علی کیهانی: خسرو شهراز، بازیگر کهنه کار تئاتر، تلویزیون و سینما، متولد ۱۳۳۰ در کرمانشاه است. او اولین فعالیت هنری خود را از تئاتر آغاز کرد و تا سال ۱۳۵۸ در صدا و سیمای کرمانشاه مشغول فعالیت بود.

نمایش‌های «خون به‌پا می‌شود»، «شاه لیر»، «مشروطه بانو»، «می‌خواهم با میوسوو ملاقات کنم»، «هملت»، «بینوایان»، «الیور توئیست»، «غبار»، «بازی بی‌پایان»، «روز واقعه»، «لیر شاه»، «روز سیاوش»، «به مناسبت ورود اشکان»، «جن گیر»، «کافه مک آدم»، «فاوست»، «یک زندگی بهتر»، «ماضی استمراری» و... آثاری هستند که خسرو شهراز در آن‌ها ایفای نقش کرده و روی صحنه رفته است.
بازی در سریال نمایش خانگی «سیاوش» و سریال‌های تلویزیونی «گاندو» و «آنام»، از دیگر آثار تصویری او هستند.
او سابقه بازی در فیلم‌هایی همچون «چ»، «انتهای خیابان هشتم»، «حق سکوت»، «هیهات»، «چریکه هورام»، «ماهی و گربه» و... را در کارنامه هنری خود دارد.
چند سالی می‌شود که شهراز از تئاتر و بازیگری روی صحنه دور است و به همین بهانه با او به گفت‌وگو پرداختیم.

شما همیشه در صحبت‌های‌تان، خود را شیفته و عاشق تئاتر می‌دانید، با وجود این، دلیل دور بودن شما از تئاتر و بازیگری تئاتر چیست؟
چند سالی می‌شود که تئاتر کمتر کار می‌کنم چون دیگر جدیت و حساسیتی که سال‌های گذشته برای اجرای یک اثر نمایشی گذاشته می‌شد، الان دیگر به چشم نمی‌آید. چیزی که من یاد گرفتم از استادهایم نظم است اما الان کم‌ترین توجه به این مسئله می‌شود.
خیلی پیشنهاد تئاتر به من می‌شود اما زمانی که می‌پرسم تاریخ اجرا چه زمانی است می‌گویند هقته آینده! من به این فکر می‌کنم که کاری فاخر چگونه با یک هفته تمرین اجراهای خوبی خواهد داشت.
من عاشق صحنه و تئاتر هستم ولی نمی‌توانم این‌چنین و بدون برنامه برای اجرا آماده شوم؛ چون باید درک درست از نمایشنامه و نقش خود داشته باشم تا بتوانم مخاطب را به درک از اجرای خود برسانم.

و برای همین بیشتر به سوی کارهای تصویری رفتید؟
من بازیگری را دوست دارم و این چند سال اگر بیشتر مشغول بازی در آثار تصویری هستم، چون پیشنهاد وسوسه‌انگیری در تئاتر نداشتم.
به عقیده من در فعالیت‌های هنری تا زمانی که توان داری می‌توانی کار کنی و با این کار کردن حال خود را خوب کنی، نه این که بنشینی خانه و افسرده بشوی، من تلاش می‌کنم همیشه سرحال و آماده باشم و ترجیح نمی‌دهم خانه‌نشین باشم.

این روزها تئاتر می‌بینید؟ کیفیت آثار روی صحنه رفته از نظرتان چگونه است؟
بله، این روزها به دعوت بعضی دوستانم تئاتر می‌بینم. همان‌طور که قبل گفتم الان بعضی از هنرمندان به این فکر می‌کنند که اجرا با تمرین دو هفته‌ای فقط روی صحنه برود و این کاملا در بعضی آثار آشکار است.
نسل جوان و هنرمندان تازه‌نفس در تئاتر به عقیده من دنبال فکری جدید و نوآوری هستند و روش کارشان با ما تفاوت‌های زیادی دارد. من کارهای زیادی از هنرمندان و کارگردان‌های جوان می‌بینم و در بیشتر وقت‌ها از شوق و حیرت گریه‌ام می‌گیرد و آن‌ها را در آغوش می‌کشم. من با دیدن این نمایش‌ها، احساس افتخار می‌کنم و شاید موردی که بخواهم به آن‌ها بگویم این است که در روند کارهای‌شان عجله نکنند.

در دو سال گذشته، به دلایل مختلف شاهد تعطیلی سالن‌های تئاتر بوده‌ایم. به‌نظر شما چگونه می‌شود جلوی بیکار شدن اهالی هنرهای نمایشی را گرفت؟
در مواقعی شاهد تعطیلی تئاتر بودیم مثل دوران اوج‌گیری کرونا که چاره‌ای نبود ولی باید به‌طور دیگری جایگزین فعالیت‌های تئاتری را در برنامه می‌گذاشتیم مانند تئاتر آنلاین یا تولید تله تئاتر. به طور کلی من مخالف تعطیل شدن سالن‌ها و اجرای نمایش هستم چون تئاتر متعلق به همه مردم است و آن‌ها علیرغم تمام مشکلاتی که دارند، وقت می‌گذارند و به تماشای یک اثر نمایشی می‌نشینند.

شما سال‌های زیادی روی صحنه‌های تئاتر با کارگردان‌های مختلفی کار کردید، از همکاری‌های خود با آن‌ها بگویید.
اجرای‌های زیادی روی صحنه داشتم و خاطرات بسیار خوبی برایم رقم خورده است. کار کردن با محمد رحمانیان، مسعود دلخواه، آرش دادگر، حسین کیانی، کوروش نریمانی، محمود عزیزی، شکرخدا گودرزی، محمود استادمحمد و خیلی از هنرمندانی که اینجا ذهنم یاری نمی‌کند اسم‌شان را بگویم، برایم خیلی لذت بخش و مهم بوده است.
در همکاری من با محمد رحمانیان در نمایش «روز واقعه» نوشته استاد بهرام بیضایی، تنها زمانی بود که من خیلی استرس داشتم از بازیگری، چون نگران این بودم خطایی در بازی داشته باشم و رحمانیان ناراحت شود. محمد رحمانیان بسیار دوست‌داشتنی و کاربلد است و این همکاری برایم افتخار بود.

در یک نمایش شما ۷ نقش را ایفا کرده‌اید، درباره آن نمایش توضیح دهید.
در نمایش «الیور توئیست» برای نقشی که داشتم خیلی زحمت کشیدم و سال ۱۳۹۳ جایزه بخش بین‌الملل جشنواره تئاتر فجر را کسب کردم، من در «الیور توئیست» به پیشنهاد خودم و کارگردان، ۷ شخصیت را بازی کردم که به هیچ عنوان نمی‌توانم فراموش کنم و برایم خیلی لذت بخش و ارزشمند است.

