این سومین نمایشی بود که پنجشنبه دیدم و ازش لذت بردم. تئاتر خوبی بود در کل و بهش نمره ۳ از ۵ میدم.
از چند بازیگرش خیلی خوشم اومد و اینکه نمایشنامه پر از اصطلاحات فارسی لات و لوتی طور بود هم خیلی جالب بود واسم!
از این تئاترم راضی بودم و دوسش داشتم.
یه سری نقدا هم بهش دارم که دیگه نمیگم

جذاب ترین کار چند ماه اخیر. ای کاش استوری لاین کلی قوی تر بود تا کار ماندگاری بشه. دست مریزاد به خانم معین و آقای سپهری که جاندار نقش رو درآوردن. تنوع سناریوها و رفت و برگشت ها رو دوست داشتم. احیانا استعاره ای از خیر و شری که درون همه ما هست و تابع موقعیت بروز می کنه و داشتن/ فقدان اصالتی که خودشو تو تصمیم های مهم نشون می ده.

و خسته نباشید خدمت خانم مرادی عزیز. اجرا خیلی قوی بود. (جان دارتر از متن)
همون جادوی تئاتر بود که عاشقشیم. تو تاریکی دست ما رو بگیره، همراه خودش ببره و شهود جدیدی اضافه کنه بهمون.

دست مریزاد به همگی

بسیار جالب بود. تا اخرین لحظه درگیر اجرا میمونی که قراره چی بشه تهش و روند به چه سمتی پیش میره. بسیار دوست داشتم

واقعا کار ضعیفی بود. حتی زحمت یه سناریوی پیوسته نوشتن به خودش نداده بود نویسنده. اجراها خنک و فقط کمی بهتر از تئاترهای گلریز. حتی امتیاز خنده دار بودن رو هم نداشت کار. فاجعه.

نمایش خیلی خوبی بود و داستان قشنگی داشت و همه ارزششو واسه من مدیون دو چیزه:
یک: بازیگری عالی بهناز نادری و صدا و خوندن بینظیرش که در کل دیدن و شنیدنش باعث شد تا عاشق این زن بشم و باهاشم بعد از پایان نمایش عکسی به یادگار گرفتم و از این به بعد دیگه هر اجرایی داشته باشه، از دست نمیخام بدم!

دو: صدا و خوندن فوق العاده حسین میرزاییان و بازیگری عالیش که واقعا تو کل نمایش منو شگفت زده کرد طوری که اصلا فکرشو نمیکردم!

با این نمایش کلی هم خندیدم و پایان تلخشم دوس داشتم!

به این نمایش ۴ از ۵ میدم

نمایش تقریبا خیلی خوبی بود! مهمترین چیزش این بود که عاشق حمیده هاشمی بازیگر زنش شدم که از شانس خوب من حتی بازیگر اصلیش یکی دیگه بوده و اون شب اون باید اونجا میبوده تا عاشقش بشم! بازیگری این زن اونجا واقعا عالی بود و تیپشم خیلی قشنگ بود! صحنه نمایش چینش خیلی خوبی داشت بر عکس خیلی از تئاترای دیگه ای که توی اون سالن دیدم! داستانشم جالب بود و پایانشم فوق العاده بود واسم! پایانش در واقع نقطه اوج نمایش بود واسم که فوق العاده بود! نمایش عمیق چالش برانگیزی بود واسه ذهن من! هر چی جلوتر رفتم بیشتر تونستم با شخصیت مردشم ارتباط بگیرم و در نهایت واقعا جذب جالب و خاص بودنش شده بودم! آقای خوب زاده ممنونم ازتون😭
به این نمایش ۳.۵ از ۵ میدم

«افلیا» نمایشی است که بیش از آنکه به بازگویی یک روایت آشنا بپردازد، تلاش می‌کند مخاطب را وارد جهان درونی و پرآشوب شخصیت اصلی کند. اجرایی با فضایی سنگین، تاریک و سرشار از حس تنهایی که از همان ابتدا مخاطب را درگیر حال‌وهوای خود می‌کند.

بازی خانم محمدی در نقش افیلیا، یکی از نقاط قوت اصلی نمایش است. ایشان با ظرافت زیادی توانسته‌اند پیچیدگی‌های روحی این شخصیت را به تصویر بکشند؛ شخصیتی که میان عشق، رنج، سکوت و فشارهای بیرونی گرفتار شده است. بازی ایشان بیشتر بر انتقال احساسات پنهان و ناگفته استوار است و همین موضوع باعث می‌شود ارتباط عمیق‌تری با مخاطب شکل بگیرد.

از ویژگی‌های قابل توجه اجرا، فضاسازی دارک و طراحی اتمسفر نمایش است. نور، ریتم اجرا و به‌خصوص انتخاب موسیقی‌ها، هماهنگی خوبی با جهان نمایش دارد و به جای اینکه صرفاً نقش پس‌زمینه داشته باشد، تبدیل به بخشی از روایت و احساس اثر شده است.
افلیا نمایشی است درباره انسانی که صدایش کمتر شنیده شده و این اجرا تلاش می‌کند آن سکوت را به زبان تئاتر تبدیل کند.

از تماشای این اثر بسیار لذت بردم؛ اجرایی متفاوت، خوش‌ساخت و تاثیرگذار که با بازی خوب خانم محمدی و فضای منحصربه‌فردش، تجربه‌ای ماندگار برای مخاطب رقم می‌زند.

تجربه این اثر برای من بسیار لذت‌بخش بود. متن نمایش بسیار هنرمندانه نگارش شده است.اجرای منسجم و حرفه‌ای گروه، نشان از شناخت عمیق و تعهد جدی آنان به اثر داشت. اغراق نیست اگر بگویم در این روزگار دشوار، بخشی از انگیزه ادامه دادن از همین ارتباط ناب میان هنرمند و مخاطب در فضای صحنه زاده می‌شود.تشکر از همه عوامل.

بعضی خاطره‌ها هرگز تمام نمی‌شوند؛ فقط در گوشه‌ای از ذهن ما می‌نشینند و منتظر فرصتی می‌مانند تا دوباره زنده شوند.

«چند سال پیش» فقط یک نمایش نیست؛ سفری است به لحظه‌هایی که گمان می‌کردیم پشت سر گذاشته‌ایم. به روزهایی که خندیدیم، ترسیدیم، امیدوار شدیم و ناگهان فهمیدیم زمان، همه چیز را با خود نبرده است.

روی صحنه، گذشته آرام‌آرام جان می‌گیرد؛ نه برای آنکه حسرتش را بخوریم، بلکه برای آنکه ببینیم چگونه هنوز در تصمیم‌ها، عشق‌ها و ترس‌های امروز ما زندگی می‌کند.

«چند سال پیش» آینه‌ای است روبه‌روی نسلی که میان خاطره و واقعیت ایستاده؛ نمایشی که گاهی لبخند بر لب می‌آورد و گاهی سکوتی سنگین در سالن می‌نشاند.

شاید وقتی چراغ‌های سالن خاموش شود، هر تماشاگر با خودش فکر کند:
واقعاً چند سال پیش چه کسی بودم و امروز چه کسی شده‌ام؟