نمایش «کارنامه‌ی بُندارِبیدَخش» به کارگردانی مشترک ساناز پوردشتی و مهدی وحیدروش در دور دوم اجراهای خود، از ۲۰ خرداد در مجموعه تئاتر لبخند روی صحنه می‌رود.
نمایش «کارنامه‌ی بُندارِبیدَخش» به نویسندگی بهرام بیضایی و تهیه‌کنندگی سجاد افشاریان که پیش از این در فروردین و اردیبهشت سال جاری در کارگاه نمایش مجموعه تئاترشهر به صحنه رفت، دور دوم اجراهای خود را از ۲۰ خرداد در مجموعه تئاتر لبخند آغاز می‌کند.
حسن فضلی و مهدی وحیدروش بازیگران این نمایش هستند.
«کارنامه‌ی بُندارِبیدَخش» روایتی است از تقابل جم‌شاه و وزیرش بُندارِبیدَخش.
فروش بلیت این اثر نمایشی از طریق سایت تیوال انجام می‌شود.
عکس از رضا جاویدی است.

به گزارش ایران تئاتر، نمایش «بر زمین می‌زندش» به نویسندگی و کارگردانی علی شمس از تیرماه 1404 در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه خواهد رفت.

این نمایش با بازی (به ترتیب ورود به صحنه) دانیال خیری‌خواه، سپاس رضایی، امیر باباشهابی، آرش اشاداد، نواب ثریا، سهیل رجب روی صحنه خواهد رفت.

همچنین آهنگساز و طراح صدا: بابک کیوانی، طراح صحنه: علی شمس، سید مهدی موسوی‌تبار، طراح لباس: دینا یوسف‌پور، طراح نور: رضا خضرایی، طراحی و ساخت عروسک: یاسمین خوشه، طراح آکساسوار: علی شمس، گرافیک: محمد شمس، گروه مپینگ و ساخت مواد بصری: شروین عقیلی، نیما لبخنده، مهرداد رضایی، هلیا شادی‌فر گروه طراحان این اثر نمایشی هستند.

مجری طرح این اثر نمایشی خانه تمرین شمس است.

در خلاصه نمایش «بر زمین می‌زندش» آمده است: «دو سه رندند که هوشیار‌دل و سرمستند/ که فلک را به یکی عربده در رقص آرند.»

پیش‌فروش بلیت این نمایش به‌زودی در سایت تیوال آغاز خواهد شد و دیگر اعضای گروه نمایش معرفی می‌شوند.

دو نمایش «باغ عدن» به کارگردانی شایان افشردی و «بالزی» به کارگردانی رضا کرمی‌زاده از ۴ تیرماه در سالن استاد سمندریان به صحنه خواهد رفت.‌
 
به گزارش روابط عمومی تماشاخانه‌ ایران‌شهر، نمایش  «باغ عدن» نوشته‌ی احسان‌ معجونی، به کارگردانی شایان افشردی و با بازی فرزانه  میدانی و احسان معجونی  از ۴ تیر ماه ساعت ۲۱ در سالن استاد‌ سمندریان اجراهای خود را آغاز می‌کند.

نمایش «بالزی» به نویسندگی احمد حسن‌زاده و کارگردانی رضا کرمی‌زاده، با بازی مهران‌ رنجبر، ایمان‌ سلگی، میثم یوسف، نازنین‌ نادرپور، بهنام مهدی‌پور، پوریا‌ نیک‌اقبالیان نیز دیگر نمایش سالن سمندریان خواهد بود که از ۴  تیر ساعت ۱۹ به صحنه می‌رود.

علاقه‌مندان به تهیه‌ی اینترنتی بلیت‌های این دو نمایش می‌توانند به سامانه‌ تیوال مراجعه کنند.

فریدون محرابی، وحید آقاپور، پردیس شیروانی و مریم داننده با بازی در نمایش «روزهای بی‌باران» در سالن ۲ عمارت هما به صحنه می‌آیند.

به گزارش مدیر رسانه و تبلیغات اثر، فریدون محرابی، وحید آقاپور،  پردیس شیروانی و مریم داننده بازیگران نمایش «روزهای بی‌باران» هستند که به زودی به نویسندگی و کارگردانی امین بهروزی در سالن ۲ عمارت هما میزبان مخاطبان خواهند شد.

این اثر برای اولین بار در بخش تازه‌های تئاتر و مسابقه تئاتر ایران در سی‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر روی صحنه رفت و پس از آن  در سال ۱۳۹۵ ابتدا در سالن سایه تئاتر شهر و پس از آن در سال ۱۳۹۷ در سالن یک پردیس تئاتر شهرزاد میزبان مخاطبان شد. نمایش «روزهای بی‌باران» همچنین به دعوت کمپانی گلوب در تفلیس گرجستان و در قالب یک اجرای عمومی به صورت رپرتوار اجرا شده است.


«روزهای بی‌باران» عاشقانه‌ای است درباره انتخاب و جای خالی آدم‌ها، درباره دو کلمه‌ای که سرنوشت ما را رقم می‌زند.

زمان بلیت‌فروشی این اثر نمایشی به‌زوی اطلاع‌رسانی می‌شود.

نمایش «سربه‌داران» در راستای انتقال مفاهیم آموزشی به روش نمایشی و نیز ایجاد شور و نشاط در بین دانشجویان کارشناسی ارشد دانشگاه مازندران در سالن باقر العلوم پردیس دانشگاه مازندران به اجرا در آمد.
 
امامعلی شعبانی، معاون دانشجوی دانشگاه مازندران و عضو هئیت علمی دانشگاه مازندران در گفت و گو با پایگاه خبری فجر شمال گفت:آموزش تاریخ به روش نمایشی یکی از فنون نوین آموزش تاریخ است که در دانشگاه مازندران به عنوان دانشگاه پیشگام در سطح ملی  اجرا می‌شود.  
 
وی افزود: نمایش «سربه داران» توسط دانشجویان کارشناسی ارشد تاریخ دانشگاه مازندران ورودی ۱۴۰۳ در درس تاریخ ایران از آغاز خلافت عباسی تا سقوط بغداد در روز  یکشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۴ در سالن باقرالعلوم به اجرا در آمد.
 
شعبانی بیان کرد: هدف از برگزاری نمایش مذکور، انتقال مفاهیم آموزشی به روش نمایشی و مهم‌تر از آن ایجاد شور و نشاط در بین دانشجویان کارشناسی ارشد بوده است.
عضو هئیت علمی دانشگاه مازندران با بیان این‌که به منظور تشویق در پژوهش تاریخ مدتی است  که به عنوان ارایه طرح عملی پایان ترم از  دانشجویان درخواست شده است که اقدام به نوشت یک نمایش نامه تاریخی کرده و سپس نمایش را در پایان ترم به اجرا در بیاورند. خاطرنشان کرد: در ترم گذشته گروهی از دانشجویان اجرای نمایش حکیم ابوالقاسم فردوسی را داشتند و  در ترم بهمن ماه امسال از دانشجویان خواسته شد که نمایشی از ماجرای های شیخ حسن جوری به رشته تحریر در بیاورند و آن را به اجرا بگذارند.
وی  با اشاره به این‌که نمایش«سر به داران»  به نویسندگی  سید فاطمه حسینیان که  عمدتا به مبارزات زنان شجاع ایرانی علیه تهاجم مغولان می پردازد به رشته تحریر در آمد. ادامه داد:  در این نمایش مهدیه آرام، عطیه خجسته‌فر، نیما خالقی، امیرحسین خسروی، فائزه رسولی شیلنگانی، کوثر رمضان پور مرزی، پردیس طیبی سودکلایی، لیلا کلمر شیخ‌محله، حدیثه حقیقی جویباری، مهنا نورانی و موسی حیدر قلی زاده به ایفای نقش پرداختند. 
 