شیوا خسرومهر، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون با بیان اینکه توان خرید بلیت تئاتر برای همه مردم میسر نیست، گفت اگر طیف‌های مختلف مردم برای تماشای تئاتر در سالن حضور نداشته باشند؛ یعنی تنها برای یک قشر خاص تئاتر کار می‌کنیم.

شیوا خسرومهر، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون فعالیت حرفه‌ای خود را در دهه هفتاد آغاز کرد. او پیش از حضور در تلویزیون با بازی روی صحنه تئاتر به دنیای هنر وارد شد؛ اما نقش‌آفرینی‌هایش در سریال‌های تلویزیون باعث شده، بیشتر مخاطبان او را به‌عنوان بازیگر تلویزیون بشناسند؛ مجموعه‌هایی مانند «آتش سرد»، «تازه‌وارد»، «بچه مهندس۳»، «بچه مهندس۴»، «کامیون» و «نرگس» که خسرومهر با حضور در آن‌ها بیش‌ازپیش برای مخاطبان نام آشناست.

نمایش‌های «پشت دیوار عمارت»، «کژدم»، «گوهر»، «مردهای مردم» و «دمی در بازار هیزم‌فروشان» جزو آثاری است که این هنرمند تاکنون با آن‌ها روی صحنه تئاتر حضور پیدا کرده است. با او به گفت‌وگوی کوتاهی در مورد تجربه‌هایش از بازی در تئاتر پرداختیم که در ادامه می‌خوانید.

اولین مواجهه‌ای که با صحنه تئاتر داشتید، چگونه اتفاق افتاد؟
من تئاتر را از کودکی آغاز کردم. در آن زمان با پدرم سر تمرین‌های تئاتر حضور پیدا می‌کردم. در نمایش‌هایی که پدر بازی می‌کرد، اگر نیاز به دختربچه بود، مادر موهایم را می‌بافت و دختربچه آن نمایش می‌شدم و اگر نقش پسربچه لازم بود، موهایم را زیر کلاه پنهان می‌کرد و در نقش پسربچه آن خانواده روی صحنه حضور پیدا می‌کردم. در آن زمان بیشتر دیالوگ‌های من در حد کلمه بود.

این حضور روی صحنه تئاتر از کودکی ادامه پیدا کرد؟
خیر، تا مدتی از دنیای بازیگری دور ماندم اما بازگشتم به بازیگری با حضور در تله‌تئاتر «به‌سوی دمشق» زنده‌یاد حمید سمندریان اتفاق افتاد. در این اثر همبازی شدن با زنده‌یاد پرویز پورحسینی، زنده‌یاد هما روستا، ثریا قاسمی و میرطاهر مظلومی برای من سعادت بزرگی بود.

نقشی در تئاتر بوده که بیشتر از بقیه نقش‌هایتان دوست داشته باشید؟
بله، نمایش «چشم‌های غمگین تو و اما پرواز» اثری از اسلام فتحی بود که هیچ‌وقت روی صحنه نرفت. این اثر با محوریت جنگ‌های بوسنی هرزه‌گوین کار شده بود و به درگیری صرب‌ها و مسلمانان می‌پرداخت و من متن، نقش و گروه آن کار را خیلی دوست داشتم. متأسفانه به دلیل طولانی شدن تمرین‌ها و ازآنجاکه برای کار تهیه‌کننده و اسپانسری وجود نداشت، بعد از پنج ماه تمرین کنسل شد و کار به اجرا نرسید اما همچنان امیدوارم روزی این اجرا به‌روز شود و روی صحنه برود.

شما در کلاس‌های بازیگری زنده‌یادان حمید سمندریان و امین تارخ هنرجوی بازیگری بوده‌اید؛ از نگاه خودتان مهم‌ترین آموزه‌ای که از حضور در این کلاس‌ها آموخته‌اید و در این سال‌ها موقع کار صحنه و تصویر همراه‌تان بوده، چیست؟
بله، من یکی از خوش‌شانس‌ترین بازیگران بودم که هم با استاد سمندریان و هم با امین تارخ کار کردم. اوایل که سر کارهای تصویر می‌رفتم همه می‌پرسیدند تئاتر کار کردی؟ من ابتدا دلیل این سؤال را نمی‌دانستم و کم‌کم متوجه شدم که نظم و دقتی که زنده‌یاد سمندریان به ما آموختند، دلیل این سؤال بوده است.

استاد سمندریان همیشه می‌گفت اگر کسی به کارش علاقه داشته باشد و عاشق آن باشد قبل از ساعت شروع کارش در محل حضور پیدا می‌کند، نه بعد از آن. این حرف استاد در ناخودآگاه من ثبت شده بود. استاد سمندریان همیشه می‌گفت اگر کسی به کارش علاقه داشته باشد و عاشق آن باشد قبل از ساعت شروع کارش در محل حضور پیدا می‌کند، نه بعد از آن. این حرف استاد در ناخودآگاه من ثبت شده بود. در آن دوران حرف اول تئاتر را بچه‌های بازیگری استاد سمندریان می‌زدند و اسم ایشان که می‌آمد خیال همه راحت بود که با هنرجویان سمندریان به مشکل نمی‌خورند و تکلیف همه مشخص بود. چون او درست تربیت‌مان کرده بود و راه و مسیر را به‌تمامی و صحیح به ما آموخته بود.

و زنده‌یاد تارخ چطور؟
زنده‌یاد تارخ نیز تجربیاتی را به ما منتقل کردند که بسیار ارزشمند بود و ای‌کاش همه بازیگران حداقل چند جلسه سر کلاس این بزرگوار حضور داشتند.

برای انتخاب یک نقش چه مواردی بیش از هر چیز برای‌تان اهمیت دارد؟
استاد سمندریان به ما آموخت که برای تولید یک اثر نمایشی، حرف اول را نمایشنامه یا فیلمنامه آن می‌زند.

من خیلی درگیر نقش نیستم، ابتدا باید متن را دوست داشته باشم و بدانم متن کشش دارد تا باعث شود مخاطب بلیت تهیه کند و به تماشای اجرا بنشیند یا فیلم را نگاه کند. در بخش دوم نقش را دوست داشته باشم. نقشی که ایفا می‌کنم، مرا درگیر کند و چالش داشته باشد و سومین دلیل انتخاب یک نقش برای من پارتنر است.

