جواد مولانیا، بازیگر و کارگردان تئاتر، نمایش «خبری از او نیست» را در پردیس تئاتر و موسیقی باغ کتاب روی صحنه می‌برد.

جواد مولانیا که پیش‌ از این نمایش‌های موفق «سوتفاهم»، «آمادئوس»، «هوراشیو» و «دن‌کیشوت» را اجرا کرده است، قصد دارد نمایشی جدید را در آذر سال جاری روی صحنه ببرد.

جدیدترین نمایش مولانیا با عنوان «خبری از او نیست» اثری روانشناسانه درباره‌‌ زندگی است.

این اثر قرار است در بلک‌باکس پردیس تئاتر و موسیقی باغ کتاب اجرا شود.

در خلاصه‌ی داستان «خبری از او نیست» چنین آمده است:
«زن و شوهری با دوستان‌شان شامی دوستانه ترتیب می‌دهند، در خلال این مهمانی مسایلی بازگو می‌شود که دیگران از شنیدنش شوکه می‌شوند.»

اطلاعات مربوط به بازیگران و عوامل «خبری از او نیست» متعاقبا اعلام می‌شود.

حسین میرزامحمدی کارگردان فیلم سینمایی «کت چرمی»، نمایش «سیزده به در» را در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می‌برد.

سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر از ۱۴ آبان میزبان نمایش «سیزده به در» نوشته محمود احدی‌ نیا می‌شود که با کارگردانی حسین میرزامحمدی روی صحنه می‌رود.

احدی‌ نیا پیش از این نگارش نمایشنامه «خاک سفید» را بر عهده داشته که با کارگردانی محمدرضا هلال‌زاده در پردیس تئاتر شهرزاد به صحنه رفت و نامزد دریافت جایزه نمایشنامه‌نویسی چهلمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر شد.

میرزامحمدی پیش از ساخت چند فیلم کوتاه و مستند و همچنین فیلم سینمایی «کت چرمی» را در کارنامه کاری خود به ثبت رسانده است.

«کت چرمی» در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر حضور داشت و در ۹ بخش بهترین طراحی صحنه، بهترین تدوین، بهترین فیلم‌برداری، بهترین فیلم‌نامه، بهترین نقش مکمل زن، بهترین نقش اول مرد، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم و بهترین فیلم‌اول نامزد شد و سیمرغ بهترین نقش مکمل زن را دریافت کند.

این کارگردان قصد دارد در جدیدترین تجربه خود، نمایش «سیزده به در» را با موضوعی اجتماعی و با تهیه‌کنندگی سعید خانی، تهیه‌کننده سینما و مدیرعامل شرکت پخش «خانه فیلم» روی صحنه ببرد.

خانی چندی پیش تهیه‌کنندگی نمایش «خوشدلان» به کارگردانی پریزاد سیف را بر عهده داشت که با حضور بازیگرانی چون سعید پورصمیمی، مسعود کرامتی، بهرام ابراهیمی، الهام پاوه‌نژاد، رضا مولایی، از جمله آثار موفق و پرمخاطب تماشاخانه ایرانشهر در سال ۱۴۰۲ شد.

پیش‌فروش بلیت «سیزده به در» از طریق سایت تیوال آغاز شده است.

دو نمایش "معجون السلاطین" به کارگردانی سعید زارعی و "سیزده بدر" به کارگردانی حسین میرزامحمدی به ترتیب از روزهای ۱۲ و ۱۴ آبان ماه در تماشاخانه‌ی ایرانشهر اجراهای خود را آغاز خواهند کرد.

به گزارش روابط عمومی تماشاخانه‌ی ایرانشهر؛ نمایش "معجون السلاطین" به نویسندگی پیام سعیدی و محمود خسروپرست و به کارگردانی سعید زارعی و تهیه کنندگی میثم احمدی و با بازی (به ترتیب ورود به صحنه) صادق برقعی، علی محمودی، نیما سیاری،  رشاد معینی، عرفان محمدی، میثم نوروزی، علیرضا حق‌پرست، محمد برهمنی از روز جمعه ۱۲ آبان ماه ساعت ۱۸:۳۰ و نمایش "سیزده بدر" به نویسندگی محمود احدی‌نیا و کارگردانی حسین میرزامحمدی و تهیه کنندگی سعید خانی با بازی (به ترتیب حروف الفبا) خسرو ‌احمدی، صادق ‌برقعی، بنفشه ‌ریاضی، سعید ‌زارعی، بی‌تا ‌عزیز، محمد ‌موحدنیا از روز یکشنبه ۱۴ آبان ماه ساعت ۲۰:۱۵ در سالن ناظرزاده‌ی کرمانی به صحنه می‌روند.

گفتنی است علاقه‌مندان به تهیه‌ی اینترنتی بلیت‌های این دو نمایش می‌توانند به سایت تماشاخانه‌ی ایرانشهر و یا سامانه‌ی تیوال مراجعه نمایند.

همزمان با اولین روز اجرا "مرثیه‌ای برای یک مرد مرده" از پوستر جدید نمایش رونمایی‌شد.

به گزارش مشاور رسانه نمایش «مرثیه‌ای برای یک مرد مرده» به نویسندگی رسول حق جو، طراحی و کارگردانی کیانوش ایازی و تهیه کنندگی امیرحسین شفیعی که از هفت آبان تا سوم آذرماه ساعت بیست و سی دقیقه در تالار حافظ به روی  صحنه می‌رود از پوستر جدید خود به طراحی رسول حق‌جو رونمایی کرد.

محمد رضا فرزام، سعید نبوی و آرزو کریمی زند به عنوان بازیگران نمایش روی صحنه خواهند رفت و محمد کاظم تبار به عنوان مجری طرح و توحید معصومی به عنوان مشاور کارگردان حضور دارند

در خلاصه نمایش‌ آمده است: تا حالا به این فکر کردین که وقتی فصل شکار خرگوش نیست شکارچیا چطوری شکار میکنن؟

از دیگر عوامل نمایش مرثیه‌ای برای یک مرد مرده می‌توان از:
مدیر تولید: ساهره سادات خاموشی، دستیاران کارگردان: پروانه خسروی، فاطمه حسینی فرد، منشی صحنه: سپیده ناصحی، فرشته زیدی، دستیار تولید: علیرضا فتاحی، محمد علی سهامی، آهنگساز و نوازنده: امیر اردلان، طراح صحنه: کیانوش ایازی، طراح لباس: طناز حقیقی، طراح پوستر و بروشور: مصطفی خدابنده لو، بازیگر ویدئو: مجید تیزرو، گروه کارگردانی: خدیجه بابادی، محمد رضا صفری، متین اسدی، حامد شکوری، مدیر اجرا: علی مسلمی، دستیار صحنه: مونا سادات یمنی
تصویر: امیرحسین نادعلی، سبحان دهقان منشادی، عکس و موشن گرافی: مجتبی رحامیان، عکاس: سارا زرگر، روابط عمومی: امین سلیمانی، مدیران صحنه: مبین آریا، علیرضا افیونی، طراحان نور: کیانوش ایازی، صمد خانی، ساخت دکور: سید مصطفی طباطبائی و مشاور رسانه ناصر ارباب نام‌برد.