شعبانی اظهار کرد: دانشجویان کارشناسی ارشد تاریخ پس از تمرین‌های متعدد زیر نظر استاد شاخص تئاتر حمیدرضا گل‌محمدی تواندشتِی دبیر کانون تئاتر سیاوشان جهاد دانشگاهی واحد مازندران، در درس«تاریخ ایران از آغاز خلاقت عباسی تا سقوط بغداد» به اجرای این نمایش  در چهار پرده پرداختند.  
 
معاون دانشجویی دانشگاه مازندران در پایان افزود: قرار است که این نمایش در ترم مهرماه با همکاری کانون تئاتر جهاد دانشگاهی واحد مازندران در سطح دانشگاه مازندران به اجرای عموم در آید.
 
گفتنی است دکتر امامعلی شعبانی، عضو هئیت علمی دانشگاه مازندران و مدرس درس«تاریخ ایران از آغاز خلاقت عباسی تا سقوط بغداد» این شیوه درسی را به صورت نمایشی به مدت چند سال است که در دانشگاه مازندران به اجرا در آورده است

نمایش «ریگور مورتیس» نوشته‌ی میثم فرهمندیان با طراحی و کارگردانی شهاب سلیمیان و بازی طراوت طیبی از ۱۶ خردادماه ساعت ۱۹ به مدت ۴۵ دقیقه در سالن شماره‌ی ۶ بوتیک هنر ایران (پردیس‌ تئاتر شهرزاد) به روی صحنه می‌رود.

«ریگور مورتیس» نمایشی در ساختاری انتزاعی داستان زندگی یک انسان را روایت می‌کند. نمایشی تک پرسوناژ از انتزاع یک بودن است. در وضعیتی از پروسه‌ای که تام یک انسان تمام می‌شود، تهی می‌شود، هیچ و نیست می‌شود.

سایر عوامل این نمایش عبارتند از: مجری طرح: حسین کشفی اصل، طراح گرافیک: اشکان قازانچایی، طراح حرکت: فاطمه محمدعلی، عکاس: رامتین جهانبانی، ساخت موشن: مژده محمدی، مجری نور و صدا: مهشید سلطانی، موسیقی ابتدای نمایش: سهیل پیغمبری و مشاور رسانه: مرجان سمندری.

علاقه‌مندان می‌توانند با مراجعه به سایت تیوال نسبت به تهیه‌ی بلیت این نمایش اقدام کنند.

نمایش «قضیه تفنگ چخوف» به کارگردانی اشکان پیر دل زنده با نزدیک شدن به شب پایانی اجرا تا بیست‌وسوم خرداد تمدید شد.

به گزارش مدیر رسانه اثر، نمایش «قضیه تفنگ چخوف» نوشته احسان بدخشان و کارگردانی اشکان پیر دل زنده که در سومین دور اجراهای خود، از ۱۵ اردیبهشت، ساعت۲۰ میزبان مخاطبان است تا بیست‌وسوم خرداد روی صحنه عمارت نمایشی هما ماندگار شد.  

ریحانه راد، تهیه‌کننده این اثر و صهبا خلدبرین مشاور پروژه و سرمایه‌گذار این نمایش است.

محمدعلی الحمد، محمدعلی براتی، مریم بصیری‌فر، احمد صمیمی، سعید زارعی، شیده غفاریان، یگانه منصوری، حسام زرنوشه، سارا عزیزی و سارا موسوی بازیگران این نمایش به ترتیب ورود به صحنه هستند.

در داستان این نمایش، ۹ تن از مشاهیر بزرگ جهان برای اولین بار در دنیای پس از مرگ با هم وارد مسابقه‌ای می‌شوند.

علاقه‌مندان برای تهیه بلیت روزهای پایانی این نمایش می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

کتاب "احترام برومند در گفت‌وگو با آریان رضایی" توسط انتشارات مانیا‌هنر‌ روانه‌ بازار‌ کتاب شد.

کتاب "احترام‌ برومند در گفت‌وگو با آریان رضایی" که به زندگی‌ و آثار احترام برومند مجری، گوینده‌، بازی‌گر ایرانی و همسر زنده‌یاد داود رشیدی می‌پردازد، در ۸۰ صفحه، از سوی انتشارات مانیا هنر به تازگی منتشر شده است.

احترام برومند‌ با نام کامل احترام السادات‌ برومند یزدی، روز بیستم فروردین سال ۱۳۲۶ در تهران به دنیا آمد و فعالیت حرفه‌ای خود در تلویزیون را از دهه‌ی ۴۰ آغاز کرد.