دنیای بازیگری آن هم روی صحنه پر از اتفاقات پیش‌بینی‌نشده است، یک بازیگر چگونه هم‌زمان با تمرکز روی نقش به مدیریت این لحظه‌ها می‌پردازد؟
اینکه یک بازیگر چگونه اتفاقات غیرقابل‌پیش‌بینی را در مقابل دوربین یا روی صحنه مدیریت می‌کند به تسلط بازیگر برمی‌گردد. البته همین موارد است که اجرای روی صحنه را جذاب می‌کند و باید بگویم واقعاً تئاتر زندگی است. درواقع در مقابل دوربین یا روی صحنه تئاتر همیشه ۵۰ درصد از شخصیت خود بازیگر همراه اوست و ۵۰ درصد دیگر از تحلیل متن، نقش، کاراکتر و دیگر جزییات صحنه شکل می‌گیرد. ۵۰ درصد اولیه برای مدیریت اتفاقات پیش‌بینی نشده اهمیت زیادی دارد.

از آخرین کاری که در سال‌های اخیر روی صحنه داشتید، بگویید.
نمایش «پشت دیوار عمارت» آخرین کاری بود که پیش از همه‌گیری کرونا در آن حضور داشتم. در آن زمان قرارداد بازی در سریال «بچه مهندس ۳» را نوشته بودم و همزمان با اجرای نمایش سر ضبط می‌رفتم. نمایش تمام شد که پس از مدتی با همه‌گیری ویروس کرونا مواجه شدیم. البته چند ماه پیش با نمایشنامه‌خوانی «آنتیگونه» به کارگردانی قاسم زارع یک اجرا در تالار حافظ و سپس دو اجرا در شهر همدان میزبان مخاطبان بودیم.

اگر بخواهید بین حضور در دنیای تصویر و تئاتر یکی را انتخاب کنید، کدام‌یک ترجیح شماست؟
اگر در تئاتر به منِ شیوا خسرومهر دستمزدی داده شود که بتوانم زندگی‌ام را بگذرانم، هیچ‌گاه سمت دوربین نخواهم رفت؛ بس که تئاتر برای من جذاب است اما متأسفانه به قول دوستان تئاتری حتی هزینه اسنپ رفت‌وبرگشت‌مان هم درنمی‌آید. متاسفانه با تئاتر نمی‌توان زندگی کرد و این خیلی بد است.

با توجه به همه‌گیری ویروس کرونا این مشکلات اقتصادی شدیدتر شد، تأثیر آن روی تئاتر را تا چه حد می‌دانید؟
بله، دقیقا همینطور است. متأسفانه مشکلات اقتصادی بعد از همه‌گیری ویروس کرونا نه‌تنها برای هنرمندان که برای همه مردم هزار برابر شد و بسیاری از پروژه‌ها به دلایل مختلف از ادامه تولید بازماندند و کار کردن سخت شده است. برای همه مردم توان خرید بلیت ۷۰ تا ۳۰۰ هزارتومانی تئاتر میسر نیست؛ اگر طیف‌های مختلف مردم برای تماشای تئاتر در سالن حضور نداشته باشند؛ یعنی تنها برای یک قشر خاص تئاتر کار می‌کنیم.

به نظرتان با کاهش بهای بلیت می‌توانیم شاهد استقبال مخاطبان باشیم؟
این تنها بخشی از مشکل تئاتر است. بلیت ۷۰ هزار تومان در اصل مبلغ زیادی در مقابل تلاش یک گروه نمایشی نیست اما برای شهروندی که کل درآمد ماهانه‌اش بین ۴ تا ۶ میلیون تومان است با شرایط اقتصادی فعلی جامعه و مخارج زندگی، قطعاً این عدد هم زیاد خواهد بود. تئاتر به‌شدت در مملکت ما غریب است‌.

اگر طیف‌های مختلف مردم برای تماشای تئاتر در سالن حضور نداشته باشند؛ یعنی تنها برای یک قشر خاص تئاتر کار می‌کنیم. در کشورهای دیگر یک نمایش پس از ماه‌ها تمرین حداقل برای دو سال روی صحنه است و همه مردم به تماشای آن می‌نشینند و پس از این مقطع، گروه به شهرهای دیگر می‌رود و در اکثر موارد درگیر تماشاگر نیست. اما در ایران از زمانی که کار شروع می‌شود، نگران شب آخر و اینکه بعد از پایان اجرا چه باید کرد، هستیم. این تنها بخشی از نیاز مبرم به برنامه‌ریزی دقیق برای هنر تئاتر است. بازیگر نباید دغدغه تماشاگر داشته باشد.

برای کم شدن این دغدغه‌ها چه می‌توان کرد؟
برای کم شدن این دغدغه‌ها نیازمند مدیریتی از جنس تئاتر هستیم. کسی که رشته و تحصیلاتش چیز دیگری بوده از درد بازیگر خبر ندارد. متاسفانه این معضل در سالن‌های خصوصی چشمگیرتر است. در سال‌های اخیر با افزایش سالن‌های خصوصی و مخاطبان تئاتر در این سالن‌ها مواجه بوده‌ایم، این موضوع در کاهش دغدغه هنرمندان و کمک به اقتصاد تئاتر موثر نبوده است. سالن‌های خصوصی تا حدی موفق عمل کرده‌اند اما با وجود اینکه باعث افزایش کمیت آثار هستند و امیدی برای تعداد زیاد فارغ‌التحصیلان تئاتر به منظور روی صحنه بردن آثارشان، اما مشکلات زیادی دارند. برنامه‌ریزی و مدیریت اجرا در این سالن‌ها حتی فرصت تمرکز و آرامش به بازیگران نمی‌دهد. سالنی که باید درنهایت سه اجرا داشته باشد با پنج نوبت اجرا میزبان مخاطبان است. قطعاً این موضوع از نظر افزایش تعداد اجرا و کمیت اهمیت پیدا می‌کند اما متاسفانه به کیفیت آثار ضربه می‌زند. سالن به دلیل تعداد اجراها و فاصله زمانی کوتاه بین هر اجرا، دیر به گروه تحویل داده می‌شود و بازیگران فرصتی برای تمرکز پیدا نمی‌کنند. عوامل باید به‌سرعت کار کنند و این عجله و نبود تمرکز بر اجرا تأثیر می‌گذارد که فاجعه است.