نمایش مرثیه ای برای یک مرد مرده کاری از گروه نمایش وی (V) است که با حمایت دندانپزشکی برلیانت روی صحنه می‌رود.

علاقمندان برای کسب اطلاعات بیشتر و رزرو و تهیه بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه نمایند.

طبق سنوات گذشته و بر اساس مسئولیت اجتماعی نمایش «کابوس‌های شازده اجباری» برای تامین قسمتی از دیه یک زندانی محکوم به قصاص به روی صحنه می‌رود.
این نمایش روز سه شنبه ۹ آبان ساعت ۱۹:۴۵ به روی صحنه می‌رود و نمایش این روز را به گروه یاران نجات اختصاص داده است.

این نمایش به کارگردانی افشین زمانی در پردیس تئاتر شهرزاد اجرا می‌شود.

مهسا احمدپور، محمد سعادت، نریمان عابدی، امیرحسین نعیمی، نجمه نصیری، مهسا ظهیری، فرانک افتاده حال، سحر دیده ور، پریسا ملک محمودی، سلمان ذنوبی، پارسا فارسی، امیرمحمد عمورضا، حمید قیاسی فر، یلدا میرزاخانی و افشین زمانی در آن ایفای نقش می‌کنند.

برای تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه کنید.

به گزارش مشاور رسانه نمایش گوشتخوار به نویسندگی و طراحی و کارگردانی عادل عزیزنژاد و تهیه‌کنندگی محمد بسطامی از هفت آبان لغایت هفتم آذر ماه ساعت ۲٠:۱۵ دقیقه در سالن سه پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه به روی صحنه می‌رود.

در خلاصه نمایش آمده است: پوست کندن آدم ها کار آسونیه ، باید دقت  پوستو اروم و با حوصله بکنی، باید با لذت پوست بکنی، پوست نباید گوشت و جدا کنه ، باید استخون و با خودش بکشه بیرون

عادل عزیزنژاد، شیرین عطاالهی، مینا هادی زاده، محدثه بالازاده، یلدا تحویلدار، پریا مددی، نهال مطیعی، نسترن باقرزاده، هدیه بختیاری و مینا ولی بازیگران نمایش گوشتخوار هستند.

از دیگر عوامل نمایش گوشتخوار می‌توان از الهام حسینی (دستیار تهیه‌کننده)، رعنا مربوطه (دستیار یک کارگردان و برنامه‌ریز)، پرهام برازنده (دستیار کارگردان)، مهرداد فراهانی (آهنگساز)،
مهتا علیزاده (طراح و مجری گریم)، رضا، نورانی (مدیر صحنه)، مزون مشکی فشن (طراح و مجری لباس)، سیاوش قربانی (نورپرداز)، مهرداد حسین زاده (ساخت تیزر و عکاس)، طلا مولودی (منشی صحنه)  و ناصر ارباب (مشاور رسانه) نام‌برد.

علاقمندان می‌توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو بلیت به سایت تیوال تیوال مراجعه نمایند.

آیین شب چراغ نمایش "تقلیدنامه زال و رودابه" با حضور جواد انصافی و داوود داداشی، دو پیشکسوت سیاه‌بازی برگزار شد.

به گزارش روابط‌عمومی تماشاخانه سنگلج؛ شمع شبچراغ نمایش «زال و رودابه» به کارگردانی «محمد حاج محمدی» در پنجمین روز آبان‌ماه ۱۴۰۲ در جمع پر شور مخاطبان و با حضور جواد انصافی و داوود داداشی سیاه‌بازهای پیشکسوت کشورمان روشن شد.

در ابتدای مراسم محمد حاج محمدی نویسنده و کارگردان این نمایش، پس از خیر مقدم به تماشاگران و ابراز خوشحالی از اینکه نمایش وی در تماشاخانه سنگلج به روی صحنه می‌رود گفت: ابتدا با یاد زنده یاد مجید فروغی؛ وزیر پوش تخت حوضی، که دیروز سالروز فوتشان بود صحبتم را آغاز می کنم.

وی ادامه داد: نمایشنامه "زال رودابه" را در فضای کمدی، مبتنی بر مطالعه شاهنامه و طومار نقالی زال و رودابه نوشته‌ام. در نگارش متن و شیوه اجرا نیز قابلیت‌های کمدی و طنزآوری در نمایش‌های شادی آور ایرانی  برایم اهمیت داشت.

جواد انصافی نویسنده، کارگردان و بازیگر نمایش ایرانی و به خصوص سیاه‌بازی، در ادامه مراسم از تاریخ پیدایش سیاه‌بازی مبتنی بر اسناد موجود چند کلامی صحبت کرده و افزود: این سیر تاریخ تا به امروز ادامه داشته است و امشب به تماشای سیاه‌باز جوان خواهیم نشست.

وی از داوود داداشی خواست تا به رسم دیرینه سیاه‌بازها صورت حاج محمدی را سیاه کند .

داوود داداشی بازیگر شناخته شده نمایش سیاه‌بازی نیز در ابتدا از  خاطره روز سیاه شدن خودش به دست مصطفی عرب زاده در تئاتر پارس یاد کرده و گفت: مصطفی عرب زاده و سعدی افشار از من  قول گرفتند که بعد از پوشیدن خرقه سیاه همیشه به فکر خنداندن مردم باشم.

این پیشکسوت سیاه‌بازی در ادامه آیین سیاه کردن صورت حاج محمدی را برگزار کرد.

جواد انصافی متن سوگند نامه سیاه را قرائت کرد و حاج محمدی سوگند خورد:
"به نام نامی یزدان سوگند یاد میکنم برای شادی مردم از جان و دل کوشا باشم و پاسدار راه استادانمان باشم. با زیردستان و کهتران مهربان و به بزرگان احترام بگذارم. کردار، پندار و گفتار نیک سرلوحه زندگی و کارم باشد. همایون باد این پیمان، گرامی باد این سوگند."

نمایش "زال و رودابه " نوشته و کارگردانی محمد حاج محمدی هر روز غیر از شنبه‌ها ساعت ۱۷:۳۰ در تماشاخانه سنگلج روی صحنه است.

علاقه مندان می‌توانند بلیت این نمایش کمدی را از طریق سایت تیوال تهیه کنند

مهرداد رایانی‌مخصوص منتقد، نویسنده و کارگردان تئاتر طی یادداشتی به تحلیل نمایش «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» کیومرث مرادی پرداخت که این روزها در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است.

نمایش «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» نوشته سجاد افشاریان اثری است که با کارگردانی کیومرث مرادی از ۹ مهر در سالن سمندریان تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه رفته است. این نمایش با بازی سجاد افشاریان، آتنا اسدی، پرهام خاکزاد، تا ۱۲ آبان روی صحنه است.

مهرداد رایانی‌مخصوص منتقد، نویسنده و کارگردان با سابقه تئاتر به تحلیل و بررسی جدیدترین تجربه کارگردانی کیومرث مرادی پرداخته است و نگاه خود نسبت به این اثر نمایشی را طی یادداشتی که در اختیار گروه هنر خبرگزاری مهر قرار گرفته، مطرح کرده است.