شهرام کرمی: ژان پل سارتر (۱۹۰۵-۱۹۸۰) فیلسوف و نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس و منتقد بزرگ فرانسوی از نویسندگان و متفکران بزرگ پیشرو در سده بیستم شناخته می‌شود. علاوه بر داستان و رمان و نمایشنامه رساله‌های فلسفی این نویسنده و متفکر تصویری بدیع از ماهیت انسان ارائه می‌دهد و در فلسفه «اگزیستانسیالیسم» و پدیدارشناسی از چهره‌های مهم و کلیدی قرن شناخته می‌شود.
نمایشنامه‌ها و داستان‌های موفق «ژان پل سارتر» بینش فلسفی او را در جنبه‌های داستانی و نمایشی به خوبی آشکار می‌کند. از مهم‌ترین نمایشنامه‌های این نویسنده می‌توان به آثاری چون «زنان تروا» و «گوشه نشینان آلتونا» و «نکراسوف» و «شیطان و خدا» و «دست‌های آلوده» و «روسپی بزرگوار» و «مرده‌های بی‌کفن و دفن» و «خروج ممنوع» و «مگس‌ها» اشاره نمود.
«نکراسوف» نمایشنامه طنز و هجوآمیز در سال ۱۹۵۵ توسط «ژان پل سارتر» نوشته شده است. این اثر با سایر آثار نویسنده در سبک و مضمون بسیار متفاوت بوده و داستان نمایشنامه که در هشت صحنه نوشته شده در شهر پاریس اتفاق می‌افتد. نمایشنامه درباره شخصیتی به نام سیبیلو روزنامه‌نگار است که در یک روزنامه متعلق به جناح راست فرانسه کار می‌کند. اوضاع کاری سیبیلو خوب نیست و در کارش یعنی نوشتن تبلیغات ضد کمونیستی نمی‌تواند رضایت صاحب کارش ژول پالوتین را جلب کند. آقای ژول پالوتین به سیبیلو اخطار می‌دهد که اگر نتواند خبر مهمی پیدا کند و روزنامه را رونق دهد او را اخراج خواهد کرد.
سیبیلو دچار دردسر می شود و در این شرایط دنبال یک راه برای فرار از این موقعیت رنج‌آور است. او باید یک ایده و خبر مهم پیدا کند و به شکل اتفاقی با شخصی شیاد و کلاهبردار به نام ژرژ دی والرا آشنا می‌شود که تحت تعقیب پلیس است. این فرد شیاد به خانه سیبیلو می‌آید و به او می‌گوید در ازای مخفی شدن خود حاضر است به او کمک کند. با حقه و کلک‌های ژرژ که سیبیلو ناظر کارهای او است این مرد خود را به عنوان نیکیتا نکراسوف وزیر کشور فراری شوروی معرفی می‌کند. در این شرایط او تبدیل به یک قهرمان ملی فرانسه می‌شود و دیگران او را با این دروغ بزرگ باور می‌کنند.
نمایشنامه به زبان هجو و طنز و براساس فلسفه و عقاید «اگزیستانسیالیسم» و تفکرات «ژان پل سارتر» نوعی کنایه و انتقاد درباره زمان تاریخی نویسنده یعنی دوران عقاید کمونیستی است. از این منظر نمایشنامه پر از طعنه و کنایه‌های شعاری و سیاسی متعلق به آن زمان و دوران است. هویت پوچ شخصیت نکراسوف که خود را ناجی و قهرمان نشان می‌دهد اما یک شیاد بیشتر نیست نمادی از وضعیت جهان و عقاید افراطی کمونیستی در آن دوران است.
به شکل آشکار در سراسر نمایشنامه بر ماهیت جهان و عقاید و شعارهای کمونیستی اشاره می‌شود. نمایشنامه می‌خواهد تفسیری فلسفی درباره روابط انسانی و ماهیت هستی ارائه دهد که چونه در هیاهوی شعار و رسانه گرفتار شده است. سرکوب و زورگویی در سیستم و ساختار اجتماعی و روابط مادی‌گرایانه فردی که به بی‌عدالتی منجر می‌شود مضمون اصلی نمایشنامه است.
درسبک و مضمون و شیوه نگارش عمده آثار «ژان پل سارتر» نویسنده پرکار فلسفی، مفاهیم آزادی انسان، هستی و آگاهی، پیچیدگی رفتار و ماهیت وجود انسان مدنظر قرار دارد. در نمایشنامه‌های «ژان پل سارتر» روابط پیچیده انسانی و معضلات فکری و اخلاقی در بستر طبقات مختلف اجتماعی اشخاص شکل می‌گیرد. با وجود نگاه فلسفی نویسنده اما در آثار هنری او با انتخاب داستان و اشخاصی که در موقعیت تضاد و تقابل قرار می‌گیرند روان انسان به عنوان یک موجود آگاه کنکاش می‌شود و همین ویژگی باعث استقبال از نمایشنامه‌های ‌او شده است.
«کلایو جیمز» منتقد و شاعر معروف درباره «ژان‌پل سارتر» می‌گوید: «سارتر نمی‌توانست به عنوان یک متفکر تحلیلی کاری را که به عنوان یک هنرمند خلاق موظف به انجام آن بود، برای خودش انجام دهد. برای همین باید با بدخواهی خود کنار می‌آمد. سارتر در فهرست نویسندگان فیلسوف است که بیشتر نویسنده بودند تا فیلسوف و ژان پل سارتر در صدر همه آنها قرار دارد.»
نمایش «نکراسوف» با اقتباس و کارگردانی «مصطفی کوشکی» در تماشاخانه ایرانشهر اجرا می‌شود. مصطفی کوشکی نویسنده و کارگردان و بازیگر و طراح صحنه پرکاری است که نمایش‌های متعدد را در جایگاه نویسنده و کارگردان اجرا کرده است.  نمایش‌هایی چون «کوریولانوس» و «سیزده» و «رومولیت» و «باد شیشه را می‌لرزاند» و «رویای نیمه شب تابستان» و «توفان» بخشی از آثار و اجراهای این هنرمند است که عمده آنها نمایش‌های اقتباسی می‌باشد.
چند ویژگی مهم در آثار و اجراهای مصطفی کوشکی وجود دارد که لازم است به آنها اشاره شود. اقتباس و بازخوانی نمایشنامه‌های شناخته شده و مهم یکی از مولفه‌ها و شیوه کار این هنرمند است. مصطفی کوشکی بیشترین اقتباس را از آثار «ویلیام شکسپیر» داشته و این روزها با اجرای نمایش «نکراسوف» به سراغ «ژان پل سارتر» رفته است. نمایش‌های «کوریولانوس» و «رومولیت» و «رویای نیمه شب تابستان» از آثار «ویلیام شکسپیر» اقتباس شده که از اجراهای موفق این نویسنده و کارگردان شناخته می‌شود.
اقتباس و بازخوانی مستقیم از آثار ادبی و هنری چندین سال است به عنوان یک رویه متداول در تئاتر ایران رایج شده است. این رویه به چند جهت در تئاتر ما ضرورت دارد. فرصت اجرای به روز شده آثار شاخص و شناخته شده و از طرف دیگر امکان بازخوانی و ظهور اثری جدید، که اینها از مزایای رونق اقتباس آثار ادبی و هنری است. شیوه و روش کار هنرمند برای اقتباس چندان اهمیت ندارد بلکه مهم این است که از طرف هنرمند به یک اثر هنری شاخص و مطرح برای خلق اثری جدید رجوع ‌شود.
در اجرای نمایشنامه «نکراسوف» با اقتباس و دراماتوژی «مهدی کوشکی» پلات نمایشنامه و اشخاص همان است که در نمایشنامه اصلی وجود دارد. مضمون نمایشنامه با توجه به شرایط اجتماعی و فکری زمان نویسنده به شکل آشکار به موضوع روابط و زندگی آن دوران تحت تاثیر عقاید کمونیستی می‌پردازد که در سراسر نمایشنامه کنایه‌های نویسنده واضح و آشکار است. موضوعی که در بازخوانی این اثر مهدی کوشکی به عنوان دراماتورژ آن را تغییر داده و بیشتر به روابط اجتماعی زندگی اشخاص در جهانی می‌پردازد که منفعت و مادی‌گرایی، زندگی را دستخوش تغییر کرده است.
هرچند شعارهای سیاسی نمایشنامه همچنان در بسیاری از بخش‌های نمایش حذف نشده و همچنان نمود دارد اما لحن و پرداخت نمایشنامه برای خلق فضای فانتزی و خیالی تغییر کرده و اتمسفر نمایشنامه در جهان سوررئال سیر می‌کند. این ویژگی در کلیت نمایش مدنظر قرار گرفته و صحنه کره ماه و دو نفر که با لباس فضانوردی معلق هستند برآیند جهان ذهنی کارگردان است.
«خواب دیدم که یه شهاب سنگ خورده زمین!... مردم تو صف مریخ جمع شده بودند. یه شاتل داشت می‌رفت سمت مریخ. خلبان اون شاتل ژرژ دوواله را بود.»
نمایش «نکراسوف» در فضایی غیرواقعی و هجوآمیز چند مشخصه آشکار دارد. واقعیت و خیال در جهان نمایش با هم یکی شده است. آدم‌ها به شکل سیال و خیالی در حرکت هستند. گاهی پارچه‌ای واقعی را دست یک کاراکتر می‌بینیم و وقت دیگر خوردن و نوشیدن آنها به شکل پانومیم اجرا می‌شود. یا اینکه گلوله‌ای شلیک می‌شود ولی کسی نمی‌میرد!
اریک دو کوئیپر درباره اقتباس می‌گوید: « اقتباس کردن از یک اثر یعنی اختیار داشتن آن. یا خود را در اختیار آن گذاشتن.»
نمایش نکراسوف اثری گروتسک (Grotesque) است. مفهومی چندوجهی و گاه متناقض دارد. ترکیبی از خنده و ترس و زشتی و طنز و اغراق که به شکل کابوس‌گونه شکل می‌گیرد. این ویژگی در کلیت اجرا رعایت می‌شود. در جهان نمایش اشخاص اسیر حقه و سیاست و دروغ هستند. زن و مرد بی‌خانمان در برابر مرد که می‌خواهد خود را داخل رودخانه غرق کند درباره این موضوع بحث می‌کنند که آیا به او این فرصت را بدهند یا مانع او شوند.
- من می‌خواستم خودم را بکشم.
