران

گزارش تصویری تیوال از اکران خصوصی فیلم مسخره‌باز / عکاس: فاطمه تقوی

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نشست خبری فیلم مسخره‌باز / عکاس: آرمین احمری

... دیدن همه عکس ها »

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
اصلا به هیچ عنوان علاقه نداشتم اجرای می سی سی پی نشسته میمیرد روی پرده سینما ببینم
دیالوگ های تکراری
هلیکوپتر
ماشین
آلندلون
لئون
پاپیون
آخه چرااااااااااااااا
همون حسی که توی تالار وحدت بعد از نیم ساعت به سرم اومد امشب توی سالن سینما تجربه کردم ،حس گریز از سالن.......⁦ ⁦(ノಠ益ಠ)ノ⁩
جماعت خواب،اجتماع خواب زده،جامعه چرتی
مسخره باز یه جوری با بقیه فیلمها متفاوته که حتی با وجود عناصر تکرار شونده باز هم تو ذوق نمی زنه.عناصر تکرار شونده ای که یادآور روزمرگی های ماست.
تمام شخصیت های فیلم رو میشه تو جامعه دید.فیلم مثل همون جمله اول این متن و کلی از دیالوگ های دیگه نقدهای سیاسی زیادی داره.
اینها به کنار،به نظرم تک لوکیشن بودن کار،انتخاب همزمان سخت ولی جذابیه برای کارگردان اما نهایتا به نفع فیلم تموم شده.
بازی ها جذاب و متناسب با فرم فیلمه و بازیگرای فیلم درک درستی از شخصیت ها دارند.
فیلم ادای دینی هم داره به چند فیلم بزرگ هالیوود و همچنین فیلم های خاطره انگیز سینمای خودمون.
فیلم به درستی نشون میده که خیلی ها فقط تو رویاشون به هدفشون میرسند اونم هدف مرده و واقعا فقط زلزله میتونه معجزه کنه
جناب فلاح اون دیالوگ زلزله رو کامل خاطرتون هست؟؟؟
زلزله همیشه ام بد نیست زلزله ....
۲۴ مهر
منم همینطور
ممنووون
۲۴ مهر
خواهش می کنم
۲۴ مهر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
از نظر من فیلم خوب فیلمی هست که خالی از سکانس ها و پلان های زائد باشد، نحوه ی روایت فیلم و محتوا همخوانی داشته باشد، بازی ها خوب باشد، توانایی همراه کردن تماشاچی تا پایان را داشته باشد، شخصیت پردازی قابل لمس باشد، فضاسازی و فیلمبرداری و تدوین تمیز باشد و موسیقی به موقع و همراه باشد، ولی مهمترین ویژگی یک فیلم خوب از نظرم اینست که بعد از خروج از سالن یا تا یک مدت رهایت نکند. من یک بار بعد از خروج از تالار وحدت و تماشای نمایش آقای می سی سی پی ... آقای غنی زاده این حس رو تجربه کردم، هیجان زده و راضی بودم و خب طبیعی هست که لحظه شماری می کردم برای اکران عمومی مسخره باز و بعد از خروج از سالن سینما هم هیجان زده و راضی بودم،
اقرار می کنم با اینکه در ابتدای فیلم تحت تاثیر ساخت و بی زمانی و نکات ریز و قوانین حرکتی بازیگران و صحنه و فیلمبرداری قرار گرفته بودم، ... دیدن ادامه » در میانه ی فیلم فکر کردم همان نمایش آقای می سی سی پی را در مدیوم سینما می بینم و فکر می کردم تمام آقای غنی زاده همان می سی سی پی بود و چه حیف شد و تکرار و ارجاع، ولی بعد از اینکه موزیک کِرِیزی (crazy) پخش شد و فیلم به همان نقطه ی پایانی نمایش می سی سی پی رسید، یک یا چند پله بالاتر از می سی سی پی رفتیم، من پایان می سی سی پی را فراموش نمی کنم که آقای غنی زاده در پایان نمایش با لیزر روی تماشاگران راضی می انداختند و آهنگ کریزی را زمزمه می کردند و حالا دارند در پایان مسخره انگار دارند دنبال دیوانگان دیگر می گردند یا شاید به رویمان می آورند که now youre looking for me or anyone like me، شاید نمی شد این حرف ها را در ئاتر زد، به نظرم قرار نیست همیشه همه چیز در قاعده های مرسوم اتفاق بیفتند که افتاده بودند، قرار نیست همیشه پیامی داده بشود که داده شده بود، می شود فیلمی با مخاطب خاص را به شیوه ای عامه پسند ساخت، می شود با کمی شیطنت طنازانه، ادای دین و خاطره بازی کرد، می شود پایان فیلم را در میانه وعده داد و به وعده عمل کرد.
فیلم مسخره باز فیلم خوبی است، فیلمی که در جهان کوچک پر هرج و مرجش پوچ است، فیلمی که به قصد عجیب و غریب و مضحک است و این عین تعریف ابزورد و عین زندگی است
فضای جالبی داره فیلم، بازی ها، طراحی صحنه و جلوه‌های ویژه به شدت خوبه . ولی متاسفانه داستان یه کپی دستکاری شده از سویینی تاده و یک سری ارجاع حوصله سر بر بی دلیل به فیلم‌های دیگه. اگر قسمتی که دانش رفت داخل کمد و قایم شد تا زمانی که کیانی در کمد رو باز کرد رو به طور کامل از فیلم حذف کنن هیچ اتفاقی نمی‌افته، فقط حداقل حوصله مخاطب کمتر سر میره. آش شله قلمکاریه؛ انگار کارگردان دلش میخواسته سکانس فیلمهای مورد علاقه‌ش رو بازسازی کنه حالا اگه ربطیم نداشت و حوصله سر بر شد مهم نیست. منم با کارگردان موافقم که فیلم نگاه نوعی نداشته و حداقل خوبه که به این موضوع واقفن.
چه وجه اشتراکی بین داستان مسخره باز و سویینی تاد می بینید؟ به جز سلمانی البته
۲۰ مهر
خیلی ممنونم
قبل از خوندن توضیحات شما، دیدن فیلم برای من تداعی کننده سویینی تاد نبود کما اینکه با خوندن توضیحاتتون شباهت هایی که مثال زدید رو میپذیرم
۲۰ مهر
سلامت باشید، ممنونم که وقت گذاشتید و خوندید
۲۰ مهر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
در وهله اول به نظرم این فیلم، فیلمِ یک فیلم بینِ حرفه ایه. پر از لحظه های دل انگیزی که فیلم های مختلف در طول سالیان برامون ساختن و یکی یکی به تصور کشیده شد...
عشق آقای غنی زاده به تک تک این فیلم ها رو میشه لمس کرد. میشه فهمید این فیلم ها رو زندگی کرده وگرنه چطور میشه اینطور زنده شون کرد؟
در طول زمان دوستان عزیزی داشتم که با یک سلیقه تئاتر رفتیم، فیلم دیدیم و موزیک گوش کردیم. این حسن تفاهم باعث میشد لذت دوچندان بلکه چند چندانی ببریم. حالا کسی اومده و با سلیقه مشابه یک فیلم ساخته. تکه فیلم هایی رو کنار هم بازسازی کرده که بارها و بارها تکه بینی کردم. موزیک هایی فاخری رو بهش اضافه کرده و خرده تیاترهایی رو جای جاش ریخته. مسخره باز برای من اینه.