در یادداشت رایانی‌مخصوص می‌خوانیم:

«نمایش «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» به نویسندگی سجاد افشاریان و کارگردانی کیومرث مرادی با اقتباسی منبسط از نمایشنامه‌ «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» نوشته‌ ماتئی ویسنی‌یک با عنایت به بن‌مایه‌های محتوایی قوی به شکل کلی و جزیی، تعامل و به مشارکت‌گرفتنِ تماشاگران، رویکردی تعزلی و سادگی و دوری از شعارزدگی توانسته‌است موفقیت‌های نسبی را رقم بزند.

می‌توان یکی از مهم‌ترین ارکانِ موفقیت اجرای «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» را در مضامین و نکته‌های گوناگون محتوایی اثر به هم‌راه اندیشه‌ غنی متن دید. یکی قرار است در برابر همه‌ ناملایمات و سختی‌هایش قیام کند و نیاز به عبور دارد؛ عبور از ده‌ها مساله و مهم‌تر از همه، گیر و گور ذهنیِ خویش. گویا تراپی جواب‌گو است و به همین دلیل، شیوه‌ای اتخاذ می‌شود تا حرف جاری شود. حرف مرکزی اجرا با الهام از نمایشنامه‌ای با نام «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» سیقل داده‌ شده‌است: ایستادگی و عبور در برابر شداید و سختی‌ها؛ یعنی نجات‌یافتن (از منظر دورا) یا به تعبیری دیگر نجات دادن (از منظر کیت). آن‌چه ذکر شد، دو فعل قاطع و منبعث از نمایش است که در جای‌جای اثر جاری و ساری هستند و همه چیز را تحت‌تاثیر قرار می‌دهند. چقدر ارزشمند هستند؟ همین‌قدر که باعث تقویت روحیه‌ می‌شود و در جامعه‌ سیاست‌زده‌ی کنونی با خبرهای تلخ و غم‌آلود، صرفا غم بر روی غم نمی‌آورد و عمل (ایستادگی و عبور) و نتیجه‌ای از آن (بهبودی و برگشت به زندگی) حادث می‌شود، ‌حُسن است. بنابراین می‌توان صراحتا دید که در اجرای مورد بحث، یک کلیت معنایی با زبانی امروزین و به شکل کاربردی و هماهنگ‌ با جامعه‌ کنونی عرضه می‌شود که خواسته و ناخواسته، یک آینده‌نگری نیز در آن موج می‌زند و با خرده‌واژه‌ها و نکته‌های عرضی تکمیل‌تر می‌شود و این همه با دل‌مشغولی‌های نویسنده‌ نمایش پیوند دارد.

متن اثر جدا از کلان‌نگری در ساحت معنایی و انتقال یک محتوای ارزشمند و اغناگر کلی، ظرفیت‌های جزیی‌پردازانه‌ موفقی هم دارد که برآمده از شیوه و نگاه خاص نویسنده‌ نمایش است. سجاد افشاریان پیش از این اجرا به اشکال ‌متفاوت در هم‌راهی و هم‌دلی با مخاطبان و دوست‌دارانش به واسطه‌ بده و بستان‌های کلامی/ شنیداری، نوعی خاص از ادبیات و پیوند و ارتباط با مخاطبان را شکل داده‌است و با همان رمز و رازِ و سبک و شیوه، اقتباس از متن «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» را پیش برده‌است. افشاریان چون خود را از قاعده‌ طراحی‌شده‌اش در گرفتنِ انرژی مثبت از مخاطبان پیروز دیده‌، مجدد همان الگو را در کلیت به هم‌راه جزییات دیگر به‌کار بسته‌است. مهم‌ترین نکته‌ جزیی اثر، استفاده از بافت کلامی کاریکلیماتور است. سجادیان در این نوشته‌اش، مهم‌ترین انقلاب را در جزیی‌نگری‌اش انجام داده و درک کرده‌است که باید بیش‌تر از تک‌گویی بگریزد تا جذابیت برآمده از حرف‌های زیبا و دل‌نشین او، دیده‌شدن را از بین نبرد. او دریافته که باید تعاطی بسازد و نه خودگویی و یا تک‌گویی؛ چیزی برای دیده‌شدن.

نمی‌توان مطمئن بود که کارگردان در بدو نگارش با او در ارتباط بوده یا خیر؛ اما بی‌تردید جنبه‌های اجرایی اثر در قیاس با آثار گذشته‌ سجادیان و علاقه‌مندی‌های او، تبلور بیش‌تری یافته‌اند. این همه باعث نشده‌است تا سجادیان، بدنه‌ ساخته و پرداخته‌شده‌اش را که در قالب یک الگو سامان داده‌است، فراموش کند. او می‌داند که رمزِ موفقیتش را از همین راه به دست آورده‌است و به همین دلیل از تکرارش ابایی ندارد و همان کاریکلیماتور با مقتضیات زمانی و مکانی و مضامین متناسب استفاده می‌شوند و اغلب بر دل می نشینند.

هرچند دقیقه، جلسه‌ تراپی مردِ روان‌شناس و زنِ ستم‌دیده با مرور تروماها، زبانی تغزلی می‌یاد و با اجزایی همانند گلدان آواکادو، خدا، رقص، سازدهنی یا خرده مضامینی همچون امید، ناامیدی، جنگ، تنهایی، وطن، زندگی و مرگ پیوند می‌خورد و شیرینی یکی، تلاش دارد تا تلخی دیگری را کم کند. همین شیرینی است که بر استواری دورا (زن) و تلخی او می‌چرخد و سیاهی و نکبت را با تابش خورشید و روزنه‌ای پر نور از بین می‌برد. شاید همین نغلتیدنِ «کامل» در سیاهی است که اثر را رنگین می‌کند و آرامسایشگاه را به مکانی برای همدردی عمومی و همگان تبدیل می‌کند. نتیجه آنکه وجوه تغزلی متن با آگاهی از آشنایی‌ها، پیش‌زمینه‌ها و ارتباط پیشین نویسنده به خوبی به‌عنوان الگوی اصلی در کنار دو قطبی کردن و فراهم آوردن جدالی نسبی بین زن و مرد،‌ زمینه‌های ارتباطی برای دیدن و شنیدن فراهم می‌آورد که اوج آن در رویکرد اجرایی در دوسویه نشستن تماشاگران نهفته است.

برقراری ارتباط با تماشاگران در حین نمایش «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» و به مشارکت گرفتن‌شان، می‌تواند همانند تیغ بُرنده‌ای ظاهر شود و همدلی را به قضاوت خشمگین یا ارتباطی نامانوس ختم کند؛ اما گروه اجرایی و در راس آن کارگردان، هدایتی آگاهانه را شکل می‌دهند و جریان تراپی شکل‌گرفته بر روی صحنه را به جایگاه تماشاگران نیز تسری می‌دهند. همان وجه تغزلی متن، این‌بار در تعامل با تماشاگران، وجه اجرایی پیدا می‌کند. تماشاگران هم در فضایی صمیمانه به گفتن و سرودن خویش هدایت می‌شوند و اغلب گفته‌ها و جمله‌های‌شان تغزلی است تا سرراست و مستقیم.