- اما حالا نمردی.
- چون شما به آخرین اراده من تجاوز کردین.
- کدام اراده؟!
- اراده مردن.
در نمایشنامه اصلی روابط اشخاص جنبه واقعی دارد ولی دراماتورژی نمایشنامه به شکل هجوآمیز فضای دیگری در نمایشنامه ایجاد کرده تا مضحکه‌ای در خصوص موقعیت آدم‌ها ساخته شود. در جهان پرهیاهو و تبلیغات و رسانه امروز زن و مرد بی‌خانمان به عنوان انسان‌های عادی فقط به دنبال یک زندگی آرام هستند. تعلق آنها به این جهان و زندگی که مطابق میل آنها نیست نیاز به دگرگونی دارد برای همین به این نتیجه می‌رسند که باید با دنبال ماه باشند!
یکی از ویژگی‌های اجرای نمایش «نکراسف» تغییرات درام مطابق شیوه اجرایی است که کارگردان به عنوان ایده و تصویر ذهنی در اجرای نمایش دنبال می‌کند. وقتی شخصیت ژول از سیبیلو درباره صفحه حوادث روزنامه سوال می‌کند او جواب می‌دهد: «حوادث دیگه با من عشق‌بازی نمی‌کنه.»
در اجرا و کارگردانی اشاره داشتم که مصطفی کوشکی پس از چند تجربه مختلف هنری، مولفه‌های ذهنی و اجرایی خود را کشف کرده که در راستای شیوه آثار قبلی در اثر جدید خود این ویژگی را محفوظ داشته است. یکی از این مولفه‌ها توجه به سازه کاربردی به عنوان ابزار بازی و صحنه است. ژاک کوپو می‌گوید: «از قوه به فعل در آوردن نوشته و تبدیل آن از صورت غیرمرئی به شکل مادی و مرئی، به وسیله آنچه طراحی صحنه نام دارد انجام می‌گیرد.»
مصطفی کوشکی در کارگردانی به تصویرسازی با ابزار صحنه بسیار علاقه دارد. این تکنیک به شیوه کار او تبدیل شده و این ویژگی صحنه و اجراهای او را در فضایی جادویی قرار می‌دهد. در نمایش «توفان» سازه‌ای مدور شبیه کشتی استفاده می‌شد که در جهت های مختلف حرکت می‌کرد. در اجرای «رمولیت» سازه‌ای مدور وجود داشت و این ابزار طوری بود که با چرخش آن شکل‌ها و تصاویر متنوع خلق می‌شد.
در نمایش «رویای نیمه شب تابستان» سازه‌ای نعل اسبی با در و سوراخ‌های مختلف طراحی شده بود که بازیگران از همه جا به راحتی رفت و آمد می‌کردند. در «کوریولانوس» یک تسمه نقاله تنها ابزار صحنه بود که بازیگران بر روی آن بازی می‌کردند.
ابزار، حرکت، تصویر، در جهت خلق بصری و گاهی شگفتی تکنیکی، مشخصه آثار و نمایش‌های مصطفی کوشکی شده است. بازی ابزار و تصویر برای خلق شگفتی صحنه را باید ویژگی اجرای نمایش «نکراسف» شناخت. در نمایش «نکراسف» از یک صفحه معلق که به کف صحنه آویزان است و در صحنه‌های مختلف به حرکت در می‌آید و اشکال مختلف شامل طبقات و سایبان و فضا و شیب و غیره را می‌سازد استفاده می‌شود.
معلق بودن این صفحه و طراحی نور در وضعیت‌های مختلف این سازه، اشکال بصری زیبایی را خلق می‌کند. از این منظر خلاقیت کارگردان در تصویرسازی صحنه بسیار ستودنی و جذاب است. در هر صحنه با تصاویری روبرو می‌شویم که از همه عناصر و امکانات به خوبی و جادویی استفاده می‌شود.
در تئاتر معاصر که تجربه‌های نو و جدید دریچه دیگری بر جهان صحنه باز کرده استفاده از روش و تکنیک‌های مختلف موجب گستردگی دامنه خیال مخاطب شده و روش متداول و موثری است. «دیوید ممت» نمایشنامه‌نویس در این خصوص نظر جالبی دارد: « وقتی وارد سالن می‌شوید می‌بایست از سر رغبت بپذیرید که ما اینجا هستیم که یک اتفاق مشترک را از سر بگذرانیم تا بفهمیم در این دنیا چه خبر است. اگر رغبتی برای پذیرش این امر نداشته باشید، چیزی که به جای هنر نصیب شما خواهد شد سرگرمی است، آن هم از نوع نامرغوب»
کارگردانی و طراحی و هدایت بازیگران یعنی به عمل آوردن نمایشنامه. ارتباط و زبان بصری و عینی کردن نمایشنامه هنر کارگردان است. این فن و قابلیت اجرا مبتنی بر یک اصل روشنگر یعنی همه فهم بودن نمایش شکل می‌گیرد. در اجرای یک نمایش صورت‌بندی اشیاء و جلوه دیداری نمایش باید به خوبی برای مخاطب قابل درک و دریافت باشد. این ویژگی به امکانات صحنه بستگی دارد که در کارگردانی نمایش، مصطفی کوشکی در مقام کارگردان تلاش کرده این کار را انجام دهد.
باید توجه کرد که طراحی صحنه تصویر دیداری نمایش را عیان می‌کند. صحنه و ابزار کاربردی، مولفه بیشتر اجراهای مصطفی کوشکی در مقام کارگردان است. در نمایش «نکراسف» با همین ابزار تصاویر زیبایی در صحنه خلق می‌شود. یکی از بدیع‌ترین این تصاویر صحنه دو نفره اشخاص با لباس فضایی است که در تناسب با فضای کلی نمایش، اتمسفر دیگری از کلیت نمایش را تجسم می‌کند.
در نمایش «نکراسوف» بازی بازیگران به تناسب فضای گروتسک نمایش تصویری هجوآمیز از شخصیت‌ها ارائه می‌دهد. شخصیت‌های کاریکاتوری نمایش هر کدام با یک ویژگی خاص برجسته شده‌ و کاراکترها مشخصه فکری و رفتاری خود را دارند. مامور پلیس با رفتار ناشیانه و سردبیر مجله با وسواس افراطی رفتار می‌کند. اما کاراکتر ژرژ که «داریوش موفق» آن را بازی می‌کند با سایر شخصیت‌ها تفاوت دارد. او یک کاراکتر مرموز و حقه‌باز است که دیگران تحت تاثیر حرف‌های او قرار می‌گیرند. در چالش سایر اشخاص او می‌گوید: «من که نمی‌خواهم تاریخ را متوقف کنم، فقط دنبال یه راه فرار می‌گردم.»
تفاوت این کاراکتر با ویژگی رفتاری سایر شخصیت‌ها بازی متفاوت را طلب می‌کند.
«داریوش موفق» در بازی و خلق این شخصیت با جزئیات و پیچیدگی رفتاری بسیار با تجربه عمل می‌کند. بازی روان و تاثیرگذار این بازیگر قابل توجه است. داریوش موفق بازیگر بی‌هیاهو و موفقی شناخته می‌شود که در هر نمایشی که بازی می‌کند درخشان است.
«مهدی کوشکی» شخصیت هجوآمیز سیبیلو را با ظرافت و طنزی خوب بازی می‌کند. مردی با سبیل بلند که در موقعیت‌های مختلف گاهی رفتار ناشیانه دارد و گاهی زرنگ‌بازی می‌کند. نوع بیان و رفتار این شخصیت برای مخاطب شیرین و جذاب است. تیپ آدم‌های سرگشته و ناتوان که در سیستم و طبقه فکر و اجتماعی، مستاصل و بلاتکلیف است. این کاراکتر در جایی از نمایشنامه می‌گوید: «من به خاطر فشار کار تقریباً زندگی نکردم. حساب که می‌کنم می ‌بینم در ازای هیچ و پوچ سلامتیم، خانواده‌م، اخلاق خوبم، و حتی موهام رو از دست دادم.»
این کاراکتر برخلاف شخصیت ژرژ پیچیده نیست اما شخصیت او ترکیبی از رفتار طبیعی و غیرطبیعی و یا خیالی و جادویی را دارد که «مهدی کوشکی» به عنوان بازیگر از این کاراکتر شخصیتی جذاب و باورپذیر خلق کرده است. لحن صدا و حرکت‌ و رفتار گیج و سرگشته این شخصیت با بازی این بازیگر یک تیپ جذاب در نمایش ساخته است. مهدی کوشکی بازیگر خوش قریحه و با استعدادی است و یکی از بهترین بازی‌های خود را در این نمایش انجام داده که برای مخاطب جذابیت دارد.  
یکی از عناصر خوب اجرا بازی خوب بازیگران است. تاکید کارگردان بر تصویرسازی نمایش در موقعیت‌های مختلف، بازیگران را چون رنگ بر بوم نقاشی در کلیت نمایش به شکل متحرک فعال ساخته و فارغ از احساسات و رفتار کاراکتر هر کدام از بازیگران یک نقش و تصویرذهنی بصری برای ما ایجاد می‌کنند. نوع لباس و تیپ رفتار و حرکت شخصیت سفیر داغستان، زن و مرد بی‌خانمان که بعدتر همان اشخاص لباس فضانوردها را به تن می‌کنند و یا مامور پلیس که با هر بار حضور تفنگ او بی‌اختیار شلیک می‌کند و غیره ، نمونه‌های رفتاری متفاوت کار بازیگران است. در اجرای یک نمایش این موضوع اهمیت دارد که بازی بازیگران فارغ از میزان حضور و اثربخشی و یا شخصیت اصلی و فردی به عنوان یک کاراکتر چگونه به ما معرفی شود. برای همین «ریمون دورگنات» منتقد معروف انگلیسی در نظریه قابل توجه خود می‌گوید: «صحنه متعارف خواهان فرافکنی فعال بازیگر به کمک چهره و بدن و احساس است.» آنچه در نمایش «نکراسوف» بازیگران انجام می‌دهند در یک تعادل و هماهنگی هدف و مقصود کارگردان برای ایجاد تعادل بصری در صحنه شکل می‌گیرد.
نمایش «نکراسوف» با آنکه در برخی شوخی‌ها و گفتگوهای اشخاص با طعنه و دیالوگ‌های مستقیم درباره رسانه و جعل اخبار و سیاست فضای سوررئال نمایش را دچار شعار می‌کند اما یک اجرای موفق در کار مصطفی کوشکی شناخته می‌شود.

منبع: ایران تیاتر

علی شمس بعد از چند سال دوری از صحنه، به زودی نمایش «بر زمین می‌زندش» را اجرا می‌کند.
به گزارش ایسنا، این نمایش تازه‌ترین اثر این کارگردان است که از اوایل تیر ماه در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه خواهد رفت.
شمس این نمایش را با بازی (به ترتیب ورود به صحنه) دانیال خیری‌خواه، سپاس رضایی، امیر باباشهابی، آرش اشاداد، نواب ثریا، سهیل رجب روی صحنه می برد.
گروه اجرایی این نمایش این روزها آخرین مراحل تمرین و آماده‌سازی این اثر نمایشی را سپری می‌کند و به گفته شمس، به محض استقرار دکور نمایش در تالار اصلی، اجراهای این اثر نمایشی از اوایل تیر ماه آغاز می‌شود.
شمس که همواره نمایشنامه‌های خودش را روی صحنه می‌برد، «بر زمین می‌زندش» را هم با نمایشنامه‌ای از خودش اجرا خواهد کرد.

نام این نمایشنامه برگرفته از شعر خیام است و شمس درباره حال و هوای این کار توضیح می‌دهد: این نمایش نیز در امتداد نمایش‌های قبلی‌ام اجرا می‌شود، یعنی نسبت بدن‌مندی منِ علی شمس با زمان، زبان و تاریخ و بازیابی تکه‌های هویتی خودم است.
پیش‌فروش بلیت این نمایش هفته آینده در سایت تیوال آغاز خواهد شد و دیگر اعضای گروه اجراکننده این اثر نمایشی نیز معرفی می‌شوند.
علی شمس آخرین بار نمایش «احتمالات» را  زمستان سال ۱۴۰۰ در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر روی صحنه برد که با استقبال تماشاگران رو به رو شد. او حالا بعد از نزدیک به ۴ سال نمایشی دیگر را اجرا می‌کند.
این کارگردان در این مدت دو نمایش «ادیسه ایرانی» و «آمده از تهران» را خارج از کشور روی صحنه برده است.

من می خواستم از شما بخاطر دعوت مهربانانه شما برای اجرای Frédéric در سالن تئاتر Vahdat در تهران، در شرایط باشکوه خود تشکر کنم.
اول، من می خواهم تبریک های صمیمانه خود را به خانم شهلا حائری بخاطر اقتباس باشکوه فارسی از نمایشنامه erric-emanuel Schmitt گسترش دهم. اشمیت، نویسنده و فیلسوف مشهور فرانسوی، در این اقتباس، یک مداخله وفادار و پر جنب و جوش از کارهای عمیق و ظریف خود را می یابد.
عملکرد نفس گیر بازیگران، حضور قدرتمند زنان روی صحنه، رنگهای پر جنب و جوش، صداهای تکنوازی متعالی و جهت شاعرانه و پرحجم توسط حمیدرضا نعیمی، که همه توسط موسیقی جذاب بهزاد عبدی پشتیبانی می شوند، یک تجربه تئاتری به شدت نادر ایجاد کردند.