سالن‌های دیگر که با چنین مشکلاتی مواجه نیستند، چگونه می‌توانند در ارائه خدمات و افزایش تعداد مخاطبان موفق عمل کنند؟
ما سالن‌های خوب تئاتری داریم که متأسفانه اتفاقی در آن‌ها نمی‌افتد. نمونه آن پلاتوها و سالن‌های مجهز پردیس تئاتر تهران است؛ ایراد بزرگ این سالن فاصله‌اش با مرکز شهر و دشواری رفت و آمد مخاطبان و هنرمندان است. حضور در چنین محلی نیاز به مدیریت دارد. سرویس‌های رایگان رفت‌وبرگشت با حمایت‌های سازمان حمل‌ونقل و شهرداری می‌تواند باعث رونق تئاتر در سالن‌های مجهز این پردیس شود و این اتفاق قطعا با همکاری مدیران و رایزنی آن‌ها، راحت‌تر و سریع‌تر به نتیجه خواهد رسید. به جز این مشکل رفت و آمد، تئاتر باید به‌گونه‌ای موردحمایت قرار بگیرد که مردم، سازمان‌ها و ارگان‌ها هر شب برای تماشای آثار به سالن بیایند. هزینه بلیت به شکلی باشد که همه توان خرید آن را داشته باشند. در کنار بلیت نیم‌بها برای دانشجویان، بلیت نیم‌بها برای خانواده‌ها در نظر گرفته شود یا برنامه‌هایی مشابه که در نهایت تعداد تماشاگران و مخاطبان تئاتر بالا برود.

منبع:‌ ایران تئاتر/

اولین نشست از پروژه کارگاه های نقد تئاتر کانون ملی منتقدان تئاتر ایران از روز چهارشنبه یازدهم آبان ماه در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر آغاز شد.

به گزارش روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر ، کانون ملی منتقدان تئاتر ایران از روز چهارشنبه یازدهم آبان ماه اولین نشست از پروژه کارگاه های نقد تئاتر را در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر آغاز کرد.

این کارگاههای آموزشی از این پس چهارشنبه هر هفته با حضور نصرالله قادری نویسنده، کارگردان ، مدرس و منتقد تئاتر در تالار مشاهیر مجموعه تئاتر شهر برگزار خواهد شد.

شایان ذکر است کانون ملی منتقدان تئاتر ایران پیش از این نیز  با همکاری تئاتر شهر سلسله نشست های «دوشنبه های نقد تئاتر» را در این مجموعه برگزار کرده بود، که طی آن اعضای این کانون در حضور عوامل اجرایی ، به نقد و بررسی آثار نمایشی به صحنه رفته در این مجموعه می پرداختند.

 قدردانی از اجرای نمایش «شراره» در تالار سایه

معاون صنایع عمومی وزیر صنعت ، معدن و تجارت شامگاه روز چهارشنبه یازدهم آبان ماه با حضور در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر به تماشای نمایش «شراره » نشست.

به گزارش روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، محمد مهدی برادران معاون صنایع عمومی وزیر صنعت، معدن و تجارت شامگاه روز چهارشنبه یازدهم آبان ماه با حضور در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر از نمایش «شراره» دیدن کرد.

معاون وزیر صمت در پایان اجرا، ضمن قدردانی از کارگردان، بازیگران و سایر عوامل اجرایی نمایش دقایقی را با آنها به گفتگو پرداخت.  

شایان ذکر است طی روزهای گذشته امیر محمود سزاوار رئیس سازمان هنری سینمایی دفاع مقدس، مهدی بابایی رئیس کمیته ایمنی و مدیریت بحران شورای اسلامی شهر تهران با حضور در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر از نمایش «شراره» به کارگردانی محمد مهدی خاتمی دیدن کردند.

نمایش «شراره» به نویسندگی و کارگردانی محمد مهدی خاتمی ساعت ۱۹ به مدت زمان ۷۰ دقیقه و قیمت بلیت ۷۰ هزار تومان در تالار سایه تئاتر شه ر روی صحنه می رود.

نسرین نکیسا، شهرام مسعودی، تکتم اخجوانی، امینا خاتمی، مرجان علوی، مجتبی زادفر، پرویزگوهری راد،امیراحسان امیرپور،محمد مهدی خاتمی، غلامرضا عارف نژاد و حامد وکیلی هنرمندانی هستند که در این نمایش به عنوان بازیگر حضور دارند.

تالارهای نمایشی مجموعه تئاتر شهر روز جمعه سیزدهم آبان ماه به دلیل همزمانی با سالروز شهادت حضرت فاطمه معصومه (س) اجرایی ندارند.

به گزارش روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر ، تمامی نمایش های به صحنه رفته در تالارهای چهارسو، قشقایی و سایه مجموعه تئاتر شهر روز جمعه سیزدهم  ماه به دلیل همزمانی با سالروز شهادت حضرت فاطمه معصومه (س) اجرا نمی شوند.

شایان ذکر است طی روزهای اخیر نمایش های «فرزند یک خنیاگرم» به کارگردانی شکرخداگودرزی در تالار چهارسو، «شراره» به کارگردانی محمد مهدی خاتمی در تالار سایه و «پاره هایی از چند زندگی» در تالار قشقایی تئاتر شهر روی صحنه بودند.

دفتر مطالعات و پژوهش‌های مرکز هنرهای نمایشی حوزه‌ی هنری نهمین فصل از پروژه‌ی چهارفصل تئاتر ایران را با عنوان «تئاتر و ماورا» برگزار می‌کند.

به گزارش روابط عمومی حوزه هنری؛ ایوب آقاخانی، طراح و مسئول پروژه‌ی آموزشی «چهارفصل تئاتر ایران»، اعلام کرد: در نهمین فصل از دور نوین این پروژه (و بیست و دومین فصل از تاریخ جامع این پروژه‌ی ملی) علاقه‌مندان به مفهوم کلان «تئاتر و ماورا» خواهند پرداخت.

در متن این فراخوان چنین آمده است:
«آنچه نخستین نسل از درام‌های جهان در نظر پژوهنده می‌آورد، جایگاه قدسی و والای مضامین موجود در تئاتر و فاصله‌اش با انسان اسپنجی و یا نسبت این انسان با جهان فراتر از خود است. این مفهوم یادآور نکته‌ی ساده‌ای است: تئاتر از بدو پیدایش خود از اصیل‌ترین آبشخورش یعنی مفاهیم ماورایی بهره برده و طی اعصار برای پالوده کردن زیست نسل بشر از توجه به مفهوم کلان «ماورا» ـ  در حوزه‌های مختلف ـ از آن استفاده کرده است. جالب‌تر آنکه همین نگاه در ژانرهای مختلف تئاتر بروز یافته حتی زمینه‌ساز آثاری کم‌شمار در ژانر وحشت در تئاتر شده است و این بدان معناست که مفهوم «ماورا» از رنگ‌های قدسی و برکت‌بخشیِ مضامین حوزه‌ی دین و معانیِ آسمانی آغاز شده تا رنگمایه‌های هیجان‌انگیز هراس‌آور پیش می‌رود.دفتر مطالعات و پژوهش‌های مرکز هنرهای نمایشی حوزه‌ی هنری از کلیه‌ی علاقه‌مندان به نمایشنامه‌نویسی و نمایشنامه‌نویسان سراسر کشور ـ به غیر از کلانشهر تهران ـ دعوت می‌کند ایده‌های اولیه‌ی خود را در این مسیر تا تاریخ ۲۰ آبان ۱۴۰۱ از طریق پست‌الکترونیکی sahnemagazine@yahoo.com به دبیرخانه‌ی پروژه‌ی ملی جامع آموزش درام‌نویسی به علاقه‌مندان خارج از پایتخت، «چهارفصل تئاتر ایران»، ارسال نمایند.بدیهی است مطابق روال همیشگی، ایده‌های اولیه توسط اعضای هیئت‌علمی این فصل (که متعاقباً اعلام خواهند شد) بررسی و منتخبان برای حضور در کارگاه‌های فصلی این پروژه، آغاز به نگارش نسخه‌ی اولیه‌ی نمایشنامه‌ی خود براساس ایده‌ی اولیه‌ی پذیرفته‌شده خواهند کرد.برای تکمیل، گفتنی است آثاری که از مراحل سه‌گانه‌ی نگارش عبور کنند و از نظر کیفی مورد تأیید اعضای هیت‌علمی فصل قرار بگیرند، توسط نشر سوره‌ی مهر به چاپ می‌رسند.»

