سلام به همه‌ی اعضای خانواده‌ی دوست‌داشتنی و هنرمند تیوال! دارم نظرات رو در مورد نمایش دیالکتیک می‌خونم و می‌بینم که چقدر ازش استقبال شده و چقدر تعریف و تمجید هست، که خب واقعاً هم حقشه! ولی یه چیزی خیلی برام عجیبه و اصلاً نمی‌تونم درکش کنم: چرا کسی اشاره نکرده به اون صحنه فراموش‌نشدنی که آرمان افراسیابی با بازی بی‌نظیر رحمان خوب‌زاده، از وضعیتِ مردانِ امروزی. منظورم اون صحنه خاصه که آدم انگار با تمام وجودش می‌فهمه الان مردها توی جامعه چه فشارهایی رو تحمل می‌کنن. چقدر خیره‌کننده بود! اصلاً نفهمیدم چی شد. من معمولاً آدمِ احساساتی‌ای نیستم و خودم رو جزو آدم‌های خیلی سفت و سخت و شاید حتی سنگدل می‌دونم. ولی اون صحنه، انقدر قوی و تأثیرگذار بود که ناخودآگاه اشکم در اومد. باورم نمی‌شد که اینقدر تحت تأثیر قرار گرفته باشم! خود من که فکر می‌کنم از سنگ هم دل‌سخت‌ترم، اون صحنه اشکم رو درآورد. و بعد، صحنه‌ی بعدی! همین بازیگر، همین شخصیت، چند دقیقه بعد، با یه چرخشِ داستانیِ هوشمندانه، من رو که هنوز اشک از صورتم پاک نکرده بودم، خندوند. بازیگر بی‌نظیری است بازیگر مرد این نمایش.