ریتم نمایشنامه مست کننده است، فرد به سادگی نمی تواند خسته شود، ما نمی توانیم به اندازه کافی از آن استفاده کنیم! (از خود بی خود شدن)
در طول اجرا، هجوم های ظریف و معنی دار به نقش تئاتر در جامعه، سانسور ، آزادی بیان و تئاتر فضایی برای ظهور حقیقت وجود دارد.

اشمیت، از طریق شخصیت Frédrick Lemaître، با استادانه بررسی می کند که آیا تئاتر صرفاً بازتابی از زندگی است یا اینکه آیا این مرحله تبدیل می شود که خود زندگی در آن بازی می شود.  این شخصیت، که به نظر می رسد هر زنی را که می خواهد داشته باشد ، عمیقاً انسانی می شود و وقتی تعجب می کند که آیا او هرگز قادر خواهد بود به یک زن بگوید که تا پایان عمر او را دوست خواهد داشت.

این نقش، که یک بار با شکوه توسط ژان پاول بلموندو در یک تولید در سال ۱۹۹۹به کارگردانی برنارد مورات انجام شد، به لطف رابرت حسین که بلموندو را به اولین عشق خود، تئاتر بازگرداند، قبل از حرفه فیلمبرداری فراموش نشدنی خود ، اکنون زندگی جدید و عمق عاطفی را از طریق اجرای قابل توجه سام درخشانی پیدا می کند. بازی بسیار چشمگیر و واقعی است، حتی پس از مرگ او ، واقعاً کاریزمای بلموندو چقدر ماندگار و قدرتمند بود، با توجه به فروتنی واقعی او به عنوان یک بازیگر بسیار جالب است.
و همانطور که باید باشد ، در یک ژست نهایی، نمادین، ​​بازیگر درست مثل خود مولیر روی صحنه می میرد. چه ادای احترام باشکوهی برای هنر تئاتر.  براوو
زنده باد Frédérick  ​​Sam Derakhshani، و کل گروه که قلب ما را به وجد می‌آوردند و ما را با لحظات فراموش نشدنی از طریق این صحنه قدرتمند فارسی به ما هدیه دادند.  با تشکر از شما برای این پل فرهنگی زیبا ، یک تئاتر که متحد ، حرکت می کند و الهام می گیرد.
با تمام تحسین من :
Myriam Goetz-Rahgoshay
موزه سرای دکتر رهگشای - بادروود (Natanz)

 I wanted to thank you for your kind invitation to the performance of Frédéric at the Vahdat Theater auditorium in Tehran, in its magnificent setting.

First, I would like to extend my heartfelt congratulations to Mrs. Shahla Hayeri for the magnificent Persian adaptation of Éric-Emmanuel Schmitt’s play. Schmitt, a renowned French writer and philosopher, finds in this adaptation a faithful and vibrant echo of his profound and nuanced work.
The breathtaking performance of the actors, the powerful presence of women on stage, the vibrant colors, the sublime soloist voices, and the poetic, exuberant direction by Hamid Reza Nahimi, all supported by the captivating music of Behzad Abdi, created a theatrical experience of rare intensity. The rhythm of the play is intoxicating, one simply cannot grow bored, we can’t get enough of it!

Throughout the performance, there are subtle and meaningful allusions to the role of theatre in society, to censorship, to freedom of expression, and to the space theatre creates for truth to emerge. Schmitt, through the character of Frédérick Lemaître, masterfully explores whether theatre is merely a reflection of life or whether it becomes the very stage on which life itself is played out. This character, who seems to have every woman he desires, becomes deeply human and moving when he wonders whether he will ever be able to say to one woman that he will love her until the end of his life.

This role, once magnificently played by the great Jean-Paul Belmondo in a 1999 production directed by Bernard Murat, thanks to Robert Hossein who brought Belmondo back to his first love, the theatre, before his unforgettable film career, now finds new life and emotional depth through the remarkable performance of Sam Derakhshani. It is striking to realize, even after his passing, how enduring and powerful Belmondo’s charisma truly was, especially given his genuine humility as an actor.
And as it should be, in a final, symbolic gesture, the actor dies on stage, just like Molière himself. What a magnificent homage to the art of theatre. Bravo!
Long live Frédérick, Sam Derakhshani, and the entire troupe who made our hearts beat faster and gifted us with unforgettable moments through this powerful Persian staging. Thank you for this beautiful cultural bridge, a theatre that unites, moves, and inspires.
With all my admiration,
Myriam Goetz-Rahgoshay
Eco Museum Dr Rahgoshay Director -  Badro

نمایش بومی هورتاوْ و بَرآفتاو پر فروش‌ترین تئاتر سه دهه اخیر استان لرستان و به گزارش سایت رسمی تیوال جزو پرفروش‌های خرداد ماه تئاتر ایران در خارج از پایتخت قرار گرفت.
نمایش هورتاو حاصل زحمات گروه یکصد و پنجاه نفری هنرمندان لرستانی است که توانسته در بخش پر فروش‌های دور از پایتخت در پایگاه رسمی تیوال در کنار استان‌های کرمان و مشهد در میزان استقبال مخاطبان در جایگاه برتر در کشور قرار گیرد.
همچنین این نمایش اکنون پرفروش ترین نمایش استان لرستان در سه دهه اخیر است که نویدبخش یک نقطه عطف برای تئاتر استان و البته دیگر فعالیت‌های فرهنگی، تجاری و هنری استان لرستان است.
به گزارش روابط عمومی گروه باشگاه بازیگران؛ این نمایش پر بازیگرترین پروژه تاریخ تئاتر لرستان محسوب می‌شود که به تهیه کنندگی باشگاه بازیگران و حمایت مجتمع تجاری گردشگری بعثت‌مال و انجمن هنرهای نمایشی ایران در مجتمع بعثت‌مال در راستای ارتقای هنر استان بر روی صحنه است.
وهاب ناصری منش کارگردان نمایش هورتاو می‌گوید:
در همین پروژه بومی نشان دادیم که صد بازیگرِ تازه نفس کودک، نوجوان، جوان و میان‌سال در این شهر وجود دارد که حاضرند برای شهرشان هر تلاشی بکنند مانند تمام هنرمندان ایران.
لازم به ذکر است که ما این استعدادها را از بین هزار و ششصد نفر متقاضی گزینش کردیم.
همیشه معتقدم که لرستان می‌تواند به یکی از قطب‌های مهم فعالیت‌های فرهنگی و هنری کشور بدل شود. این را از سن هجده سالگی زمانی که در هنرستان هنرهای زیبا بودم فهمیدم و ده سال برایش مطالعه و آزمون و خطا در چند استان دیگر و پایتخت انجام داده‌ام.
اکنون به کمک هم‌تباران و هم‌گروهیانم می‌خواهیم قدم های محکم‌تر برداریم چرا که معتقدیم فعالیت‌های فرهنگی حساب شده می‌تواند اقتصاد و اشتغال این استان را دگرگون کند.
این استان همه چیز دارد! مردمی متمایل به پیشرفت، نخبگانی عملگرا، موقعیت جغرافیایی، گردشگری و فرهنگی بکر و دست نخورده که با همدلی، امید و هم‌افزایی میتوانیم صدایش را بسیار بلندتر کنیم.
دارنده دیپلم افتخار بهترین بازیگر جشنواره تئاتر استان لرستان در دهه نود و کارگردان تقدیر شده در جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران به این خبر اضافه کرد که: اکنون که آمارها گواه حقیقی بودن توانمندی و ظرفیت‌ها برای این استان است.
برای ادامه مسیرمان در حال رایزنی با مدیران بخش دولتی و بخش خصوصی هستیم تا این ظرفیت بیشتر و بیشتر در این استان بررسی شود.
امید که نتیجه بگیریم.