آقاخانی تأکید کرد آثار تأییدشده‌ی فصول گذشته در قالب مجلدهایی موسوم به «فصل سفید» با معرفی دفتر مطالعات و پژوهش‌های مرکز هنرهای نمایشی حوزه‌ی هنری توسط نشر سوره‌ی مهر به چاپ رسیده‌اند.همچنین مدیر دفتر مطالعات و پژوهش‌های آن مرکز دو اثر «رؤیای اشتیاق» نوشته‌ی مهدی غلامحیدری از استان البرز و «سپیدار مادر» نوشته‌ی رضا عاشوری‌فر از استان گیلان را برگزیده‌ی نهایی هیئت‌علمی فصل هشتم پروژه‌ی چهارفصل تئاتر ایران معرفی کرد و تصریح کرد که آثار منتخب فصل هشتم، مطابق روال دور نوین این پروژه، در نوبت چاپ در مجموعه‌ی فصل سفید قرار گرفتند.

طرح چند نکته مهم درباره تئاتر دفاع مقدس و ارتباط موثر با مخاطبان امروز

رئیس سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس شامگاه روز یکشنبه هشتم آبان ماه با حضور در تئاتر شهر از نمایش «شراره» در تالار سایه مجموعه دیدن کرد.
به گزارش روابط عمومی مجموعه تئاترشهر ، امیر محمود سزاوار رئیس سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس شامگاه روز یکشنبه هشتم آبان ماه با حضور در تئاتر شهر ضمن دیدار با سید محمد جواد طاهری رئیس مجموعه به تماشای نمایش «شراره» به کارگردانی محمد مهدی خاتمی در تالار سایه  نشست.

رئیس سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس در دیدار با رئیس مجموعه تئاتر شهر ضمن ارائه توضیحاتی از فعالیت ها و اولویت های مورد نظر مجموعه تحت مدیریت خود بیان کرد: تئاتر از جمله از هنرهای ارزشمندی است که هر مجموعه فرهنگی می تواند برای توسعه آن نهایت تلاش خود را انجام دهد. بنده هم به دلیل وظایفی که به عهده دارم و هم علاقه مندی هایم به هنر نمایش همراه با همکارانم در سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس کوشش می کنیم تا ارتباط دهنده موثری میان اهالی شریف تئاتر با نیروهای مسلح باشیم.
وی ضمن تشریخ برخی از فعالیت های صورت گرفته در سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس به برگزاری جشنواره تئاتر «سنگر» اشاره کرد و گفت: خوشبختانه با فعالیت های موثری که توسط جناب ایرج افشاری از هنرمندان تلاشگر حوزه تئاتر در مجموعه ما صورت گرفت ما شاهد برگزاری جشنواره تئاتر سنگر بودیم که توانست در همین گام های اولیه تعامل خوبی با هنرمندان برقرار کند و امیدوارم چنین رویکردی به واسطه همراهی بیشتر هنرمندان این عرصه و مجموعه های ارزشمندی چون تئاتر شهر استمرار داشته و ما بتوانیم در راستای تولید آثار مرتبط با دفاع مقدس و مقاومت به دستاوردهای مناسبی برسیم که مخاطبان نیز با این آثار نمایشی ارتباط خوبی بگیرند.
رئیس سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس در بخش دیگری از صحبت های خود تاکید کرد: اگر بتوانیم فرهنگ دفاع مقدس را به درستی و با زبان نسل امروز جامعه به آنها منتقل کنیم یقین دارم، این ژانر می تواند تبدیل به یک ابزار رسانه ای موثر برای توسعه تئاتر باشد. من همواره تاکید می کنم که چنین رویکردی بخشی از وظیفه ما برای نسل امروز جامعه ایرانی است که می تواند تبدیل به بخشی از افتخارات ما شود.
سید محمد جواد طاهری رییس تئاتر شهر نیز در این دیدار ضمن قدردانی از امیر سزاوار برای حضور در این مجموعه، به تاثیرگذاری جریان تئاتر مقاومت و دفاع مقدس در معرفی هنرمندان مطرح عرصه تئاتر اشاره کرد و گفت: بسیاری از هنرمندانی که اکنون تبدیل به حرفه ای ترین هنرمندان در عرصه های مختلف تئاتر، سینما و تلویزیون شده اند برخاسته از جریان تئاتر دفاع مقدس هستند. هنرمندانی که متاسفانه با تغییر شرایط و برخی از کم کاری ها از این بدنه جدا شدند. فضایی که رویکرد اقتصادی و بازاری به تئاتر و کمبود توجه به آثار تاثیرگذار و جریان ساز در حوزه تئاتر مقاومت ، انگیزه های بسیاری را گرفت.
وی ادامه داد: آنچه در جریان تئاتر دفاع مقدس می تواند بیش از هر نکته دیگر مورد توجه قرار گیرد، پرهیز از شتابزدگی و شعارزدگی است. موضوعی که طی سالیان اخیر متاسفانه روند رو به رشدی داشته و می بایست روی آن تمرکز بیشتری کرد. این در حالی است که توجه به مولفه های مهمی چون ادبیات و تاریخ این سرزمین که گنجینه ای تمام نشدنی در فرهنگ و هنر این سرزمین است می تواند بازوی محرک و موثری برای الگوسازی و تربیت تفکرات جدید در حوزه تئاتر دفاع مقدس باشد. ما می توانیم از این مولفه ها بهره برداری بیشتری داشته باشیم به شرط اینکه فضای موجود را به صورت دقیق و علمی آسیب شناسی کنیم.
این بازیگر و کارگردان تئاتر تصریح کرد: آموزش، تولید و اجرا سه رکن اصلی و اساسی فرآیند تئاتر است. موضوعاتی که می تواند با دقت نظر در حوزه تئاتر مقاومت به دور از مناسبت ها و روزهای مرتبط با این دوران باشکوه مورد توجه بیشتری قرار گیرد و در کنار موضوعات مغفول مانده جنگ که تعدادشان هم کم نیست تبدیل به گنجینه ای تمام نشدنی برای بهره برداری روی صحنه تئاتر شود.
محمد مهدی خاتمی کارگردان نمایش «شراره» نیز پس از پایان اجرای سوم این اثر نمایشی از حضور رئیس سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس قدردانی کرد. بعد از این دیدار لوح قدردانی از سوی رئیس سازمان هنری و امور سینمایی دفاع مقدس به محمد مهدی خاتمی کارگردان نمایش «شراره» اهدا شد.