این همان الگویی است که از ابتدای اجرا شکل‌ گرفته‌است و پیش می‌آید و با ایده‌های مختلف و از جمله مداخله‌ تماشاگران، زاویه‌ جدید و متنوعی می‌یابد. البته واضح است که کاری است خطرناک؛ زیرا احتمال دارد یکی سرناسازگاری داشته‌باشد و خواهان خواست دیگر که بی‌تردید گروه اجرایی برای آن هم تمهیدی را اندیشیده‌است؛ اما تئاتر است و ده‌ها رخداد غیرقابل پیش‌بینی‌شده. ارتباط ذکر شده جدا از وجوه شاعرانگی، قدری تعقل‌برانگیز هم ظاهر می‌شود و تماشاگر را به قضاوت و مشارکت عقلانی می‌کشاند. وقتی به پاسخ‌های متنوع تماشاگران استناد شود، می‌توان دو وجه احساسی و عقلانی را دید که البته نوع هدایت بازیگر و لحن و نگاه و بازی اش در این امر بسیار موثر است. دو سویه نشستنِ تماشاگران نیز بر این روند مشارکتی و تاثیرهای برخواسته از آن تاثیر مضاعف دارد. باری مشارکت احساسی یا عقلانی برآمده از نمایش «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» فرصتی را برای استفاده از تکنیک نمایش‌های تعاملی و مشارکتی به رخ می‌کشد و در همین‌جاست که وجوه اجرایی بیش‌تر نمایان می‌شوند.

کیومرث مرادی با تجربه‌ کارگردانی آثاری همچون «افسون معبد سوخته»، «خواب در فنجان خالی»، «شکلک» یا ... نشان داده‌است که توانایی خلقِ میزانسن‌هایی وسیع و چشم‌پُرکن را دارد؛ اما در این اثر و در ادامه‌ الگوی متن، اجرایی احساسی و تغزلی را محور قرار می‌دهد و تلاش نمی‌کند تا تابع شلوغی‌های متداول برای چشم‌نوازی صحنه به منظور اغنا و خوش آمدن و لذتِ صرفِ تماشاگر باشد. می‌شد نمایش «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» به اجرایی پرطمطراق تبدیل شود و رضایت و پُرشدگی نگاه‌ها از تصاویر و رنگ‌ها و ... را فراهم آورد و شبی خوش و شادی‌آور و مسرت‌بخش را با سازدهنی و رقصِ کاپورال یا تانگوی آمریکایی یا سامبای برزیلی زینت بخشید.

ذایقه‌ تماشاگران، اغلب کارگردانان را به سمتِ تمنیاتِ چشم‌گیر و زلم و زیمبوهای آن‌چنانی رهنمون می‌کنند و گیشه و فروش هم مزیدی می‌شود بر تامین این قبیل خواسته‌ها؛ اما امتناع مرادی از غلتیدن به این مساله ستایش‌آمیز است و البته برآمده و منطبق با اثر. کلیت اثر درباره‌ زنی ستم‌دیده و رنجور و دل‌شکسته و به آخر خط رسیده‌است که با هدایت روان‌شناسی مدبر با طبعی شاعرانه، مجدد به سرخط می‌رسد. این محتوا و خط سیر داستانی، نمی‌تواند و نباید با گشاده‌دستی کارگردان در صحنه‌پردازی و میزانسن مواجه شود و به همین دلیل است که فقط پرده‌های سفید و آویزان، چپ و راستِ تماشاگران و صحنه را پر می‌کنند و گاه باد و حرکتی در آن‌ها موجی دریاگونه و شاعرانه پدید می‌آورد و جملگی از حداقل‌های مورد لزوم برای دیده‌شدن حکایت دارند. حتا اگر ساده‌تر از این آرا و گیرا پیش می‌رفتند، موفق‌تر نمود می‌یافتند.

اتفاقا مرادی در تجربه‌هایش، علاقه‌مندی در ساخت و سازهای استلیزه را هم نشان داده‌است و شاید «مرگ و شاعر» سرآغازی بر این روند در تجربه‌های پیشین او باشد که در «خانه» و «شهر بدون آسمان» و سرانجام «نامه‌های عاشقانه‌ از خاورمیانه» و «مانش» قوام می‌یابد. حالا او در پیوند با سجاد افشاریان ‌همان خطِ سیر را مجدد پیش می‌آورد؛ اما این‌بار با بهره از اصولِ تراپی و البته با مضمونی که چند سالی است محورِ تن‌های رنجور بشریت است: جنگ. نمایشنامه‌ ویسنی‌یک با نام «پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی» که محل اقتباس این اجراست، محلی است برای ملاقات و انجام روان‌درمانی توسط یکی بر دیگری. پر واضح است که در تراپی اقتباسی «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی»، تغییرهای محسوسی اعمال ‌شده‌اند و مبرهن‌ترین‌ آن‌ها تغییر دو زن در نمایشنامه‌ مبدا به یک مرد و یک زن در نمایشنامه‌ مقصد است. صرف‌نظر از شمار این تغییرها و درصد چند و چون‌شان، توجه به تمایل‌های معنایی و این‌جایی و انطباق با مسایل پیش روی ایران و موقعیت‌های انسانی، مهم‌ترین وجه اجرایی اثر را پدید آورده‌است که از سوی وجوه و نمودهای اجرایی نمایش هم پشتیبانی می‌شوند و هم‌راستای یکدیگرند.

واقعیت این است که می‌توان وسط جنگ نفرت‌انگیز با دمیدن بر سازدهنی، ساعاتی مفرحی را فراهم آورد یا با آکاردئون، شادمانی مستانه‌ای را نضج داد. این همه شدنی هستند؛ اما از ذات نمایش «تنهایی و تن‌هایی وطن‌هایی» در هر دو ساحت متن و اجرا به‌دور از این نوع رویکرد است و خوشبختانه گروه اجرایی به این سمت نغلتیده‌ و حال و فضای احساسی و تغزلی زن و مرد به خوش‌رقصی برای تماشاگران ترجیح داده‌ شده‌است.

باری احساس‌گرایی در این اجرا ارجح است و این احساس تا جایی پیش می‌رود که گمان می‌کنیم گویا گل نیلوفری هم بین زن و مرد در حال رویش است؛ اما همین‌جاست که مرز مشخص می‌شود و با تمام خودگویی‌ها و نریشن‌ها و لوندی کیت، دورایی که دلش غنج زده‌است در حد سرمستی می‌ماند و در رومانتی‌سیسم احساس‌گرایانه فرو نمی‌افتد. اتفاقا تعدیل این وجه احساسی در به مشارکت‌گرفتن تماشاگران و بروز آرای ایشان بیش‌تر به چشم می‌آید. اثر، اپیک هست و نیست؛‌ کارکردی تعقلی دارد و ندارد و هم احساسی هست و هم تعقلی. این نوع فضاسازی و قرار دادن مخاطب بین دو وجه مورد بحث از سادگی و بی‌پیرایه بودن حاصل می‌شود، نه تجملات و زرق و برق و یا شلوغ‌سازی با وسایل و سایر بازیگران و شخصیت‌ها. توجه داشته‌باشیم که «اکنون» نمایش، استوار بر روی جنگ و خشونت و تجاوز نیست. این لحظه‌ها سپری شده‌اند و حالا نتایج این واژگان در حال بروز و ظهور هستند و گویا آرامش بعد از توفان است؛ آرامشی که خود آبستن بسیاری از حوادث است. حالا قربانی له‏‌شده (دورا) با روان‌شناسی له‌تر (کیت) مواجه است و بهترین روش در به نتیجه رسیدنِ این تعامل با نگاه تغزلی و شاعرانه به برگ‌های سبز و زندگی گُلی در گلدان به جواب می‌رسد: روان‌درمانی تغزلی زنی باردار که پدر فرزندش، جنگ است! او می‌خواهد روی دو پایش بایستد.