نمایش «آداب شکار روباه» به کارگردانی محمد شاکری، پس از موفقیت‌های پی‌درپی در جشنواره تئاتر فجر و حضور در کشور تاجیکستان، به‌زودی در مجموعه تئاتر شهر روی صحنه خواهد رفت.
به گزارش مشاور رسانه‌ای پروژه، نمایش «آداب شکار روباه» به نویسندگی ابراهیم عادل‌نیا و کارگردانی محمد شاکری از ۲۷ خردادماه ۱۴۰۴ در سالن چهارسو مجموعه تئاتر شهر روی صحنه خواهد رفت.
در این اثر نمایشی حکمت شیردل، احسان کمالی و آزاده حیدرزاده به ایفای نقش می‌پردازند.
در خلاصه داستان این اثر نمایشی آمده است: «توطئه و خیانت تا چادر آغا محمد خان قاجار پیش می‌رود. چادری که امشب نقشه شومی انتظارش را می‌کشد…»
نمایش «آداب شکار روباه» کاری از هنرمندان بجنورد، استان خراسان شمالی، یکی از آثار موفق در چهل‌ و سومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر بود که با استقبال گسترده مخاطبان و تحسین منتقدان همراه شد.
این اثر موفق به کسب تندیس بهترین بازیگری مرد و تندیس بهترین نمایشنامه از این دوره جشنواره شد و همچنین در بخش‌های بهترین کارگردانی و بهترین آهنگسازی نیز نامزد دریافت جایزه شد.
لازم‌ به‌ذکر است، این اثر به پیشنهاد اداره‌کل هنرهای نمایشی اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۴ در جشنواره بین‌المللی تئاترهای حرفه‌ای تاجیکستان حضور پیدا کرده بود.
دیگر عوامل و اطلاعات نمایش «آداب شکار روباه» متعاقبا اعلام می‌شوند.
پیش‌فروش بلیت‌های این اثر نمایشی از شنبه ۱۷ خردادماه در سایت تیوال آغاز خواهد شد.

کارگردان نمایش «به یک قاتل ساده نیازمندیم» با اشاره به ایده شکل گیری این اثر نمایشی درباره چالش های اجرای تئاتر در ایران گفت.
به گزارش خبرنگار مهر، مریم امینی، نویسنده و کارگردان نمایش «به یک قاتل ساده نیازمندیم» که از چهاردهم اردیبهشت در عمارت نوفل‌لوشاتو میزبان مخاطبان است، درباره ایده این نمایشنامه و روند تولید و اجرای آن گفت: این نمایش دربرگیرنده یکسری مفاهیم روانشناسی است که در جامعه و در بین آدم‌های امروزی شاهد آن هستیم و در یک بستر کمدی روی صحنه رفته است.
وی ادامه داد: من با دیدن آدمی که شباهت مشابهی با کاراکتر اصلی ما داشت و در ظاهر همه چیز برایش خوب، شاد و فوق‌العاده بود و ناگهان به نقطه‌ای از زندگی رسید که دیگر هیچ چیزی را دوست نداشت و به مردن فکر می‌کرد ایده نگارش نمایشنامه به ذهنم رسید. اولین چیزی که مدنظرم بود یک کار کاملا جدی و درام بود که دیدم اصل موضوع که همان بحث خودکشی، عدم علاقه به زندگی، سرکوب احساسات و سایر مسائل روانشناسی است آنقدر تلخ و آزاردهنده است که تصمیم گرفتم کار را با کمدی درآمیزم که هم مخاطبان از چیزی که می‌بینند، لذت ببرند و بخندند و هم به مفهومی که مدنظرم بود نیز توجه کرده و کار اثرگذار باشد.
مخاطب خودش را در این نمایش می‌بیند؛ «به یک قاتل ساده نیازمندیم»!
این کارگردان تئاتر بیان کرد: همه ما حرف‌های نزده و احساسات سرکوب شده زیادی داریم که شاید این دلیل همراهی مخاطب با نمایش است. شاید شبکه‌های مجازی که در حال نشان دادن تصویر خودساخته‌ای از زندگی هستند؛ تصویری که همه چیز را خوب نشان می‌دهد، باعث شده‌اند تا ما کمتر با هم درباره مشکلامان حرف بزنیم. منظورم غر زدن یا گلایه کردن‌های الکی نیست بلکه داشتن آدم‌های امنی است که بتوانید خیلی راحت با آن‌ها صحبت و درددل کنید. با تمام آنچه گفتم، فکر می‌کنم مخاطب خود را در این نمایش می‌بیند و به همین دلیل است که هر کسی به تماشای کار می‌نشیند، وجه اشتراکی با شخصیت اصلی نمایش پیدا می‌کند.
امینی با اشاره به چالش‌های فراوانی که در عرصه تولید و اجرای نمایش وجود دارد، گفت: شاید یکی از بزرگ‌ترین مشکلات، معضل پیدا کردن سالن نمایشی است که اکثرا پر هستند و باید برای زمان طولانی صبر کنید تا بتوانید در صف اجرا قرار بگیرید. همچنین هزینه‌های اجرایی هم چالش دیگری است چون حتی در صورت مهیا بودن تمام شرایط و استقبال مخاطبان نیز باز هم دخل و خرج تئاتر به هم نمی‌خواند و این یک معضل اساسی برای تمام افرادی است که می‌خواهند تئاتر کار کنند.
مخاطب خودش را در این نمایش می‌بیند؛ «به یک قاتل ساده نیازمندیم»!
وی ادامه داد: پیدا کردن تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار نیز از جمله چالش‌های گروه‌های نمایشی است، ما خوش شانس بودیم که وحید سالک‌فرد برای اجرای این کار همراه ما شد اما این امر معضل اساسی است که خود اهالی تئاتر به تنهایی نمی‌توانند برای آن راه نجاتی پیدا کنند.
امینی در پایان صحبت هایش بیان کرد: کاش مردم بیشتر به دیدن تئاتر؛ این هنر زنده و پویا علاقه و تمایل نشان بدهند چراکه براین باورم اثرگذاری که تئاتر به واسطه زنده بودن و رو در رو بودن با مخاطب دارد، دیگر هنرها چون سینما ندارند. متاسفانه تئاتر دیدن هنوز بین مردم ما جا نیفتاده است و مزه شیرین تماشای تئاتر را حس نکرده‌اند تا اسیر این هنر جادویی شوند، چراکه مطمئنم اگر مخاطبان به سالن‌های نمایش بیایند، دیگر نمی‌توانند از این هنر دل بکنند و امیدوارم که مخاطبان تئاتر روز به روز بیشتر از قبل شوند.
ایوب آقاخانی، بهرام سروری‌نژاد و رُز رضوی بازیگران این نمایش هستند که تهیه‌کنندگی آن را وحید سالک‌فرد برعهده دارد.
در خلاصه داستان این اثر می‌خوانیم: «مردی که همیشه می‌خندد و سعی می‌کند به دیگران انرژی مثبت بدهد، تصمیم می‌گیرد خودش را بکشد. اما مردن همیشه راحت نیست.»
محمد سلیمی، دانیل عبادی، پارسا ‌دن و آرمان بشری به عنوان بیت باکسر این نمایش را همراهی می‌کنند.

به گزارش ایران تئاتر به نقل از روابط عمومی خانه نمایش دا، گروه تئاتر بخوان به سرپرستی عاطفه تهرانی و خانه نمایش دا، پروژه جدید و متفاوت خود را با عنوان «این ساعت وجود ندارد» به زودی در خرداد ۱۴۰۴ روی صحنه خواهند برد.

این نمایش که مراحل نهایی تمرینات خود را سپری می‌کند، به کارگردانی و طراحی حرکت عاطفه تهرانی و تهیه‌کنندگی خانه نمایش دا، از کارگاه آموزشی «از ایده تا اجرا» آغاز شد و ترکیبی از هنرجویان و اجراگران با تجربه را در خود جای داده است.

نمایش «این ساعت وجود ندارد» با رویکردی بدن‌محور، به ابعادی از زندگی روزمره انسان می‌پردازد که در سایه‌ دنیای پرشتاب و روال‌های اجتماعی از دید جامعه پنهان مانده است. این اثر هنری به حالات درونی انسان‌ها، تضادهای جبر و اختیار، رهاسازی و یا محدودیت‌ها، انتخاب‌ها و یا نشخوار ذهنی که همواره با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم، پرداخته و به تصویر می‌کشد.

نمایش "شب نشینی با مولیر" نوشته و کارگردانی داوود فتحعلی بیگی تا ۲۳ خرداد بر صحنه سنگلج می‌ماند.
به گزارش روابط عمومی تماشاخانه ‌سنگلج، نمایش "شب نشینی با مولیر" که با استقبال قابل توجه تماشاگران روبرو شده تا ۲۳ خرداد ماه جاری تمدید شد.
این نمایش که مدت زمان آن صد دقیقه است در ساعت ۱۹:۳۰ روی صحنه می‌رود.
در این نمایش کمدی بازیگرانی همچون داوود داداشی، مجید ستایش، هادی ‌ملکیان، داوود ‌معینی ‌کیا، طاهره ‌بهرامی نهادفر، موسی‌الرضا ‌مازندرانی، الهام ذوالفقاریان، محمد ‌حاج ‌محمدی، حسن ‌فتحعلی ‌بیگی، کسرا ‌ریاحی ‌وفا، شادی ‌اصفهانی، فاطمه ‌رحمانی، آیدا ‌ملک‌رودی، ستایش ‌ویسی، شهره اشتری، نیما ‌عباس ‌زاده، ستایش وفایی، نگین ریحانی، تارا دربیدی و داوود فتحعلی‌بیگی به ایفای نقش می‌پردازند.
تماشاخانه سنگلج در حال حاضر میزبان دو اثر نمایشی کمدی ایرانی است که در نوبت های ۱۸:۰۰  و ۱۹:۳۰ روی صحنه می روند. نمایش "جعفرخان از فرنگ برگشته" به کارگردانی الهام ذوالفقاریان نیز که با استقبال مخاطبان همراه شده تا ۲۳ خرداد ماه جاری تمدید شده و در ساعت ۱۸:۰۰ اجرا می‌شود.

تهران - ایرنا - ایمان میرهاشمی کارگردان تئاتر از دومین تجربه کارگردانی خود با «مرد مصلوب به گاو مرده» به نویسندگی مسعود هاشمی‌نژاد می‌گوید که قرار است در نیمه دوم خرداد به صحنه رود؛ نمایشی که با فضایی شاد آغاز می‌شود و به مرور به اعماق تاریکی ذهن فرو می‌رود.

ایمان میرهاشمی که نخستین تجربه کارگردانی او به نمایش «جدایی رومئو و ژولیت» در سال ۱۴۰۰ در سالن استاد انتظامی برمی‌گردد، در گفت و گو با خبرنگار تئاتر ایرنا اظهار داشت: نمایش «مرد مصلوب به گاو مرده» که از ۱۸ خرداد امسال در تماشاخانه لبخند، سالن ۲، روی صحنه خواهد رفت، بر مفهوم وابستگی استوار است؛ وابستگی به انسان‌ها، حیوان خانگی، مواد مخدر، الکل و… . اثری با فضایی سورئال و اکسپرسیونیست که بر بازی‌های ذهن‌محور استوار است.

او که فعالیت تئاتری‌اش را از سال ۱۳۸۹ با بازی در نمایش «؟» (علامت سوال - «عنوان نمایش است») به کارگردانی وحید جلیلوند در تالار وحدت آغاز کرده، درباره انگیزه کارگردانی نمایش جدید خود می‌گوید: تمایل به برقراری ارتباط عمیق‌تر با فرآیند کارگردانی از منظر یک بازیگر، با هدف شناخت بهتر ذهن کارگردان و درک لایه‌های معنایی متن، از انگیزه‌های اصلی من برای ورود به عرصه کارگردانی بود.

«مردی در یک مرکز ترک اعتیاد با پرستارش آشنا شده و با او ازدواج می‌کند. در حالی‌که زن بر این باور است که مرد اعتیاد را ترک کرده، او بار دیگر به مصرف الکل روی می‌آورد. توهم‌های ناشی از اعتیاد، مرد را به سمت قتل همسرش سوق می‌دهند؛ این خلاصه‌ای بر داستان مرد مصلوب به گاو مرده است.»

او خاطر نشان کرد: نمایش با فضایی شاد آغاز می‌شود، به مرور به اعماق تاریکی ذهن فرو می‌رود. تمام وقایع در ذهن مرد می‌گذرد که درگیر اسکیزوفرنی است.

میرهاشمی گفت: در روند کارگردانی، شخصیتی سوم به نام «زن دیگر» به نمایش اضافه شده است. با پیشرفت داستان، این شخصیت حضور پر رنگ‌تری پیدا می‌کند و درواقع بازتاب ذهنی زن در ضمیر ناخودآگاه مرد است. (در واقع در توهماتش است.) در دیالوگ پایانی، زمانی که مرد می‌گوید: «اون آدم‌برفی که آب شده، چقدر شبیه توئه»، زن و زن دیگر در یک نقطه با هم ادغام شده و محو می‌شوند.

این کارگردان تئاتر درباره دغدغه محوری کار هم، آن را بررسی چگونگی جذب افراد به شخصیت‌های سمی در جامعه، به‌ ویژه زمانی که این پیوندها ریشه در گذشته دارند، عنوان کرد و افزود: برای نمونه در دیالوگی از نمایش، زن به مرد می‌گوید: «تو از پدرم هم کله‌شق‌تری».

او تصریح کرد: هدف از کارگردانی این اثر، دعوت مخاطب به تأمل در مورد تأثیر وابستگی و رنج‌های درونی در شکل‌گیری شخصیت انسانی است.

در این نمایش به تهیه‌کنندگی هادی احمدی، محمد نیازی، عارفه احمدپور و یگانه محمدی ایفای نقش می‌کنند. دستیار کارگردانی را نگار حاجیانی و مجری طرحی را محمد لهاک بر عهده دارند.

منبع: ایرنا