«شراره» عنوان تازه ترین اثر نمایشی تئاتر شهر است که طی روزهای گذشته به نویسندگی و کارگردانی محمد مهدی خاتمی اجرای خود را در تالار سایه مجموعه آغاز کرده است. این اثر نمایشی که ساعت ۱۹ به مدت زمان ۷۰ دقیقه و قیمت بلیت ۷۰ هزار تومان روی صحنه می رود، نسرین نکیسا، شهرام مسعودی، تکتم اخجوانی، امینا خاتمی، مرجان علوی، مجتبی زادفر، پرویزگوهری راد، امیراحسان امیرپور، محمد مهدی خاتمی، غلامرضا عارف نژاد و حامد وکیلی به عنوان بازیگر حضور دارند.

کاظم نظری، مدیرکل هنرهای نمایشی، عصر امروز (شنبه هفتم آبان) با حضور در بیمارستان امید از هوشنگ هیهاوند، بازیگر پیشکسوت تئاتر و تلویزیون، عیادت کرد و در جریان روند درمان این هنرمند قرار گرفت.
به گزارش ایران تئاتر، کاظم نظری، مدیرکل هنرهای نمایشی، به عیادت هوشنگ هیهاوند رفت که به دلیل شرایط نامساعد جسمی، از دوشنبه هفته پیش در بیمارستان بستری شده است.
مدیرکل هنرهای نمایشی در این دیدار که عصر امروز (شنبه هفتم آبان) صورت گرفت، با آرزوی سلامتی برای این بازیگر و کارگردان پیشکسوت تئاتر، در جریان روند درمانی هوشنگ هیهاوند قرار گرفت. 
در پایان این دیدار، هوشنگ هیهاوند، بابت حضور و پیگیری‌های مدیرکل هنرهای نمایشی از وضعیت درمانی‌اش، از او تشکر کرد.
غلامرضا نعمتی (معاون اجرایی اداره‌کل هنرهای نمایشی)، وحید فخرموسوی (دبیر جشنواره تئاتر مقاومت) و مهدی یوسفی‌کیا (مدیر روابط عمومی اداره‌کل هنرهای نمایشی) در این دیدار، مدیرکل هنرهای نمایشی را همراهی کردند.
پیش از حضور مدیرکل هنرهای نمایشی، حسین مسافرآستانه (عضو شورای سیاست‌گذاری جشنواره تئاتر فجر) و فرهاد مهندس‌پور (استاد، کارگردان و پژوهشگر تئاتر) هم برای عیادت از این هنرمند پیشکسوت در بیمارستان حاضر شده بودند.

اجرای نمایش «فرزند یک خنیاگرم»به نویسندگی و کارگردانی شکرخدا گودرزی از روز چهارشنبه چهارم آبان ماه در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر آغاز می شود.

به گزارش روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، نمایش «فرزند یک خنیاگرم» به نویسندگی و کارگردانی شکرخداگودرزی طی روزهای چهارم تا هجدهم آبان ماه در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر میزبان مخاطبان تئاتر خواهد بود.

در این اثر نمایشی که به عنوان تازه ترین اثر نمایشی تالار چهارسو پیش روی تماشاگران قرار  می گیرد، (به ترتیب حروف الفبا) انسیه ابراهیمی، فاطمه تواضعی، سجاد خباز، فاطمه خراسانی، فاطمه دهقانی، فراز شیرانی، فرهود فدوی، زیبا کاظمی، هستی کرمی، امیرحسین رنجی کوزه کنان، زهرا مهرابی، آیسان نوریان، هوشمند هنرکار، سحربافتیان به عنوان بازیگر حضور دارند.

سعید ذهنی آهنگساز، رضا مهدی زاده طراح صحنه، احمدسیاه رستمی طراح حرکت، منیره ملکی طراح لباس،افسانه قلی زاده طراح گریم، بابک شاه علیزادگان طراح نور، سحر یافتیان دستیار و برنامه ریز دیگر عوامل اجرایی نمایش را تشکیل می دهند.

شکرخدا گودرزی از جمله کارگردانان و نویسندگان شناخته حوزه تئاتر است که طی سال های گذشته آثار متعددی را در تماشاخانه های مختلف روی صحنه برده و در جشنواره های مختلف نیز به عنوان شرکت کننده یا عضو هیات داوران حضور داشته است.

نمایش های «سرود پال سروش – ۱۳۷۵ (تالار اصلی)»،«کیست این پنهان مرا – ۱۳۷۶(تالارچهارسو)»،«ایران- ۱۳۷۷(تالار قشقایی)»، «سوگ مضحکه یادگارزریران – ۱۳۷۸ (تالار چهارسو)»، «خورشید بانو – ۱۳۷۹ (تالار چهارسو)»، «اطلسی نوبرشندره کهنه شهرزادقصه ساز – ۱۳۸۱ (تالار سایه)»، «غول زنگی قلعه سنگباران – ۱۳۸۳(تالار سایه)»، «استخوان های طلایی – ۱۳۸۴(تالار کوچک)»، «حریر سرخ صنوبر- ۱۳۸۵ (تالار قشقایی)»، «هفت خاج رستم – ۱۳۸۷(تالار قشقایی)»، «بهرام چوبینه – ۱۳۸۸(تالار قشقایی)»، «خواجه نظام الملک – ۱۳۹۰(تالار چهارسو)»، «کیست این پنهان مرا- ۱۳۷۶(تالار چهارسو)» از جمله آثاری بودند که شکرخداگودرزی  طی سال های اخیر آنها را در مجموعه تئاتر شهر به عنوان کارگردان تاکنون روی صحنه برده است.

نمایش«فرزند یک خنیاگرم» به نویسندگی و کارگردانی شکرخداگودرزی از روز چهارم تا هجدهم آبان ماه ساعت ۱۹ با مدت زمان ۹۰ دقیقه و قیمت بلیت ۱۰۰ هزار تومان در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر به صحنه خواهد رفت.

