بیتا نجاتی

هنرساز فعال هنری

متاسفم برای طرز فکر نویسنده و فیلمسازی که تصویر غلطی از جامعه خود ارائه می کند. آیا در ایران bi sexual یا گیاهخوار نداریم؟ فقط در غرب هست و چیز بدی هم هست؟
تنها دیالوگی که می تونه نزدیک به حقیقت باشه اونیه که پرویز در مورد پری ، خواهر زنش میگه ، اینکه بعداز اینکه شوهرش(نامزدش) ولش کرده، تو زندگیش پیشرفت کرده .

بعنوان یک زن از دیدن شخضیت"کیمیا"حس بدی بهم دست میده.
توهینی نبوده که تو این سریال به شخصیت زن نشده باشه .
متاسفم برای نگاه تحقیرآمیزی که نویسنده به زن داره.

-آدم عاقل بی عشق باید بره خونه بخت
-پس آدمها وقتی عاشق میشن باید چیکار کنن؟
-کیف کنن با هم ، بذارن عشق خودش یواش یواش تموم بشه
چیه ما آدمها عادت کردیم هرچیز خوبی روعنشو در میاریم؟!

مریلا زارعی حضورش کوتاه ولی درخشان

کی داد و هوار رو تو سریال و فیلم مد کرد من نمیدونم ولی چیزی که من تا الان دیدم هیاهوی بسیار برای هیچ و یه نوید محمدزاده بد بود.

ای کاش مهدویان فقط ایستاده در غبار و ماجرای نیمروز بسازد و از ورود به فضایی که با آن نامانوس است فاصله بگیرد.
فصل دوم یک نسخه بی هویت و سردرگم از فصل اول است که افزودن شخصیتهای باسمه ای و باورناپذیر جدید و تکرارتاکید بر بیزنس فامیلی هلدینگ که در آن همه یکدیگر را پسرعمو خطاب می کنند،بر ضعف آن می افزاید. پنج فیلمنامه نویس دورهم جمع شدند حتی نتوانستند از مکبث شکسپیر و succession و ... الگو بگیرند.

"زخمهایی که از ما هیولا می سازند"
تنها سریالی که با علاقه دنبال می کردم بخاطر بازی دیدنی مهدی حسینی نیا ، هدایت و بازیگردانی خوب کارگردان و داستانی که از کلیشه های رایج نمایش خانگی فاصله گرفت و با یک پایان بندی متفاوت پیام خود را به مخاطب رساند .
.کاش در زندگی واقعی هم آدمها سزای زخمهایی که به همنوع خود زدند را می دیدند .

خدا پدر حسین سهیلی زاده و منوچهر هادی رو بیامرزه که لااقل می دونن چطور مخاطب رو سرگرم کنن
این سریال رسما فاجعه است

برای داریوش مهرجویی:

"آقاجون، من هرشب کابوس می بینم"
کاش واقعا خواب بودم ولی افسوس که بیدارم و می بینم کارگردان اجاره نشینها و دایره مینا و هامون ، کارگردان لامینور هم هست.
جطور میشه از بازیگرهای خوب، بدترین بازی عمرشونو گرفت. بنظرم خودش مهارتیه که هر فیلمسازی نداره!

بتمن در این فیلم شمایل یک عاشق مردنی زوار دررفته را دارد نه یک قهرمان مبارز. casting واقعا بد است . فیلم، نه فیلمبرداری Wally Pfister را دارد نه موسیقی Hans Zimmer. تعجب می کنم کالین فارل چرا بازی در این فیلم را پدیرفته. پل دنو اصلا فهمیده چه نقشی را بازی می کند؟ حتم دارم مورگان فریمن و کریستین بیل و گری الدمن از ضعف فیلمنامه مطلع بودند که حاضر به همکاری نشدند. شخصیت پردازی ها سطحی است. 3 ساعت تحمل باید داشته باشی تا این اثر شل با یک پایان ول تمام شود. اصلا چه لزومی دارد یک بتمن دیگر آن هم اینقدر ضعیف ساخته شود وقتی آغاز و تحول این کاراکتر و ضدقهرمان هایش قبلا توسط کارگردان بهتری به تصویر کشیده شده.

تلاشی برای تقلید از حریم سلطان با یک بهرام رادان بد و یک مریلا زارعی خوب,. د ر قیاس با حریم سلطان باید گفت سریال فتحی به مراتب عقبتر است .حریم سلطان محدود به روابط خاله زنکی و عشق های آبکی حرمسرا نبود اما سریال جیران در همان سطح باقی می ماند.

قطعا موفقیت کلاه قرمزی نکرار نشده و احتمالا نخواهدشد. در میان همه خرده داستانک های مجموعه، شخصیت بچه دیدنی است و باقی شو، از حوصله حارج است.

گیتی قاسمی ?

"پینوکیو" روایتی غیرخطی از یک فاجعه را با ایده اجرایی جابجایی نقشها به تصویر می کشد.مشخصه شخصیت داستانی پینوکیو ،دروغگویی اوست ؛در این اجرا هم وقایع را از زبان دختری نوجوان می شنویم که تا پایان هم مرز خیال و واقعیت آنها مشخص نمی شود. فرم اجرایی هوشمندانه در خدمت محتواست و مخاطب را با روایتهای گوناگون از یک حادثه همراه می کند.طراحی صحنه کاربردی اثر در همین راستا ،امکان جابجایی بازیگران در نقشهای یکدیگر را فراهم می کند. تجسم بازجو در قالب پدر،مرد همسایه در کالبد همسر(پدر) و ...درکنار استفاده از رنگ خاکستری برای لباسها،عدم قطعیت در برداشت مخاطب از شخصیتهای نمایش را در پی دارد.از سوی دیگر مخاطب، نمایش را از پس سلفون شیشه ای که صحنه را محصور کرده ،تماشا می کند و این تمهید نیز همچون صفحه گوشی و مونیتور،بر مجازی بودن آنچه مشاهده می کنیم،دلالت می کند. استفاده از ماژیک روان قرمز رنگ برای نقاشی خانه ها و آدمها،تصویری از جنایت در حال رخدادن می دهد."پینوکیو" با بازیهای مسلط و روان و کارگردانی حساب شده، نمونه یک اجرای موفق و خلاق است.