چند توصیه‌:

- حذفِ سیگار کشیدن در نمایش بهتر است؛ حتی برای یک تماشاگر و آزرده‌نشدن او!

- کیت بیش‌تر در کلام، اسیر بحران روحی برخاسته از شرایط و جنگ و ... است و با تمام باورپذیری‌هایی که درباره‌ وارسته‌بودن و سیر در عالمی متعالی دارد، نیاز است تا بیش‌تر بر دل خونش و نامتعادلی روحی‌اش، وجوه دیداری بیابد و حتی گاه وجوه خراشیده‌ کلامی. مشروب‌خوردن قدری کمک می‌کند؛ اما آن‌قدر این صحنه با بازی خوب و چیدمان خوب‌تر مرادی، طناز و تو دل برو هست که دل‌مان با دلِ کیت غنج می‌زند و می‌رود و می‌آید و یادمان می‌رود که او خودش بیش از دورا به این آرامسایشگاه نیاز دارد. گواه دردها و تنهایی‌هایش، ضبط‌صوتی است که با آن نجوا می‌کند تا خود را تیمار و مداوا کند. می‌خواهد با گفته‌هایش، ناکجاآبادی را ترسیم کند و یا از ضمیر ناخودآگاهش پرده بردارد تا به التیام دست یابد و تن رنجورش را بیش‌تر سرپا سازد. چنین است دورا. او هم لازم است رنجوری را نه در نشستن بر روی ویلچر که بر چهره‌اش با خط و خطوط سیاه و کمری خمیده و دردمند نشان دهد. زنی باردار با سختی‌های متحمل‌شده، نیاز به چهره‌ و جانی لهیده دارد. سیر تغییر در لباس کیت به زیبایی مقصود و منظور را انتقال می‌دهد.

- کاهش خودگویی و تک‌گویی‌ها و حرکت به سمت دوگویی و چند گویی و حتا ممزوجی از این حالت‌ها، تعاطی را به منظور جذب و پی‌گیری داستانی افزایش می‌دهد.»

عکس از رضا جاویدی است.

منبع: خبرگزاری مهر

به نقل از مشاور رسانه نمایش کات منوچهر هادی پس از تماشای نمایش کات گفت:"بنده سید سعید نعمتی را چندین ساله می‌شناسم و با نمونه نمایش‌هایش آشنا هستم و از دیدن نمایش کات لذت بردم، یک نمایش بی نقص و با بازیگری درجه یک و با بازی پر از فراز و نشیب و پاساژ‌های حسی متفاوت که یک بازیگر همه را بخواهد در یک ساعت به نمایش بگذارد به‌ صورت جدی کارش را سخت می‌کند اما سید سعید نعمتی به راحتی از پس این کار بر آمده است و به نظرم خیلی کار درجه‌ یک و خوبی بود و توصیه می‌کنم تمام افرادی که دوست دارند یک نمایش حرفه‌ای و خوب ببینند حتما به تماشای نمایش کات بنشینند."

نمایش «کات» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی: سیدسعید نعمتی و تهیه‌کنندگی: منوچهر هادی سوم تا سی‌ام آبان ۱۴۰۲ ساعت ۲۱:۳۰ در سالن سه پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود.

نمایش «کات» برداشتی آزاد از نمایشنامه «خشم و هیاهو» مهرداد رایانی‌مخصوص و نمایشنامه «لوله» رسول بانگین است.

سیدسعید نعمتی بازیگر نمایش «کات» و کامران خانزاده به عنوان یاریگر روی صحنه هستند.

هادی فلاح (مدیر تولید)، امیرمحمد سکوتی (دستیار کارگردان و برنامه ریز)، محمد رسائلی (مشاور کارگردان)، حسین عباسی (مدیر اجرایی)، عاطفه ارضی، مرتضی غلامی (طراح صحنه)، الهه غلام‌رضاپور (طراح لباس)، البرز پورصیاد (طراح پوستر و بروشور)، البرز پورصیاد، عبد نیک سیرت (طراح تیزر)، بهنام قربانی (نریشن تیزر)، میلاد بریران (آهنگساز، میکس و مستر)، کاوه حقدوست (آواز)، میثم حسین پور، مهیار غضمفری (کمانچه)، ماهان پورآقایی (مدیر صحنه)، آیناز رضازاده (منشی صحنه)، شهروز شفیع زاده، عرشیا جهانی، محمد عسکری، حمیدرضا مرادی، صدرا نعمتی، علی زرآبادی (دستیاران صحنه)، فائزه میرنوری، محسن ناصرانی (نور)، شهرزاد خادم (طراح گریم)، محدثه حسین پور (موسیقی)، سپهرقنبری (موشن گرافی و تدوین)، حسین صدقی (جانشین تولید)،علی دهقان، زهرا رضازاده (عکاس) و ناصر ارباب (مشاور امور رسانه) در نمایش «کات» همراه سیدسعید نعمتی هستند.

علاقه‌مندان می‌توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر و خرید بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند.

به گزارش روابط‌عمومی نمایش، این اثر پژوهشی که با حمایت و همکاری دانشگاه جامع علمی کاربردی مرکز فرهنگ و هنر الف و با مشارکت دانشجویان هنر این دانشگاه برای اجرای عمومی آماده شده، از ۵ آبان‌ماه سال جاری در پلاتوی اصلی مجتمع فرهنگی هنری ۲۹ بهمن تبریز روی صحنه خواهد رفت.

بر اساس این گزارش، حسین اصل عبداللهی، طراح، نویسنده و کارگردان این نمایش، در مراسم رونمایی از پوستر و نشست خبری ضمن اعلام این خبر اظهار کرد: ایدۀ اولیۀ نمایش «پرانتز باز انسان پرانتز بسته» بر اساس نظریۀ مرگ مؤلف «رولان بارت» شکل گرفت و پس از پژوهش‌ در حوزه‌های مختلف تئاتر مدرن و پست‌مدرن این کار با حضور و همکاری دانشجویان هنر دانشگاه الف به صورت کارگاهی آماده اجرا شد.

او گفت: در اجرای این نمایش متن کم‌رنگ شده و فضاسازی اصل قرار داده شده و از طرفی اساس کار روی مخاطب قرار گرفته است، یعنی بر اساس نظریه‌های تئاتر مدرن و پست‌مدرن، گروه نمایشی کار خود را انجام داده و تمام شده و از روز اجرا این مخاطب است که تصمیم خواهد گرفت با اثر چگونه برخورد بکند یا نمایش را بر اساس دیدگاه خود به چه شکل تحلیل بکند.

عبداللهی افزود: طبق نظریه‌های موجود ما تناسب ارتباط میان مخاطب و گروه نمایشی را به هم ریختیم و فاصلۀ مخاطب و گروه اجرایی را تا حد ممکن شکستیم.

این مدرس تئاتر همچنین گفت: همان‌طور که همه می‌دانیم، مسالۀ زندگی مدرن، انسان است. به همین خاطر طبق نظریۀ هوسرل، ما نیز برای شناخت، پدیدۀ انسان را در پرانتز قرر دادیم و برای این کار به جای کلام، بیش‌تر از نشانه‌ها و نمادها استفاده کردیم و ایدۀ کار را با تصویر به نمایش گذاشته‌ایم.

حسین اصل عبداللهی در پایان تأکید کرد: آینده از آن کسانی است که از تجربه‌کردن نمی‌ترسند و این نمایش تجربۀ جدید است که پیش از این در ایران و حتی در خارج از ایران نیز بدین شکل اتفاق نیفتاده. من تمام ترس‌ها و اضطراب‌های این تجربه را به جان خریدم و یقین دارم تأثیر خود را بر مخاطب عام و خاص خواهد گذاشت.

همچنین در این مراسم، هومن بیگ‌نژاد، رییس دانشگاه جامع علمی کاربردی الف، ضمن تشکر از اصحاب رسانه و دانشجویان و اساتیدی که در اجرای این نمایش سهم داشتند، اظهار کرد: بی‌صبرانه منتظر روی صحنه‌رفتنِ این نمایش هستم، چون معتقدم به معنی دقیق کلمه یک تئاتر پژوهشی است که در ایران و تبریز کم‌تر اتفاق افتاده است.

او گفت: متد جدید آموزش در کشورهای توسعه‌یافته بر اساس کار عملی و همین تجربه‌های عینی است و اگر امروز نمایشی تحت عنوان نمایش پژوهشی دانشجویان را به شکل کارگاهی وارد مسیر تولید اثر می‌کند، یعنی این نمایش نه تنها تئاتری برای رفتن روی صحنه است، بلکه یک کلاس آموزشی تمام‌عیار است.

محمدحسین آرمیده، ثنا حبیب‌اللهی، المیرا کریم‌زاده، منیژه نظری، فاطمه محمدی، هستی بابایی، امیر حقی، حامد نعمتی، فاطمه وظیفه، فاطمه طلعت‌فر، امین فرشباف علیزاده، مریم اکبرزاده، فرحان فرهادیانی، زهرا کمال کاظمی، سنا رحمان‌زاده، ناصر منصوری، امیرکوزه‌دوست، علی حبیب‌زاده و محمدصابر حمزه‌زاده بازیگران این نمایش هستند.

عواملی که در اجرای نمایش «پرانتز باز انسان پرانتز بسته»، حسین اصل عبداللهی را یاری می‌کنند، عبارتند از:

محمدحسین آرمیده (دستیار کارگردان)، ثنا حبیب‌اللهی (منشی صحنه)، محمدصابر حمزه‌زاده (مدیر صحنه)، مبینا چاوانی‌آذر (طراح لباس)، مهدی ستاری (گریمور)، پری اشتری (روابط‌عمومی)، محمد شیری و یونس فتحی (طراح پوستر و گرافیست)، ندا فرشباف (عکاس)، اتابک کامیار (ساخت تیزر)، ایلیا قاسم‌زاده، امیرحسین اکبرنژاد و صمد کمال کاظمی (گروه موسیقی).

گفتنی است نمایش «پرانتز باز انسان پرانتز بسته»، از هشت اپیزود برخوردار است و هر روز با سه سانس در ساعت‌های ۱۷، ۱۸ و ۱۹ میزبان علاقه‌مندان به تماشای این اثر نمایشی خواهد بود.

حمیدرضا نعیمی قصد دارد در آذر سال جاری نمایش «فردریک» را در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه ببرد.

سال ۱۳۹۸ گروه تئاتر «شایا» به سرپرستی و کارگردانی حمیدرضا نعیمی به سراغ نمایشنامه‌ زیبای «فردریک» اثر اریک امانوئل اشمیت با ترجمه‌ شهلا حائری رفت و این اثر را برای اجرا به مجموعه تئاتر شهر پیشنهاد داد.

در آن مقطع زمانی با موافقت مسئولان وقت مجموعه تئاتر شهر، تمرین‌های «فردریک» با حضور فرهاد آییش و امیرحسین رستمی و اعضای همیشگی گروه تئاتر «شایا» آغاز و پس از ۷۰ روز تمرین مجوز اجرای نمایش کسب شد.

طبق برنامه‌ریزی انجام شده قرار بود «فردریک» بعد از اجرای نمایش «قهوه قجری» به کارگردانی زنده‌یاد آتیلا پسیانی روی صحنه سالن اصلی تئاتر شهر برود که به دلیل شیوع ویروس کرونا این امر میسر نشد.

این توقفِ اجباری پنج‌سال به طول ‌انجامید تا بالاخره در آذر سال ۱۴۰۲ نمایش «فردریک» با تغییراتی در عوامل روی صحنه برود.

طبق گفته حمیدرضا نعیمی این اجرا در طراحی کارگردانی، بازی‌ها، موسیقی، طراحی لباس، طراحی حرکت و پوستر و همین‌طور در عوامل کارگردانی تغییراتی داشته است و قطعاً نسبت به اجرای پنج سال پیش کامل‌تر و متفاوت‌تر است.

«فردریک» سرگذشت ستاره‌ بازیگری تئاتر بولوار در پاریس و فرانسه‌ قرن نوزدهم است.فردریک لومتر، بازیگری افسانه‌ای است که تمام نقش‌ها و ژانرها را آزموده است.

او میلی سیری‌ناپذیر برای بازیگری دارد. از لذاتِ زندگی چیزی نیست که تجربه نکرده باشد اما چند ماهی است که در میان تماشاگران متوجه دو چشمِ میشی‌رنگ می‌شود که در تاریکی فضای سالنِ نمایش هم‌چون چشمانِ گربه می‌درخشند و این سرآغازِ نمایشنامه‌ شورانگیزِ اریک امانوئل اشمیت است.
حمیدرضا نعیمی پیش از این اجرای آثار موفقی چون «فاوست»، «درخشش در ساعت مقرر»، «سقراط»، «شرق دور شرق نزدیک»، «ترور»، «شوایک» و «ریچارد سوم» را در کارنامه کاری خود به ثبت رسانده است.

به زودی اطلاعات مربوط به بازیگران و عوامل این اثر نمایشی منتشر می‌شود.

عکس از محمدصادق زرجویان است.

به گزارش مشاور رسانه نمایش «مرثیه‌ای برای یک مرد مرده» به نویسندگی رسول حق جو، طراحی و کارگردانی کیانوش ایازی و تهیه کنندگی امیرحسین شفیعی که از هفت آبان تا سوم آذرماه ساعت بیست و سی دقیقه در تالار حافظ به روی صحنه می‌رود در روز نخست اجرای نمایش میزبان عکاسان و خبرنگاران می‌شود.

محمد رضا فرزام، سعید نبوی و آرزو کریمی زند به عنوان بازیگران نمایش روی صحنه خواهند رفت و محمد کاظم تبار به عنوان مجری طرح و توحید معصومی به عنوان مشاور کارگردان حضور دارند.

در خلاصه نمایش‌ آمده است: تا حالا به این فکر کردین که وقتی فصل شکار خرگوش نیست شکارچیا چطوری شکار میکنن؟

از دیگر عوامل نمایش «مرثیه‌ای برای یک مرد مرده» می‌توان از:
مدیر تولید: ساهره سادات خاموشی، دستیاران کارگردان: پروانه خسروی، فاطمه حسینی فرد، منشی صحنه: سپیده ناصحی، فرشته زیدی، دستیار تولید: علیرضا فتاحی، محمد علی سهامی، آهنگساز و نوازنده: امیر اردلان، طراح صحنه: کیانوش ایازی، طراح لباس: طناز حقیقی، طراح پوستر و بروشور: مصطفی خدابنده لو، بازیگر ویدئو: مجید تیزرو، گروه کارگردانی: خدیجه بابادی، محمد رضا صفری، متین اسدی، حامد شکوری، مدیر اجرا: علی مسلمی، دستیار صحنه: مونا سادات یمنی
تصویر: امیرحسین نادعلی، سبحان دهقان منشادی، عکس و موشن گرافی: مجتبی رحامیان، عکاس: سارا زرگر، روابط عمومی: امین سلیمانی، مدیران صحنه: مبین آریا، علیرضا افیونی، طراحان نور: کیانوش ایازی، صمد خانی، ساخت دکور: سید مصطفی طباطبائی و مشاور رسانه ناصر ارباب نام‌برد.

نمایش «مرثیه ای برای یک مرد مرده» کاری از گروه نمایش وی (V) است که با حمایت دندانپزشکی برلیانت روی صحنه می‌رود.

علاقمندان برای کسب اطلاعات بیشتر و رزرو و تهیه بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه نمایند.

نمایش «دنیا یه کنسرت به من بدهکاره» به کارگردانی سهند خیرآبادی و بازی امیرمهدی ژوله و الیکا عبدالرزاقی از نهم آبان ۱۴۰۲ در تئاتر شهر روی صحنه می‌رود.

نمایش «دنیا یه کنسرت به من بدهکاره» به نویسندگی و کارگردانی سهند خیرآبادی و تهیه‌کنندگی محمد ‌قدس از نهم آبان ۱۴۰۲، ساعت ۲۰ در سالن چهارسو مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می‌رود.

امیرمهدی ‌ژوله و الیکا ‌عبدالرزاقی دو بازیگر این اثر نمایشی هستند.

لازم به‌ذکر است نمایش «دنیا یه کنسرت به من بدهکاره» روزهای پایانی مهرماه در دبی روی صحنه رفته و با استقبال خوبی مواجه شده است.

در خلاصه داستان این اثر نمایشی آمده است: «مهران مردی میانسال است که تصمیم گرفته بحران‌های زندگی خود را با مخاطبان در میان بگذارد.»

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت این اثر نمایشی (با قیمت ۱۸۰،۰۰۰ تومان) می‌توانند روز شنبه از ساعت ۱۲ به سایت تیوال مراجعه کنند.

حداد (احمد) حیدری از ۱۵ سالگی شروع به آموختن موسیقی کرد و از ۲۰ سالگی بصورت تخصصی نوازندگی عود را نزد دکتر نگار بوبان آموخت.

وی دارای دیپلم موسیقی، کارشناسی و کارشناسی ارشد فلسفه است و از سال ۱۳۹۲ عکاسی را در کنار موسیقی آموخت.

بعد از حدود ۷ سال عکاسیِ تئاتر در مرکز هنرهای نمایشی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و تالار هنر، به عنوان آهنگساز کار خود را با گروه تئاتر "یاس تمام" به سرپرستی و کارگردانی زهرا صبری آغاز کرد.

در جشنواره‌های بین‌المللی متعددی در ایران و فرانسه شرکت کرد؛ همچنین پاییز سال گذشته به عنوان عکاس در یک نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تجسمی، عکس‌های او در گالریِ تاریخی "پالاتزو بِمبو" در شهر ونیز ایتالیا حضور یافت.

او تابستان امسال برنده یکی از جایزه های بزرگ اقامت هنری با حمایت وزارت امور خارجه و فرهنگ فرانسه شده است.

این جایزه که هر سال به تعدادی از هنرمندان برگزیده در سراسر جهان داده می‌شود، هنرمندان بزرگی مانند جوردی ساوال (Jordi Savall) که دارای چندین دکتری هنری و برنده جایزه گرمی است را در میان اسامی برندگانِ برنامه اقامتی خود دارد.

این برنامه هنری متعلق به یک موسسه با قدمت ۵۰ سال زیر نظر وزارت فرهنگ و وزارت امورخارجه دولت فرانسه است. هنرمندان برجسته بسیاری برای مدت چند ماه در ۱۶ مکان تاریخی واقع در شهرهای مختلف فرانسه برای اقامت و تولید اثر هنری قرار می‌گیرند.

حداد حیدری برای یک پروژه موسیقی که طراحی کرده است راهی این اقامت هنری شده است.

در این پروژه قرار است اشعار معاصر فارسی با اشعار معاصر فرانسوی با هم گفت‌وگویی درونی با همراهی موسیقی داشته باشند که در نهایت با طراحی صداهای دیجیتال و موسیقی ارکسترال بخش صوتی پروژه تکمیل خواهد شد و در آخر یک مجموعه ویدئو آرت بر گرفته از فرمِ معماریِ بنای تاریخی "نوآغلاک" در فرانسه، این قطعه های موسیقی زبانی تصویری خواهند یافت.

همچنین به تازگی نمایشی به نام "دلغک" به کارگردانی سعید ابک در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در حال اجرا است که حداد حیدری آهنگساز این نمایش است.

آهنگسازی این نمایش نیز بر اساس تکنیک‌های ویژه ارکسترال و الکترونیک موسیقیِ حداد حیدری ساخته شده‌اند.

به گزارش روابط عمومی اداره‌کل هنرهای نمایشی، فصلنامه علمی تئاتر شماره ۹۲ ویژه بهار ۱۴۰۲ که تنها نشریه علمی و آکادمیک در حوزه تئاتر است، با شش مقاله منتشر شد.

شماره جدید در حالی در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفته است که تغییراتی در طراحی جلد و صفحه‌آرایی آن رخ ‌داده است و از شماره نخست دوره تازه در سال ۱۴۰۲، فصلنامه با شکلی جدید در اختیار علاقه‌مندان و پژوهشگران قرار خواهد گرفت.

این فصلنامه تنها نشریه علمی در حوزه تئاتر به‌حساب می‌آید که توسط اداره کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر می‌شود و دارای رتبه «ج» از معاونت پژوهشی وزارت علوم، تحقیقات و فن‌آوری است.

فصلنامه علمی تئاتر به مدیرمسئولی کاظم نظری، سردبیری مصطفی مختاباد امرئی منتشر می‌شود و مدیر داخلی آن رامتین شهبازی است. شماره پیشین این فصلنامه نیز زمستان ۱۴۰۱ حاوی شش مقاله منتشر شد.

در تغییرات جدید، عکس از جلد حذف‌شده و در راستای همسان‌سازی فصلنامه با دیگر فصلنامه‌های علمی کشور، طرح جایگزین آن شده است. همچنین قطع فصلنامه نیز به ابعاد ۲۷.۵*۲۰.۲۵ تغییر یافته است.

علاقه‌مندان می‌توانند برای دسترسی آزاد به مقاله‌های این دو شماره به سایت فصلنامه علمی تئاتر مراجعه کنند.

به گزارش مشاور رسانه نمایش اسکرین شات به نویسندگی و تهیه‌کنندگی سامان شمس و کارگردانی امیر عباسی

پرمخاطب ترین نمایش در تابستان پردیس تئاتر شهرزاد است  که از ۲۸ تیر ماه در پردیس تئاتر شهرزاد به روی صحنه رفته است و همچنان بعد از ۸۵ اجرای موفق و حضور بیش از ۶۰۰۰ مخاطب همچنان روی صحنه است.

نیلوفر ذوالفقاری، شیما پروهان، صدف بهشتی، یاشار بیک زاده، مهدی تقی پور، فردین رحمانپور و سمیه قدیمی بازیگران «اسکرین شات» هستند.

دیگر عوامل این نمایش عبارتند از دستیار کارگردان و برنامه ریز: سمیه قدیمی، مدیر اجرایی: حسین عباسی، منشی صحنه: مبینا گروسی، طراح صحنه: امیر عباسی، مدیر صحنه: معصومه پور نورام، طراح نور: علی حیدری قمصری، طراح صدا: حمید باباخانی، طراح لباس: ستاره فلاح فرد، طراح گریم: شانا زیوردار، طراح پوستر: واهب مصلحی فرد، عکاس: ندا رضایی، ساخت تیزر: علی گلزاری، واهب مصلحی فرد،امین قهرمانی، مشاور امور رسانه: ناصر ارباب.

در خلاصه داستان نمایش آمده است: فرض کنید در یک دورهمی، در کنار همسر و دوستانتان، مجبور شوید تمام محتویات تلفن همراه‌تان را با صدای بلند بخوانید.

نمایش «آنتیگونه» به نویسندگی و کارگردانی محمدرضا آگاه برای چهارمین‌بار در عمارت نوفل‌لوشاتو تمدید شد.

نمایش «آنتیگونه» به نویسندگی و کارگردانی محمدرضا آگاه و تهیه‌کنندگی سجاد افشاریان کاری از گروه تئاتر امروز است که از ۳۰ شهریور در عمارت نوفل‌لوشاتو روی صحنه رفته است.

این اثر نمایشی که قرار بود تا ۱۴ مهر روی صحنه باشد، به علت استقبال و حضور مخاطبان برای چهارمین‌بار تمدید شد و تا ۱۲ آبان میزبان علاقه‌مندان خواهد بود.

مهسا ‌جمشیدی، پدرام ‌زمانی، پارسا ‌صحرایی و سجاد ‌میر بازیگران این نمایش هستند.

طراحان این نمایش در بخش‌های مختلف از هوش مصنوعی کمک گرفته‌اند و به‌نوعی هوش انسان با هوش مصنوعی در این اثر با یکدیگر ترکیب‌ شده‌اند. «آنتیگونه» نخستین تئاتر ایرانی است که با همکاری هوش مصنوعی روی صحنه می‌رود.

در بخشی از «آنتیگونه» آمده است: «وقتی قانونی شکسته بشه... دروازه‌های یونان هم شکسته می‌شه... اگه پدرت هم امروز اینجا بود... این اجازه رو بهت نمی‌داد.»

آرزو ‌سالکی (دستیار اول کارگردان و برنامه ریز)، علیرضا ‌محبی ‌زاده (دستیار دوم کارگردان)، مهرو ‌صالحی (منشی صحنه)، فرشاد ‌نصیری (طراح نور)، محسن ‌رامه (طراح صحنه و طراح ماسک)، بهنام ‌معیریان (طراح گریم)، بهنام ‌معیریان، سارا خندان (مجریان گریم)، کیارش ‌شاهانی (آهنگساز)، پارسا شاطریان (ویولن)، فاطمه علیزاد رهور (طراح لباس)، علی ‌یوسفی (مدیر اجرا)، پدرام ‌زمانی (مدیر تولید)، پارسا ‌صحرایی (دستیار تولید)، علی ‌فتحی، میر ‌امیر ‌رحیمی (مدیران صحنه)، محمد ‌موذنی (دستیار صحنه)، پدرام ‌شهرآبادی (گرافیک)، زهره ‌نوشیان (دوخت لباس)، محسن ‌رامه (ساخت ماسک و آکسسوار)، سجاد میر (طراحی با هوش مصنوعی)، پدرام ‌زمانی، امیرحسین ‌منصوری (طراحی و تدوین)، امیرحسین ‌منصوری (ساخت آنونس)، اردلان ‌آشناگر (عکاس)، موخا (موشن)، آیدین ایمانی (دستیار نور)، علی ‌کیهانی (روابط عمومی و مشاور رسانه‌ای) دیگر عواملی هستند که در این پروژه حضور دارند.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت نمایش «آنتیگونه» که هرشب ساعت ۱۸ روی صحنه می‌رود، می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

شیدا خلیق بازیگر سینما و تئاتر به گروه بازیگری نمایش «پدر» به کارگردانی آروند دشت‌آرای پیوست.

به گزارش روابط عمومی کمپانی فیلم و هنرهای اجرایی ویرگول، نمایش «پدر» به کارگردانی آروند دشت‌آرای این روزها با استقبال مخاطبان و علاقه‌مندان به تئاتر، در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه است.

شیدا خلیق بازیگر سینما و تئاتر که پیش از این در نمایش‌هایی چون «زائر» حمید امجد، «تبارشناسی دروغ و تنهایی» سجاد افشاریان، «ماضی استمراری» ندا هنگامی و «پاییز» نادر برهانی‌مرند و همچنین فیلم‌هایی نظیر«یه حبه قند» رضا میرکریمی، «بوسیدن روی ماه» همایون اسعدیان و «هفت و نیم» و «آخرین تولد» نوید محمودی به ایفای نقش پرداخته‌ است، به گروه بازیگران «پدر» پیوست.

در این اثر نمایشی رضا کیانیان، مارین ون هولک، سعید چنگیزیان، سوگل خلیق، بهزاد کریمی، پریسا شاه‌ولیان به ایفای نقش می‌پردازند.

«پدر» نوشته فلوریان زلر تجربه‌ دردناک و بکری از زوال عقل (آلزایمر) یک پدراست و به وضعیت او و ارتباط با دخترش می‌پردازد.

«پدر» تا ۲۶ آبان، ساعت ۱۸:۳۰ در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر اجرا می‌شود.

عکس از کیارش مسیبی است.