به گزارش ایران تئاتر، هوشنگ عباسی بازیگر قدیمی تئاتر و مرشد پیشکسوت در بیمارستان فیروزگر بستری شد و تحت عمل جراحی قرار گرفت.

عباسی از بازیگران پرکار دهه‌های شصت و هفتاد به شمار می‌آید. او علاوه بر بازیگری یکی از استادان شاهنامه‌خوانی، نقالی، پرده‌خوانی و مرشدی زورخانه است.

این هنرمند در نمایش‌هایی چون «ضیافت»، «تحفه اجنبی»، «عروسی دیو و پری»، «چاو چاوان»، «کامو» و «شیخ صنعان» به ایفای نقش پرداخته است.

یکی از آخرین کارهای او نمایش «شاهباز سدره‌نشین» به کارگردانی وجیهه کریمی است که سال ۱۳۹۸ در تالار حافظ روی صحنه رفت

عباسی به تازگی در سریال «سلمان فارسی» به کارگردانی داوود میرباقری در نقش پدر سلمان فارسی به ایفای نقش پرداخت. او  تاکنون با تلفیق نمایش‌های سنتی آیینی، نقالی و پرده‌خوانی با دیگر عناصر تئاتر اجراهایی متفاوت و شورانگیزی در این عرصه ارائه کرده است.  

ایران تئاتر برای این هنرمند آرزوی بهبود و تندرستی دارد.

منبع: ایران تئاتر

گلاب آدینه در جدیدترین تجربه‌ی کارگردانی خود «پرده‌خانه» بهرام بیضایی را درپردیس تئاتر شهرزاد به صحنه خواهد برد.

به گزارش روابط عمومی پردیس تئاتر شهرزاد، «پرده خانه» بهرام بیضایی از۱۵ آبان ماه به کارگردانی گلاب آدینه و تهیه‌کنندگی سعیده اسماعیل‌نیا، در سالن شماره یک این پردیس اجرا خواهدشد.

آدینه طی یادداشتی عنوان کرد: «گرچه از وقایع این روزها، چشمم گریان و دلم خونین است اما اگر شرایط هزار برابر بدتر از وضع موجود باشد، تا توان دارم هرگز سالن تئاتر را رها نخواهم کرد. از سال‌های دورتا به امروز، تعطیلی تئاتر و موسیقی خواسته قلبی دشمنان هنر بوده است؛ فرصت این شادی ازسوی من، برای ایشان محقق نخواهد شد.»

از سایر عوامل این نمایش می‌توان به شبیر پرستار مجری طرح، شکوفه آزادگان برنامه‌ریز و دستیار کارگردان، مهدی صفافلاح آهنگساز، مقدی شامیریان طراح لباس، علی پوراحمدیان و نوید معمار طراحان صحنه، رضا خضرایی طراح نور، انسیه فرض‌الهی چهره‌پرداز و ایمان یاری طراح گرافیک اشاره کرد.

این سومین تجربه‌ی کارگردانی گلاب آدینه بر نمایشنامه‌های بهرام بیضایی پس از «سلطان مار» و« مرگ‌ یزدگرد» است.  
فهرست بازیگران «پرده خانه» به زودی اعلام خواهد شد.
«پرده خانه» داستان زنان بازیخانه‌ی حرمِ سلطانی پریشان احوال است که با آمدن نوعروس کم سال، تصمیم به قتل شاه می‎گیرند.

پیش‌فروش بلیت‌های جدیدترین نمایش گلاب آدینه از اواخر این هفته آغاز خواهد شد.

گفتنی است آدینه که سال قبل نمایش موزیکال «بانوی محبوب من» را در سالن اصلی تئاترشهر به صحنه برد و با استقبال فراوان مخاطبین علاقه‌مند تئاتر روبرو شد

نمایش «زندگی آشغالی» به کارگردانی «فریال آذری» با پشت سرگذاشتن آخرین روزهای تمرین برای اجرا از هفته‌ی اول آبان‌ماه آماده شد.

به گزارش روابط‌عمومی گروه، نمایش «زندگی آشغالی» به نویسندگی «نکیسا راستین» و کارگردانی دکتر فریال آذری، تمرین‌های خود را به پایان رساند و آماده‌ی اجرای عمومی از اوایل ماه آبان شد. این نمایش‌نامه، سال گذشته توسط نویسنده‌ی اثر در فضای نمایش‌نامه‌خوانی،کارگردانی شده بود.

در خلاصه‌داستان این نمایش آمده: همه‌چیز برای یک زندگیِ آخرین آدمِ زندگی مهیا بود، تا این‌که ...

آیدا آقاخانی، سلاله ارغوان، سهند برادران، حسین حیاتی و مریم کیان‌پیشه در نمایش «زندگی آشغالی» ایفای نقش می‌کنند.

دیگر عوامل این نمایش عبارتند از:
نکیسا راستین (نویسنده‌ی نمایش‌نامه)، سپیده اسکندرزاده (منشی صحنه و دستیار کارگردان)، رضا آشفته (مشاور کارگردان و سرپرست گروه)، مهران زاغری (طراح صحنه و نور)، ریحان جان‌بزرگی (طراح لباس)، نیما همزه (موسیقی)، مبینا کردستی (طراح گریم)، کامیار کرمی (دستیار صحنه)، امیر پارساییان‌مهر، احمدرضا حجارزاده (روابط‌عمومی و امور رسانه).

گفتنی است دکتر فریال آذری را در جوامع هنری بیش‌تر به‌عنوان منتقد تئاتر می‌شناسند تا کارگردان. او دی‌ماه سال۱۴۰۰، نمایش‌نامه‌ی «مدل‌آمریکایی» نوشته‌ی «رضا آشفته» را در قالب نمایش‌نامه‌خوانی و در تماشاخانه‌ی «عباس جوانمرد» خانه‌ی تئاتر کارگردانی کرده بود.

نمایش «زندگی آشغالی» در تماشاخانه‌ی شانو روی صحنه خواهد رفت.
خبرهای تکمیلی در این‌باره به زودی منتشر می‌شود.

هادی مرزبان، کارگردان کهنه‌کار و باسابقه تئاتر کشورمان، در طول چهار دهه گذشته، اجرای ده‌ها نمایش صحنه‌ای و تله تئاتر را در کارنامه هنری خود ثبت کرده است که از آن میان می‌توان از «طالب»، «فریاد»، «پلکان»، «آهسته با گل سرخ»، «هاملت با سالاد فصل»، «شب روی فرش خیس»، «عشق و نیستی»، «ملودی شهر بارانی»، «استاد معمار»، «خانه ارواح» و ... نام برد.
مرزبان اگرچه در عرصه صحنه همچنان فعال است و از جمله در بهار ۱۴۰۱، نمایش «دکتر نون زنش را بیشتر از مصدق دوست داشت» را روی صحنه سالن اصلی تئاتر شهر برد، ولی بیش از یک دهه می‌شود از تلویزیون دور بوده و هیچ کاری را برای این رسانه انجام نداده است.
با توجه به راه‌اندازی مرکز سیمرغ در صداوسیما که قرار است پس از این روی تولید تله تئاتر کار کند، به سراغ این کارگردان پیشکسوت رفتیم و از او در این‌باره پرسیدیم.

 شما از دهه ۶۰ خورشیدی، در تلویزیون مشغول به کارگردانی تله تئاتر شدید که در دهه ۸۰ خورشیدی، این فعالیت گسترش بیشتری یافت. ولی پس از آن، دوران رونق نمایش‌های تلویزیونی به پایان رسید و شما هم دیگر کاری را برای این رسانه تولید نکردید. چرا؟
این را باید از مدیران صدا و سیما بپرسید و نه از من. برای هر کاری، باید بسترها فراهم باشد که متاسفانه تلویزیون سالهاست از تله‌تئاتر غفلت کرده است و حتی در دوران کرونا، با توجه به تعطیلی اجراهای صحنه‌ای، بهترین زمان برای اوج‌گیری دوباره تولید تله تئاتر بود که این رسانه بازهم منفعل عمل کرد.

خود شما در دوران کرونا، پیگیر کار در عرصه تله‌تئاتر شدید؟
بله. حدود سه سال پیش، زمانی که کرونا در ایران همه‌گیر شده بود، با اشاره به لزوم ادامه فعالیت تئاتری‌ها در جایی غیر از صحنه، پیشنهادی را به مدیرکل هنرهای نمایشی وقت برای همکاری با تلویزیون دادم که با وجود پیگیری‌هایی که داشتم، این موضوع بی‌نتیجه ماند. البته ناگفته نماند تلویزیون از سال‌ها پیش از آن، روی خوشی به تولید تله‌تئاتر نشان نمی‌داد.

ولی به‌تازگی مرکز سیمرغ به عنوان محلی برای تولید آثار تله‌تئاتر در صداوسیما راه‌اندازی شده است که می‌تواند در معرفی تئاتر به خانواده‌ها و علاقه‌مندان موثر باشد؟
پیش از هر چیز باید بگویم که خبر خوب راه‌اندازی مرکز سیمرغ را برای اولین بار از شما می‌شنوم و بابت چنین اتفاقی بسیار خوشحال هستم و امیدوارم این طرح ادامه‌دار و همراه با موفقیت باشد.
به هر حال تئاتر یکی از ارکان فرهنگ و هنر است که می‌تواند جامعه را تغییر بدهد. هر مشکلی که در جامعه وجود دارد را می‌توانیم به وسیله تئاتر حل کنیم و این موضوع پیش از هر چیز نیازمند معرفی این هنر به مخاطبان است.در دهه ۴۰، استادان بزرگی چون علی نصیریان، جمشید مشایخی، جعفر والی و سایر هنرمندان، هفته‌ای یک‌بار در تلویزیون به اجرای تئاتر به صورت زنده می‌پرداختند که باعث علاقه‌مندی و شناخت مردم از این هنر شده بود. قطعا در زمان حاضر نیز تولید تله‌تئاتر در معرفی این هنر متعالی به مردم سهم ویژه‌ای خواهد داشت.    

شما از جمله کارگردانانی هستید که چه در صحنه و چه در تلویزیون، بیشتر به سراغ متن‌های نویسندگان ایرانی رفته‌اید. فکر می‌کنید تولید تله‌تئاتر براساس نمایشنامه‌های فارسی، تا چه میزان می‌تواند مورد استقبال مخاطبان قرار بگیرد؟
من همیشه دغدغه‌ام تولید آثار ایرانی بوده است، چراکه اعتقاد دارم، مردم بیشتر به تماشای نمایش‌های ایرانی علاقه‌مند هستند. مخاطب ایرانی با سبک زندگی، شخصیت و اسامی ایرانی ارتباط نزدیک‌تری برقرار می‌کند. به همین دلیل هم در گذشته تله‌تئاترهای ایرانی چون «آمیز قلمدون»، «طالب» و «ملودی شهر بارانی» را در کنار دیگر آثار برای کار انتخاب کردم.

به عنوان کارگردان، چه تفاوت مهمی بین تله‌تئاتر و اجرای صحنه قائل هستید؟
در کارگردانی تله‌تئاتر، ارائه تصویر در قاب مناسب به مخاطب اهمیت دارد و به همین منظور کارگردان تلویزیونی در برخی از لحظات، تنها بخشی از تصاویر را با انتخاب کارگردان هنری به تماشاگر منتقل می‌کند.

با راه‌اندازی مرکز سیمرغ، آماده کار دوباره در تلویزیون هستید؟
اگر پیشنهادی برای کارگردانی تله‌تئاتر داشته باشم، صد درصد قبول خواهم کرد، چراکه باور دارم تله تئاتر بهترین روش برای معرفی این هنر به مردم است.
امیدوارم در تلویزیون به منظور تولید تله‌تئاتر، ضابطه وجود داشته باشد و برای تاثیرگذاری هرچه بیشتر این هنر در جامعه، با دعوت از افراد باتجربه، به قول معروف کار به کاردان سپرده شود تا شاهد احیای مجدد این هنر باشیم.

برای کار صحنه‌ای هم برنامه‌ای دارید؟
بله، دو نمایشنامه برای اجرا در نظر دارم. «نوبت دیوانگی» نوشته پرویز زاهدی یکی از آن‌هاست که متن را برای اجرا به تالار وحدت ارائه داده‌ام. این نمایش را پیش از این نیز در سال ۱۳۸۳ در تالار وحدت روی صحنه برده‌ بودم.
کمدی «ان قلت‌های یک خانواده خوشبخت که کمدی نیستند» به نویسندگی مشترک دلارا نوشین و محمد وفایی هم دیگر اثری است که برای اجرا در تماشاخانه ایرانشهر پیشنهاد داده‌ام.

این آثار نیز مانند دیگر نمایش‌هایی که تاکنون کارگردانی کرده‌اید، پُر کاراکتر است؟
بله، همین‌طور است. نمایش «نوبت دیوانگی» حدود ۵۰ بازیگر خواهد داشت و نمایش «ان قلت‌های یک خانواده خوشبخت که کمدی نیستند» نیز با حدود ۱۵ بازیگر اجرایی خواهد شد.

منبع: ایران تئاتر