هنر می خواد از بازیگر، بازی گرفتن. نگاهی به ۷-۸ فیلم آخر آقای نصیریان هم که بندازیم، شاید درخشش چندانی به چشم ... دیدن ادامه » نیاد و توانایی ایشون بیرون کشیده نشده باشه. نه اینکه ایشان کم و کسری از یک بازیگر کامل دارد، نه ولی بازی گرفتن از بازیگر، کار و وظیفه کارگردانه.
مثل آقای عبدی که کمتر کارگردانی تونست مثل آقای حاتمی یا مخملباف از ایشون بازی بگیره.
اینکه بازیگر مجاب به تیپ سازی بشه، اون هم بازیگرای با سابقه، اعتبار و اعتماد به کارگردان رو می طلبه. نکته ای که در خصوص آقای غنی زاده قابل تامله.

اینکه فیلم رو در ژانر ابزورد قرار بدیم، درسته. اما به نظر من میشه خود فیلم رو یک ابزورد قلمداد کرد.
منظورم اینه که مسخره باز صرفا یک فیلم با اجزا و محتوای ابزورد نیست بلکه فیلمی با ماهیت و کلیت ابزورده. ساختن چنین اثری، شناخت و درک عمیقی از موضوع می طلبه.

برای من لحظه به لحظه فیلم جذاب بود و جذاب ترین قسمت، گریزی بود که به در انتظار گودویِ ساموئل بکت زده شد... شگفت انگیز بود

همه اینها رو گفتم ولی نگرانیِ همیشگی همچنان باقیست. آیا این یک تک فیلم خوب خواهد بود؟ یا میشه چند سال یکبار انتظار یک فیلم خوب رو داشت؟
دلتنگ روزهایی ام که منتظر بودیم ببینیم فیلم آقای حاتمی، مخملباف، بیضایی، قبادی، فرمان آرا و... کی میاد و با هیجان می رفتیم پشت گیشه سینما(معمولا آزادی) صف می بستیم و چند اکران می ایستادیم تا بلکه نوبتمون بشه و لذت ببریم. اگر سانس آخر هم بهمون نمیرسید، چشم به مدیر سالن داشتیم بلکه سانس فوق العاده بذاره... دلتنگ اون روزهام. اون فیلم هایی که برای دیدنشون، برق اشتیاق به چشمامون میوند.
آیا همایون غنی زاده دوباره لذتی اینچنین رو به ما هدیه خواهد داد؟ یا اینکه یک فیلم اول خوب، تمام چیزیست که در چنته دارد و خلاص؟
عشق منه همایون
۲۹ اسفند ۱۳۹۷
جناب صادقی بسیار بسیار از خوندن مطلبتون لذت بردم
بسیار درست و شیوا و کامل بیان کردین و منم امیدوارم این اتفاق باز هم در سینمای ما تکرار بشه
به اندازه تماشای فیلم با یک سلیقه کاملا مشابه با فیلمساز الان از نوشته شما به عنوان یک مخاطب هم نظر لذت بردم
۲۴ مهر
فهیمه خانم عزیز، باعث خوشحالی منه.
۲۸ مهر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید