مراسم قدردانی و تجلیل از از فعالان حوزه روابط عمومی تئاتر همزمان با هفته گرامیداشت «ارتباطات و روابط عمومی» در خانه هنرمندان برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی، همزمان با نامگذاری روز «روابط‌عمومی؛ آینده نگری و مدیریت بحران ها» در هفته گرامیداشت «ارتباطات و روابط عمومی» مراسم قدردانی از فعالان حوزه روابط عمومی تئاتر توسط کانون روابط عمومی خانه تئاتر با حضور تعدادی از کارگردانان صاحب نام و مدیران مطرح روابط عمومی در خانه هنرمندان برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی، در این مراسم با اجرای علیرضا سعیدی، محمد رحمانان،آرش دادگر،شهرام گیل آبادی، احسان حاجی پور،مونا رحمانی،قربانعلی تنگشیر و محمد عمرآبادی حضور داشتند.

قربانعلی تنگ‌شیر، مدرس دانشگاه، نایب رئیس انجمن متخصصان روابط عمومی ضمن انتقاد از ناآگاه نسبت به جایگاه واقعی روابط عمومی گفت: متاسفانه روابط عمومی در همه جای ایران مظلوم است و در عرصه هنر این بی اهمیتی نسبت به جایگاه ارتباطات کمتر است.

این مدرس دانشگاه در ادامه افزود: متاسفانه در عرصه تئاتر و سینما روابط عمومی به جایگاه درستی دست پیدا نکرده و در حوزه گرافیک و چاپ اقلام تبلیغاتی قدرت دخالت ندارد. باید مقدمات و زیرساخت‌هایی ایجاد شود که روابط ‌ عمومی به عنوان یک واحد یا کمپانی و شرکت تئاتری در ساختارها تعریف شود.

زیباترین بخش یک کار اجرایی در تئاتر روابط عمومی است

محمد رحمانیان - نویسنده و کارگردان تئاتر - درباره جایگاه روابط‌عمومی تئاتر و ویژگی‌های یک روابط‌عمومی موفق گفت: زیباترین بخش یک کار اجرایی در تئاتر روابط عمومی است. روابط عمومی در مراحل مختلف به داد کارگردان می رسد.

این کارگردان در ادامه افزود: من از دهه۶۰ تئاتر کار می کنم و خیلی دیر به اهمیت نقش روابط عمومی در تئاتر پی بردم. اولین بار سال ۸۴ در نمایش"فنز" متوجه شدم که چقدر نسبت به این حوزه آگاهی ندارم و نگار اسکندرفر که تهیه کننده نمایش بود گروهی را به عنوان روابط عمومی و تبلیغات به گروه اجرایی اضافه کرد و ما یاد گرفتیم که در حوزه تبلیغات و رسانه چقدر می توان در جذب مخاطب موفق بود.

رحمانیان اضافه کرد: خانواده تئاتر یک روابط عمومی بزرگ است و وقتی کسی روابط‌عمومی یک اجرا یا شخص خاصی است درواقع او روابط‌عمومی مجموعه تئاتر است. با مسیری که گروه روابط عمومی و تبلیغات نمایش"فنز"به من آموختند در اجراهای خودم برای ارتباط با مخاطب موفق بودم و این را مرهون شما هستیم که در این مسیر به درستی گام برمی دارید و نشان می دهید که یک دست هیچ وقت صدا ندارد.

کانون روابط عمومی ارتباطات راهبردی درون خودش را به درستی تعریف کند

شهرام گیل آبادی کارگردان تئاتر و مدرس حوزه ارتباطات، در پاسخ به انتقادات تنگشیر از روابط عمومی سینما و تئاتر گفت: من به عنوان یک فرد پیشکسوت در حوزه‌ی روابط عمومی و رسانه می‌خواهم بگویم این بچه‌های جوانی که می‌بینید جزو باهوش‌ترین نیروهای ارتباطی ایران هستند و با کمترین‌ها کارهای بزرگی انجام می دهند.

وی در ادامه افزود: می خواهم خوشحالی خودم را ابراز کنم از اینکه شما همکاران جدی تئاتر هستید و نفس تئاتر به نفس شما بسته است و شما دارید راهگشایی می‌کنید. اما چه کار می‌شود که این راهگشایی درصد تاثیرش بالاتر باشد؟

امروز در حوزه‌ی روابط عمومی و ارتباطات ما کشف نقطه استراتژیک و تعریف چشم انداز برایمان اولویت جدی پیدا می‌کند و تمام امکاناتش تقریبا در حوزه‌ی روابط عمومی و ارتباطات امکانات ابداعی است. هوش مصنوعی هم درواقع تابع فلسفه شبکه‌ای است. در کشور ما هنوز بحث این است که فلان اپلیکیشن یا صفحه بسته شود جلوی شبکه های اجتماعی گرفته شود در صورتی که اساسا دنیا از این گذشته و فصل فلسفه ارتباطی است. کسانی که به این فکر هستند که تئاتر می‌میرد یادشان باشد روی چیزی دست گذاشتند که اصلا مرگ ندارد اصلا اهمیتی ندارد که محمد رحمانیان کاری روی صحنه داشته باشد یا نداشته باشد الان محمد رحمانیان آنقدر موثر است که حُرم نفس او اجرای تئاتر می‌کند.

امیدوارم این صنف بتواند ارتباطات راهبردی درون خودش را به درستی تعریف کند و کارگردانان به عنوان جدی‌ترین موضوعی که باید دنبال کنند از صفر تا صد در کنارشان یک روابط عمومی را بپذیرند.

روابط عمومی خود تئاتر است

آرش دادگر کارگردان تئاتر نیز ضمن تاکید بر جایگاه مهم روابط عمومی در تئاتر گفت: در دهه ۷۰ به واسطه قرارداد تیپ و حمایت مرکز از آثار نمایشی، روابط عمومی و تبلیغات جایگاه پررنگی نداشت و از دهه ۹۰ بود که همه چیز عوض شد.

این کارگردان در ادامه افزود: از اواخر دهه ۸۰ با حذف قرارداد تیپ و اینکه مقرر شد گروه های اجرایی از گیشه درآمد داشته باشند نقش ارتباطات و تبلیغات در تئاتر پررنگ تر شد. روابط عمومی بر خلاف عقیده بسیاری جدا از خود تئاتر نیست بلکه خود تئاتر است و باید همه چیز را پیش بینی کند.

وی در پایان ابراز امیدواری کرد که همبستگی خانواده تئاتر بیشتر شود و افزود: کانون  روابط ‌ عمومی و تبلیغات تئاتر باید فضا و موقعیتی را با کمک همه ایجاد کند تا تضارب آرا و گفت‌وگو شکل بگیرد و مهارت‌های لازم برای ارتباط وسیع، همدلی و مشارکت ایجاد شود. ایمان داشته باشیم که نتیجه گفت‌وگو برد - برد است.  

محمدعمرآبادی مدیر سامانه تیوال نیز ضمن تاکید بر ارتباط تنگاتنگ سامانه های فروش بلیط با مدیران روابط عمومی افزود: یکی از مهمترین ویژگی‌های فرهنگ و زندگی اجتماعی در دوران معاصر ‌روابط ‌عمومی است که از آن به عنوان هنر هشتم یاد می‌شود. وی ابراز امیدواری کرد که نشست هایی مستمر با حضور اعضای کانون شکل بگیرد تا از ایده های آنها بتوان در سامانه فروش و کمک به دیده شدن آثار اجرایی بهره گرفت.

در بخش پایانی مراسم هیئت مدیره کانون روابط‌عمومی خانه تئاتر با اهدای لوح تقدیر و هدایایی از فعالان و متخصصان حوزه روابط عمومی تقدیر کرد.

مراسم گرامیداشت هفته روابط عمومی به مناسبت بزرگداشت روز جهانی روابط عمومی، توسط هیات مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر با حمایت خانه تئاتر و خانه هنرمندان برگزار شد.

مونا مقدم طراح گرافیک و عکاس، دانش آموخته‌ی رشته‌ی گرافیک از دانشکده‌ی هنر و معماری دانشگاه کمال الملک‌ در مورد طراحی پوستر نمایش «اینجا پنجره‌ای باز مانده است» چنین گفت: «کانسپت طراحی از هنرمند قرن بیست و یکم اندی وارهول گرفته شده است که در آثارش تصویر زندگی انسان مدرن را می بینیم و با مفهوم تکرار و تکثیر پرسونای مختلف از یک فرد رو به رو هستیم و در موازات ایده‌ی کلی طراحی این پوستر این اثر که الهام گرفته از منطق الطیر عطار است، شکل گرفت، خوانش مدرن نویسنده و کارگردان این اثر از منطق الطیر عطار عملا جرقه‌ی طراحی پوستر این اثر است.»

او در ادامه گفت: «فرد در این اثر در مسیری قرار می‌گیرد و در مراحل مختلف با خودش مواجهه می‌شود و در نهایت از خودش عبور می‌کند، این توضیح ایده‌ی کلی طراحی پوستر بود، دو کاراکتر حاضر در این اثر هر دو در دنیای خودشان سیر می‌کنند، با نگاه به پوستر مخاطب با پرتره‌هایی مواجهه می‌شود که گویی یک نفر هستند ولی پرتره‌ای از کاراکتر دوم اثر با چشمان بسته در حقیقت خیال و ذهن کاراکتر اول زیست می‌کند، به نوعی بیانگر تخیلات کاراکتر اول است.»

این طراح در مورد ایده‌ی رنگ‌بندی پوستر چنین گفت:« رنگ‌های به کار رفته در پوستر در حقیقت گریزی است به رنگ‌ِ پرندگان منطق الطیر عطار و آثار اندی وارهول.»

اندی وارهول، نویسنده، عکاس و فیلم‌ساز پیش‌روی آمریکایی و از بنیان‌گذاران هنر پاپ در دهه ۱۹۵۰ میلادی و از چهره‌های شناخته شده‌ی پاپ آرت و آوانگارد است. 

مونا مقدم در‌ کارنامه‌ی کاری خود سابقه‌ی همکاری با ندا شاهرخی در آثاری نظیر “توراندخت”، “شب/خارجی/ یرما”، “ آنتیگونه” و … را دارد.

نمایش «اینجا پنجره‌ای باز مانده است» به نویسندگی و کارگردانی مشترک ندا شاهرخی و یاسمن خواجه‌ای و به تهیه‌کنندگی مشترک نسیم ادبی و مرتضی یونس زاده از ۲ خرداد در تماشاخانه ایرانشهر سالن استاد سمندریان به روی صحنه می‌رود، در این اثر سعید چنگیزیان در نقش هنگامه و مرتضی یونس زاده در نقش سعید ایفای نقش می‌کنند.

مهدی پاکدل بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون به دیدن نمایش «دو دلقک و نصفی» نشست.

مهدی پاکدل بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون در خصوص این نمایش چنین گفت: «جلال تهرانی دنیای غریبی می‌سازد که ممکن است در نگاه اول غریب باشد و نشناسیدش، ولی وقتی خودت را رها کنی و واردش شوی، آن دنیای غریب آن‌قدر برات آشنا می‌‌شود که می‌شود همه‌ی دنیایت، انگار چیزی غیر از این نبوده؛ آنقدر آشنا و جذاب می‌شود و آنقدر روایت دقیق و مهندسی شده است که از دیدن تیاتر لذت می‌برید.»

نمایش «دو دلقک و نصفی» کار ِ جلال تهرانی، آذر و دی ماه ۱۳۹۳ با بازی سارا پهلوانی، مریم ملک، مصطفی لعلیان و فرشاد قاسمی در تماشاخانه ایرانشهر در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه رفت.

احمد مهران‌فر بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینما در خصوص این اثر جلال تهرانی چنین گفت: «دو دلقک و نصفی نمایشی متفاوت بود؛ من همیشه کارهای جلال تهرانی را دوست دارم؛ البته یکی، دو تا از کارهای ایشان را از دست دادم؛ ولی کارهای قدیمی ایشان را همیشه پیگیری می‌کردم، بهتر بگویم دو دلقک و نصفی را وقتی ببینید؛ یک " تئاتر " دیده‌اید؛ اثری که نمونه اش را هیچ جا نخواهید دید،علی‌الخصوص به واسطه‌ی شکل بازی‌ها متفاوت است و مشخص است به شدت تلاش شده در ساخت درست نقش‌ها و خب بازی کردن در کار ِ جلال تهرانی کار ِ سختی است.» 

این بازیگر همچنین در راستای این نمایش به «کمپین دلقک‌ها» پیوست.

نمایش «دو دلقک و نصفی» کار ِ جلال تهرانی، آذر و دی ماه ۱۳۹۳ با بازی سارا پهلوانی، مریم ملک، مصطفی لعلیان و فرشاد قاسمی در تماشاخانه ایرانشهر در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه رفت.

محمد ساربان درباره‌ی نمایش «دو دلقک و نصفی» به نویسندگی و کارگردانی جلال تهرانی چنین نوشت: «دو دلقک و نصفی شروع یک اندیشه،یک ایده، یک تفکر در فرم؛ و نوع نمایش است که در ادامه‌ی دیگر آثار تهرانی معنی می‌یابد و باعث می‌شود ایده‌لوژی  جلال تهرانی مدام تکمیل شود؛ کسان دیگری نیز هستند که تلاش می‌کنند در تئاتر نوع ِ نگاه و سبک خود را تجربه می‌کنند، دو دلقک و نصفی نمایشی است که در نوع خودش یک تجربه است ؛ اما تجربه‌ی حرفه‌ای محسوب می‌شود، جلال تهرانی می‌خواهد یک تئاتر اپیک و برشتی ارائه کند که باید دید تا چه حد موفق بوده است؛ من معتقدام این سبک کار در آینده جواب خواهد داد. کارگردان دو دلقک و نصفی اندیشه و هدفی دارد که با اندیشه‌های عادت کرده‌ی ما متفاوت است؛ ما همگی عادت کرده‌ایم به تئاتر‌ها با اندیشه‌های کمی خام که با این اندیشه‌ی پخته کمی متفاوت است، کمی باید صبور‌تر باشیم تا چنین کارهای نتیجه بدهد؛ به هر شکل چنین سبکی جایش در تئاتر ما به شدت خالی است»

نمایش «دو دلقک و نصفی» کار ِ جلال تهرانی، آذر و دی ماه ۱۳۹۳ با بازی سارا پهلوانی، مریم ملک، مصطفی لعلیان و فرشاد قاسمی در تماشاخانه ایرانشهر در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه رفت.

سارا عابدی در خصوص نمایش «دو دلقک و نصفی» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی جلال تهرانی چنین نوشت: «دو دلقک و نصفی حکایت نظام بروکراسی دیوان سالاری و چارت‌های سازمانی امروزی است که در یک ساختار ثابت مثل صفحه شطرنج، نه تنها با تغییر افراد (شطرنج بازها) در دوره‌های مختلف ریاست،تغییر نمی کنند، بلکه مدام مانند دور تسلسل تکرار می شوند. نهاد‌های سازمانی ادارات ،جنبش‌ها و تشکلاتی که به نوعی برده‌های ماشینیزم خود را با قراردادها و کاغذ بازی‌های من درآوردی سرگرم می‌کنند تا به اهداف خودخواهانه‌شان به دور از چشم دیگران،دست یابند. جلال تهرانی کارگردان، نویسنده و خالق این اثر، با انتخاب فرم اجرایی به شیوه تئاتر اپیک (به فارسی حماسی است و مبدع آن برتولت برشت است)، روایت خود را از این روابط خشک سازمانی که گویای روابط سرد و خاکستری حاکم بر جهان امروزی است، به خوبی بازگو می‌کند. از خصوصیات تئاتر اپیک تأکید بر محتوای داستان، استفاده از تکرار و ساختار رویدادگرا است، که در این نمایش در شیوه بازی‌ها، میزان سن‌ها ،استفاده اپیکی از موسیقی و طراحی صحنه به راحتی قابل لمس است. همچنین تأکید و توجه بسیار زیاد به نقش « اجتماع » در زندگی « فرد » است، تئاتر اپیک بیشتر به نهادهای اجتماعی و تحول جوامع می‌پردازد و به فرد فقط در جمع توجه دارد. در تئاتر اپیک موسیقی نقش بسیار زیادی دارد که گروهی در حین کار همسرایی می کنند. تهرانی با استفاده از نمایش دادن نت‌های موسیقی در حال پخش ، روی صفحه‌ای بالای صحنه نمایش، از این تکنیک فاصله‌گذاری به خوبی استفاده کرده است. اپیک مبین نگرشی عینی، روحیه بی‌طرفانه و تکنیک گزارشگری از سوی نمایشگران است برای ایجاد نگرش انتقادی در تماشاگر. برشت با تبحری خاص تمام عوامل را بکار می‌گیرد که هم زاینده و فزاینده اندیشه، شعور، روشن‌بینی ، بینش علمی در شخص تماشاگر باشد و کاهنده احساسات اغراق آمیز و بی حالی و درماندگی بیننده در برابر یک مسئله اجتماعی، دیدگاه تئاتر اپیک یک دیدگاه اجتماعی است، این تئاتر بیش از هر چیز به محاکمه‌های دادگاهی شباهت دارد. متهم، تقریباً همیشه جامعه سوداگر است؛ قربانی، انسان خرده پا و زحمتکش است. قاضی، همان تماشاگر. محاکمه به گونه ای عادلانه و نظام‌مند جریان می‌یابد، دادخواست برای هر دو متهم و قربانی است و هیچ گونه تظاهرات عاطفی جایز نیست .برشت از راه تئاتر اپیک تمام ابعاد مسئله طرح شده را در معرض قضاوت تماشاگر می گذارد و به او مجال می دهد تا عوامل اجتماعی مؤثر بر رفتار فردی را بشکافد،  صندلی تماشاگر به صندلی قاضی بدل شود، صحنه تاریک مطلق است آقای رئیس در دفترِ کارش با منشی تنهاست، او با یک چراغ مطالعه،که تنها نور روشن صحنه است، مشغول به کار است. شب عید است؛ از بیرون کسی قصد دارد وارد شود اما چون صحنه تاریک است نمی‌تواند راه را پیدا کند، راه گم شده است. بعد از طی مراحل سخت دست و پاگیر بروکراتیک،مردی با لباس معمولی وارد اتاق رئیس می شود، رئیس او را نمی‌شناسد و تصور می‌کند که مرد برای مصاحبه استخدامی آمده است، اما زیتوی نابالغ سال هاست در این شرکت کار می‌کند ولی دیده نشده است ،حال آمده تا پاسخ سوال‌هایش را دریافت کند.این شخصیت ها مدام از یکدیگر پرسش هایی را می پرسند(من کی ام؟اینجا کجاست؟) اما منتظر پاسخ نمی‌شوند. تهرانی با طرح این پرسش‌ها ،ذهن مخاطب را به چالش می‌گیرد، این پرسش‌ها لایه های متن مدام تکرار می‌شود و در ذهن مخاطب ادامه دارد تا زمانی که از سالن خارج می شود با سئوالات بنیادینی در ذهنش درگیر می ماند ،که من کی ام؟اینجا کجاست؟ این کارگر، ده سال صادقانه برای این کارخانه کار کرده است ولی رییس او را نمی‌شناسد فقط درباره او از دیگران شنیده ... او شنیده است که  این کارگر "فکر" می‌کند و گزارش این "فکر کردنش" به مقامات بالا رسیده است، به او می گوید: باید به جای "فکر کردن" در طی این سال‌ها "یک جمله خبری"به مدیران بالا ارائه می‌دادی. به او گوشزد می‌کند که باید خودت را اداره کنی وگرنه دیگران تو را اداره خواهند کرد، این کارگر سال‌های سال در پست‌های سازمانی زیادی  مشغول بوده است. حتی منشی رییس به او می‌گوید بی عرضه است چون انباردار قبلی در حال حاضر از وضعیت مالی بسیار خوبی برخوردار است. چون از انبار به نفع خودش مبالغی را برده اما دزد نیست و اکنون با دارایی‌هایی که به جیب زده دیگر دزد محسوب نمی‌شود چون نیازی ندارد او به حد کافی پول دارد. این کارگر فقط به دلیل درست کار کردن و فکر کردن نه تنها ترفیع نگرفته بلکه از مقام سازمانی اش سقوط کرده .او در انتها  نازل  ترین پست شغلی یعنی باغبانی را در کارخانه می گیرد، چون این کارگر مدام در حال فکر کردن است ،دو گل را به هم پیوند می‌زند و گل جدیدی را خلق می‌کند، در نهایت به جرم خلق یک اثر تازه، از کارخانه اخراج می‌شود.
 نمایشنامه دو دلقک و نصفی گروتسکی است که همچنان که لبخند بر لبان مخاطب نقش می‌بندد او را به تفکر و اندیشیدن دعوت می‌کند تا قوه نقد و انتقادگری را در مخاطب برانگیزاند(سبک تئاتراپیک). این نمایش علاوه بر روابط انسان‌ها به مسئله قدرت و تعریف جایگاه انسان در تقابل با قدرت نیز می‌پردازد. در ابتدا این گونه می‌پنداریم که رئیس نماد قدرت برتر و در راس جامعه ایستاده و تفکرات دیکتاتورگونه ساختار قدرت از او نشات می‌گیرد و زیتوی نابالغ ،تنها ابزاری برای پشبرد اهداف قدرت است؛ اما به مرور در می‌یابیم که حتی رئیس هم بخشی از بازی شطرنجی قدرت و یکی از مهره ها در جامعه محسوب می‌شود که خود یکی از مهره ها ی بازی است برای پیشبرد اهداف شخصی سیاستمداران و قدرتمندان. در فرم اجرایی تهرانی حضور شخص چهارم با هاونی در دست ،به نوعی هم قدرت و تفکر برتری است که رهبری این نظام بروکراتیک را بر عهده دارد و هم ،تکمیل کننده شیوه اپیک برشتی است که این سبک اجرا با لباس‌های بازیگران نیز قابل لمس است که آنها با لباس‌های تمرین ،نمایش را اجرا می کنند. همچنین طراحی صحنه به خوبی در خدمت متن اجرا شده که با هر بار به جلو آمدن آکساسوار و دکور نمایش، تلنگری به مخاطب است برای یادآوری و به فکر واداشتن مخاطب در تقابل با اجتماع پیرامون خویش است. برشت در سبک روایی معتقد بود که به جای حس کردن، تماشاگر را باید به تفکر واداشت. تئاتر باید به عنوان یک تجربه و یک برخورد مورد استفاده قرار گیرد تا تماشاگر بخشی از آن شود و از انفعال به درآید و به یک منتقد بدل گردد. زبان برشت، زبان شک و تردید بود. تا مخاطب، مدام، با مسائل، به شکل‌های متفاوت، برخورد کند، آنها را عادی نپندارد؛ به جستجو بپردازدو عقل خود را به‌کار اندازد. تا به شناختی درست و اصولی برسد. تهرانی با به کارگیری کلمات در سبک روایی که تکرار از شاخصه‌های آن است، ذهن مخاطب را به نقد و انتقاد وا می‌دارد که مسایل و جهان پیرامون خود را درک کرده و با طرح پرسش‌هایی او را به تفکر وا دارد.
برشت معتقد بود که غلبه ی کلمه در تئاتر می‌بایست تضعیف شود و از زبان باید به عنوان وسیله‌ای برای تحرک بخشیدن به ذهن تماشاگر استفاده گردد. در این راه او از زبانی ساده و غیر قراردادی، با رعایت ایجاز و اختصار و حفظ ریتم و وزن استفاده کرد و به این ترتیب روشی کاملاً متفاوت را در پرداخت آثار نمایشی‌اش ارائه داد. با این توضیحات متوجه می‌شویم که تهرانی نیز در اجرای این نمایش در به کارگیری این سبک بسیار موفق بوده است.»

امیر پوریا؛ مدرس، کارشناس فرهنگی در خصوص نمایش «دو دلقک و نصفی » چنین نوشت: «نظر دادن در مورد ِ کارهای جلال تهرانی همیشه از سخت‌ترین بخش‌های واکنش من نسبت به تئاتر است، من اساسا خود را منتقد و صاحب نظر در زمینه‌ی تئاتر نمی‌دانم و هر وقت که در روزنامه ستونی در باب تئاتر داشته‌ام؛ اصرار دارم عنوانش را "یادداشت‌های یک تماشاگر " بگذارند؛ ولی در مورد ِ کار ِ جلال تهرانی به دلیل آن‌که در سه مرحله‌ی عکس‌سازی؛ کمپوزیسیون ویژه و ادبیات ِ کار و بیان و زبان و دیالوگ‌ها و در زمینه‌ی موقعیت ِ روایی همزمان با هم تلفیق می‌شوند؛ همیشه انباشت پر و پیمانی از سوالات و ابهامات تعمدی وجود دارد که من را همیشه درگیر می‌کند و گاهی اوقات بسته به موقعیت روایی که در حال تکرار شدن است مثل اثر " به صدای زمین گوش کن " این درگیری ذهنی کمتر است و گاهی مثل نمایش " مخزن " یا " دو دلقک و نصفی " به دلیل اشاره‌هایی که مناسبات اجتماعی می‌کند نظر رابطه‌ی رئیس و مرئوس‌؛ مسائل انسانی این دوران که همیشه آدم‌هایی که ویژگی های رفتار انسانی را رعایت نمی‌کنند موفق‌تر‌اند؛ این نوع شوخی های اشکار که ملموس‌تر است؛ این درگیری را بیشتر می‌کند، به هر حال همیشه در مورد ِ کارهای تهرانی یک ابهام ِ شیرینی دارم که در یک فرصت مناسب منجر خواهد شد به آنکه جرات کنم با وجود سخت تن دادنش به مصاحبه؛ در گیر این ماجرا بشوم؛ اگر چنین اتفاقی بیافتد برای آن است که به پرسش‌های خودم پاسخ دهم نه برای آنکه به معنای حرفه ای مصاحبه‌ای بکنم، در تئاتر " سیندرلا " این وزن ادبی نمایشنامه بیشتر درگیر کننده بود و متاسفانه آن نمایش را شب ِ آخر دیدم، در " دو دلقک و نصفی " آن چه مرا بیشتر کنجکاو می‌کند و از جذابیت‌های نمایش است، لحنی است که بازیگران در طول نمایش دارند و بدون لحن ِ این گونه‌ی بازیگران؛ دیالوگ‌ها قابل بیان و منطقی به نظر نمی‌رسد؛ من متن ِ سیندرلا را یک دوره به شاگردانم در کارگاه‌ها داده‌ام تا صحنه‌های دو پرسوناژه را تمرین کنند؛ نتیجه‌ی کار بدون ِ لحن منحصر به فرد ِ آثار جلال تهرانی فاقد ِ ارزش بود؛ و دلیل آن چیزی جز ِ لحن ِ خاص ِ جلال تهرانی در آثارش بود، لحنی که آدم‌ها صحبت می‌کنند و آن لحن می بایست تنها روایی باشد، در " دو دلقک و نصفی " بازیگران شخصیت را بازی نمی‌کنند؛ گویی تنها آن‌ها را روایت می‌کنند، آنچه " دو دلقک و نصفی " را ویژه‌تر می‌کند استفاده از شاگردان مجموعه‌ی مکتب تهران بوده که به ناگاه به سالن حرفه‌ای نظیر ایرانشهر آمده و بدون تیم ِ همیشگی نظیر حضور بهزاد عبدی - موزیسین- و ستارگان به همان اندازه حرفه‌ای بود و تنها چیزی که از پس این نتیجه معلوم می‌شود "هدایت" همیشگی جلال تهرانی بوده و به درستی نام مجموعه " مکتب تهران " انتخاب شده است و به خاطر آن که جلال تهرانی نوعی روش مرشدی – مکتب‌خانه‌ای دارد؛ در حقیقت درس نمی‌دهد بلکه آن‌ها را می‌پرورانند و به نظرم برای "دو دلقک و نصفی " این اتفاق افتاده و این بازیگران در حد ِ درک ِ کامل متن؛ برای تماشاگران لحن را روی صحنه پذیرفتنی کرده اند.»

علی تاجرنیا، عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت و نماینده مردم مشهد در دوره ششم مجلس شورای اسلامی، عضو هییت رییسه فدراسیون فوتبال و عضو هییت مدیره‌ی باشگاه استقلال پس از دیدن نمایش «دو دلقک و نصفی» گفت: «من خیلی وقت است از فضاهای هنری دور بودم اما به شدت استفاده کردم؛ شاید برخی از بحث‌ها‌ی فنی و هنری را متوجه نمی‌شدم اما در مجموع فکر می‌کنم برای امروز جامعه‌ی ما این چنین نمایشی مفید است و پردازش خوبی نسبت به آسیب ِ جدی جامعه‌ی ما داشت.»

نمایش «دو دلقک و نصفی» کار ِ جلال تهرانی، آذر و دی ماه ۱۳۹۳ با بازی سارا پهلوانی، مریم ملک، مصطفی لعلیان و فرشاد قاسمی در تماشاخانه ایرانشهر در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه رفت.